I SA/Kr 1609/10

Sygn. akt I SA/Kr 1609/10 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 stycznia 2011 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Urszula Zięba, Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek, Sędzia: WSA Agnieszka Jakimowicz (spr.), Protokolant: Aleksandra Osipowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2011 r., sprawy ze skargi "S" Sp. z o.o. w S., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 22 czerwca 2010 r. Nr [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 2005 i 2006 - skargę oddala - Pismem datowanym na dzień 11 grudnia 2007 r. "S" Sp. z o.o. w S.zwróciła się do Burmistrza Miasta i Gminy S. z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2005 i 2006 w łącznej kwocie 102.411,91 zł, na którą składają się należność główna – 86.452,50 zł, odsetki – 10.112,71 zł, koszty egzekucyjne – 5.793,90 zł oraz koszty upomnienia – 52,80 zł. Decyzją z dnia 8 stycznia 2008 r., nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy S. odmówił określenia Spółce nadpłaty w żądanej wysokości, stwierdzając w uzasadnieniu, że podatnik w okresie od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 listopada 2006 r. pozostawał i nadal pozostaje właścicielem nieruchomości położonej w S., od której została zadeklarowana wysokość podatku od nieruchomości za 2005 r. w kwocie 44.633,56 zł oraz za 2006 r. w wysokości 45.746,41 zł. Zgodnie z obowiązującymi przepisami podatnik ma obowiązek jako właściciel nieruchomości bez wezwania uiścić podatek od nieruchomości. Spółka "S" złożyła stosowne deklaracje, ale nie dokonała i dalej nie dokonuje wpłat podatku od nieruchomości, dlatego zaległości zostały ściągnięte w trybie egzekucyjnym. Powyższa należność nie może być, zdaniem organu uznana za nadpłatę, gdyż nie zachodzi żadna z przesłanek wymienionych w art. 72 § 1 Ordynacji podatkowej. Ponadto wskazano, że podatnik nie złożył żadnych wyjaśnień z jakiego tytułu miałaby powstać ewentualna nadpłata. Na skutek wniesionego przez pełnomocnika Spółki odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 16 kwietnia 2008 r., nr [...] uchyliło zaskarżone rozstrzygnięcie, stwierdzając, że Burmistrz Miasta i Gminy S. wydał decyzję merytoryczną w oparciu o niekompletne akta i bez przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania, zwłaszcza w zakresie wyjaśnienia niejasności i wątpliwości co do stanu faktycznego oraz sposobu reprezentacji Spółki. W związku z powyższym w ponownie przeprowadzonym postępowaniu organ I instancji pismem z dnia 29 lipca 2008 r. wezwał Spółkę do uzupełnienia złożonego wniosku o stwierdzenie nadpłaty poprzez sprecyzowanie z jakiego tytułu powstała domniemana nadpłata oraz o przedłożenie dowodów uzasadniających żądanie. W odpowiedzi na powyższe wezwanie pełnomocnik Spółki zakwestionował jego zasadność i stwierdził, że chodzi o nadpłatę podatku od nieruchomości w kwocie i za okres określony we wniosku, zaś dowodami w sprawie, które winny być znane Burmistrzowi Miasta i Gminy S. są art. 18 ust. 1 pkt 8, art. 40 ust. 1 oraz art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, uchwała Rady Miejskiej w Skawinie nr XX/115/04 z dnia 24 marca 2004 r. w sprawie zwolnień od podatku od nieruchomości dla przedsiębiorców na terenie gminy Skawina oraz dwie decyzje SKO z dnia 5 listopada 2007 r., nr [...] i z dnia 16 kwietnia 2008 r., nr [...]