I OSK 798/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Janina Antosiewicz (spr.) Sędziowie NSA Joanna Banasiewicz NSA Joanna Runge-Lissowska Protokolant specjalista Edyta Pawlak po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy Miasta Łodzi od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 stycznia 2011 r. sygn. akt I SA/Wa 1299/10 w sprawie ze skargi Gminy Łódź na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie nabycia przez gminę, z mocy prawa, nieodpłatnie własności nieruchomości oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 stycznia 2011 r. sygn. akt I SA/Wa 1299/10 oddalił skargę Gminy Łódź na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji komunalizacyjnej. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujący stan sprawy. Wojewoda Łódzki decyzją z dnia [...] marca 1995 r. nr [...] na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz.U. Nr 32, poz. 191 ze zm.) stwierdził nabycie przez Gminę Łódź prawa własności nieruchomości położonej przy ul. P., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...], obręb [...]., uregulowanej w księdze wieczystej nr [...], opisanej w karcie inwentaryzacyjnej nr [...]. Decyzja ta stała się ostateczna. Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności tej decyzji wystąpił Prezydent Miasta Łodzi, wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej wskazując, iż przedmiotowa nieruchomość nie podlegała komunalizacji, gdyż decyzją z dnia [...] grudnia 1978 r. Rejonowego Zarządu Gospodarki Terenami nr [...] została przekazana w zarząd Komendzie Wojewódzkiej Milicji Obywatelskiej w Łodzi w nieodpłatne użytkowanie na czas nieokreślony. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. stwierdził nieważność decyzji Wojewody Łódzkiego z dnia [...] marca 1995 r. przyjmując, że będąca przedmiotem komunalizacji działka nr [...] nie należała do żadnego z podmiotów wymienionych w art. 5 ust. 1 ustawy komunalizacyjnej. Organ nadzoru przyjął, iż działka nr [...] stała się własnością Skarbu Państwa na podstawie zasiedzenia, co dokumentuje postanowienie Sądu Rejonowego w Łodzi z dnia [...] marca 1961 r. [...]. Decyzją Rejonowego Zarządu Gospodarki Terenami w Łodzi z dnia [...] grudnia 1978 r. nr [...] została przekazana w zarząd Komendzie Wojewódzkiej Milicji Obywatelskiej w Łodzi w nieodpłatne użytkowanie na czas nieokreślony, a prawo to nie zostało wygaszone. Nie zostały zatem spełnione przesłanki z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Po rozpatrzeniu wniosku Prezydenta Miasta Łodzi organ nadzoru utrzymał w dniu [...] maja 2010 r. zaskarżoną decyzję w mocy. Skargę na powyższą decyzję złożył Prezydent Miasta Łodzi działający w imieniu Gminy Łódź i zarzucił naruszenie art. 24 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a., art. 28 i art. 156 § 1 k.p.a. wnosząc o uchylenie obu decyzji wydanych w tej sprawie. Skarżąca gmina podnosi, że Komenda Wojewódzka MO nie posiadała statusu przedsiębiorstwa państwowego, a nieruchomość nie służyła realizacji zadań administracji rządowej, co potwierdziła Komenda Wojewódzka Policji w Łodzi pismem z dnia 2 stycznia 2009 r. Dlatego brak jest podstaw do stwierdzenia, że działka ta nie należała do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego. Przy wydaniu decyzji Wojewody Łódzkiego z dnia [...] marca 1995 r. nie zaszła więc żadna z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Skarżący zwrócił uwagę, że decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. nie została podjęta z urzędu, lecz "na wniosek Prezydenta Miasta Łodzi, wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej". Wymieniony organ jest następcą prawnym Rejonowego Zarządu Gospodarki Terenami w Łodzi, który decyzją z dnia [...] grudnia 1978 r. nr [...], przekazał przedmiotowe grunty w użytkowanie Komendy Wojewódzkiej Milicji Obywatelskiej w Łodzi. Z tych powodów, zdaniem skarżącej Gminy Łódź, w myśl art. 24 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a., podlega wyłączeniu od udziału w tym postępowaniu. Ponadto Prezydent Miasta Łodzi – wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, nie może uczestniczyć w tym postępowaniu, gdyż podjęcie decyzji będzie dotyczyło praw majątkowych gminy Miasto Łódź. W konsekwencji organ nadzoru uznając w przedmiotowej sprawie Prezydenta Miasta Łodzi – wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej, jako stronę postępowania, naruszył art. 28 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wnosił o jej oddalenie i podtrzymał w całości argumentacje przestawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zwrócił przede wszystkim uwagę na to, że postępowanie nadzorcze, podlegając tym samym regułom procesowym co zwykłe, ma odmienny przedmiot postępowania. Jest nim ustalenie czy weryfikowana w trybie art. 156 k.p.a. decyzja