I OSK 1186/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Małgorzata Pocztarek, Sędziowie NSA Anna Lech (spr.), Jerzy Bujko, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Krakowiecka, po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Dowódcy P. Okręgu Wojskowego w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 14 kwietnia 2010 r. sygn. akt II SA/Bd 215/10 w sprawie ze skargi S. S. na decyzję Dowódcy P. Okręgu Wojskowego w B. z dnia [...] 2010 r. nr [...] w przedmiocie wypłaty dodatkowego wynagrodzenia oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2010 r., sygn. akt II SA/Bd 215/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uchylił decyzję Dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego w B. z dnia [...] stycznia 2010 r. Nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] w I. z dnia [...] października 2009 r. Nr [...] w przedmiocie wypłaty dodatkowego wynagrodzenia. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał na następujący stan faktyczny sprawy: rozkazem dziennym Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008r. Dowódca Jednostki Wojskowej nr [...] skierował S. S. do dyspozycji szefa logistyki pułku w związku z trudną sytuacją kadrową i koniecznością zabezpieczenia funkcjonowania logistyki pułku. Szef Logistyki Pułku określił zakres obowiązków dla S. S.. Protokołem z dnia [...] kwietnia 2008r. nr [...] skarżący objął obowiązki na stanowisku Szefa Eksploatacji (Dowódca JW. [...] zatwierdził tą czynność w dniu [...] kwietnia 2008r.). Po rozpatrzeniu wniosku S. S., Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] w Inowrocławiu decyzją z dnia [...] października 2009r. nr [...], odmówił mu wypłaty dodatkowych należności pieniężnych za wykonywanie zadań, które wykraczają poza zadnia wynikające z zajmowanego stanowiska służbowego. Zdaniem organu skarżący od dnia 11 kwietnia 2008 r. wykonywał obowiązki szefa eksploatacji nie zaś równocześnie swoje etatowe obowiązki kierownika składu, a dodatkowo szefa eksploatacji. Organ stwierdził, że nie wystąpiła w przypadku skarżącego przesłanka do zastosowania art. 88 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2008r., Nr 141, poz. 892 ze zm.), który to przepis stanowi, że żołnierzowi zawodowemu, któremu przez okres co najmniej dwóch miesięcy dodatkowo powierzono czasowe pełnienie obowiązków służbowych w trybie określonym w art. 25, przysługuje dodatkowe wynagrodzenie. Dowódca Pomorskiego Okręgu Wojskowego decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...], utrzymał w mocy wskazaną wyżej decyzję, podzielając stanowisko organu pierwszej instancji. Na tę decyzję S. S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy podnosząc, że decyzje organów administracyjnych o odmowie przyznania mu dodatkowych należności pieniężnych za wykonywanie zadań, które wykraczają poza zadania wynikające z zajmowanego stanowiska, naruszają przepisy prawa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wyrokiem z dnia 14 kwietnia 20010 r., sygn. akt II SA/Bd 215/0 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uchylając decyzję Dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego w B. z dnia [...] stycznia 2010 r. Nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji wskazał, że w sprawie bezspornym jest, iż przez pewien okres skarżący wykonywał czynności na dwóch stanowiskach: Kierownika Składu nr 4 i Szefa Eksploatacji. W ocenie Sądu z akt niniejszej sprawy nie wynika jednakże zakres obowiązków skarżącego jako Kierownika Składu nr 4, kiedy objął to stanowisko. Ponadto Sąd pierwszej instancji wskazał, że art. 44 ust. 1 pkt 4 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych stanowi, iż organami właściwymi do wyznaczania na stanowiska służbowe i zwalniania z tych stanowisk żołnierzy zawodowych są dowódca brygady, skrzydła, rektor – komendant wojskowej uczelni zawodowej, dowódca pułku, batalionu oraz dowódca zajmujący stanowisko służbowe zaszeregowane do stopnia etatowego co najmniej podpułkownika (komandora porucznika) – w odniesieniu do stanowisk służbowych do stopnia etatowego kapitana (kapitana marynarki) włącznie w podległych jednostkach wojskowych. Zdaniem Sądu, ponieważ skarżący był w stopniu kapitana, to dowódca nie był uprawniony do powierzenia mu obowiązków jak to uczynił w rozpoznawanej sprawie. W ocenie Sądu analiza załączonego do akt "wyciągu" z rozkazu dziennego z dnia [...] kwietnia 2008r. w żaden sposób nie pozwala stwierdzić motywacji organu uzasadniającej takie działanie. Brakuje tu przede wszystkim przytoczenia podstawy prawnej uzasadniającej podjęcie decyzji o "czasowym powierzeniu wykonywania obowiązków" Szefa eksploatacji. Sąd wskazał, że organ drugiej instancji zauważył to uchybienie, jednakże uznał, że nie ma ono wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, z którym to jednak poglądem Sąd pierwszej instancji się nie zgodził. W związku z tym Sąd pierwszej stancji doszedł do przekonania, że w świetle art. 44 ust. 1 pkt 4 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych nie doszło (a na pewno nie wynika to z akt sprawy) do zwolnienia skarżącego ze stanowiska kierownika składu, pomimo iż obowiązki na tym stanowisku zostały zdane i na nowo przejęte przez skarżącego. Zdaniem Sądu w tej sytuacji niezbędne jest ustalenie, na jakim stanowisku skarżący był zatrudniony w okresie, za który żąda dodatkowego wynagrodzenia oraz to jaką pracę świadczył. Konieczne jest także, zdaniem Sądu, ponowne ustalenie stanu faktycznego w sprawie i dokonanie kwalifikacji, w jakim trybie doszło do powierzenia skarżącemu czasowego pełnienia obowiązków oraz to, czy były to obowiązki dodatkowe. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę kasacyjną złożył Dowódca Pomorskiego Okręgu Wojskowego wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 25 ust. 1 oraz art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 z późn. zm.) polegające na błędnym przyjęciu, iż skarżącemu przysługuje dodatkowe wynagrodzenie za czasowe pełnienie dodatkowych obowiązków służbowych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że dodatkowe wynagrodzenie przysługuje żołnierzowi, któremu przez okres co najmniej dwóch miesięcy dodatkowo powierzono czasowe pełnienie obowiązków służbowych oraz w sytuacji, gdy wykonywanie powierzonych czynności wykracza poza zadania wynikające z zajmowanego stanowiska. Taka jednak sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Zwrócono uwagę, że S. S. w okresie od dnia 11 kwietnia 2008 r. do dnia, w którym zwrócił się do dowódcy z wnioskiem o wypłatę dodatkowego wynagrodzenia, wykonywał obowiązki szefa eksploatacji, nie zaś równocześnie swoje obowiązki kierowania składu, a dodatkowo eksploatacji, za które na podstawie § 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia (Dz. U. Nr 108, poz. 1141 z późn. zm.). przysługiwałoby mu dodatkowe wynagrodzenie. Nie miało zatem miejsca powierzenie czasowego pełnienia obowiązków. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. W niniejszej sprawie kwestią wymagającą wyjaśnienia jest, czy doszło do powierzenia czasowego pełnienia obowiązków. Przypomnieć należy, że art. 25 ust. 1 powołanej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych stanowi, iż dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz zawodowy jest wyznaczony na stanowisko służbowe, może dodatkowo powierzyć żołnierzowi czasowe pełnienie obowiązków służbowych w tej jednostce na stanowisku nieobsadzonym lub obsadzonym, na którym wyznaczony żołnierz czasowo nie wykonuje zadań służbowych. Natomiast zgodnie z art. 88 ust. 1 tej ustawy, żołnierzowi zawodowemu, któremu przez okres co najmniej dwóch miesięcy dodatkowo powierzono czasowe pełnienie obowiązków służbowych w trybie określonym w art. 25, przysługuje dodatkowe wynagrodzenie. Z powołanych przepisów wynika jednoznacznie, że bezwzględną przesłanką dodatkowego wynagrodzenia jest wystąpienie powierzenia czasowego pełnienia obowiązków służbowych w trybie określonym w art. 25 powołanej ustawy, przy czym sytuacja taka musi się utrzymywać przez okres co najmniej dwóch miesięcy (art. 88). Oznacza to, że okoliczność powierzenia czasowego pełnienia obowiązków służbowych przez okres co najmniej dwóch miesięcy musi być w sprawie udowodniona i bezsprzeczna. Natomiast w § 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia, wymieniono czynności powierzone wykraczające poza zwykłe obowiązki służbowe żołnierzy, za które przysługuje dodatkowe wynagrodzenie. W rozpoznawanej sprawie nie zostało jednak ponad wszelką wątpliwość ustalone, przez jaki okres S. S. wykonywał swoje obowiązki Kierowania Składu nr 4, a dodatkowo Szefa Eksploatacji. W związku z tym, za Sądem pierwszej instancji stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie w pierwszej kolejności niezbędne jest ustalenie, jakie zadania wykonywał S. S. w okresie, za który żąda wypłaty dodatkowego wynagrodzenia. Z rozkazu dziennego Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. nie wynika także, w jakim trybie doszło do skierowania S. S. do dyspozycji szefa logistyki pułku, z uwagi na brak podstawy prawnej. Nie wiadomo zatem, w jakim trybie doszło do powierzenia czasowego pełnienia obowiązków, oraz to, czy były to obowiązki dodatkowe. Jak bowiem wynika z akt niniejszej sprawy, S. S. czasowo pełnił obowiązki szefa eksploatacji od dnia 11 kwietnia 2008 r. do dnia 9 października 2009 r. Natomiast na stanowisku Kierownika Składu Nr 4 miał go zastąpić J.W. Jednakże z akt wynika, że Jacek Wieczorkowski udał się na urlop, nie wynika natomiast bezsprzecznie, czy w tej sytuacji obowiązki Kierownika Składu Nr 4 powróciły do S. S., czy też nie. Do wyjaśnienia pozostaje zatem kwestia zakresu i charakteru pełnionych przez niego obowiązków w okresie od dnia 6 sierpnia 2008 r. do dnia 9 października 2009 r. Zauważyć w tym miejscu należy, że wyjaśnienie wskazanych wyżej wątpliwości jest również istotne w kontekście ewentualnego naruszenia art. 44 ust. 1 pkt 4 powołanej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Wobec zaistniałych w sprawie wątpliwości uznać należy, że Sąd pierwszej instancji zasadnie doszedł do przekonania, iż sprawa nie jest wyjaśniona na tyle wyczerpująco, aby dokonać jej kontroli pod względem merytorycznym. Zasadnie zatem tenże Sąd uchylił decyzję Dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego w B. z dnia [...] stycznia 2010 r. Nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] w Inowrocławiu z dnia [...] października 2009 r. Nr [...]. W związku z tym, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzuty skargi kasacyjnej o naruszeniu w zaskarżonym wyroku art. 25 ust. 1 i art. 88 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, nie mają usprawiedliwionych podstaw, gdyż jeśli stan faktyczny nie został bezsprzecznie ustalony, to nie można się odnieść merytorycznie do oceny zastosowanych w sprawie przepisów prawa materialnego. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sad Administracyjny na podstawie art. 184 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji.