II SA/Wa 1445/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Sławomir Antoniuk, Protokolant specjalista Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej – oddala skargę – Decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a kpa oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), Komendant Główny Policji po rozpatrzeniu odwołania Z. S., od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] cofającej pozwolenie na broń palną myśliwską, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że Komendant Wojewódzki Policji w [...] w dniu [...] września 2009 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia Z. S. pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej, z uwagi na fakt skazania go prawomocnym wyrokiem sądu za czyn określony w art. 178 a § 1 k.k. Organ podał, że wyrokiem Sądu Rejonowego w [...]Wydział Karny z dnia [...] października 2009 r. sygn. akt [...], Z. S. został uznany winnym popełnienia przestępstwa z art. 178 a § 1 k.k., tj. prowadzenia samochodu w stanie nietrzeźwości wynoszącym 0,81 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, za co wymierzył mu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności, którą warunkowo zawiesił na okres 2 lat, karę grzywny w wysokości 60 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 zł. Ponadto organ I instancji wezwał Z. S., w myśl art. 15 ust. 4 ustawy o broni i amunicji do poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym oraz przedstawienia stosownych orzeczeń potwierdzających jego zdolność do dysponowania bronią palną. Z. S. orzeczenia takie dostarczył, ale organ I instancji, korzystając z przysługujących mu uprawnień, złożył od nich odwołania. Do organu I instancji wpłynęły następnie negatywne dla strony ostateczne orzeczenie psychologiczne oraz ostateczne orzeczenie lekarskie, stwierdzające, że Z. S. nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią W tym stanie rzeczy, Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, cofnął Z. S. pozwolenie na broń palną myśliwską. W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik Z. S. zarzucił organowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 18 ust.1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji oraz przepisów postępowania, tj. § 8 ust. 3 i § 8 ust. 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń, poprzez niewłaściwe ich zastosowanie i przyjęcie, że w przypadku Z. S. zachodzą przesłanki wymienione w tych przepisach prawa, uznając, że organ złośliwie złożył odwołanie od pozytywnych dla jego mocodawcy orzeczeń lekarskich. Zdaniem pełnomocnika Z. S. organ I instancji uchybił także przepisom prawa procesowego, w tym art. 6, 7, 8, 9, 10 i 11 kpa. Komendant Główny Policji, po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy, powołując się na art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wskazał, że katalog okoliczności, w tym przestępstw, których popełnienie (lub o których oskarżenie) może wzbudzić obawy niezgodnego z prawem użycia broni palnej w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, jest otwarty, o czym świadczy sformułowanie zawarte w przepisie - "w szczególności". Organ podał też, że stanowisko takie nie budzi wątpliwości w orzecznictwie sądów administracyjnych. Komendant Główny Policji stwierdził, że norma ta stanowi dla organów Policji wytyczną interpretacyjną w sprawach cofnięcia pozwolenia, co daje tym organom możliwość oceny postępowania posiadacza broni (bez względu na rodzaj broni), pod kątem dyspozycji tego przepisu także w przypadku popełnienia innych rodzajów przestępstw, osądzonych prawomocnym wyrokiem skazującym lub o popełnienie których postawiono zarzut w postępowaniu karnym. Organ uznał, że każde naruszenie przepisów prawa, a zwłaszcza prawa karnego musi podlegać ocenie z punktu widzenia istnienia uzasadnionej obawy użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Organy Policji przyjęły więc, że interpretacja przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji musi uwzględniać fakt, że od osób starających się o pozwolenie na broń lub posiadających takie pozwolenie należy wymagać bezwzględnego przestrzegania przepisów prawa z uwagi na ścisły związek prawa do broni ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego, których to dóbr ochrona została powierzona m.in. Policji. W stosunku do takich osób obowiązuje zatem miernik najwyższej staranności. Organ podał też, że prawomocne, potwierdzające fakt popełnienia czynów zabronionych prawem, orzeczenia sądu są dla organów Policji wiążące w zakresie ustalenia prawnych i faktycznych przesłanek cofnięcia pozwolenia na broń. Organ wskazał również, że organy Policji nie zostały zobowiązane powołanymi wyżej przepisami do udowodnienia, iż posiadacz pozwolenia na broń faktycznie posłużył się lub użyje broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wystarczające jest samo domniemanie takiego zachowania, którego podstawą jest obawa mogąca wynikać z faktu skazania lub podejrzenia (oskarżenia) o popełnienie przestępstwa istotnego ze względu na jego rodzaj i wagę dla sfery stosunków społecznych, a zatem wykluczającego możliwość posiadania broni, nawet gdy jest ono jednorazowe, a inne zebrane w postępowaniu dowody korzystnie o takiej osobie świadczą. Organ uznał, iż do przesłanek uzasadniających tę obawę, a tym samym nakazujących cofnąć pozwolenie na broń, należy zaliczyć m.in. przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, zwłaszcza tego, którego jednym ze znamion jest nietrzeźwość sprawcy, a to ze względu na wagę tego rodzaju czynu dla stosunków społecznych oraz wysoki stopień społecznej szkodliwości. Komendant Główny Policji wskazał, że z ustalonego materiału dowodowego wynika, iż w przypadku Z. S. wystąpiły wyżej wskazane okoliczności. Kierował on bowiem samochodem, znajdując się w stanie nietrzeźwości, przy stężeniu alkoholu w wydychanym powietrzu wynoszącym 0,81 mg/l, za który to czyn skazany został prawomocnym. Organ dodał ponadto, że jak wynika z notatki funkcjonariusza Policji, który dokonał kontroli drogowej w krytycznym dniu, po podaniu sygnału świetlnego i dźwiękowego do zatrzymania pojazdu Z. S. zignorował te sygnały i nie zatrzymując się skręcił w inną ulicę, gdzie ostatecznie udało się policjantom go zatrzymać. Ponadto organ wskazał, że Z. S. miał świadomość kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości, bowiem jak wynika z akt sprawy karnej, Z. S. pił alkohol, a następnie - kiedy dowiedział się, że jego syn nie będzie w stanie go zawieźć do domu – postanowił samodzielnie pokierować swoim samochodem, choć jak wykazało badanie, zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu ponad trzykrotnie przewyższała ustalony w dyspozycji art. 115 § 16 k.k. stan nietrzeźwości. Zdaniem organu, Komendant Wojewódzki Policji w [...] zasadnie uznał, że zachowanie Z. S. świadczy o tym, że nie daje on gwarancji zgodnego z prawem posiadania i używania broni w rozumieniu dyspozycji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Organ uznał, że świadczy to nie tylko o nieodpowiedzialności Z. S., ale także o braku wyobraźni oraz braku kontroli nad swoim postępowaniem po spożyciu alkoholu, a więc takich cech, które mają istotne znaczenie u osób posiadających tak niebezpieczne narzędzie, jakim jest broń palna. Odnosząc się z kolei do zarzutu pełnomocnika Z. S., że organ I instancji nie wziął pod uwagę pozytywnie świadczących o jego mocodawcy dowodów, organ odwoławczy stwierdził, iż w przypadku prawomocnego wyroku skazującego za przestępstwo z art. 178a § 1 k.k., dotychczasowy pozytywny wizerunek strony i jej dotychczasowe zasługi, zostały zniweczone przez popełnienie tego przestępstwa, nawet jeżeli miało to charakter jednorazowy. Organ odniósł się również do wniosku o dopuszczenie dowodu w postaci przesłuchania w charakterze świadka R. C. oraz J. L., na okoliczność zachowania oraz osobowości Z. S. i wskazał, że w