. Decyzją z dnia 20 października 2008 r., nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy S. ponownie odmówił Spółce "S" stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2005 i 2006, w uzasadnieniu której – powołując się na przepisy dotyczące instytucji nadpłaty znajdujące się w Ordynacji podatkowej -podkreślono, że uiszczona w trybie egzekucji kwota podatku nie była wyższa od należnej, a zatem nie może zostać uznana za nadpłatę. Spółka nie złożyła bowiem żadnych wyjaśnień z jakiego tytułu miałaby powstać nadpłata, zaś w decyzji z dnia 15 maja 2007 r., nr [...] wykazano, że nie spełnia warunków do zwolnienia wynikających z uchwały Rady Miejskiej w Skawinie nr XX/115/04 z dnia 24 marca 2004 r. w sprawie zwolnień od podatku od nieruchomości dla przedsiębiorców na terenie gminy Skawina. Decyzją z dnia 19 czerwca 2009 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po raz kolejny uchyliło decyzję Burmistrza Miasta i Gminy S. w przedmiocie odmowy określenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2005 i 2006 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium podniosło, że organ rozpoznał merytorycznie wniosek strony, podczas, gdy nie zostały spełnione przesłanki formalne do jego rozpoznania. Podatnik składając bowiem wniosek o stwierdzenie nadpłaty nie dołączył do niego skorygowanych deklaracji podatkowych na podatek od nieruchomości, zgodnie z treścią art. 75§ 3 ustawy Ordynacja podatkowa. Zatem należało najpierw wezwać podatnika o uzupełnienie w tym zakresie wniosku, a po bezskutecznym wezwaniu pozostawić wniosek bez rozpoznania. Organ II instancji zaznaczył, że wprawdzie pismem z dnia 29 lipca 2008 r. wezwano do uzupełnienia wniosku poprzez sprecyzowanie z jakiego tytułu powstała domniemana nadpłata oraz przedłożenie dowodów uzasadniających żądanie, ale po pierwsze powyższe wezwanie nie dotyczyło uzupełnienia złożonego wniosku o twierdzenie nadpłaty w zakresie przedłożenia skorygowanej deklaracji, a dodatkowo zostało skierowane bezpośrednio do podatnika z pominięciem ustanowionego w sprawie pełnomocnika, a zatem było bezskuteczne. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu Burmistrz Miasta i Gminy S. wezwał podatnika pismem z dnia 17 lipca 2009 r. do przedłożenia korekt deklaracji podatkowych w podatku od nieruchomości za 2005 i 2006 r. oraz złożenia stosownych wyjaśnień w zakresie uzasadnienia żądania określenia nadpłaty. Pełnomocnik podatnika złożył korekty deklaracji wykazując w nich należny podatek do zapłaty, robiąc odręczny zapisek na ostatniej stronie druku, że jest to kwota stanowiąca nadpłatę w świetle art. 73 § 1 pkt 1 w zw. z art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. W piśmie przewodnim zaś pełnomocnik Spółki podniósł wątpliwości co do wezwania organu do udzielenia wyjaśnień w trybie art. 155 Ordynacji podatkowej, dla uzasadnienia swojego żądania powołał się jednakże na znajdujące się w aktach sprawy dokumenty, a to wniosek Spółki z dnia 1 lutego 2005 r. o zwolnienie z podatku od nieruchomości za 2005 r. w związku z podjęciem nowej inwestycji i utworzeniem nowych miejsc pracy, a także pismo z dnia 25 kwietnia 2006 r. wraz z załącznikami uzasadniającymi powyższy wniosek. Pełnomocnik Spółki powołał się również na literalne brzmienie § 2 ust. 4 i 5 pkt A-5 uchwały Rady Miejskiej w Skawinie nr XX/115/04 z dnia 24 marca 2004 r. w sprawie zwolnień od podatku od nieruchomości dla przedsiębiorców na terenie gminy S. Kolejnym pismem z dnia 28 sierpnia 2009 r. organ ponownie wezwał podatnika do złożenia stosownych korekt deklaracji, tym razem na drukach obowiązujących na terenie gminy, a określonych w drodze uchwały na zasadzie art. 6 ust. 9 i 13 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz do dołączenia do skorygowanych deklaracji pisemnego uzasadnienia przyczyn korekty w myśl art. 81 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa. Powyższe pismo pozostało bez odpowiedzi. Decyzją z dnia 21 grudnia 2009 r., nr [...] Burmistrz Miasta i gminy S. odmówił określenia "S" Sp. z o.o. z siedzibą w S. nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2005 i 2006 r. w łącznej kwocie 102.411,91 zł, na którą składają się należność główna – 86.452,50 zł, odsetki – 10.112,71 zł, koszty