II OSK 775/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary sędzia NSA Andrzej Gliniecki (spr.) sędzia del. WSA Grzegorz Czerwiński Protokolant Karolina Kubik po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2011 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 stycznia 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 2210/10 w sprawie ze skargi Gminy A. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2010 r. znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2. zasądza od Gminy A. na rzecz Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego kwotę 500 (słownie: pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 25 stycznia 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 2210/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi Gminy A. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2010 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, w pkt I uchylił zaskarżoną decyzję; w pkt II stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; w pkt III zasądził od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz Gminy A. kwotę 760 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Jak wynika z akt sprawy, Wojewoda Włocławski decyzją z dnia [...] grudnia 1998 r. nr [...] ustalił lokalizację autostrady płatnej A-1 na terenie województwa włocławskiego przebiegającej przez gminy A., R., W., L., B., W., C., K., L. i B. Następnie decyzja ta została uchylona w części przez Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...] września 2001 r. nr [...] i w tej części orzeczono co do istoty sprawy, a w pozostałej części orzeczono o utrzymaniu w mocy decyzji Wojewody Włocławskiego z dnia [...] grudnia 1998 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad pismem z dnia 30 listopada 2009 r. złożył wniosek do Wojewody Kujawsko-Pomorskiego o wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwolenia na budowę inwestycji pod nazwą: Autostrada płatna A[...] [...]zadanie I węzeł [...] – granica województwa kujawsko-pomorskiego i łódzkiego, Odcinek 2: węzeł [...] – węzeł [...] (z węzłem [...]) od km [...] do km [...]. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] Wojewoda Kujawsko-Pomorski zawiesił postępowanie administracyjne w sprawie ww. wniosku, a następnie postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r. podjął zawieszone postępowanie. Wojewoda Kujawsko-Pomorski decyzją z dnia [...] maja 2010 r., nr 11/2010, na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 i art. 82 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) i art. 104, art. 108 § 1 k.p.a. oraz art. 93 ust. 1-3 i art. 95 ust. 1-3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) oraz art. 75 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad dla zadania inwestycyjnego pod nazwą "Autostrada płatna A[...][...]– granica województwa kujawsko-pomorskiego i łódzkiego, Odcinek 2: Węzeł [...] – Węzeł [...] (z Węzłem [...]) od km [...]do km [...]" na wskazanych w tejże decyzji nieruchomościach oznaczonych nr ew. działek, stanowiących pas drogowy autostrady. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Jednocześnie zobowiązano w niej inwestora do przestrzegania określonych w niej warunków pozwolenia na budowę, zgodnie z art. 36 ust. 1 oraz art. 42 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego w odniesieniu do szczególnych warunków zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych. Kierując się dyspozycją art. 93 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...), uwzględniając warunki realizacji inwestycji określone w decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Bydgoszczy z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...], znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia wskazano, iż należy wykonać warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich w określonych w tejże decyzji zakresie. Natomiast kierując się dyspozycją art. 93 ust. 1 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...), uwzględniając warunki realizacji przedsięwzięcia określone w postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Bydgoszczy z dnia [...] kwietnia 2010 r., znak: [...],[...],[...],[...] na etapie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia należy podjąć określone w niej działania, w tym m.in. określony w pkt 40, nakaz wykonania kompensacji przyrodniczej, która obejmować będzie działania rekompensujące skutki likwidacji studni głębinowej nr [...] oraz zmiany obszaru strefy ochronnej ujęcia wody [...], wywołane budową autostrady A[...]