I SA/Lu 666/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Małysz (sprawozdawca), Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz,, WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant Referent Ewelina Piskorek, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 stycznia 2011r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji w sprawie renty strukturalnej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...], II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, III. zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz J. B. kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania. Uzasadnienie. Zaskarżoną decyzją z dnia 11 czerwca 2010r., nr [...], Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa /zwanej dalej "Agencją"/ utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji z dnia 13 kwietnia 2010r., nr [...], o zmianie wysokości renty strukturalnej przyznanej J. B. W uzasadnieniu powyższej decyzji podano, w szczególności, iż - na wniosek złożony w dniu 6.08.2004r. - decyzją Kierownika Biura Powiatowego Agencji z dnia 15 marca 2005r., nr [...], przyznana została J. B. renta strukturalna od listopada 2004r. do października 2014r. Decyzja ta została doręczona stronie w dniu 18.03.2005r. Następnie, pismem Oddziału Regionalnego Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego /zwanej dalej "KRUS"/ w B. z dnia 16.05.2005r. Agencja poinformowana została o przyznaniu J. B., wyrokiem Sądu Okręgowego - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 5 kwietnia 2005r., sygn.akt [...], prawa do renty inwalidzkiej rolniczej. Z powołanego orzeczenia wynika przy tym, iż uznając odwołanie J. B. od decyzji KRUS w B. z dnia 30.09.2003r., nr [...], za zasadne, sąd zmienił tę decyzję i ustalił prawo do renty inwalidzkiej rolniczej z tytułu długotrwałej niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym poczynając od dnia 1.10.2003r. W konsekwencji, dnia 6.07.2005r. wydana została decyzja nr [...] przyznająca J. B. od dnia 1.10.2003r. rentę rolniczą z tytułu niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym, ustalając prawo do wypłaty tego świadczenia do dnia 30.04.2006r. W związku z powzięciem wiadomości, o których mowa, na podstawie art.149 § 1 w związku z art.145 § 1 pkt 8 k.p.a. Kierownik Biura Powiatowego Agencji wznowił z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie przyznania renty strukturalnej na rzecz J. B. i, po przeprowadzeniu postępowania, ustalił, iż w dniu złożenia wniosku o przyznanie renty strukturalnej J. B. nie spełniał warunków koniecznych do uzyskania świadczenia, wobec czego w dniu 22 lutego 2007r. wydał decyzję nr [...] o uchyleniu decyzji ostatecznej i odmowie przyznania renty strukturalnej. Decyzja ta, po wniesieniu przez stronę odwołania, została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji z dnia 27 kwietnia 2007r., nr [...], a następnie obie te decyzje uchylone zostały wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 20 września 2007r., sygn.akt II SA/Lu 508/07, w uzasadnieniu którego sąd wyraził, między innymi, pogląd, iż decyzja Kierownika Powiatowego Biura Agencji z dnia 15 marca 2005r. o przyznaniu J. B. renty strukturalnej nie była wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. W tej sytuacji organ I instancji wydał decyzję o umorzeniu przedmiotowego postępowania wznowionego. W dniu 5 lutego 2008r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji wydał kolejne postanowienie o wznowieniu z urzędu postępowania - na podstawie art.145 § 1 pkt 5 k.p.a. Ponieważ na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organ I instancji ustalił w tym postępowaniu, iż J. B. w dniu złożenia wniosku o przyznanie renty strukturalnej nie podlegał ubezpieczeniu emerytalno-rentowemu, decyzją z dniu 20 lutego 2008r., nr [...], uchylił decyzję ostateczną i odmówił przyznania J. B. renty strukturalnej. Decyzja ta utrzymana została w mocy decyzją Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji z dnia 28 maja 2008r., nr [...], a skarga na tę decyzję oddalona została wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 września 2008r. w sprawie I SA/Lu 379/08. Wyrok ten uchylony jednak został wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 lipca 2009r., sygn.akt II GSK 1105/08, w którym podzielone zostały w pełni przedstawione w skardze kasacyjnej zarzuty skarżącego co do naruszenia art.145 § 1 pkt 5 k.p.a., gdyż zgodnie z tym przepisem podstawą do wznowienia postępowania administracyjnego są okoliczności i dowody, które istniały w dniu wydania decyzji i nie były znane organowi wydającemu decyzję. Rozpoznając sprawę ponownie, wyrokiem z dnia 27 listopada 2009r. w sprawie I SA/Lu 653/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji, poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz postanowienia Kierownika Biura Powiatowego Agencji z dnia 5 lutego 2008r. w przedmiocie wznowienia postępowania. Za poglądem prawnym wyrażonym w sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie stwierdził, że organ "wadliwie przyjął, iż w związku z orzeczeniem Sądu Okręgowego ujawnił się nowy stan prawny istniejący w dniu złożenia przez skarżącego wniosku o przyznanie renty strukturalnej oraz w dniu wydania decyzji o jej przyznaniu /.../, nieznany organowi z przyczyn od niego niezależnych, mieszczący się w zakresie pojęcia nowych, istotnych okoliczności z art.145 § 1 pkt 5 k.p.a., jak również, w konsekwencji, że powyższe pozwoliło organowi I