egzekucyjne – 5.793,90 zł oraz koszty upomnienia – 52,80 zł. Organ podkreślił, że kwoty ściągnięte w drodze postępowania egzekucyjnego są zgodne z należnościami obciążającymi Spółkę, gdyż była ona i jest nadal zobowiązana do odprowadzania podatku od nieruchomości z uwagi na fakt, że jest właścicielem nieruchomości położonej w S. przy ul. L., od której wysokość podatku została zadeklarowana przez podatnika w kwocie 44.633,56 zł za rok 2005 i 45.746,41 zł za rok 2006. Wprawdzie Spółka powołuje się na zwolnienie podatkowe wynikające z zapisów prawa miejscowego, a to uchwały Rady Miejskiej w Skawinie nr XX/115/04 z dnia 24 marca 2004 r. w sprawie zwolnień od podatku od nieruchomości dla przedsiębiorców na terenie gminy Skawina, ale organ wskazał, że jak wielokrotnie informowano Spółkę, nie spełnia ona warunków do zwolnienia, gdyż w wymaganym terminie 2 miesięcy od dnia oddania nowej inwestycji do użytku nie złożyła wniosku i dokumentów potwierdzających spełnienie warunków uprawniających do objęcia zwolnieniem, jak również druku formularza stanowiącego załącznik nr 1 do przedmiotowej uchwały, ani żadnego wymaganego w załączniku dokumentu. Organ stwierdził zatem, że nie nastąpiła nadpłata podatku w rozumieniu art. 72 § 1 Ordynacji podatkowej. Powyższa decyzja po rozpoznaniu odwołania Spółki, została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. W uzasadnieniu decyzji z dnia 22 czerwca 2010 r. nr [...] Kolegium powieliło argumentację faktyczną i prawną organu I instancji. Stwierdziło także, że w aktach sprawy znajduje się decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] r. z dnia 27 sierpnia 2004 r. udzielające Spółce pozwolenia na użytkowanie budynku handlowo-usługowego "G" wraz z przyłączami w S. Natomiast wniosek o uzyskanie zwolnienia wskazanego w uchwale opatrzony datą 2 kwietnia 2007 r. został rozpatrzony pierwszy raz decyzją z dnia 15 maja 2007 r. Zatem złożenie wniosku i dokumentów nastąpiło po upływie terminu przewidzianego w uchwale. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie pełnomocnik Spółki "S" wniósł o uchylenie powyższej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji ze względu na błędne i nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego, naruszenie przepisów prawa formalnego, w szczególności art. 120-124 ustawy Ordynacja podatkowa, mające istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia oraz naruszenie prawa materialnego w odniesieniu do art. 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych. W skardze zawarto nadto wniosek o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik strony skarżącej podniósł, że organy błędnie przyjęły, iż podatnik nie spełnia warunków do skorzystania ze zwolnienia przewidzianego uchwałą Rady Miejskiej w Skawinie nr XX/115/04 z dnia 24 marca 2004 r. na skutek nie wypełnienia warunku zwolnienia przewidzianego w § 5 ust. 1 przedmiotowej uchwały. Zdaniem pełnomocnika analiza akt sprawy wskazuje, że znajduje się w nich pismo Spółki z dnia 1 lutego 2005 r., w którym strona skarżąca S. zwróciła się do Burmistrza Miasta i Gminy S. z wnioskiem o zwolnienie z podatku od nieruchomości za 2005 r. w związku z podjęciem nowej inwestycji i utworzeniem nowych miejsc pracy, a także pismo z dnia 25 kwietnia 2006 r. wraz z załącznikami uzasadniającymi powyższy wniosek. O tym, że powyższe dokumenty znajdują się w aktach sprawy pełnomocnik Spółki informował SKO w odwołaniu z dnia 26 stycznia 2010 r., a zatem niezasadne jest twierdzenie, iż Spółka nie przedłożyła dokumentów wymaganych uchwałą, a uprawniających ją do zwolnienia podatkowego. Również stwierdzenie organu zawarte w zaskarżonej decyzji, że podatnik nie dopełnił warunku wskazanego w § 5 ust. 1 uchwały pozostaje w rażącej sprzeczności z treścią decyzji SKO z dnia 5 listopada 2007 