II OZ 401/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 marca 2011 r., sygn. akt VII SAB/Wa 181/10 o oddaleniu wniosku o uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 stycznia 2011 r., sygn. akt VII SAB/Wa 181/10 co do zwrotu kosztów postępowania sądowego w sprawie ze skargi D. P. na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 25 stycznia 2011 r., sygn. akt VII SAB/Wa 181/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie umorzył postępowanie sądowe w sprawie ze skargi D. P. w przedmiocie bezczynności Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (k. 19). Pismem z dnia 15 lutego 2011 r. D. P. wniosła o uzupełnienie wydanego w sprawie orzeczenia co do zwrotu kosztów postępowania, wskazują iż mimo stosownego wniosku Sąd nie rozstrzygnął w tym przedmiocie (k. 29-30). Postanowieniem z dnia 9 marca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek skarżącej o uzupełnienie postanowienia tegoż Sądu z dnia 25 stycznia 2011 r. co do zwrotu kosztów postępowania (k. 35-38). W uzasadnieniu Sąd wskazał, że wniosek o uzupełnienie przedmiotowego orzeczenia należało oddalić, albowiem żądanie zwrotu kosztów jest bezzasadne. Ponadto podniósł, że wprawdzie w niniejszej sprawie Sąd umorzył postępowanie na skutek wydania przez organ decyzji, jednakże nie podziela stanowiska skarżącej, iż akt ten został wydany w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. W ocenie Sądu organ wydał decyzję, jednakże nie w wyniku wniesienia skargi przez skarżącą. Po wniesieniu skargi na bezczynność w dniu 6 października 2010 r., a przed jej rozpoznaniem, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podjął czynność. Przy czym w dniu [...] września 2010 r. (tj. przed wniesieniem skargi) Główny Inspektor wydał decyzję załatwiającą odwołanie skarżącej od decyzji Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] lipca 2010 r., ale doręczenie tej decyzji skarżącej miało miejsce w dniu 11 października 2010 r., a więc już po wniesieniu skargi. Zatem, skoro decyzja załatwiająca odwołanie skarżącej od decyzji Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] lipca 2010 r. nie została wydana w wyniku autokontroli organu, to brak było podstaw do zasądzenia na rzecz skarżącej od organu kosztów postępowania w oparciu o przepis art. 201 § 1 p.p.s.a. Dlatego też na podstawie art. 157 w zw. z art. 201 § 1 p.p.s.a. Sąd oddalił wniosek skarżącej o uzupełnienie orzeczenia w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania. Na powyższe postanowienie zażalenie wniosła skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – r.pr. G. W., zaskarżając je w całości i żądając uchylenia zakwestionowanego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Jednocześnie skarżąca wniosła o zasądzenie na jej rzecz niezbędnych kosztów niniejszego postępowania zażaleniowego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w kwocie 460 zł – 100 zł wpis, wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 360 zł (3-krotność stawki minimalnej w kwocie 120 zł), wskazując iż zasądzając opłatę za czynności radcy prawnego NSA winien wziąć pod uwagę duży wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, która okazała się dość skomplikowana, a wniesione zażalenie z uwagi na stan faktyczny i prawny wymagało dużego nakładu pracy. W uzasadnieniu zażalenia skarżąca wskazała, że nie podziela oceny Sądu I instancji iż w przedmiotowej sprawie nie zaszły okoliczności wskazane w art. 54 § 3 p.p.s.a. Ponadto wskazała, że w tej sprawie co prawda nie miała miejsca klasyczna autokontrola, ale miała miejsce sytuacja którą należało potraktować jako autokontrolę na podstawie wyżej wskazanego przepisu, a Sąd wadliwie wyjaśnił dlaczego w przedmiotowej sprawie zaistniałej sytuacji nie można było potraktować jako autokontroli, co zdaniem skarżącej ma kluczowe znaczenie. Wskazano również, że wydanie decyzji przez organ nastąpiło ewidentnie w toku postępowania sądowoadministracyjnego, które rozpoczęło się w momencie wniesienia skargi. Nadto w ocenie skarżącej data którą decyzja została opatrzona nie ma znaczenia dla określenia bezczynności organu i dla zachowania terminów wynikających z art. 35 k.p.a., bowiem w tym przypadku istotna jest data doręczenia decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest niezasadne. Przepis art. 201 § 1 p.p.s.a. wskazuje, iż zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3. Natomiast przepis art. 54 § 3 p.p.s.a. stanowi, iż organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. W doktrynie istnieje pogląd iż warunkiem skorzystania z uprawnienia do autokontroli jest uwzględnienie skargi w całości, a więc uznanie za uzasadnione zarówno zarzutów skargi, jej wniosków i wskazanej podstawy prawnej (porównaj: B. Douter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Zakamycze 2009, str. 182). Odnośnie skargi na bezczynność organu uwzględnienie skargi oznacza podjęcie przez organ określonej czynności lub wydanie stosownego aktu. Zatem, z powyższego wynika, iż żeby zastosować tryb autokontroli organ musi zapoznać się ze złożoną skargą, a przynajmniej mieć taką możliwość. Tymczasem decyzja wydana na skutek odwołania skarżącej od decyzji Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] lipca 2010 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji starosty Krotoszyńskiego z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] została wydana w dniu [...] września 2010 r. i wysłana stronie w dniu 5 października 2010 r. (nadana w urzędzie pocztowym). Natomiast skarga na bezczynność organu dotycząca nierozpoznania wskazanego wyżej odwołania skarżącej wpłynęła do organu w dniu 7 października 2010 r. (prezentata na skardze), a więc już po dacie wydania decyzji i jej wysłania. W tej sytuacji brak jest podstaw do przyjęcia, że organ w trybie autokontroli wydał przedmiotową decyzję. Sytuacji tej, wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącej nie można także "podciągnąć" pod wydanie decyzji w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. Kwestię tę przesądził ponadto Naczelny Sąd Administracyjny we wcześniej wydanym postanowieniu z dnia 11 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 876/11, oddalającym skargę kasacyjną Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 stycznia 2011 r., sygn. akt VII SAB/Wa 181/10 o umorzeniu postępowania sądowego w sprawie ze skargi D. P. w przedmiocie bezczynności Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z którego wynika, iż wprawdzie Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo umorzył postępowanie wywołane skargą D. P. na bezczynność tego organu, ale brak jest podstaw do przyjęcia, że decyzja z dnia [...] września 2010 r. została wydana w trybie autokontroli, chociażby z tego względu, że w dacie wydania tej decyzji organ odwoławczy nie mógł zapoznać się z treścią skargi, skoro została ona doręczona temu organowi dopiero w dniu 7 października 2010 r. W związku z tym, że w niniejszej sprawie nie zachodzi sytuacja wskazana w treści art. 201 § 1 p.p.s.a, prawidłowo Sąd I instancji stwierdził, iż brak jest podstaw do zasądzenia na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania i oddalił wniosek skarżącej o uzupełnienie wydanego w sprawie postanowienia w tym przedmiocie. Natomiast z uwagi na to, że przedmiotowe zażalenie okazało się bezzasadne, brak jest podstaw do przyznania stronie zwrotu kosztów postępowania zainicjowanego tym zażaleniem. Mając na uwadze powyższe argumenty, na podstawie art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.