instancji na wznowienie postępowania w sprawie przyznania skarżącemu renty strukturalnej na podstawie art.145 § 1 pkt 5 k.p.a". Następnie, pismem z dnia 19 marca 2010r. poinformowano stronę o wszczęciu z urzędu postępowania na podstawie art.163 k.p.a. oraz wezwano do dostarczenia stosownej dokumentacji określającej okresy podlegania ubezpieczeniu emerytalno-rentowemu oraz okres ustalonego prawa do renty inwalidzkiej rolniczej. Jednocześnie organ I instancji, posiadając informację, iż pismem z dnia 23.06.2005r. J. B. zwrócił się do KRUS o wydanie decyzji określającej końcową datę okresu przysługującej renty z tytułu niezdolności do pracy albo o wycofanie wniosku o przyznanie renty z tytułu niezdolności do pracy, poprosił stronę o udzielenie informacji, czy wycofał wniosek o rentę z ubezpieczenia społecznego rolników w terminie określonym w przepisach o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych i czy wycofanie to zostało uznane za skuteczne. W odpowiedzi na powyższe J. B. złożył w dniu 30.03.2010r. /data stempla pocztowego 29.03.2010r./ pismo, w którym, w szczególności, podtrzymał żądanie wypłaty zaległej renty strukturalnej, a nadto załączył do niego zaświadczenie KRUS Oddział Regionalny z dnia 08.09.2006r., z którego wynika, między innymi, iż "ze względu na dalsze odmowy przyjęcia renty za m-c lipiec i sierpień 2005r. - tutejszy Oddział decyzją z dnia 17.08.2005r. wstrzymał od dnia 1.09.2009r. dalszą wypłatę renty inwalidzkiej rolniczej". Ponadto w dniu 22.03.2010r. do Biura Powiatowego Agencji wpłynęło pismo KRUS Placówka Terenowa z dnia 17.03.2010r., nr [...], z którego wynika, między innymi, iż w związku ze złożoną prośbą J. B. z dnia 23.06.2005r. o wycofanie wniosku o rentę, mając na uwadze art.116 ust.2 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych wniosek z dnia 01.08.2001r. nie mógł być skutecznie wycofany. Uwzględniając powyższe, w dniu 13 kwietnia 2010r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji wydał - na podstawie § 17 ust.1 oraz § 14 ust.2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich /Dz.U. Nr 114, poz.1191 ze zm./, zwanego dalej "rozporządzeniem", w związku z art.163 k.p.a. - decyzję nr [...] o zmianie wysokości renty strukturalnej - zmieniona została od lipca 2005r. wysokość pobieranej przez J. B. renty strukturalnej przyznanej na podstawie decyzji z dnia 15 marca 2005r., nr [...], o kwotę w wysokości 1462,71 zł; nowa wysokość renty strukturalnej wynosi 0,00 zł. Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie. Rozpatrując sprawę Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji przedstawił na wstępie, z odwołaniem się do § 4 rozporządzenia, przesłanki przyznania renty strukturalnej oraz, z przywołaniem § 12 rozporządzenia, zasady ustalania jej wysokości, a następnie stwierdził, że podstawą przyznania J. B. renty strukturalnej było ustalenie, że w dacie złożenia wniosku o to świadczenie spełniał on warunki wymienione w § 4 pkt 1 rozporządzenia. Ponadto, w związku z regulacjami prawnymi zawartymi w § 4 pkt 3 oraz § 18 ust.5 pkt 3 i § 19 ust.4 rozporządzenia, dotyczącymi wymogu podlegania przez wnioskodawcę ubezpieczeniu emerytalno-rentowemu, wskazał, iż z dokumentacji zgromadzonej w sprawie, jak i z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 listopada 2009r. wynika, że J. B., jako uprawnionemu do renty strukturalnej, w trakcie jej pobierania przyznane zostało prawo do renty z ubezpieczenia społecznego, a nie odwrotnie; prawo do renty z ubezpieczenia społecznego nie przysługiwało J. B. zanim zaczął on pobierać rentę strukturalną, albowiem zostało ono potwierdzone wyrokiem Sądu Okręgowego już po wydaniu decyzji o przyznaniu renty strukturalnej. Następnie, stwierdzając, że w powołanym wyroku sąd stanął na stanowisku przeprowadzenia weryfikacji wniosku beneficjenta w zakresie wyboru świadczenia, z jakiego chce skorzystać, organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z § 14 ust.2 rozporządzenia w przypadku przyznania prawa do renty z ubezpieczenia społecznego lub zaopatrzenia emerytalnego, lub ubezpieczenia społecznego rolników w trakcie pobierania renty strukturalnej, uprawnionemu wypłaca się rentę strukturalną, jeżeli wycofa wniosek o rentę z ubezpieczenia społecznego lub zaopatrzenia emerytalnego, lub ubezpieczenia społecznego rolników w terminie określonym w przepisach o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Zauważył, że w myśl art.116 ust.2 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych wniosek o emeryturę lub rentę może być wycofany, jednakże nie później niż do dnia uprawomocnienia się decyzji; w razie wycofania wniosku postępowanie w sprawie świadczeń podlega umorzeniu. W związku z powyższym organ podniósł, że J. B. pismem z dnia 23.06.2005r., skierowanym do KRUS w B., jako organu rentowego, zwrócił się o wydanie decyzji określającej końcową datę przysługującej renty z tytułu niezdolności do pracy, albo o wycofanie wniosku o przyznanie renty z tytułu niezdolności do pracy. Z dokumentacji przesłanej przez KRUS Placówka Terenowa w B. pismem z dnia 17.03.2010r., znak [...], wynika jednak, że J. B. prośbą z dnia 23.06.2005r. nie może skutecznie wycofać wniosku z dnia 1.08.2001r. Organ II instancji stwierdził, że Kierownik Biura Powiatowego Agencji podjął kroki zmierzające do wyjaśnienia zaistniałej sytuacji. Przed wydaniem decyzji strona została poinformowana o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów oraz miała możliwość dostarczenia