została wydana z wadami, o których mowa w tym przepisie. Przy ustalaniu wystąpienia przesłanek z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. organ winien badać nie tylko samą treść decyzji oraz zachowanie przepisów procedury administracyjnej przy jej wydawaniu, lecz także ustalić czy weryfikowane rozstrzygnięcie nie narusza rażąco przepisów prawa materialnego stanowiącego podstawę jego wydania. Akta postępowania administracyjnego i treść uzasadnienia zaskarżonych decyzji wskazują, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w postępowaniu nadzorczym wyjaśnił należycie istotne okoliczności sprawy zarówno pod względem procesowym jak i materialnym. Istotą stwierdzenia nieważności decyzji jest to, że przesłanka będąca przyczyną stwierdzenia tej nieważności istniała już w dacie wydania tej decyzji. Inaczej mówiąc, decyzja, której stwierdzono nieważność, wydana została niezgodnie z prawem obowiązującym w dacie jej wydania, przy czym niezgodność ta spełnia, co najmniej jedną z przesłanek, ustawowo określonych, jako przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji. Weryfikowana decyzja została wydana na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych. W myśl tego przepisu mienie ogólnonarodowe (państwowe) należące do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego, przedsiębiorstw państwowych, dla których te organy pełnią funkcję organu założycielskiego oraz zakładów i innych jednostek organizacyjnych podporządkowanych tym organom, staje się w dniu wejścia w życie tej ustawy, tj. w dniu [...] maja 1990 r., z mocy prawa mieniem właściwych gmin. Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz.U. z 1969 r. Nr 22, poz.159), którą zastąpiła ustawa z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U. z 1989 r. Nr 14, poz. 74 ze zm.), państwowe jednostki organizacyjne mogły uzyskać tytuł prawny do gruntu w postaci użytkowania na podstawie decyzji administracyjnej. Użytkowanie to z dniem wejścia w życie ustawy z 1985 r. – w myśl art. 87 ust. 1 – przekształcało się w prawo zarządu. Obowiązujący w dniu wejścia w życie ustawy komunalizacyjnej art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości wskazywał, że "Grunty państwowe, które nie zostały oddane w zarząd, użytkowanie lub użytkowanie wieczyste, są zarządzane przez terenowy organ administracji państwowej; organ ten może powierzyć sprawowanie zarządu nieodpłatnie utworzonemu w tym celu przedsiębiorstwu bądź innej państwowej jednostce organizacyjnej, z wyłączeniem czynności wymagających decyzji administracyjnych". A contrario, fakt przekazania przedmiotowej nieruchomości w użytkowanie Komendzie Wojewódzkiej MO w Łodzi nie pozwala na stwierdzenie, że przedmiotowa nieruchomość należała do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego. Oznacza to, że decyzja Wojewody Łódzkiego z dnia [...] marca 1995 r. została wydana z rażącym naruszeniem art. 5 ust. 1 powołanej ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – poprzez komunalizację nieruchomości, która nie spełniała przesłanek określonych w tym przepisie. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji słusznie stwierdził jej nieważność na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Błędnie skarżący w oparciu o pismo Komendy Wojewódzkiej Policji w Łodzi z dnia 2 stycznia 2009 r. uważa, że nieruchomość nie pozostawała w użytkowaniu KW MO w Łodzi. W piśmie tym Komenda Wojewódzka Policji w Łodzi informuje, że obiekt położony przy ul. Piekarskiej nr 22 nie figuruje w ewidencji nieruchomości i ewidencji środków trwałych Wydziału Inwestycji i Remontów KWP w Łodzi oraz nie posiada informacji dotyczącej tej nieruchomości. Skarżący w swoich rozważaniach pomija decyzję Rejonowego Zarządu Gospodarki Terenami w Łodzi z dnia [...] grudnia 1978 r. nr [...], na mocy której przedmiotowa działka została przekazana Komendzie Wojewódzkiej Milicji Obywatelskiej w Łodzi w nieodpłatne użytkowanie na czas nieokreślony. Sytuacja, że nieruchomość położona przy ul. Piekarskiej nr 22 nie została zaewidencjonowana w ewidencji nieruchomości i ewidencji środków trwałych Wydziału Inwestycji i Remontów KWP w Łodzi zdaniem Sądu nie oznacza, że Komenda Wojewódzkiej Milicji Obywatelskiej w Łodzi nie miała prawa zarządu do przedmiotowej nieruchomości. W aktach sprawy brak jest decyzji, na podstawie której dokonano wygaszenia przedmiotowego prawa. Odnosząc się do zarzutu skarżącego, iż prezydent Miasta Łodzi wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej nie powinien być stroną przedmiotowego postępowania, gdyż podlega on wyłączeniu od udziału w tym postępowaniu, Sąd uznał, że w okolicznościach niniejszej sprawy zarzut ten nie ma żadnego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Cechą rażącego naruszenia prawa jest również to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią zastosowanego w niej przepisu. Pozostawienie w obiegu prawnym decyzji Wojewody Łódzkiego z dnia [...] marca 1995 r. nr [...], sankcjonowałoby rażącą niezgodność z prawem, stanu prawnego przedmiotowej nieruchomości. Sąd uznał skargę za nieuzasadnioną i przyjął, iż przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia prawa, zaś skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zw. dalej P.p.s.