przedmiotowej sprawie przeprowadzenie takiego dowodu jest zbędne. Organ odwoławczy uznał, że organ I instancji zgromadził w sprawie materiał dowodowy wystarczający do oceny osobowości strony, bowiem w aktach sprawy znajdują się materiały z postępowania karnego, w tym uwierzytelniona kopia wyroku sądu karnego, skazującego stronę za przestępstwo umyślne oraz opinie środowiskowe. Organ odniósł się również do drugiej podstawy prawnej cofnięcia Z. S. pozwolenia na broń, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji i wskazał, że także w tym zakresie decyzja organu I instancji jest prawidłowa. Organ stwierdził, że jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego Z. S., ostatecznym orzeczeniem lekarskim uznany został za osobę nieposiadającą zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią, w myśl art. 15 ustawy o broni i amunicji. Podał też, że dla takiego rozstrzygnięcia wystarczające jest, aby tylko jedno z wymaganych przepisami ustawy o broni i amunicji orzeczeń było dla zainteresowanej osoby negatywne. Taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie. Ostateczne negatywne orzeczenie lekarskie powoduje, że spełniona jest w jego przypadku dyspozycja art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy, przy czym organowi Policji wiedza o powodach wydania takiego orzeczenia jest zbędna. Z tej przyczyny nie otrzymuje on dokumentacji medycznej z przeprowadzonych badań, a w orzeczeniu lekarz je wydający tylko ogólnie - zgodnie z wzorem orzeczenia, określonym w załączniku do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. Nr 79, poz. 898 ze zm.) – powołuje art. 15 ustawy oraz jeśli jest ono ostateczne - nie wskazuje drogi odwoławczej, ponieważ nie podlega już ono wzruszeniu tak przez osobę, której je wydano, jak i przez organ Policji. Treścią natomiast tego orzeczenia organy Policji są bezwzględnie związane w zakresie przesłanek wydania, zachowania lub cofnięcia pozwolenia na broń. Eliminuje ono bowiem z obrotu prawnego wydane w tym samym zakresie w I instancji orzeczenie pozytywne. Oznacza to również, że bez znaczenia pozostaje okoliczność, że Z. S. posiada pozytywne orzeczenie psychologiczne. Organ podał również, że nie posiada możliwości weryfikacji wydanych orzeczeń, kontrolę w tym zakresie wobec podmiotu orzekającego może przeprowadzić jedynie wojewoda właściwy ze względu na siedzibę tego podmiotu (§ 9 ust. 1 rozporządzenia) – na wniosek osoby zainteresowanej. Organ odniósł się również do zarzutu niezasadności wniesienia przez organ I instancji odwołania od przedłożonych przez stronę orzeczeń i powołując § 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. wskazał, że jest to autonomiczna decyzja organu, a Komendant Główny Policji nie ma żadnych podstaw do ingerencji w nią. W skardze na powyższą decyzję skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik Z. S. - adwokat M. Z., zarzuciła organowi naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, w wyniku uznania, iż zachodzi uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, a także art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy w wyniku uznania, iż zachodzą przesłanki wymienione w tym przepisie. Zarzuciła również naruszenie przepisów postępowania poprzez niewłaściwe zastosowanie § 8 ust. 3 oraz § 8 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się o pozwolenie na broń lub posiadających pozwolenie na broń, jak również wadliwość formalnoprawną wynikającą z naruszenia ogólnych zasad postępowania wyrażonych w art. 6, 7, 8, 9, 10 i 11 kpa. Wniosła, w związku z tym, o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazała, że obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, musi być uzasadniona, przy czym uzasadnienie to powinno mieć charakter obiektywny, a nie wynikać tylko i wyłącznie z subiektywnych odczuć organu. Pełnomocnik skarżącego wskazała, że dalsza część cytowanego przepisu wskazuje na okoliczności, w których obawa taka może się rzeczywiście pojawić i być w sposób obiektywny uzasadniona. Są to przypadki, gdy posiadacz broni został skazany prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Podała, że wyszczególnienie tych przestępstw przez ustawodawcę nie jest przypadkowe bowiem bezpośrednim celem zamachu jest w nich drugi człowiek bądź posiadane przez niego mienie. Przestępstwa te charakteryzują się negatywnym nastawieniem sprawcy wobec innych osób a także umyślnością przy czym popełniane są często przy użyciu broni, w tym palnej. Tymczasem, zdaniem pełnomocnika skarżącego, nie można Z. S., przypisać, iż w trakcie prowadzenia samochodu po spożyciu alkoholu miał negatywne nastawienie do innych ludzi i tym samym umyślnie próbował skierować na nich swój atak co mogłoby nasuwać uzasadnione obawy, że równie dobrze może użyć przeciwko komuś broni palnej, a tym samym nie występuje przesłanka, która "szczególnie" uzasadniałaby obawę, że może on użyć broni palnej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Pełnomocnik skarżącego podała, że Z. S. pracuje od 1977 r. na stanowisku leśniczego w Nadleśnictwie [...] i z tytułu wykonanego zawodu jest doskonale zaznajomiony z zasadami korzystania z broni palnej myśliwskiej. Od 33 lat sumiennie i nienagannie wykonuje swój zawód, o czym świadczy m.in. opinia Nadleśniczego Nadleśnictwa [...], a także opinia Prezesa Zarządu Koła Łowieckiego [...]. Podała też, że z załączonych do akt sprawy opinii wynika, że jest on obywatelem, który mocno angażuje się w życie społeczne regionu. Prowadzi odczyty dla młodzieży na temat ekologii i znaczenia łowiectwa w równowadze ekologicznej, aktywnie uczestniczy w wychowaniu młodej kadry leśników. Ponadto równie aktywnie Z. S. udzielał się na niwie samorządowej, będąc radnym gminy [...] w latach [...]. Jego dotychczasowe zachowanie nie pozwala więc przypisać mu żadnych negatywnych cech charakteru, które budzić by mogły jakiekolwiek obawy organu. Odnosząc się zaś do naruszenia przez organ art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji wskazała, że w przypadku skarżącego nie występuje żadna z wymienionych w tym przepisie przesłanek. Podała, że w dniu 27 października 2009 r. skarżący doręczył organowi I instancji orzeczenie lekarskie, wydane przez M. B., lekarza w Przychodni Medycyny Pracy [...]. W orzeczeniu tym stwierdził on, iż skarżący nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji i może w związku z tym dysponować bronią. W tym samym dniu skarżący doręczył także orzeczenie psychologiczne, wydane przez J. Ma., psychologa z Przychodni Medycyny Pracy [...], z którego wynikało, że może dysponować bronią. Pełnomocnik zarzuciła organowi, że ten z niewyjaśnionych powodów uznał za zasadne wniesienie odwołania od orzeczenia lekarskiego oraz od orzeczenia psychologicznego. Organ nie wskazał jednak w uzasadnieniu, o jakie wątpliwości chodzi, w związku z tym zdaniem pełnomocnika odwołania wniesione przez organ w ogóle nie spełniają wymogów z § 8 ust. 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń, gdyż faktycznie nie zawierają one żadnego uzasadnienia. Zarzuciła ponadto, że organ pierwszej instancji składając odwołanie od orzeczenia lekarskiego M. B. uchybił również właściwości miejscowej podmiotu odwoławczego, jako że zgodnie z § 8 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia odwołanie wnoszone jest za pośrednictwem lekarza lub psychologa, którzy wydali orzeczenie, odpowiednio do jednostki badawczo-rozwojowej, wymienionej w § 5 ust. 4, najbliższej ze względu na miejsce zamieszkania osoby ubiegającej się lub siedzibę Policji. Wskazała, że wśród jednostek wymienionych w § 5 ust. 4 rozporządzenia figurują: Instytut Medycyny Pracy im. prof. dr med. Jerzego Nofera w Łodzi, Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu, Instytut Medycyny Morskiej i Tropikalnej w Gdyni, Instytut Medycyny Wsi im. Witolda Chodźki w Lublinie, Wojskowy Instytut Medycyny Lotniczej w Warszawie. Natomiast ze