dokumentów potwierdzających skuteczność wycofania wniosku rentowego KRUS. Do dnia wydania zaskarżonej decyzji przez organ I instancji takie dokumenty nie wpłynęły. Ponadto sam organ odwoławczy przed wydaniem decyzji, w dniu 26.05.2010r., przesłał do strony informację umożliwiającą stronie czynny udział w toczącym się postępowaniu zgodnie z art.10 kpa, lecz do dnia wydania decyzji strona z tego prawa nie skorzystała, nie wniosła też nowych dowodów. Wnioskodawca nie przedłożył zatem żadnego dokumentu świadczącego o skutecznym zrzeczeniu się świadczenia z tytułu renty z ubezpieczenia społecznego. Zdaniem organu odwoławczego, przeprowadzone postępowanie dowodowe było wystarczające do ustalenia stanu faktycznego. Skoro zaś J. B. nabył prawo do renty z ubezpieczenia społecznego z dniem 6.07.2005r., tj. od chwili wydania przez Prezesa KRUS Oddział Regionalny w B. decyzji nr [...], to wysokość pobieranej przez J. B. renty strukturalnej od lipca 2005r. została przyznana w kwocie 0,00 zł. W konsekwencji renta strukturalna przyznana na podstawie decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji z dnia 15 marca 2005r., nr [...], w kwocie 1462,71 zł wypłacona będzie za okres do chwili nabycia przez J. B. prawa do renty z ubezpieczenia społecznego. Odnosząc się do treści odwołania, w którym podniesiono, między innymi, zarzut naruszenia przepisów k.p.a. /brak wyjaśnienia podstawy prawnej oraz wydanie decyzji w trybie art.163 k.p.a/ oraz przepisów rozporządzenia, jak też brak zastosowania przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji stwierdził, że wydając w sprawie decyzję o zmianie wysokości renty strukturalnej organ I instancji opierał się na zgromadzonych w sprawie dokumentach oraz wykładni prawa przedstawionej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 listopada 2009r. Uznając za nieuzasadnione zarzuty dotyczące zastosowania art.163 k.p.a. wskazał, że zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej może uchylić lub zmienić decyzję, na mocy której strona nabyła prawo, także w innych przypadkach oraz na innych zasadach niż określone w rozdziale 13 działu II k.p.a., o ile przewidują to przepisy szczególne. Zauważył, że decyzja Prezesa KRUS z dnia 6.07.2005r., nr [...], została wydana na podstawie wyroku Sądu Okręgowego z dnia 5 kwietnia 2005r. i ustala ona J. B. prawo do renty inwalidzkiej rolniczej z tytułu długotrwałej niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym od dnia 1.10.2003r. Decyzja Kierownika Biura Powiatowego Agencji nr [...] przyznająca J. B. rentę strukturalną od listopada 2004r. do października 2014r. została wydana w dniu 15 marca 2005r., dlatego też prawo do renty z ubezpieczenia społecznego zostało przyznane w trakcie pobierania renty strukturalnej. Wyrok Sądu Okręgowego należy traktować jako potwierdzenie prawa J. B. do świadczenia z ubezpieczenia społecznego. Wskazując, iż zgodnie z art.153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia, organ odwoławczy stwierdził, że Kierownik Biura Powiatowego Agencji analizując stan prawny i faktyczny przed wydaniem decyzji opierał się na wykładni przepisów, w oparciu o które został wydany wyrok, i zastosował ocenę prawną wyrażoną przez sąd. Wyjaśnił, że zgodnie z poglądem prawnym sądu, w rozpatrywanej sprawie nie może mieć zastosowania § 14 ust 1 rozporządzenia, gdyż wskazuje na nabycie prawa do emerytury z ubezpieczenia społecznego, natomiast § 14 ust.2 rozporządzenia mówi o prawie do renty z ubezpieczenia społecznego, zaś w stanie sprawy J. B. nabył prawo do renty inwalidzkiej rolniczej. Przywołując ponownie brzmienie § 14 ust.2 rozporządzenia podał, że warunkiem wypłaty renty strukturalnej jest wycofanie wniosku o rentę z ubezpieczenia społecznego. Organ zauważył, że J. B. twierdzi, że zachował terminy dotyczące wycofania wniosku o przyznanie świadczenia w myśl art.116 ust.2 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, ponieważ "wycofanie to nastąpiło przed uprawomocnieniem się wydanego przez KRUS Oddział Regionalny zaświadczenia z dnia 8.09.2006 r. Nr [...]". W związku z tym wskazał, iż w świetle powołanego przepisu wniosek o emeryturą lub rentą może być wycofany, jednakże nie później niż do dnia uprawomocnienia się decyzji, a w razie wycofania wniosku postępowanie w sprawie świadczeń podlega umorzeniu. Zatem wniosek o emeryturę lub rentę może być wycofany, jednakże nie później niż do dnia uprawomocnienia się decyzji, a nie zaświadczenia. Organ zauważył także, że - jak wynika z pisma KRUS Placówka Terenowa z dnia 17.03.2010r., nr [...] - ze względu na dalsze odmowy przyjęcia renty za lipiec i sierpień 2005r. Oddział KRUS decyzją z dnia 17.08.2005r. wstrzymał od dnia 1.09.2005r. dalszą wypłatę renty inwalidzkiej rolniczej. Podniósł jednak, że fakt wstrzymania wypłaty renty inwalidzkiej rolniczej, ze względu na odmowę przyjęcia świadczenia, nie niweluje faktu, iż osoba ta nabyła /posiada/ prawo do jego wypłaty. Na zakończenie Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji stwierdził, że obowiązek uwzględnienia przez organ w toku postępowania słusznego interesu strony zgodnie z art.7 k.p.a. nie ma związku z interpretacją skuteczności wycofania wniosku o przyznanie renty inwalidzkiej. Przepis ten nakłada na organ administracji publicznej obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na uwadze interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organ rozpatrując merytorycznie sprawę jest jednak związany przepisami