VII SA/Wa 2056/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), Sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska, Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Protokolant Spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi E. D. i A. D. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2010 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania skargę oddala VII SA/Wa 2056/10 UZASADNIENIE [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją znak: [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. na podstawie art. 149 § 3 w związku z art. 145 § 1, art. 147, art. 148 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 z 2000r. ze. zm.) po rozpatrzeniu podania A. D. odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października 2007 r. znak: [...]. W uzasadnieniu organ przedstawił stan sprawy i wskazał, że w wyniku rozpatrzenia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. znak: [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...] października 2007 r. znak: [...] uchylił w całości w/w decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]z dnia [...] czerwca 2007 r. i na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 156 poz. 1118 z 2006r. ze zm.) odmówił nałożenia na J. Ł. i M. Ł., wykonania określonych czynności polegających na rozbiórce części garażu (ściany podłużnej) usytuowanej przy granicy z działką A. D. na działce położonej w [...] oznaczonej nr ewid. [...] w celu jego doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem. Wyrokiem z dnia 12 lutego 2008 r. sygn. akt II S.A./Lu 894/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę A. D. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października 2007 r. Organ wskazał, że pismem z dnia 6 lutego 2010 r. uzupełnionym pismami z dnia 19 marca 2010 r. i 2 czerwca.2010 r. A. D. w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1, pkt 3 pkt 4 i pkt 5 kpa, wniósł o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października 2007 r. Wnioskodawca podniósł, że w dniu [...] lutego 2010 r. dowiedział się o możliwości wzruszenia decyzji ostatecznej z dnia [...] października 2007 r. poprzez złożenie wniosku o wznowienie postępowania. Analizując złożone podanie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wskazał, że wnioskodawca w dniu [...] lutego 2010 r. dowiedział się o istniejącej możliwości zaskarżenia decyzji ostatecznej a nie o którejkolwiek z przesłanek wynikających z art. 145 § 1 kpa. Zatem podanie o wznowienie postępowania zostało złożone z naruszeniem terminu określonego w art. 148 § 1 kpa, który stanowi, że strona ze skutkiem prawnym może złożyć podanie o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją znak: [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 123 kpa; po rozpatrzeniu odwołania A. D. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2010 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podniósł, że o wskazanych przez A. D. okolicznościach uzasadniających wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2007 r., znak: [...] wnioskodawca wiedział w dacie wydawania ww. rozstrzygnięcia. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli E. i A. D., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucili, naruszenie art. 32 pkt 1 Konstytucji RP a także zasad ogólnych Kodeksu postępowania administracyjnego i Prawa budowlanego. W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że w roku 1997 lub 1998 sąsiedzi J. Ł. i M. Ł. wybudowali przy granicy z ich nieruchomością garaż bez wymaganego pozwolenia na budowę. Od granicy z działką skarżących obiekt budowlany posiada ścianę (12 cm), która nie spełnia norm ściany oddzielenia przeciwpożarowego. Skarżący podnieśli, że dopiero w dniu 5 lutego 2010 r. poinformowano A. D., że ściana ta winna mieć grubość 25 cm. Podnieśli też, że podczas przeprowadzenia kontroli pracownicy organów nadzoru budowlanego stwierdzili "nieprawdę", zaś pracownik Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] sporządzał A. D. projekt budowlany a także prowadził postępowanie w sprawie samowolnie wybudowanego garażu przy działce skarżącego. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podnosząc jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art.145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ppsa). Skargą jest niezasadna, bowiem w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym nie wystąpiły uchybienia, które mogłyby skutkować uchyleniem decyzji. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego znak: [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r., którą utrzymano w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] znak: [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. odmawiającą wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października 2007 r. znak: [...]