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. oraz umorzenia postępowania w sprawie zwolnienia od podatku od nieruchomości za 2007 r. Zdaniem pełnomocnika w decyzji tej potwierdzono, iż skarżąca Spółka spełniła warunki uprawniające ją do zwolnienia, ponadto wynika z niej, że organ I instancji po złożeniu wniosku Spółki o zwolnienie prowadząc w tej sprawie postępowanie działał bez podstawy prawnej, rażąco naruszając prawo, ponieważ art. 7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie przewiduje załatwienia sprawy w formie decyzji administracyjnej. Organ odwołał się też w zaskarżonej decyzji do zupełnie innej sprawy i innego okresu (chodzi o zwolnienie z podatku za rok 2007), a zatem oparł ją na błędnie, w zakresie przedmiotu i czasu, ustalonym stanie faktycznym. Zdaniem pełnomocnika strony skarżącej taka sytuacja spowodowana jest faktem, że akta sprawy dotyczą wszelkich prowadzonych z udziałem Spółki spraw dotyczących podatku od nieruchomości, zarówno za inne lata (zwolnienia, wymiaru), jak i postępowania egzekucyjnego. Pełnomocnik zarzucił również organowi I instancji, że w arkuszu odwoławczym podał inną przesłankę rozstrzygnięcia niż ta, którą zawarł w decyzji, zaś SKO nie wyjaśniło tej kwestii łamiąc tym samym zasadę określoną w art. 122 Ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, w całości podtrzymując swoje stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy zauważyć, iż zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 cytowanej ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Ponadto trzeba podnieść, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując zatem oceny legalności zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2005 i 2006 r. w oparciu o wyżej wskazane zasady, zaznaczyć należy, że co do zasady jest ona prawidłowa, pomimo pewnych braków w zakresie merytorycznego jej uzasadnienia. W pierwszej kolejności trzeba stwierdzić, że niniejsza sprawa dotyczy żądania strony stwierdzenia przez organy podatkowe nadpłaty w podatku od nieruchomości. Zgodnie bowiem z art. 75 § 2 pkt 1 lit. b w zw. z art. 75 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., nr 8, poz. 60) podatnikom, których zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 1 cytowanej ustawy przysługuje prawo złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty podatku, jeżeli w deklaracjach innych niż wymienione w art. 73 § 2 pkt 2 i 3, z wyjątkiem deklaracji dotyczącej zaliczek na podatek dochodowy, wykazali zobowiązanie podatkowe nienależne lub w wysokości większej od należnej i wpłacili zadeklarowany podatek. Z treści art. 6 ust. 1 oraz art. 6 ust. 9 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, w brzmieniu obowiązującym w 2005 i 2006 r. (Dz. U. z 2002 r. nr 9, poz. 84 z późn. zm.) wynika, że zobowiązanie w podatku od nieruchomości w stosunku do osób prawnych, jednostek organizacyjnych nie mających osobowości prawnej, Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa, a także jednostek organizacyjnych Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe powstaje z mocy prawa, a więc w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, a podatnik jest zobowiązany do złożenia stosownej deklaracji podatkowej i samodzielnego obliczenia kwoty podatku oraz dokonania jego zapłaty bez odrębnego wezwania. Z art. 75 § 4 Ordynacji podatkowej wynika natomiast, że w przypadku gdy prawidłowość skorygowanego zeznania (deklaracji) nie budzi wątpliwości, organ podatkowy zwraca nadpłatę bez wydawania decyzji stwierdzającej nadpłatę. W każdym innym przypadku, gdy organ kwestionuje prawo do nadpłaty w wysokości określonej przez podatnika zobowiązany jest do wypowiedzenia się w sprawie nadpłaty (pozytywnie lub negatywnie dla wnioskodawcy) w formie decyzji. W tym miejscu należy podnieść, że