. Pismem z dnia 18 czerwca 2010 r. odwołanie od powyższej decyzji Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia[...] maja 2010 r. złożyła Gmina A. podnosząc, iż przebieg projektowanej autostrady przecina zlokalizowane na terenie Gminy A. ujęcie wody [...] oraz ustanowione dla niego strefy ochronne. Po rozpoznaniu odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2010 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego w części nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności i umorzył w tym zakresie postępowanie organu I instancji, w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ przywołał treść art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego i wskazał, że przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych nie wprowadzają w tym względzie żadnych zmian, zatem w ocenie organu nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę stanowi naruszenie art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. Zdaniem organu, inwestor złożył przy wniosku o pozwolenie na budowę, prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, czym wypełnił dyspozycję art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. Dodatkowo inwestor przedstawił kompletny projekt budowlany sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane wraz z wymaganymi opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i sprawdzeniami, informacjami dotyczącymi bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o których mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b ustawy – Prawo budowlane oraz zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 cytowanej ustawy. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego projekt budowlany przedmiotowej inwestycji jest zgodny z wymaganiami decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] września 2001 r., oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody Włocławskiego z dnia [...] grudnia 1998 r., nr [...], ustalającej lokalizację autostrady płatnej A-[...] oraz decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Bydgoszczy z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego na terenach zamkniętych dla zamierzenia inwestycyjnego, polegającego na przebudowie gazociągu wysokiego ciśnienia DN 400 i DN 500 8,4 Mpa, związanej z budową autostrady A[...] na dz. nr [...], obręb [...], obręb [...]. Projekt przedmiotowej inwestycji nie narusza również ustaleń decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Bydgoszczy z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...], znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie autostrady A-[...]– granica województwa kujawsko-pomorskiego i łódzkiego oraz postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Bydgoszczy z dnia [...] kwietnia 2010 r., znak: [...], uzgadniającego realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Zdaniem organu odwoławczego lokalizacja przedmiotowego odcinka autostrady na obszarze stref ochronnych ujęcia wody [...] została ustalona decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] września 2001 r., oraz poprzedzającą ją decyzją Wojewody Włocławskiego z dnia [...] grudnia 1998 r. Z uwagi na fakt, że budowa Autostrady A-[...] należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Bydgoszczy decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...], określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedmiotowej inwestycji, wprowadzając między innymi szereg warunków, mających na celu ochronę ujęcia wody [...], które zostały uwzględnione w projekcie budowlanym. Dodatkowo wskazano, iż w pkt I.40 postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Bydgoszczy z dnia [...] kwietnia 2010 r., inwestor został zobowiązany do wykonania kompensacji przyrodniczej w związku z koniecznością likwidacji studni głębinowej [...] oraz zmianą stref ochronnych ujęcia [...]. Pismem z dnia 13 października 2010 r. Gmina A.wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia[...] września 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 stycznia 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 2210/10, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej p.p.s.a.) w pkt I uchylił zaskarżona decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2010 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że skarżąca Gmina w odwołaniu, a następnie w skardze podniosła zarzuty jedynie co do części decyzji odnoszących się do obszaru, na którym zostało zlokalizowane ujęcie wody [...]