VII SA/Wa 2210/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska, Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi Gminy A. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2010 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz Gminy A. kwotę 760 (siedemset sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2010 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad dla zadania inwestycyjnego pod nazwą "[...]" na wskazanych w tejże decyzji nieruchomościach oznaczonych nr ew. działek, stanowiących pas drogowy autostrady. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Jednocześnie zobowiązano w niej inwestora do przestrzegania określonych w niej warunków pozwolenia na budowę, zgodnie z art. 36 ust. 1 oraz art. 42 ust. 2 i 3 ustawy - Prawo budowlane w odniesieniu do szczególnych warunków zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych. Kierując się dyspozycją art. 93 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, uwzględniając warunki realizacji inwestycji określone w decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. Nr [...], znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia należy wykonać warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich w określonych w tejże decyzji zakresie. Kierując się dyspozycją art. 93 ust. 1 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, uwzględniając warunki realizacji przedsięwzięcia określone w postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r., znak: [...] na etapie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia należy podjąć określone w niej działania, w tym m.in. określony w pkt 40, (str. 22 decyzji), nakaz wykonania kompensacji przyrodniczej, która obejmować będzie działania rekompensujące skutki likwidacji studni głębinowej nr [...] oraz zmiany obszaru strefy ochronnej ujęcia wody [...], wywołane budową autostrady [...]. W sentencji decyzji stwierdzono, że obszar oddziaływania obiektu (-ów), o których mowa w art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane obejmuje nieruchomości -działki przeznaczone pod inwestycję wymienione powyżej. Od powyższej decyzji Wojewody [...] odwołanie w terminie złożyła Gmina [...]. W odwołaniu podniesiono, że w marcu 1998 r. w związku z przebiegiem autostrady przez teren strefy pośredniej ujęcia wody "[...]" został przygotowany przez P. S.A. w Warszawie, Oddział [...] "Projekt prac geologicznych dla rewizji zasobów eksploatacyjnych i zasięgu stref ochronnych ujęcia "[...]" koło [...] w związku z jego przebudową dla potrzeb autostrady [...]", zgodnie z którym przeprowadzenie trasy autostrady od węzła "[...]" do [...] wymaga przebudowy ujęcia wody "[...]", wyłączenia z eksploatacji studni i wyznaczenia nowych terenów ochrony pośredniej, a zamierzenia te muszą być poprzedzone badaniami hydrogeologicznymi, które zostały określone w projekcie. Podniesiono, że w dokumencie tym stwierdza się, że dopiero po przeprowadzeniu badań i przygotowaniu nowej dokumentacji hydrogeologicznej będzie można ocenić czy przebudowane ujęcie "[...]" i wielkość jego zasobów eksploatacyjnych będzie wystarczające, czy też konieczne będzie uzupełnienie wody poprzez budowę studni na dotychczas niewykorzystanych zasobach ujęcia "[...]". Powołano twierdzenia ekspertów, wedle których problem poboru wody powinien zostać rozwiązany na etapie projektu budowlanego przedmiotowego odcinka autostrady, którego przygotowanie powinno być poprzedzone przez wykonanie stosownych badań i dokumentacji hydrogeologicznych. Odwołująca się podniosła, że inwestor do dnia wniesienia odwołania nie wykonał przedmiotowych badań hydrogeologicznych i stosownej dokumentacji hydrogeologicznej. W związku z tym stwierdził, że wydanie przedmiotowego pozwolenia na budowę możliwym będzie dopiero po wykonaniu przez inwestora wskazanych badań i dokumentacji, które pozwoliłyby w pełni ocenić wpływ budowy przedmiotowego odcinka autostrady na ujęcie wody "[...]". Odwołująca wskazała, że zgodnie z wydaną przez Wojewodę [...] i ciągle obowiązującą decyzją z dnia [...] marca 1990 r. ustanawiającą dla ujęcia wody "[...]" strefy ochronne oraz wprowadzającą w ustanowionych strefach ochronnych zasadach i ograniczenie nie jest możliwym w ramach terenu ochrony pośredniej, tak wewnętrznej jak i zewnętrznej, budowa dróg publicznych. Odwołująca wskazała dalej, że na dzień dzisiejszy przebieg przedmiotowego odcinka autostrady, będącej drogą publiczną, przebiega właśnie przez ten obszar co jest, jej zdaniem, prawnie niedopuszczalne, w związku z czym podniosła, że wydanie przedmiotowego pozwolenia na budowę możliwym będzie dopiero po zmianie granic stref ochronnych dla ujęcia wody "[...]" lub po zmianie zasad i ograniczeń dla tych sfer w taki sposób, żeby przedmiotowy odcinek autostrady mógł zostać pobudowany zgodnie z prawem. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2010 r., - po rozpoznaniu odwołania Gminy [...] - uchylił decyzję Wojewody [...] w części nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności i umorzył w tym zakresie postępowanie organu I instancji, w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ przywołał treść art. 28 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane i wskazał, że przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych nie wprowadzają w tym względzie żadnych zmian, zatem w ocenie organu nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę stanowi naruszenie art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. Wobec powyższego organ uznał za zasadne uchylenie ww. decyzji Wojewody [...] w części nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności i umorzenie w tym zakresie postępowania organu I instancji. Organ wskazał, iż w niniejszej sprawie inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę, prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - zgodne ze wzorem zawartym w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. (Dz.U. z 2003 r., Nr 120, poz. 1127 z późn. zm.), czym wypełnił dyspozycję art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r., Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.). Ponadto, organ wskazał, iż inwestor przedstawił kompletny projekt budowlany sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane wraz z wymaganymi opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i sprawdzeniami, informacjami dotyczącymi bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o których mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b ustawy Prawo budowlane oraz zaświadczenia , o których mowa w art. 12 ust. 7 cytowanej powyżej ustawy. Organ uznał, że projekt budowlany przedmiotowej inwestycji jest zgodny z wymaganiami decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...]września 2001 r., oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1998r., nr [...], ustalającej lokalizację autostrady płatnej [...] na terenie województwa włocławskiego przebiegającej przez gminę [...], gminę [...], gminę [...], gminę ...], gminę [...], gminę [...], gminę [...], gminę [...], gminę [...] i gminę [...] oraz decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska [...] z dnia [...] lipca 2009 r., Nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego na terenach zamkniętych dla zamierzenia inwestycyjnego, polegającego na przebudowie gazociągu wysokiego ciśnienia DN 400 i DN 500 8,4 Mpa, związanej z budową autostrady [...] na dz. nr [...], obręb [...], obręb [...]. W ocenie organu, projekt przedmiotowej inwestycji nie narusza również ustaleń decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie autostrady [...] oraz postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska [...] z dnia ...] kwietnia 2010 r., [....] uzgadniającego realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Decyzją z dnia [...] listopada 2009r., oraz z dnia [...] stycznia 2010 r., Marszałek Województwa [...] udzielił inwestorowi pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych i odprowadzanie ścieków opadowych od wód i ziemi w ramach realizacji przedsięwzięcia pod nazwą "[...]". Organ uznał, że wobec spełnienia przez inwestora wymagań określonych w art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, na podstawie art. 35 ust. 4 tej ustawy właściwy organ jest zobligowany do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Odnosząc się do podnoszonych w odwołaniu zarzutów organ wskazał, że lokalizacja przedmiotowego odcinka autostrady na obszarze stref ochronnych ujęcia wody "[...]" została ustalona decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] września 2001 r., oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1998 r., nr [...], ustalającej lokalizację autostrady płatnej [...] na terenie województwa [...]. Z uwagi na fakt, że budowa Autostrady [...] należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2009r., Nr [...], określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedmiotowej inwestycji, wprowadzając między innymi szereg warunków, mających na celu ochronę ujęcia wody "[...]", które zostały uwzględnione w projekcie budowlanym. Ponadto organ wskazał, że zgodnie z pkt I.40 postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r., inwestor został zobowiązany do wykonania kompensacji przyrodniczej w związku z koniecznością likwidacji studni głębinowej [...] oraz zmianą stref ochronnych ujęcia [...]