za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego podatku jak również nienależnie zapłaconego podatku, przy czym w orzecznictwie przyjmuje się, że wszelkie wpłaty przewyższające należności wynikające z obowiązków podatkowych, jeżeli powstają w związku z samowymiarem decyzyjnym, poborem lub egzekucją podatkową - są nadpłatą (por. Wyrok WSA w Gliwicach z dnia 21 stycznia 2009 r., sygn. akt I SA/GL 1053/08, LEX nr 511375). Tak więc podatek nadpłacony to podatek zapłacony w kwocie wyższej niż należna. Podatek zapłacony nienależnie to kwota uiszczona w sytuacji, gdy nie było ustawowego obowiązku jej zapłacenia, obowiązek ten nie istniał, albo wygasł. W obydwu przypadkach zaś chodzi o zapłatę dobrowolną lub przymusową, która nastąpiła w drodze postępowania egzekucyjnego. Z tą ostatnią sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, gdyż – jak wynika z akt sprawy - podatnik złożył w terminie deklaracje na podatek od nieruchomości za lata 2005 i 2006, gdzie wykazał należny podatek, jednak nie uiścił go, co doprowadziło do powstania zaległości podatkowej, którą organ wyegzekwował w drodze przymusowej wraz z należnymi odsetkami za zwłokę. W świetle powyższych przepisów za nadpłatę uważa się więc wyłącznie nadpłacony lub nienależnie zapłacony podatek, a jeżeli wpłata dotyczyła zaległości podatkowej, na równi z nadpłatą traktuje się także część wpłaty, która została zaliczona na poczet odsetek za zwłokę (art. 72 § 2 Ordynacji podatkowej). Inne natomiast świadczenia nienależne uiszczone na rzecz organu podatkowego powinny być zwracane zgodnie z zasadami wynikającymi z prawa cywilnego (wyrok SN z dnia 22 października 1998 r., sygn. akt III RN 69/98, OSNP 1999, nr 13, poz. 412). Nie mieszczą się zatem w pojęciu nadpłaty określonej w art. 72 Ordynacji podatkowej kwoty opisane we wniosku strony skarżącej z dnia 11 grudnia 2007 r. jako koszty egzekucyjne w wysokości 5.793,90 zł oraz koszty upomnienia wynoszące 52,80 zł. Już choćby z tego powodu organ miał prawo odmówić stwierdzenia nadpłaty w wyżej wskazanym zakresie. Wprawdzie z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, by kwestia ta była brana pod uwagę przez organ, ale pomimo tego braku, prawidłowo orzeczono o odmowie stwierdzenia nadpłaty, w tym również w zakresie kosztów egzekucyjnych i kosztów upomnienia. Odnosząc się natomiast do pozostałych kwestii, to podnieść należy, że podatnik składający wniosek o stwierdzenie nadpłaty w trybie art. art. 75 § 2 pkt 1 lit. b w zw. z art. 75 § 1 Ordynacji podatkowej ma obowiązek równocześnie z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty złożyć skorygowane zeznanie (deklarację), co wynika z art. 75 § 3 cytowanej ustawy. Skorygowaniu deklaracji powinno towarzyszyć złożenie pisemnego uzasadnienia dokonania korekty – art. 81 § 2 Ordynacji podatkowej. W doktrynie podnosi się, że przepisy Ordynacji podatkowej nie określają bliżej formy ani treści tego uzasadnienia, ale powinno być ono dokonane pisemnie i - jak się wydaje - nie na formularzu deklaracji. Wskazuje na to treść § 2 ww. przepisu, gdzie wskazuje się, że uzasadnienie powinno być dołączone do deklaracji (patrz: Komentarz do art.81 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.05.8.60), [w:] C. Kosikowski, L. Etel, R. Dowgier, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, M. Popławski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III). Istotne w niniejszej sprawie jest również to, że zgodnie z treścią art. 6 ust. 9 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych deklaracje na podatek od nieruchomości na dany rok podatkowy (a zatem i ich korekty), sporządzone być muszą przez podatników na formularzu według ustalonego wzoru. Zaś wzór ten, zgodnie z art. 6 ust. 13 ustawy ustala rada gminy w drodze uchwały. Wzór taki wprowadzany jest zatem w