. Należy wskazać, iż wznowienie postępowania administracyjnego jest trybem nadzwyczajnym, umożliwiającym wzruszenie decyzji ostatecznej, a więc takiej decyzji która na mocy art. 16 § 1 kpa jest objęta zasadą trwałości decyzji ostatecznych. Z tego też względu wznowienie postępowania obwarowane jest szczególnymi wymogami formalnymi. Dlatego też przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ administracji bada wyłącznie czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest o ustawowe przesłanki wznowienia, enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1 kpa oraz czy został wniesiony z zachowaniem terminów wymienionych w art. 148 kpa. Jeżeli przekroczono termin do jego złożenia, lub wniosek nie wskazuje przesłanek do wznowienia postępowania organ administracji wyda decyzję odmawiającą wznowienia postępowania. Termin do złożenia żądania wznowienia postępowania zaczyna bieg od dnia w którym strona w jakikolwiek sposób posiadła informacje o okolicznościach mogących stanowić podstawę wznowienia postępowania(art. 148 § 1 kpa), lub też od dnia dowiedzenia w którym strona dowiedziała się o wydanej decyzji (art. 148 § 2 kpa). Zachowanie powyższego terminu musi być udowodnione przez stronę, organ administracji zaś swobodnie ocenia dowody w tej mierze. W przypadku złożenia przez stronę podania o wznowienie postępowania po terminie określonym w art. 148 § 1, organ administracji jest zobowiązany do wydania, na podstawie art. 149 § 3, decyzji o odmowie wznowienia postępowania. W niniejszej sprawie A. D. złożył podanie o wznowienie postępowania w sprawie odmowy nałożenia na J. Ł. i M. Ł., wykonania określonych czynności polegających na rozbiórce części garażu usytuowanej przy granicy z działką A. D. na działce położonej w [...] oznaczonej nr ewid. [...] w celu jego doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem. We wniosku A. D. podniósł, że garaż ten został wybudowany bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę a ponadto nie posiada ściany oddzielenia przeciwpożarowego. Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy, stwierdzić należy za organem administracji, iż z treści akt sprawy wynika, że o okolicznościach, stanowiących podstawę wniosku o wznowienie postępowania skarżący powziął wiadomość już w momencie otrzymania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października 2007 r. ([...] października 2007 r.), jak również w momencie otrzymania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie (vide strona 3 uzasadnienia wyroku, sygnatura akt II SA/Lu 894/07). Zarówno we wniosku z dnia 6 lutego 2010 r., jak i w pismach z dni 19 marca 2010 r., 2 czerwca 2010 r. A. D., nie wskazał żadnych nowych dowodów przemawiających za wznowieniem postępowania poza tymi, o których jak wskazano wyżej wiedział najpóźniej w dniu otrzymania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października 2007 r., a więc w dniu [...] października 2007 r. Od tego momentu należało liczyć termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października 2007 r. znak: [...]. Natomiast wniosek w sprawie wznowienia postępowania został złożony w dniu 6 lutego 2010 r. Niewątpliwie zatem skarżący A. D. uchybił terminowi określonemu w art. 148 § 1 kpa, tj. jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Błędne jest rozumowanie skarżącego, który upatruje zachowanie terminu z art. 148 kpa w okoliczności, iż o możliwości wznowienia postępowania dowiedział się z rozmowy przeprowadzonej w dniu 5 lutego 2010 r. w restauracji, w której przebywał "w towarzystwie osób znających zagadnienia prawne". Należy stwierdzić, że skarżący w tym dniu uzyskał wiedzę o znaczeniu prawnym znanych mu już wcześniej informacji, tzn. dowiedział się o możliwości wzruszenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania, a nie w okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia. Termin jednego miesiąca biegł od dnia, w którym A. D. dowiedział się o okolicznościach mogących stanowić podstawę do żądania wznowienia postępowania, a nie od dnia, w którym pouczono skarżącego o możliwości wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. W przypadku terminu z art. 148 § 1 kpa, nie jest bowiem istotna świadomość prawnego znaczenia okoliczności faktycznej lub dowodu jako podstawy wznowienia postępowania (por. wyrok WSA w Gliwicach, sygnatura akt IV SA/Gl 502/08, z dnia 22 stycznia 2009 r., Lex 481525, jak również wyrok WSA w Warszawie, sygnatura akt VII SA/Wa 2057/06 z dnia 29 marca 2007 r., dostępne na stronie cbois.nsa.gov.pl). Dlatego też wskazać należy, iż organy obu instancji zasadnie odmówiły wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października 2007 r. znak: [...], z uwagi na uchybienie terminu wynikającego z art. 148 § 1 kpa. Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów skargi, stwierdzić trzeba, że pozostają one bez wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dna 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.