. Ww. decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zaskarżyła w całości Gmina [...], zarzucając jej rażące naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy to jest: - art. 34 ust. 3 pkt 4 i art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) w związku z decyzją Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 1998 r., która częściowo została uchylona przez Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...] września 2001 r. poprzez błędne uznanie, że projekt budowlany dla inwestycji jest kompletny, mimo że nie zawiera wyniku badań geologicznych, których przeprowadzenia nakazywała decyzja lokalizacyjna dla inwestycji, a które to badania nie zostały nigdy przeprowadzone, a mimo to organ utrzymał w mocy decyzję o pozwoleniu na budowę; - art. 54 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2005 r., Nr 239, poz. 2019 ze zm.) w związku z decyzją Wojewody [....] z dnia [...] marca 1990r., ustanawiającą dla ujęcia wody "[...]" strefy ochronne oraz wprowadzającą w ustanowionych strefach ochronnych zasady i ograniczenia użytkowania poprzez utrzymanie w mocy pozwolenia na budowę inwestycji, mimo że budowana autostrada przebiega przez obszar pośredniej strefy ochronnej ustanowionej dla ujęcia wody "[...]", na którym to zakazana jest budowa dróg publicznych, a taką jest autostrada; - art. 107 § 1 k.p.a. poprzez niewystarczające uzasadnienie zwłaszcza faktyczne, ale również i prawne decyzji, polegające na tym, że organ nie odniósł się merytorycznie do zarzutów podnoszonych w odwołaniu od decyzji I instancji. Skarżąca Gmina wniosła o 1) stwierdzenie nieważności, ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonej decyzji jak i decyzji organu I instancji; 2) przeprowadzenie dowodu z mapki prezentującej kolizję przebiegu przedmiotowego odcinka autostrady ze zlokalizowanym na terenie Gminy [...] ujęciem wody "[...]" z uwzględnieniem ustanowionych dla niego stref ochronnych; 3) przeprowadzenie dowodu z decyzji nr [...], Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1998r., częściowo uchylonej decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...]września 2001 r.; 4) przeprowadzenie dowodu z decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 1990r.; 5) zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest zasadna i prowadzi do uchylenia zaskarżonej decyzji aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są słuszne. Na wstępie wskazać należy, że kontrolowaną decyzją organ rozstrzygał wiele kwestii związanych z realizacją opisanej w decyzji inwestycji - budowy odcinka Autostrady płatnej [...] Skarżąca Gmina w odwołaniu a następnie w skardze podniosła zarzuty jedynie co do części decyzji odnoszących się do obszaru, na którym zostało zlokalizowane ujęcie wody "[...]". W konsekwencji Sąd oceniał zaskarżoną decyzję udzielającą pozwolenia na realizację inwestycji jedynie co do rozstrzygnięcia odnoszącego się do tego obszaru uznając, że Gmina nie posiada interesu prawnego w kwestionowaniu decyzji w tej części, która nie przebiega przez Gminę [...]. Kontrolując zaskarżoną decyzję w omawianym zakresie wskazać należy w pierwszej kolejności, że podstawą prawną jej wydania były wskazane przez organ przepisy ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z treścią art. 35 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadkach braku miejscowego planu a także wymogami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o których mowa w art.71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach działania na środowisko (dalej: ustawa o udostępnieniu informacji o środowisku) - pkt. 1 art. 36 ust. 1. Jednocześnie zgodnie z treścią ust. 3 wskazanego przepisu - w razie stwierdzenia naruszeń, o których mowa w ust. 1 właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości określając termin ich usunięcia a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzje o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. A zatem w okolicznościach niniejszej sprawy obowiązkiem organu architektoniczno - budowlanego przed wydaniem decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę było zbadanie czy projekt ten jest zgodny z decyzją Wojewody [...] nr [...] o lokalizacji przedmiotowej inwestycji zmienionej decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...].09.2001 r. oraz z decyzją Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska [...] z dnia [...].04.2009r. Pierwsza z tych decyzji - po zmianie dokonanej przez organ II instancji wskazywała, w części dotyczącej ujęcia wody Kuczek, iż "należy wykonać prace wyszczególnione w projekcie prac geologicznych dla potrzeb rekonstrukcji zasobów eksploatacyjnych ujęcia wody [...]". Jednocześnie - jak trafnie wskazał organ odwoławczy - decyzja ta ustalała lokalizację inwestycji m.in. przez tereny położone na obszarze stref ochronnych ujęcia wody [...]