prawa. Wskazane normy prawne nakazują w określonym stanie faktycznym wydanie określonej decyzji i organ nie może odstąpić od przestrzegania przepisów powołując się na słuszny interes strony. Zastosowanie zasady uwzględniania przy wydaniu decyzji słusznego interesu strony, możliwe jest jedynie w sytuacji, kiedy organ rozpatrujący sprawę ma możliwość pewnego luzu decyzyjnego. W tym kontekście ponownie podniósł, że z dokumentacji przesłanej przez KRUS Placówka Terenowa pismem z dnia 17.03.2010r., nr [...], wynika, iż prośba J. B. z dnia 23.06.2005r. nie może zostać uwzględniona, a zatem wnioskodawca nie może skutecznie wycofać wniosku z dnia 1.08.2001r. Na powyższą decyzję J. B. wniósł skargę, w której zarzucił jej wydanie z naruszeniem art.163 k.p.a., § 14 ust.2 rozporządzenia, art.153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, art.116 ust.2 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, art.107 § 3 k.p.a. i art.138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji. W uzasadnieniu skargi oraz w piśmie z dnia 4 stycznia 2011r. skarżący wyraził pogląd, iż możliwość zastosowania art.163 k.p.a. uzależniona jest od ustalenia, że obowiązują przepisy odrębne dopuszczające w sposób niebudzący wątpliwości wzruszenie decyzji, a nadto od wyjaśnienia, czy w stanie sprawy można zastosować ten tryb wzruszenia decyzji. W tym kontekście zwrócił uwagę, iż organy obydwu instancji z naruszeniem art.107 § 3 k.p.a. nie zamieściły w uzasadnieniach wydanych decyzji stosownych wywodów wskazujących, że § 14 ust.2 rozporządzenia stanowi przepis odrębny w rozumieniu art.163 k.p.a. i że w sprawie niniejszej może on stanowić podstawę do zmiany decyzji ostatecznej o przyznaniu renty strukturalnej i określenia tego świadczenia w zerowej wysokości. Stwierdził, że możliwość wydania tego rodzaju rozstrzygnięcia nie wynika w sposób niebudzący wątpliwości z treści § 14 ust.2 rozporządzenia, dlatego wydanie decyzji na podstawie art.163 k.p.a. wymagało wszechstronnego uzasadnienia. Podniósł przy tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie nie dokonywał wykładni powołanego przepisu, a wyrażona w tym wyroku ocena prawna dotycząca zastosowania w sprawie §14 rozporządzenia i art.116 § 2 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych nie zawiera, wbrew stanowisku organu II instancji, wskazania co do potrzeby przeprowadzenia ponownej weryfikacji wniosku skarżącego o przyznanie renty strukturalnej. Wywód uzasadnienia decyzji tego organu, że sąd stanął na stanowisku przeprowadzenia ponownej weryfikacji wniosku beneficjenta w zakresie wyboru świadczenia, z jakiego chce korzystać, został zatem sformułowany z naruszeniem art.153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wszczęcie przedmiotowego postępowania nastąpiło nadto także wbrew wskazaniom Naczelnego Sądu Administracyjnego, a w jego konsekwencji wydana została decyzja ustalająca wysokość renty sprzecznie z § 12 ust.1 rozporządzenia i to również za okres przypadający po dacie, do której przyznano skarżącemu rentę z ubezpieczenia społecznego rolników. Ponadto skarżący stwierdził, iż organy obydwu instancji błędnie przyjęły, że nie spełnił on przewidzianego w § 14 ust. 2 rozporządzenia wymogu wycofania wniosku o rentę z ubezpieczenia społecznego. Podniósł, iż w piśmie z dnia 23.06.2005r., skierowanym do organu rentowego, zawarty został wniosek o określenie końcowej daty przyznania renty z ubezpieczenia społecznego do daty złożenia wniosku o przyznanie renty strukturalnej, a na wypadek, gdyby okazało się to niemożliwe, złożone zostało w tym piśmie oświadczenie woli o cofnięciu w całości wniosku o przyznanie renty z ubezpieczenia społecznego. W związku ze złożeniem oświadczenia woli tej treści organ rentowy, jeżeli nie mógł przyznać renty z ubezpieczenia społecznego do wskazanej daty, powinien był potraktować to pismo jako cofnięcie wniosku. Odmowa przyjmowania renty za lipiec i sierpień 2005r. potwierdzała treść oświadczenia woli o cofnięcie wniosku. W świetle tych okoliczności organ odwoławczy bezzasadnie przyjął, że skarżący nie przedłożył żadnego dokumentu o skutecznym zrzeczeniu się świadczenia z ubezpieczenia społecznego. Skarżący podkreślił przy tym, że z art.116 ust. 2 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych wynika, że wniosek o rentę może być wycofany, jednakże nie później niż do dnia uprawomocnienia się decyzji i warunek ten został w sprawie spełniony, ponieważ skarżący cofnął wniosek pismem z dnia 23.06.2005r., podczas gdy decyzja o przyznaniu renty z ubezpieczenia społecznego została wydana w dniu 6.07.2005r. Cofnięcie wniosku nastąpiło zatem przed wydaniem decyzji i przed jej uprawomocnieniem się. W związku z cofnięciem wniosku organ rentowy powinien był, na podstawie art.116 ust.2 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, umorzyć postępowanie. Skarżący zauważył, że § 14 ust. 2 rozporządzenia nie uzależnia dalszego wypłacania renty strukturalnej od wydania przez organ rentowy decyzji o umorzeniu postępowania, lecz uznaje za wystarczającą przesłankę samo cofnięcie wniosku o rentę z ubezpieczenia społecznego, a ta przesłanka, wbrew odmiennym ustaleniom organów obydwu instancji, została spełniona. Skarżący zarzucił przy tym, iż organy obydwu instancji nie wyjaśniły w uzasadnieniach wydanych decyzji, dlaczego uznały, że skarżący nie może skutecznie wycofać wniosku o rentę z ubezpieczenia społecznego. Za niewystarczającą uznał tu argumentację powołującą się na stanowisko organu rentowego w przedłożonej przez ten organ dokumentacji. Jednocześnie stwierdził, że ocena prawna pisma z dnia 23.06.2006r. dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z dnia 27 listopada 2009r. potwierdza, iż skarżący cofnął wniosek o rentę rolniczą. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji wniósł o oddalenie skargi, a jej zarzuty uznał za nieuzasadnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem /art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz.1269 ze zm. i art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."/ stwierdzić należy, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, a jej zarzuty są trafne. Na wstępie przypomnieć należy, iż w sprawie niniejszej, rozumianej w znaczeniu materialnoprawnym, tj. w sprawie prawa J. B. do dalszego otrzymywania wypłat renty strukturalnej przyznanej mu decyzją z dnia 15 marca 2005r. na okres od listopada 2004r. do października 2014r., wobec ustalenia wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia 5 kwietnia 2005r. w sprawie [...], że przysługuje mu prawo do renty inwalidzkiej rolniczej od dnia 1.10.2003r., wiążący pogląd prawny wyrażał już zarówno Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – w wyrokach z dnia 20 września 2007r., sygn.akt II SA/Lu 508/07 i z dnia 27 listopada 2009r., sygn.akt I SA/Lu 653/09, jak i Naczelny Sąd Administracyjny – w wyroku z dnia 30 lipca 2009r., sygn.akt II GSK 1105/08 /por.: art.153, art.170 i art.190 p.p.s.a./. W wyrokach tych prawomocnie przesądzone zostało, że w sytuacji wyżej opisanej nie zachodzą podstawy wznowienia postępowania przewidziane w art.145 § 1 pkt 5 i 8 k.p.a. Jednocześnie, w związku z zaleceniem zawartym w wyroku w sprawie II GSK 1105/08, iż ponownie rozpoznając sprawę sąd I instancji winien ocenić, "czy w okolicznościach sprawy niniejszej ewentualne zachodzenie przesłanek z § 14 rozporządzenia /.../ powinno byłoby być podstawą do wszczęcia odrębnego, samodzielnego postępowania umożliwiającego zachowanie prawa do renty strukturalnej", w wyroku w sprawie I SA/Lu 653/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie stwierdził, że § 14 ust.1 rozporządzenia nie może mieć w sprawie zastosowania, gdyż skarżący nie nabył prawa do emerytury, natomiast w odniesieniu do regulacji z ust.2 § 14 rozporządzenia zauważył, że istotnie skarżącemu, jako uprawnionemu do renty strukturalnej, w trakcie jej pobierania przyznane zostało prawo do renty z ubezpieczenia społecznego. Jednocześnie podniósł, że w myśl art.116 ust.2 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, wniosek o emeryturę lub rentę może być wycofany, jednakże nie później niż do dnia uprawomocnienia się decyzji, w razie zaś wycofania wniosku postępowanie w sprawie świadczeń podlega umorzeniu, oraz wskazał, iż z akt sprawy wynika, że skarżący pismem z dnia 23.06.2005r. skierowanym do organu rentowego zwrócił się alternatywnie albo o wydanie decyzji określającej końcową datę okresu przysługującej mu renty z tytułu niezdolności do pracy do dnia 1.08.2004r., albo o wycofanie wniosku o przyznanie mu renty z tytułu niezdolności do pracy i że w dniu 6.07.2005r. wydana została decyzja o przyznaniu skarżącemu renty z tytułu niezdolności do pracy, z akt tych nie wynika natomiast, czy i w jaki sposób zostało rozpoznane alternatywne żądanie skarżącego co do wycofania wniosku o rentę z tytułu niezdolności do pracy. Sąd ten wyraził więc jedynie pogląd, że w sprawie może znajdować zastosowanie § 14 ust.2 rozporządzenia, a przy jego stosowaniu uwzględnić należy regulację zawartą w art.116 § 2 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, nie wypowiedział się jednak co do tego, czy z zastosowaniem § 14 ust.2 rozporządzenia w stanie niniejszej sprawy winno wiązać się wykorzystanie trybu postępowania, o którym mowa w art.163 k.p.a., na co trafnie zwrócił uwagę skarżący. Zasadnie również skarżący zarzucił, iż kwestia zastosowania trybu postępowania, o którym mowa, nie została należycie wyjaśniona w wydanych w sprawie decyzjach, co stanowi naruszenie art.107 § 3 k.p.a. Ani bowiem organ I instancji, ani też, pomimo sformułowania stosownego zarzutu w odwołaniu, organ odwoławczy nie zawarł w uzasadnieniu wydanej przez siebie decyzji wywodu prawnego potwierdzającego prawidłowość wydania w stanie sprawy niniejszej decyzji w oparciu o art.163 k.p.a. Uchybienie to, samo w sobie, nie może być jednak ocenione jako naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy /por.: art.145 § 1 pkt 1 lit.c/ p.p.s.a./. Za naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy uznać natomiast należy samo zastosowanie w sprawie niniejszej trybu postępowania, o którym mowa w art.163 k.p.a. Z przepisów rozporządzenia, wydanego na podstawie art.3 ust.2 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej /Dz.U. Nr 229, poz.2273 ze zm./, które w § 1 stanowi, iż określa ono szczegółowe warunki i tryb udzielania, wypłacania, zawieszania, zmniejszania i zwracania pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych, o których mowa w art.10-12 rozporządzenia 1257/1999 z dnia 17 maja 1999r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej /EFOGR/ oraz zmieniającego i uchylającego niektóre rozporządzenia /Dz.Urz. WE L 160 z 26.06.1999 ze zm./, objętych Planem Rozwoju Obszarów Wiejskich, wynika, w szczególności, że: • rentę strukturalną wypłaca się co miesiąc, w terminie określonym w decyzji administracyjnej o przyznaniu renty strukturalnej, nie dłużej jednak