. Dlatego też Sąd oceniał zaskarżoną decyzję udzielającą pozwolenia na realizację inwestycji jedynie co do rozstrzygnięcia odnoszącego się do tego obszaru uznając, że Gmina nie posiada interesu prawnego w kwestionowaniu decyzji w tej części, która nie przebiega przez Gminę A. Zdaniem Sądu obowiązkiem organu architektoniczno-budowlanego przed wydaniem decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę było zbadanie czy projekt budowlany przedmiotowej inwestycji jest zgodny z decyzją Wojewody Włocławskiego nr [...] o lokalizacji tej inwestycji zmienionej decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] września 2001 r. oraz z decyzją Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Bydgoszczy z dnia [...] kwietnia 2009 r. Pierwsza z tych decyzji – po zmianie dokonanej przez organ II instancji wskazywała, w części dotyczącej ujęcia wody [...], iż "należy wykonać prace wyszczególnione w projekcie prac geologicznych dla potrzeb rekonstrukcji zasobów eksploatacyjnych ujęcia wody [...]". Jednocześnie decyzja ta ustalała lokalizację inwestycji m.in. przez tereny położone na obszarze stref ochronnych ujęcia wody [...]. Natomiast decyzja Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Bydgoszczy z dnia [...] kwietnia 2009 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia wprowadziła następujące warunki jej realizacji: "6. w związku z koniecznością wyłączenia z eksploatacji studni 9c na terenie ujęcia wody [...] i wyłączenia (uszczuplenia) zasobów eksploatacyjnych tego ujęcia należy podjąć działania kompensacyjne. 9. wyznaczyć i ustanowić nową strefę ochronną ujęcia [...] uwzględniając dotychczasową i przewidywaną zmianę ilości i lokalizacji studni oraz obszaru zasilania ujęcia (s. 13 decyzji)". W związku z powyższym w ocenie Sądu organ architektoniczno-budowlany przedwcześnie uznał, że przedłożony do zatwierdzenia projekt architektoniczno-budowlany nie narusza zapisów ww. decyzji, ponieważ odnosząc się w pierwszej kolejności do zapisów zawartych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wskazać należy, że warunki w niej zawarte winny być spełnione przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub ta ostatnia decyzja winna zawierać rozstrzygnięcie co do przedmiotowych kwestii. W przeciwnym razie ustawodawca nie uzależniłby wydania decyzji o pozwoleniu na budowę od zgodności projektów z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. Spełnienie warunków zawartych w tych decyzjach kontrolowane byłoby w innej fazie inwestycji np. przy udzieleniu pozwolenia na użytkowanie. Dlatego też w ocenie Sądu w okolicznościach niniejszej sprawy projekt architektoniczno-budowlany przedstawiony do zatwierdzenia winien zawierać rozwiązania dotyczące działań kompensacyjnych w związku z wyłączeniem studni 9c z eksploatacji jak też powinna zostać wyznaczona i ustanowiona strefa ochronna tego ujęcia wody. Jednocześnie ani omawiana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ani inne rozstrzygnięcie poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji nie konkretyzowało pojęcia "kompensacji". Nie oznacza to jednak, że na organie nie ciążył obowiązek uszczegółowienia prac niezbędnych do wykonania powyższego lub choćby wskazania ich kierunków. W konsekwencji – w ocenie Sądu – zapis zawarty w pkt 40 decyzji organu I instancji, iż "należy wykonać kompensację przyrodniczą, która obejmować będzie działanie rekompensujące skutki likwidacji studni głębinowej 9c oraz zmiany strefy ochronnej ujęcia wody [...] wywołane budową autostrady A[...]" nie spełnia wymagań zawartych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. O ile bowiem organ zaznaczył potrzebę "kompensacji przyrodniczej", o tyle nie skonkretyzował na czym kompensacja ta miałaby polegać. Dodatkowo nie wyznaczono nowej strefy ochronnej omawianego ujęcia wody. Powyższe wskazuje, że zaskarżona decyzja – wbrew zawartym w niej twierdzeniom – nie jest zgodna z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. Za taką oceną Sądu przemawia również zapis zawarty w pkt 6 s. 43 postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Bydgoszczy z dnia [...] kwietnia 2010 r. uzgadniającego realizację przedsięwzięcia. Organ w ww. postanowieniu odniósł się do sposobu kompensacji poprzez wskazanie na potrzebę budowy dodatkowej studni przy czym wskazał, że racjonalna rozbudowa ujęcia winna nastąpić w kierunku południowo-zachodnim. Warunki te winny w ocenie Sądu być uwzględnione z projekcie architektoniczno-budowlanym. Zgodnie bowiem z treścią art. 92 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku (...) postanowienie to wiąże organ właściwy do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18 ustawy a zatem m.in. organ architektoniczno-budowlany wydający nin. decyzję. Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego – art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego oraz przepisów postępowania – art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., a naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Powyższej ocenie nie stoją na przeszkodzie przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tekst jedn. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 154, poz. 958) do przedsięwzięć drogowych, dla których przed dniem wejścia w życie tej ustawy została wydana decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi, stosuje się przepisy dotychczasowe. Omawiana ustawa w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie noweli z dnia 25 lipca 2008 r. w art. 31 ust. 2 wskazywała, że w przypadku uwzględnienia skargi na decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, sąd administracyjny po upływie 14 dni od dnia rozpoczęcia budowy drogi może stwierdzić jedynie, że decyzja narusza prawo z przyczyn wyszczególnionych w art. 145 lub art. 156 k.p.a. Pismem z dnia 5 maja 2010 r. skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 stycznia 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 2210/10 złożył Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie: 1) art. 31 ust. 2 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych poprzez niezastosowanie tego przepisu i w związku z tym uchylenie zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2010 r., podczas gdy Sąd nie miał prawa uchylić zaskarżonej decyzji, lecz jedynie ewentualnie stwierdzić, że narusza ona prawo z przyczyn wyszczególnionych w art. 145 lub art. 156 k.p.a.; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. poprzez uwzględnienie przez Sąd skargi na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2010 r., podczas gdy skarga powinna zostać przez Sąd oddalona. Autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 stycznia 2011 r. w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Gmina A. pismem z dnia 20 maja 2011 r. złożyła odpowiedź na skargę i wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego. Skarga kasacyjna nie jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw w części zamieszczonej w pkt 2, w którym zawarto zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a., przez uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a więc także w części, która nie była przedmiotem oceny Sądu. W istocie jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku (s. 7) "Sąd oceniał zaskarżoną decyzję udzielającą pozwolenia na realizację inwestycji jedynie co do rozstrzygnięcia odnoszącego się do tego obszaru (na którym zostało zlokalizowane ujęcie wody [...]) uznając, że Gmina nie posiada interesu prawnego w kwestionowaniu decyzji w tej części, która nie przebiega przez Gminę A". Zakres wniesionej skargi w takim zakresie potwierdzili też na rozprawie przedstawiciele skarżącej Gminy. Zakres kontroli przeprowadzonej przez Sąd pierwszej instancji, rozmija się zatem z zaskarżonym rozstrzygnięciem, co trafnie podnosi się w skardze kasacyjnej. W takiej sytuacji skoro Sąd objął kontrolą zaskarżoną decyzję tylko w części, do której odnosiły się zarzuty podniesione w skardze, zgodnie z przysługującym stronie interesem prawnym, powinien również uwzględnić to w zaskarżonym rozstrzygnięciu, w wyroku. Tym bardziej że art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. pozwala na uchylenie zaskarżonej decyzji w części, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę przedmiotowej autostrady. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, Sąd dopatrzył się nieprawidłowości w wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę jedynie w wąskim zakresie projektowanego przebiegu autostrady przez teren, na którym znajduje się ujęcie wody [...]. Powinien więc zgodnie z tym ograniczyć swoje rozstrzygnięcie uchylające zaskarżoną decyzję do tego obszaru, który dotyczy przebiegu autostrady przez działki położone na terenie Gminy A. obręb [...], co jest wyszczególnione w decyzji I instancji z dnia 24 maja 2010 r. Jeżeli jest możliwe uchylenie zaskarżonej decyzji w części w której jest wadliwa i uwzględniono skargę, Sąd nie może uchylać całej decyzji w części nie objętej skargą i nie podlegającej kontroli sądowej. Nietrafny jest natomiast zarzut skargi kasacyjnej zamieszczony w jej pkt 1, bowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] maja 2010 r., nie była wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194 ze zm.). Gdyby jednak nawet była wydana w oparciu o przepisy powyższej ustawy, to należy zgodzić się z poglądem wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, odwołującym się do wyroku NSA z dnia 30 listopada 2010 r. sygn. akt II OSK 2148/10. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 oraz art. 203 pkt 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.