. Druga z w/w decyzji - o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia wprowadziła następujące warunki jej realizacji: "6. w związku z koniecznością wyłączenia z eksploatacji studni [...] na terenie ujęcia wody "[...]" i wyłączenia (uszczuplenia) zasobów eksploatacyjnych tego ujęcia należy podjąć działania kompensacyjne. 7.(...); 8.(...); 9. wyznaczyć i ustanowić nową strefę ochronną ujęcia [...] uwzględniając dotychczasową i przewidywaną zmianę ilości i lokalizacji studni oraz obszaru zasilania ujęcia (str. 13 decyzji)". Analizując zapisy w/w decyzji Sąd doszedł do przekonania, że organ architektoniczno - budowlany co najmniej przedwcześnie uznał, że przedłożony do zatwierdzenia projekt architektoniczno - budowlany nie narusza zapisów w/w decyzji. I tak: odnosząc się w pierwszej kolejności do zapisów zawartych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wskazać należy, że warunki w niej zawarte winny być spełnione przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub ta ostatnia winna zawierać rozstrzygnięcie co do przedmiotowych kwestii. W przeciwnym razie ustawodawca nie uzależniłby wydania decyzji o pozwoleniu na budowę od zgodności projektów z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. Spełnienie warunków zawartych w tych decyzjach kontrolowane byłoby w innej fazie inwestycji np. przy udzieleniu pozwolenia na użytkowanie. Zapis art. 35 ust. 1 pkt. 1 Prawa budowlanego nie pozostawia natomiast wątpliwości co do intencji ustawodawcy wskazując na konieczność sprawdzenia zgodności projektu z omaw. decyzją już na etapie wydawania pozwolenia na budowę. A zatem w okolicznościach niniejszej sprawy projekt architektoniczno -budowlany przedstawiony do zatwierdzenia winien zawierać rozwiązania dotyczące działań kompensacyjnych w związku z wyłączeniem studni 9 c z eksploatacji jak też powinna zostać wyznaczona i ustanowiona strefa ochronna tego ujęcia wody. Jednocześnie ani omawiana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ani inne rozstrzygnięcie poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji nie konkretyzowało pojęcia "kompensacji". Nie oznacza to jednak, że na organie nie ciążył obowiązek uszczegółowienia prac niezbędnych do wykonania powyższego lub choćby wskazania ich kierunków. W konsekwencji - w ocenie Sądu - zapis zawarty w pkt. 40 decyzji organu I instancji, iż "należy wykonać kompensację przyrodniczą, która obejmować będzie działanie rekompensujące skutki likwidacji studni głębinowej [...] oraz zmiany strefy ochronnej ujęcia wody [...] wywołane budową autostrady [...]" nie spełnia wymagań zawartych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. O ile bowiem organ zaznaczył potrzebę "kompensacji przyrodniczej", o tyle nie skonkretyzował na czym kompensacja ta miałaby polegać. Dodatkowo - co nie jest kwestionowane w niniejszej sprawie - nie wyznaczono nowej strefy ochronnej omawianego ujęcia wody. Powyższe wskazuje, że zaskarżona decyzja - wbrew zawartych w niej twierdzeniom - nie jest zgodna z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. Za taką oceną Sądu przemawia również zapis zawarty w pkt. 6 str. 43 postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska [...] z dnia [...].04.2010r. uzgadniającego realizację przedsięwzięcia. Organ w w/w postanowieniu odniósł się do sposobu kompensacji poprzez wskazanie na potrzebę budowy dodatkowej studni przy czym wskazał, że racjonalna rozbudowa ujęcia winna nastąpić w kierunku południowo - zachodnim. Warunki te winny w ocenie Sądu być uwzględnione z projekcie architektoniczno - budowlanym. Zgodnie bowiem z treścią art. 92 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku postanowienie to wiąże organ właściwy do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt. 1, 10, 14 i 18 ustawy a zatem m.in. organ architektoniczno - budowlany wydający nin. decyzję. Reasumując - przedstawione wyżej okoliczności wskazują, że zaskarżona decyzja nie jest zgodna w decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach w części, w której ta ostatnia nakłada obowiązek wyznaczenia i ustanowienia nowej strefy ochronnej dla ujęcia wody [...]