niż przez 10 lat, poczynając od miesiąca, w którym zostały spełnione warunki do jej przyznania /§ 13 ust.1 i 3/; • w przypadku, gdy uprawniony do renty strukturalnej w trakcie jej pobierania nabędzie prawo do emerytury z ubezpieczenia społecznego lub zaopatrzenia emerytalnego, lub ubezpieczenia społecznego rolników, rentę strukturalną zmniejsza się o kwotę tej emerytury, w przypadku zaś, gdy małżonek uprawnionego do renty strukturalnej, powiększonej o zwiększenie, o którym mowa w § 12 ust.2 pkt 1, w trakcie jej pobierania nabędzie prawo do emerytury lub renty z ubezpieczenia społecznego lub zaopatrzenia emerytalnego, lub ubezpieczenia społecznego rolników, lub podejmie pracę zarobkową podlegającą obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej, rentę strukturalną zmniejsza się o kwotę tego zwiększenia /§ 14 ust.1 i 3/; • w przypadku przyznania prawa do renty z ubezpieczenia społecznego lub zaopatrzenia emerytalnego, lub ubezpieczenia społecznego rolników w trakcie pobierania renty strukturalnej, uprawnionemu wypłaca się rentę strukturalną, jeżeli wycofa wniosek o rentę z ubezpieczenia społecznego lub zaopatrzenia emerytalnego, lub ubezpieczenia społecznego rolników w terminie określonym w przepisach o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych /§ 14 ust.2/; • wypłata renty strukturalnej ulega zawieszeniu w sytuacjach, o których mowa w § 15. Jednocześnie z § 17 ust.1 rozporządzenia wynika, iż decyzje administracyjne w sprawach przyznania, zawieszania i zmniejszania rent strukturalnych wydaje kierownik biura powiatowego Agencji. Zauważyć należy, że w § 14 ust.2 rozporządzenia regulowana jest kwestia dalszej wypłaty, w warunkach w tym przepisie określonych, przyznanej już uprzednio beneficjentowi na oznaczony czas, renty strukturalnej. Z przepisu tego w sposób niebudzący wątpliwości wynika przy tym, że w sytuacji, gdy beneficjent uzyska rentę strukturalną, a następnie przyznane mu zostanie prawo do renty z ubezpieczenia społecznego lub zaopatrzenia emerytalnego, lub ubezpieczenia społecznego rolników i nie wycofa on wniosku o rentę z ubezpieczenia społecznego lub zaopatrzenia emerytalnego, lub ubezpieczenia społecznego rolników w terminie określonym w przepisach o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, to przyznana renta strukturalna nie jest dalej wypłacana. Zdaniem sądu, skoro § 14 ust.2 rozporządzenia dotyczy wypłaty renty strukturalnej przyznanej już uprzednio z mocy decyzji, to gdy w sytuacji objętej hipotezą tego przepisu nie zachodzą podstawy do dalszej wypłaty pomocy, wstrzymanie wypłaty winno mieć podstawę w stosownej decyzji. Chociaż przy tym z § 17 ust.1 rozporządzenia, ani też jego innego przepisu nie wynika, aby organ właściwy w sprawach rent strukturalnych był uprawniony do wydania decyzji w rozstrzygnięciu wstrzymującej wypłatę renty strukturalnej, to jednak nie można pominąć, iż uprawnienie takie wynika z przepisu ustawy, w celu wykonania której rozporządzenie wydano. Art.5 ust.2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej stanowi bowiem, że pomoc, o której mowa w art.1 ust.1 pkt 1-7 /w tym pomoc w formie rent strukturalnych – art.1 ust.1 pkt 1; por. też: art.5 ust.1 zdanie pierwsze ustawy/, jest udzielana, wstrzymywana, zawieszana lub zmniejszana w drodze decyzji administracyjnej kierownika jednostki organizacyjnej Agencji /pod pojęciem "Agencja" w ustawie rozumie się agencję płatniczą akredytowaną na podstawie przepisów o uruchamianiu środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej, wskazaną w planie rozwoju obszarów wiejskich, którą jest Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa - por.: art.5 ust.1 w związku z art.2 ust.1 ustawy oraz pkt 9.3.8 i pkt 10.2 Planu Rozwoju Obszarów Wiejskich, stanowiącego załącznik do obwieszczenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Regionalnego z dnia 15 listopada 2004r. – M.P. Nr 56, poz.958/. W tym miejscu zauważyć należy, że z brzmienia § 14 ust.2 rozporządzenia nie wynika, odmiennie niż z jego ust.1 i 3, potrzeba wzruszenia ostatecznej decyzji w przedmiocie przyznania renty strukturalnej; w ostatnio wymienionych przepisach wprost wskazana została konieczność zmiany wysokości przyznanej pomocy. Odmiennie też niż § 15 ust.1 rozporządzenia, § 14 ust.2 rozporządzenia w sytuacji, o jakiej mowa, nie przewiduje wydania decyzji w przedmiocie zawieszenia wypłaty pomocy. Konkludując, stwierdzić zatem należy, że gdy w świetle § 14 ust.2 rozporządzenia nie ma podstaw do dalszego wypłacania renty strukturalnej, właściwy organ winien wydać, na podstawie wymienione przepisu w związku z art.5 ust.2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej, decyzję o wstrzymaniu wypłaty renty strukturalnej. Nie ma podstaw prawnych, aby w sytuacji, o jakiej mowa, korzystać z nadzwyczajnego trybu wzruszania decyzji ostatecznych przewidzianego w art.163 k.p.a. Nie można również odmówić trafności zarzutowi skargi, gdy podnosi ona, że organy bez należytego wyjaśnienia sprawy ustaliły, że w świetle § 14 ust.2 rozporządzenia nie zachodzą podstawy do dalszego wypłacania skarżącemu przyznanej mu renty strukturalnej. Jak wskazano wyżej, zauważając możliwość zastosowania w stanie sprawy niniejszej § 14 ust.2 rozporządzenia, który stanowi, że w przypadku przyznania prawa do renty z ubezpieczenia społecznego lub zaopatrzenia emerytalnego, lub ubezpieczenia społecznego rolników w trakcie pobierania renty strukturalnej, uprawnionemu wypłaca się rentę