II SA/Wa 1255/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska (spr.) Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi D. M. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] maja 2010 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 k.p.a., utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r., którym to rozkazem D. M. został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] lutego 2010 r. i rozkazowi temu nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Jako podstawę materialnoprawną organ wskazał art. 41 ust. 3 w zw. z art. 42 ust. 2 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.). W motywach uzasadnienia organ wyjaśnił, że na skutek wyroku WSA w Warszawie z dnia 20 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1601/09, którym to wyrokiem Sąd uchylił rozkaz o zwolnieniu policjanta ze służby w Policji, stosownie do art. 42 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z art. 152 p.p.s.a., należało skarżącego przywrócić do służby na stanowisko równorzędne. Wskazał, że powyższy wyrok zrodził po stronie policjanta obowiązek zgłoszenia gotowości do podjęcia służby w terminie zawitym 7 dni od daty tegoż wyroku pod rygorem zwolnienia ze służby. Wyjaśnił, że z uwagi na fakt, iż policjant takiej gotowości do służby nie zgłosił w terminie do 27 listopada 2009 r., obligowało to organ do zwolnienia funkcjonariusza ze służby w terminie 3 miesięcy, stosownie do art. 41 ust. 3 ustawy o Policji. Dlatego też decyzji o zwolnieniu nadano rygor natychmiastowej wykonalności w oparciu o art. 108 k.p.a. W skardze do Sądu D. M., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucił naruszenie art. 42 ust. 2 ustawy o Policji, poprzez błędne przyjęcie daty ogłoszenia wyroku, jako terminu przywrócenia do służby. Nadto zarzucił naruszenie art. 42 ust. 1 ustawy, poprzez niewydanie stosownego rozkazu o mianowaniu na stanowisko po przywróceniu do służby w Policji. Podniósł naruszenie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji w zw. z art. 42 ust. 2, poprzez niezgodne z prawem zwolnienie go ze służby w oparciu o błędne przyjęcie daty ogłoszenia wyroku za termin przywrócenia do służby w Policji. Skarżący zarzucił również naruszenie art. 41 ust. 1 ustawy, poprzez pominięcie obligatoryjnego zwolnienia z Policji w związku z orzeczeniem Okręgowej Komisji Lekarskiej o całkowitej niezdolności do służby w Policji. Podniósł też naruszenie art. 152 p.p.s.a., poprzez jego błędną wykładnię oraz uchybienie terminu określonego w art. 35 § 3 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie podkreślić należy, że skarżący D. M. jest całkowicie niezdolny do służby w Policji i wynika to z orzeczenia Okręgowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] (k-[...]). A zatem w dacie wydania zaskarżonych rozkazów ([...] lutego 2010 r. i [...] maja 2010 r.) istniała już obligatoryjna przesłanka do zwolnienia skarżącego ze służby w Policji ze względu na stan zdrowia, określona w art. 41 ust. 1 ustawy o Policji (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.). Stosownie do tego przepisu, policjanta zwalnia się ze służby w przypadku orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską. Pomimo istnienia tej obligatoryjnej przesłanki zwolnieniowej, organ zwolnił skarżącego ze służby na innej podstawie prawnej, a mianowicie na mocy art. 42 ust. 1 i ust. 2 cytowanej wyżej ustawy, uznając, że przesłanka ta zaistniała jako pierwsza. Podkreślić zatem należy, iż niezależnie od tego, którą podstawę prawną organ wskazał w rozkazie o zwolnieniu skarżącego ze służby w dacie wydania zaskarżonego rozkazu, potwierdzona była całkowita niezdolność skarżącego do służby. Zarówno interes społeczny, jak interes służby, a zwłaszcza interes skarżącego (stan zdrowia) przemawiał za niezwłocznym jego zwolnieniem. Tym bardziej, iż w orzeczeniu o niezdolności do służby rozpoznano u skarżącego [...]. Przechodząc do wskazanej w rozkazie o zwolnieniu przesłanki, określonej w art. 42 ust. 1 i ust. 2 ustawy o Policji, stwierdzić należy, iż nawet gdyby uznać, że ta podstawa prawna została podana przedwcześnie, w sytuacji istnienia w dacie zwolnienia drugiej obligatoryjnej przesłanki zwolnieniowej (art. 41 ust. 1 pkt 1 traktującej o trwałej niezdolności do służby), przedmiotowe zwolnienie ze służby należało uznać za w pełni zasadne. O tym, że zastosowana przez organ podstawa prawna zwolnienia ze służby (art. 42 ust. 1 i ust. 2) mogła znaleźć zastosowanie przesądza, w ocenie Sądu, treść art. 152 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uchylając wyrokiem z dnia 20 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1601/09 decyzję o zwolnieniu skarżącego ze służby w pkt. 2 wyroku stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. W ocenie Sądu w tej dacie ([...] listopada 2009 r.) rozpoczął bieg 7-dniowy termin określony w art. 42 ust. 2 do zgłoszenia gotowości do podjęcia służby. Powyższy pogląd znajduje potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2005 r., sygn. akt OSK 1550/04, w którym to wyroku Sąd stwierdził, "iż przepis art. 42 ust. 1 ustawy o Policji stanowi podstawę przywrócenia funkcjonariusza na stanowisko równorzędne i w tym zakresie wymagany jest stosowny rozkaz personalny, ale odnoszący się jedynie do mianowania na dane stanowisko. Samo bowiem przywrócenie do służby następuje w dniu ogłoszenia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o uchyleniu rozkazu personalnego dotyczącego zwolnienia ze służby. Z tym też dniem rozpoczyna się bieg terminu z ust. 2 art. 42 ustawy o Policji do zgłoszenia gotowości podjęcia służby", publ. Lex 166890. Skoro w sprawie bezsporne jest, iż skarżący do dnia 27 listopada 2009 r. nie zgłosił gotowości do podjęcia służby, zasadnym było zwolnienie go ze służby na podstawie art. 42 ust. 1 ustawy o Policji. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.