. Brak wskazania sposobu kompensacji przyrodniczej powoduje, że decyzja ta narusza także art. 72 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku. W tym miejscu natomiast należy podkreślić, że nie mogą zostać uwzględnione na tym etapie postępowania zarzuty skargi odnoszące się do tego, że przedmiotowa inwestycja realizowana jest w obszarze ochronnym omawianego ujęcia wody, w którym zakazuje m.in. budowę dróg publicznych. Racje ma bowiem organ odwoławczy twierdząc, że zarzut ten winien być skierowany do decyzji ustalającej lokalizację autostrady. Skoro decyzja o ustaleniu lokalizacji jest ostateczna organ architektoniczno - budowlany związany jest jej treścią w co do przebiegu autostrady również w obszarze chronionym. Jako przedwczesne należało również uznać twierdzenie organu, że zaskarżona decyzja jest zgodna z decyzją o lokalizacji przedmiotowej inwestycji. Jak zostało wyżej wskazane decyzja ta nakazywała "wykonanie prac wyszczególnione w projekcie prac geologicznych dla potrzeb rekonstrukcji zasobów eksploatacyjnych ujęcia wody [...]". A zatem obowiązkiem organu była ocena czy projekt przewiduje wykonanie tych prac. Tymczasem w żadnym miejscu organ nie odniósł się do tej kwestii. Należy dodatkowo podkreślić, że w aktach sprawy brak jest w/w projektu prac geologicznych a zatem Sąd nie mógł dokonać samodzielnych ustaleń w tym zakresie. Niezależnie od tego, wskazać należy, że nawet gdyby projekt ten znajdował się w aktach sprawy to - zgodnie z przyjętym orzecznictwem sądowoadministracyjnym - sąd nie miałby możliwości dokonywania tej oceny za organ. Jak bowiem wskazał NSA w wyroku z dnia 20.05.2009r. w sprawie II FSK 790/08 (LEX nr 513113) sąd administracyjny nie ma możliwości podejmowania rozstrzygnięć merytorycznych czy działań należących do kompetencji organu, którego akt administracyjny jest przedmiotem sądowej kontroli. A zatem przyjęcie przez organ, że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami zawartymi w decyzji lokalizacyjnej bez wyjaśnienia w/w kwestii stanowi naruszenie zasad postępowania określonych w art. 7, 77§1 i 107§3 kpa w z. z art. 35 ust. 1 pkt. 1 Prawa budowlanego. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego - art. 35 ust. 1 pkt. 1 Prawa budowlanego oraz przepisów postępowania - art. 7, 77§1 i 107§3 kpa a naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji zaskarżone rozstrzygnięcie należało wyeliminować z obrotu prawnego. Powyższej ocenie nie stoją na przeszkodzie przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. z 2008r. nr 193, poz. 1194 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2008r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U nr 154, poz. 958) do przedsięwzięć drogowych, dla których przed dniem wejścia w życie tej ustawy została wydana decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi, stosuje się przepisy dotychczasowe. Omawiana ustawa w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie noweli z dnia 25.07.2008r. w art. 31 ust. 2 wskazywała, że w przypadku uwzględnienia skargi na decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, sąd administracyjny po upływie 14 dni od dnia rozpoczęcia budowy drogi może stwierdzić jedynie, że decyzja narusza prawo z przyczyn wyszczególnionych w art. 145 lub 156 Kodeksu postępowania administracyjnego. W niniejszej sprawie wobec uchylenia przez organ odwoławczy decyzji w części dotyczącej rygoru natychmiastowej wykonalności i umorzenia postępowania w tym zakresie należało uznać, że nie mają zastosowania ograniczenia co do możliwości rozstrzygnięcia wymienione w w/w artykule. Sąd podzielił przy tym stanowisko NSA zawarte w wyroku z dnia 30 listopada 2010r. w sprawie II OSK 2148/10, w którym NSA stwierdził, że przepis art. 31 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. Nr 80, poz. 721 ze zm.), w brzmieniu przed jego zmianą ustawą z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 154, poz. 958), odnosi się do decyzji organu pierwszej instancji o pozwoleniu na budowę drogi, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności i nie zawiera ograniczeń w zakresie orzekania przez sąd administracyjny w stosunku do decyzji organu odwoławczego (http://orzecznictwo.nsa.gov.pl/). Rozpoznając ponownie odwołanie organ wykaże, że projekt architektoniczno -budowlany jest zgodny z decyzją o lokalizacji przedmiotowej inwestycji a nadto -z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...]04.2009r. oraz postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2010r. we wskazanym wyżej zakresie. Z tych wszystkich względów - w oparciu o art. 145§1 pkt. 1 lit. a i c oraz art. 152 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd orzekł jak na wstępie. Rozstrzygnięcie o kosztach zostało oparte o treść art. 200 i 205 tej ustawy.