drodze prawa miejscowego - powszechnie obowiązującego. Potwierdzeniem tego jest zapis w ustawie z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591 z późn. zm.), w którym w art. 41 ust. 1 stwierdza się, że akty prawa miejscowego ustanawia rada gminy w formie uchwały. Jedynie uchwała zatem może być aktem, w którym rada ustali obowiązujący wzór informacji i deklaracji na podatek od nieruchomości. Podejmując stosowną uchwałę, rada może wykorzystać wzory deklaracji i informacji opublikowane na stronie internetowej Ministerstwa Finansów. Należy jednak podkreślić, że opublikowane tam wzory nie mają charakteru wiążącego. Rada gminy może opracować własny wzór, odbiegający od zaproponowanego przez ministerstwo. W praktyce wzory te ustalane są jako załączniki do uchwały w sprawie podatku od nieruchomości. Tak też stało się w niniejszej sprawie. Tymczasem skarżąca Spółka pomimo wyżej wskazanych wymogów formalnych w zakresie wniosku o stwierdzenie nadpłaty, nie złożyła na wymaganym formularzu korekty deklaracji podatkowych w podatku od nieruchomości za lata 2005 i 2006, a także nie wyjaśniła przyczyn wystąpienia z wnioskiem o nadpłatę. Za złożenie korekty deklaracji nie można bowiem uznać deklaracji sporządzonych na druku Ministerstwa Finansów, pomimo obowiązywania w tej materii odrębnego wzoru uchwalonego przez radę gminy (o czym podatnik został poinformowany przez organ w wezwaniu z dnia 28 sierpnia 2009 r.). Ponadto złożone deklaracje, pomimo że zawierają adnotację o tym, iż stanowią korektę, w istocie są tożsame z pierwotnymi deklaracjami, gdyż zawierają wyliczony podatek należny w kwotach określonych w pierwotnych deklaracjach bez jakichkolwiek zmian. Nie stanowi korekty odręczny zapisek poczyniony przez pełnomocnika Spółki na ostatniej stronie druku, że wykazany podatek stanowi nadpłatę w świetle art. 73 § 1 pkt 1 w zw. z art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Taki dopisek, ze względów podnoszonych wyżej, nie może być również uznany za pisemne uzasadnienie przyczyn korekty (a co za tym idzie i wniosku o stwierdzenie nadpłaty) w trybie art. 81 § 2 Ordynacji podatkowej, zwłaszcza że jest wyjątkowo lakoniczny i nie podaje podstawy żądania nadpłaty. Zwrócić należy uwagę na fakt, że do uzupełnienia wszystkich tych braków wniosku o stwierdzenie nadpłaty organ dwukrotnie bezskutecznie wzywał podatnika. Zatem także i z tych względów nie mogło zostać uwzględnione żądanie strony. Organ nie ma bowiem obowiązku domyślania się przyczyn i podstaw żądania podatnika. To na stronie ubiegającej się o zwrot nadpłaty ciąży obowiązek wykazania, że nadpłata rzeczywiście powstała i z jakiego tytułu. Podatnik nie może również oczekiwać, że wiedzę o podstawach i przyczynach wniosku z dnia 11 grudnia 2009 r. da organowi szereg innych toczących się spraw w zakresie podatku od nieruchomości za lata 2005 i 2006. Postępowanie o stwierdzenie nadpłaty jest bowiem postępowaniem odrębnym i niezależnym, a zatem musi toczyć się własnym torem z zachowaniem wszelkich zasad i wymogów przewidzianych dla tego typu postępowania. Pomimo jednak poważnych braków we wskazanym zakresie organy, biorąc pod uwagę całokształt sprawy oraz zgromadzonej w aktach dokumentacji odnoszącej się do wielu różnych postępowań toczących się z udziałem podatnika, a dotyczących podatku od nieruchomości za powyższe okresy, przyjęły, że żądanie nadpłaty wynika ze stanowiska Spółki, iż została całkowicie zwolniona z opodatkowania z uwagi na postanowienia uchwały Rady Miejskiej w Skawinie nr XX/115/04 z dnia 24 marca 2004 r. w sprawie zwolnień od podatku od nieruchomości dla przedsiębiorców na terenie gminy Skawina wydanej w oparciu o art. 7 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zgodnie z zapisami przedmiotowej uchwały warunkiem skorzystania z określonych w niej zwolnień jest przedłożenie przez przedsiębiorcę w terminie 2 miesięcy od dnia podjęcia działalności gospodarczej lub oddania nowej inwestycji do użytku , dokumentów potwierdzających spełnienie warunków uprawniających do objęcia zwolnieniem. W aktach sprawy znajduje się decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia 27 sierpnia 2004 r. udzielające Spółce pozwolenia na użytkowanie budynku handlowo-usługowego "G" wraz z przyłączami w Skawinie. Sama Spółka przyznała również, że użytkowanie tego obiektu, z którym wiąże prawo do zwolnienia podatkowego, rozpoczęła w dniu 28 sierpnia 2004 r. Zatem zgodnie z zapisami uchwały będącej obowiązującym prawem miejscowym (§ 5 ust. 1) złożenie odpowiedniej dokumentacji wykazującej spełnienie warunków uprawniających do objęcia zwolnieniem winno nastąpić najpóźniej do dnia 28 października 2004 r. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika strony skarżącej nie stanowi wypełnienia powyższego warunku złożenie przez Spółkę pisma z dnia 1 lutego 2005 r., w którym strona skarżąca zwróciła się do Burmistrza Miasta i Gminy S. z wnioskiem o zwolnienie z podatku od nieruchomości za 2005 r. w związku z podjęciem nowej inwestycji i utworzeniem nowych miejsc pracy, a także pisma z dnia 25 kwietnia 2006 r. wraz z załącznikami uzasadniającymi powyższy wniosek. Pełnomocnik Spółki nie zauważa bowiem, że dokumenty te przedłożone zostały po upływie terminu wskazanego w § 5 uchwały (luty 2005 r. i kwiecień 2006 r.). Słusznie zatem organy przyjęły, że podatnik nie wypełnił wszystkich warunków uprawniających do zwolnienia podatkowego, a określonych w prawie miejscowym. Są to zwolnienia obowiązujące z mocy prawa, tzn. są uwzględniane przez organy podatkowe z urzędu w decyzjach wymiarowych lub przez samego podatnika w deklaracji na podatek. Ich praktyczne zastosowanie nie wymaga żadnego wniosku podatnika ani też decyzji organu podatkowego. Ale, aby mogły objąć konkretną nieruchomość, muszą zostać wypełnione wszystkie warunki wskazane w uchwale. Takie, słuszne w opinii Sądu, stanowisko zajęło SKO w decyzji z dnia 5 listopada 2007 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. oraz umorzenia postępowania w sprawie zwolnienia od podatku od nieruchomości za 2007 r., na którą powołuje się pełnomocnik strony skarżącej w skardze. Wbrew twierdzeniom skargi jednak SKO w żadnym razie nie wypowiedziało się co do tego, że Spółce przysługuje określone zwolnienie z opodatkowania. Wskazano w niej jedynie, że o kwestii zwolnienia nie można przesądzać w formie decyzyjnej, gdyż ma ono charakter zwolnienia wynikającego z przepisów prawa, a zatem opisano ogólny mechanizm powstania zwolnienia i jego charakter prawny. Podkreślono również, że dopiero przy spełnieniu wszystkich warunków wskazanych w uchwale podatnik może korzystać ze zwolnienia, nie odniesiono jednakże tych ogólnych dywagacji do sytuacji faktycznej Spółki. Faktu, że skarżąca Spółka nie wypełniła przesłanek uprawniających ją do zwolnienia z podatku od nieruchomości, a przewidzianych w uchwale Rady Miejskiej w Skawinie nr XX/115/04 z dnia 24 marca 2004 r., nie zmienia, podnoszona przez pełnomocnika strony skarżącej, okoliczność omyłkowego powołania się przez organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na wniosek z dnia 2 kwietnia 2007 r. rozpatrzony pierwszy raz decyzją Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia 15 maja 2007 r. oraz to, że akta zawierają materiał dowodowy zgromadzony na potrzeby wielu postępowań toczących się z udziałem strony w zakresie podatku od nieruchomości za różne okresy, w tym postępowania egzekucyjnego. Z tych względów należało na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) skargę oddalić, gdyż pomimo pewnych braków w zakresie uzasadnienia decyzja organu II instancji jest zgodna z prawem.