strukturalną, jeżeli wycofa wniosek o rentę z ubezpieczenia społecznego lub zaopatrzenia emerytalnego, lub ubezpieczenia społecznego rolników w terminie określonym w przepisach o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w uzasadnieniu wyroku z dnia 27 listopada 2009r., sygn.akt I SA/Lu 653/09, podniósł także, iż w myśl art.116 ust.2 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych wniosek o emeryturę lub rentę może być wycofany, jednakże nie później niż do dnia uprawomocnienia się decyzji; w razie wycofania wniosku postępowanie w sprawie świadczeń podlega umorzeniu. Zauważył przy tym, że - jak wynika z akt sprawy - skarżący pismem z dnia 23.06.2005r. skierowanym do organu rentowego zwrócił się alternatywnie albo o wydanie decyzji określającej końcową datę okresu przysługującej mu renty z tytułu niezdolności do pracy do dnia 1.08.2004r., albo o wycofanie wniosku o przyznanie mu renty z tytułu niezdolności do pracy oraz że decyzją z dnia 6.07.2005r. przyznano mu rentę z tytułu niezdolności do pracy, z niczego natomiast nie wynika, czy i w jaki sposób zostało rozpoznane alternatywne żądanie skarżącego co do wycofania wniosku o przyznanie renty z tytułu niezdolności do pracy. Z uzasadnienia decyzji będącej obecnie przedmiotem sądowoadministracyjnej kontroli legalności wynika, że ustalenie, iż skarżący nie cofnął wniosku o rentę z ubezpieczenia społecznego rolników, do której prawo potwierdzone zostało wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia 5 kwietnia 2005r., sygn.akt IV U 2363/03, oparte zostało wyłącznie na informacji KRUS Placówki Terenowej z dnia 17.03.2010r., znak [...], o treści: "/.../ zgodnie z art.116 ust.2 ustawy /.../ o emeryturachi rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych /.../ wniosek o emeryturę lub rentę może być wycofany, jednakże nie później niż do dnia uprawomocnienia się decyzji. W związku z tym prośba o wycofanie wniosku o rentę Pana B. z dnia 23.06.2005r. nie może skutecznie wycofać wniosku z dnia 1.08.2001r.", przy jednoczesnym stwierdzeniu przez organy rozstrzygające sprawę, że skarżący nie przedstawił dowodów przeciwnych. Zdaniem sądu, tak dokonane ustalenie nie odpowiada wymogom przewidzianym w art.7, art.75 § 1, art.77 § 1 i art.80 k.p.a., z których wynika, iż w toku postępowania organ administracji publicznej: • stoi na straży praworządności i podejmuje wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, • jako dowód winien dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem; w szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny; • jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy; • ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Przede wszystkim podnieść należy, że organy obu instancji nie podjęły nawet próby oceny dokumentu zawierającego informację, o której mowa wyżej i na której oparły rozstrzygnięcia wydane w sprawie, zgodnie z art.77 § 1 i art.80 k.p.a., chociaż nie może ulegać wątpliwości, że dokument ten jest dowodem i to jednym z wielu dowodów w sprawie. Ma to zaś istotne znaczenie, gdy się zważy, iż informacja ta nie powołuje ani żadnych dokumentów, ani też podstaw faktycznych i prawnych, które uzasadniałyby przedstawioną w niej konkluzję, stąd nie ma realnej możliwości jej zweryfikowania. Zauważyć przy tym należy, że wprawdzie, jak ustalone zostało w sprawie, w dniu 6.07.2005r., a więc w dacie późniejszej niż pismo skarżącego /23.06.2005r./, organ rentowy wydał decyzję nr [...], przyznającą skarżącemu rentę inwalidzką rolniczą na czas od dnia 1.10.2003r. do dnia 30.04.2006r., jednak skarżący twierdzi, iż decyzję tę zaskarżył, na okoliczność czego w dniu 20.07.2005r. przedstawił w Biurze Powiatowym Agencji kopię pisma datowanego 19.07.2005r. /k-?; uwaga: dokumenty tworzące akta sprawy nie zawierają oznaczenia numerów kart/. Okoliczności te zostały pominięte i nie stały się przedmiotem jakiejkolwiek refleksji ze strony organów rozstrzygających sprawę. Argument, że skarżący nie przedstawił dowodów na okoliczność przeciwną niż wynikająca z informacji, o której mowa wyżej, nie może być uznany za istotny. Pomijając już nawet fakt, że skarżący przedstawił kopię odwołania od decyzji z dnia 6.07.2005r., o czym mowa wyżej, to stwierdzić należy, że dowody mogące służyć weryfikacji tej informacji winien organ z urzędu pozyskać od organu rentowego, nie było bowiem racjonalnych podstaw, aby uznać za wiarygodny dokument zawierający informację, której prawdziwość jest w sprawie kwestionowana, a której treści nie da się zweryfikować. Podkreślić przy tym należy, iż pismo KRUS Placówki Terenowej z dnia 17.03.2010r., znak [...], w części, o której tu mowa, nie spełnia wymogów dokumentu urzędowego w rozumieniu art.76 § 1 k.p.a. Rozstrzygając w oparciu o § 14 ust.2 rozporządzenia w związku z art.5 ust.2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej sprawę prawa skarżącego do dalszego wypłacania mu renty strukturalnej /po uzyskaniu przez niego prawa do renty z ubezpieczenia społecznego rolników/ organy winny przede wszystkim dokonać wiarygodnego ustalenia, czy skarżący cofnął wniosek o rentę z ubezpieczenia społecznego rolników do dnia uprawomocnienia się decyzji o jej przyznaniu, tj. decyzji z dnia 6.07.2005r., znak [...]. W razie wątpliwości winny przy tym ustalić, z udziałem organu rentowego, czy i kiedy skarżący wniósł do tego organu pismo z dnia 23.06.2005r., a także datowane na dzień 19.07.2005r. odwołanie od decyzji z dnia 6.07.2005r. /kopiom tych dokumentów złożonych do akt sprawy nie towarzyszą dowody ich wniesienia do organu rentowego/, nadto zaś winny wyjaśnić, czy i w jaki sposób odwołanie skarżącego zostało rozpoznane, a w razie istnienia nadal takiej potrzeby – także na jakich przesłankach faktycznych i podstawach prawnych organ rentowy oparł swój pogląd, iż informację, iż "prośba o wycofanie wniosku o rentę Pana B. z dnia 23.06.2005r. nie może skutecznie wycofać wniosku z dnia 1.08.2001r.". Oceniając wiarygodność informacji, o której mowa, i jej znaczenie w sprawie organ winien uwzględnić, iż § 14 ust.2 rozporządzenia uzależnia dalszą wypłatę renty strukturalnej uprawnionemu od wycofania przez niego wniosku o /.../ rentę z ubezpieczenia społecznego rolników w terminie określonym w przepisach o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, nie zaś od umorzenia postępowania w przedmiocie tego świadczenia. Tak więc nie można przyjąć, aby nieumorzenie postępowania przez organ rentowy na podstawie art.116 ust.2 zdanie drugie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczenia Społecznego automatycznie zwalniało organ właściwy w sprawie renty strukturalnej od ustalenia i oceny, czy przesłanki dalszej wypłaty takiej renty przewidziane w § 14 ust.2 rozporządzenia zostały spełnione. W tym zakresie organ winien ponadto wziąć pod uwagę, że stosownie do przepisów ustawy z dnia 20 grudnia 1990r. o ubezpieczeniu społecznym rolników /obecnie – Dz.U. Nr 50 z 2008r., poz.291 ze zm.; od dnia 16.01.1998r. do dnia 24.03.2008r. – Dz.U. Nr 7 z 1998r., poz.25 ze zm./ w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 maja 2004r. renta inwalidzka rolnicza jako renta okresowa przysługiwała do czasu odzyskania przez uprawnionego zdolności do pracy w gospodarstwie rolnym /z zastrzeżeniem niemającym znaczenia w sprawie/, przy czym w przypadku utrzymywania się u osoby korzystającej z okresowej renty inwalidzkiej niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym, jeżeli osoba ta nie została objęta innym ubezpieczeniem społecznym, okres, na który przyznano rentę okresową, podlegał przedłużeniu albo przyznawano rentę stałą, z uwzględnieniem ust.1 /art.22 ust.1 i 2 powołanej ustawy; por. też: art.44 ust.1 ustawy oraz § 6 i § 7 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 21 października 1991r. w sprawie ustalania prawa do renty inwalidzkiej rolniczej oraz zgłaszania i ustalania okoliczności i przyczyn wypadku przy pracy rolniczej – Dz.U. Nr 103, poz.449/. Dopiero ustawą z dnia 2 kwietnia 2004r. o zmianie ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników oraz o zmianie niektórych innych ustaw /Dz.U. Nr 91, poz.873/ regulację tę zmieniono w ten sposób, iż renta rolnicza z tytułu niezdolności do pracy przysługuje jako renta okresowa przez okres wskazany w decyzji Prezesa KRUS lub do czasu objęcia rencisty innym ubezpieczeniem społecznym. Zgodnie z art.52 ust.1 pkt 2 ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników do przyznawania świadczeń z ubezpieczenia i do ich wypłaty zastosowanie znajdują odpowiednio przepisy regulujące przyznawanie analogicznych świadczeń przysługujących pracownikom i członkom ich rodzin oraz wypłatę tych świadczeń /zmiana brzmienia przywołanego przepisu nie ma, z punktu widzenia czynionych tu rozważań, istotne znaczenia/. Jednocześnie z dniem 1 stycznia 1999r. weszła w życie ustawa z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych /obecnie - Dz.U. Nr 153 z 2009r., poz.1227 ze zm.; od dnia 11.03.2004r. do dnia 17.09.2009r. – Dz.U. Nr 39 z 2004r., poz.353 ze zm.; tekst pierwotny – Dz.U. Nr 162 z 1998r., poz.1118/, wyjaśniająca w art.192, że ilekroć przepisy odsyłają do przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin oraz o rewaloryzacji emerytur i rent, o zasadach ustalania emerytur i rent oraz o zmianie niektórych ustaw, należy przez to rozumieć odesłanie do przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych /por. też: art.1 ust.1 tej ustawy/, której art.116 § 2 już w wersji pierwotnej stanowił, że wniosek o emeryturę lub rentę może być wycofany, jednakże nie później niż do dnia uprawomocnienia się decyzji, z dniem zaś 1.08.2004r. dodano, iż w razie wycofania wniosku postępowanie w sprawie świadczeń podlega umorzeniu /por.: art.16 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004r. o świadczeniach przedemerytalnych – Dz.U. Nr 120, poz.1252/. W świetle powyższego stwierdzić należy, że w odniesieniu do renty inwalidzkiej rolniczej, do której zastosowanie znajdowały przepisy ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników sprzed jej zmiany z dniem 2 maja 2004r., realizacja uprawnienia, o którym mowa w art.116 ust.2 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczenia Społecznego w związku z art.52 ust.1 pkt 2 ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników, polegała nie na wycofaniu wniosku o rentę w sensie dosłownym, lecz na złożeniu organowi rentowemu, przed uprawomocnieniem się decyzji o przedłużenie tej renty na dalszy okres, oświadczenia o wycofaniu się przez uprawnionego z ubiegania się o to przedłużenie. Biorąc powyższe pod uwagę, skoro zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, które co najmniej mogło mieć wpływ na wynik sprawy, należało jej uchylić na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.c/ w związku z art.135 p.p.s.a. i na podstawie art.152 p.p.s.a. orzec, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania znajduje uzasadnienie w art.200 i art.205 § 1 p.p.s.a.