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Gmina Miasta Łodzi, prawidłowo reprezentowana i zaskarżając wyrok w całości skargę kasacyjną oparła o obie przesłanki z art. 174 P.p.s.a. zarzucając: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 5 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych, przez przyjęcie, że będąca przedmiotem postępowania nieruchomość położona w Łodzi przy ul. P. działka nr [...] nie należała w dacie [...] maja 1990 r. do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego, gdyż na podstawie decyzji administracyjnej przekazana została w użytkowanie Komendzie Wojewódzkiej Milicji Obywatelskiej w Łodzi, podczas gdy faktycznie nieruchomość nie pozostawała w użytkowaniu Komendy Wojewódzkiej Milicji Obywatelskiej w Łodzi i nigdy nie była faktycznie wykorzystywana na potrzeby tej Komendy Milicji; 2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ P.p.s.a. przez to, że w sprawie wystąpiło naruszenie innych przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy – art. 7 i 77 k.p.a., polegające na niewyjaśnieniu i niezebraniu w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w postaci wyjaśnienia kto faktycznie użytkował przedmiotową nieruchomość w dniu [...] maja 1990 r.; 3) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przepisów art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a. oraz art. 156 § 2 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że decyzja Wojewody Łódzkiego z dnia [...] marca 1995 r. nr [...] o komunalizacji nieruchomości przy ul. P. w Łodzi została wydana z rażącym naruszeniem prawa przepisu art. 5 ust. 1 powołanej wyżej ustawy komunalizacyjnej z dnia 10 maja 1990 r., gdyż nie spełniała przesłanek określonych w tym przepisie, podczas gdy nieruchomość ta nie była nigdy użytkowana przez Komendę Milicji Obywatelskiej w Łodzi i Komenda ta nie była przedsiębiorstwem państwowym. Skarga kasacyjna wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie, ew. o uchylenie wyroku, rozpoznanie skargi, uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącej Gminy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca Gmina powtarza zarzut, iż Komenda Wojewódzka MO nie posiadała statusu przedsiębiorstwa państwowego a sporna nieruchomość nie była faktycznie użytkowana przez tę Komendę MO, co potwierdza sama Komenda Policji. Zatem mając na względzie stanowisko zajęte w uchwale Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 grudnia 1992 r. sygn. akt W 13/91 – OTK 12992/2/37 brak jest podstaw do uznania, że nieruchomość nie podlega komunalizacji. Skoro jak podniesiono wyżej KW MO w Łodzi nie użytkowała nigdy spornej nieruchomości organy administracji z naruszeniem przepisów art. 7 i 77 k.p.a. nie wyjaśniły i nie zebrały w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego odnośnie tego kto i na jakiej podstawie użytkował sporną nieruchomość według stanu na dzień [...] maja 1990 r. Za nieuzasadnione skarżący uznaje twierdzenia Sądu pierwszej instancji odnośnie do tego, że należało stwierdzić nieważność decyzji komunalizacyjnej, gdyż decyzja komunalizacyjna została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Za rażące naruszenie prawa uważa się takie uchybienie literze prawa, które nie daje się pogodzić z istniejącym porządkiem prawnym. W szczególności jest to takie naruszenie, którego skutków społeczno-gospodarczych nie można zaakceptować z punktu widzenia wymagań praworządności. W wyroku z dnia 23 kwietnia 2007 r. sygn. akt VII SA/Wa 20/07 WSA w Warszawie uznał, że cyt.: "stwierdzenie nieważności pozostającej w obrocie decyzji i tym samym naruszenie pewności obrotu prawnego powinno być uzasadnione wagą uchybienia prawnego tzn. jego rażącym charakterem, czyli sytuacją, gdy interpretacja obowiązującego przepisu prawa nie nasuwa jakichkolwiek wątpliwości i którego treść bez żadnych sporów może zostać ustalona, zaś organ narusza go w sposób oczywisty i nie dający się w żadnej mierze pogodzić z zasadą praworządności". Zatem w przypadku istnienia jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych, a takie miały miejsce w przedmiotowej sprawie, gdyż nieruchomość nie była użytkowana przez Komendę Wojewódzką MO w Łodzi, co poddaje w wątpliwość przesłanki rażącego naruszenia prawa i to, że nieruchomość nie należała do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej nieuzasadnione było stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej. Z tych wszystkich względów zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem powołanych przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania , które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Sąd odwoławczy stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania. W tej sprawie żadna z przesłanek wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. nie wystąpiła. Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył więc kontrolę zaskarżonego wyroku do zbadania podniesionych w skardze zarzutów i odmówił im trafności. Za chybiony uznał Sąd zarzut naruszenia przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ P.p.s.a. w związku z art. 7 i 77 k.p.a., gdyż organy zebrały w sposób wyczerpujący materiał dowodowy niezbędny do dokonania weryfikacji decyzji komunalizacyjnej Wojewody Łódzkiego. Poddając krytycznej ocenie zaskarżony wyrok oraz decyzje wydane w postępowaniu nadzorczym skarżąca Gmina błędnie podnosi jako istotną okoliczność niewyjaśnienie kto w dacie [...] maja 1990 r. użytkował sporną nieruchomość. Skarżąca pomija istotną w tej sprawie kwestię, iż podstawę komunalizacji stanowił przepis art. 5 ust. 1 ustawy komunalizacyjnej z dnia 10 maja 1990 r. W myśl tego przepisu mienie ogólnonarodowe należące do rad narodowych i terenowych organów państwowych stopnia podstawowego, przedsiębiorstw państwowych, dla których organy te pełnią funkcje organu założycielskiego, zakładów i innych jednostek organizacyjnych podporządkowanych tym organom stało się w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy z mocy prawa mieniem właściwych gmin. Sporna działka na podstawie decyzji Rejonowego Zarządu Gospodarki Terenami w Łodzi z dnia [...] grudnia 1978 r. została przekazana w użytkowanie Komendzie Wojewódzkiej MO w Łodzi, co w sprawie jest niesporne. Ustanowione na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach użytkowanie, na podstawie art. 87 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, stało się prawem zarządu. Stan prawny nieruchomości oznaczonej nr dz. [...] był więc w dniu wejścia ustawy komunalizacyjnej taki, że pozostając w zarządzie Komendy Wojewódzkiej MO wyłączona była z władztwa podmiotów wymienionych w art. 5 ust. 1 ustawy. Stosownie do art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości – jako oddana w zarząd nie była zarządzana przez terenowy organ administracji państwowej. Istnienie zarządu KW MO wykluczało więc komunalizację ex lege, przy czym w sytuacji zarządu ustanowionego na podstawie obowiązujących przepisów nie miało znaczenia, czy nieruchomość była faktycznie wykorzystana przez jednostkę Milicji Obywatelskiej. Przy braku prawnie ustanowionego zarządu faktyczne wykorzystanie mienia wyłączało komunalizację m.in. wówczas gdy w dniu wejścia w życie ustawy komunalizacyjnej służyło wykonywaniu zadań publicznych należących do właściwości organów administracji rządowej, sądów oraz organów władzy państwowej. W tej sprawie nie zachodziła konieczność ustalania jak była w dniu wejścia w życie ustawy użytkowana nieruchomość, bowiem o wyłączeniu jej z komunalizacji decydował jej stan prawnych, a nie faktyczny. W związku z powyższym błędny jest nie tylko zarzut naruszenia przepisów postępowania, lecz także zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Sąd pierwszej instancji prawidłowo zinterpretował przepisy art. 5 ust. 1, a oceniając legalność decyzji stwierdzającej nieważność decyzji komunalizacyjnej Wojewody również nie naruszył prawa. W ustalonym stanie faktycznym przepis art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych nie mógł stanowić podstawy komunalizacji spornej nieruchomości. Uznanie decyzji komunalizacyjnej za rażąco naruszającą prawo odpowiadało przesłance wymienionej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w związku z art. 156 § 2 k.p.a. należy stwierdzić, iż wyżej wskazane przepisy nie były w sprawie stosowane, jak również nie zachodziła konieczność ich zastosowania. Przepis art. 156 § 2 k.p.a. wymienia przypadki kiedy mimo zaistnienia przesłanek z § 1 nie stwierdza się nieważności decyzji. Z przepisem tym koresponduje przepis art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a., który stanowi podstawę do wydania przez Sąd wyroku stwierdzającego wydanie decyzji z naruszeniem prawa. Autor skargi kasacyjnej nie wskazuje jakie okoliczności uzasadniałyby wydanie wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Związanie Sądu odwoławczego granicami skargi kasacyjnej nie pozwala domyśleć się jakie przesłanki z art. 156 § 2 k.p.a. miał na uwadze autor skargi kasacyjnej. Z powyższych względów uznając skargę kasacyjną za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, zaś zaskarżony wyrok za zgodny z prawem Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.