względu na siedzibę Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] właściwy jest Instytut Medycyny Morskiej i Tropikalnej w Gdyni. Organ zaś z niezrozumiałych względów wniósł odwołanie do Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi. Pełnomocnik podała, że [...] marca 2010 r. S. S., lekarz w Instytucie Medycyny Pracy w Łodzi wydała orzeczenie lekarskie [...], w którym stwierdziła, że skarżący nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią. Zakres badań jakimi skarżący był objęty w Przychodni Medycyny Pracy [...] był nieporównywalnie większy niż tych przeprowadzonych w Łodzi. W Instytucie Medycyny Pracy w Łodzi skarżący zbadany był jedynie przez lekarza internistę oraz psychologa i psychiatrę. Zdaniem pełnomocnika orzeczenia lekarskiego [...] nie można uznać za ostateczne w rozumieniu tego przepisu. Zaskarżone rozstrzygnięcie Komendanta Głównego Policji, zdaniem pełnomocnika skarżącego narusza również zasady z art. 7 kpa, załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Wskazała bowiem, że nie można uznać za praworządne podejmowanie decyzji w oparciu o jedynie mocno subiektywne przeświadczenie o obawie zagrożenia interesu publicznego i bezpieczeństwa. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Dokonując oceny zasadności wniesionej przez Z. S. skargi na decyzję Komendanta Głównego Policji Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta nie ma uzasadnionych podstaw. W ocenie Sądu, przy wydaniu zaskarżonej decyzji organ uwzględnił wszelkie rygory procedury administracyjnej, określające jego obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy. Organ zebrał dowody mające w sprawie istotne znaczenie, ocenił zebrany w toku postępowania materiał dowodowy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa), ustosunkował się do twierdzeń skarżącego, a także uzasadnił wyczerpująco swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 kpa. Wydając zaskarżoną decyzję Komendant Główny Policji, a wcześniej Komendant Wojewódzki Policji w [...] nie naruszyli także prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię prawa, czy też nieprawidłową subsumcję udowodnionej okoliczności pod stosowną normę prawną. Materialnoprawną przesłanką wydania zaskarżonej decyzji był przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Na gruncie powyższego przepisu należy rozróżnić dwie sytuacje. Pierwsza, w której osoba jest skazana lub toczy się w stosunku do niej postępowanie karne w związku z zarzutem popełnienia jednego ze wskazanych rodzajów przestępstw. Druga, gdy takie skazanie lub postępowanie nie ma miejsca, ale z jakichś innych powodów, istnieje uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wyraźnie odróżnia te sytuacje uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09. Z literalnego brzmienia przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 wynika, że ma on przede wszystkim zastosowanie do osób skazanych za którekolwiek z przestępstw wskazanych w tym przepisie. W takim bowiem przypadku jednostka, która została skazana prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw z mocy prawa jest uznawana za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Mówiąc innymi słowy, sam fakt popełnienia powyższego przestępstwa uzasadnia cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni. Katalog sytuacji objętych dyspozycją tego przepisu jest jednak otwarty (niewyczerpany). Przepis ten, daje zatem organowi Policji szeroki zakres możliwości dokonywania oceny, jakie to okoliczności faktyczne, leżące po stronie posiadacza broni są tymi, które stwarzają uzasadnioną obawę, że posiadacz broni może jej użyć w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Powołany przepis nie stwarza więc dla organu Policji przeszkody dla dokonania oceny, że dopuszczenie się przez posiadacza broni innego przestępstwa umyślnego może uzasadniać użycie broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W stanie faktycznym niniejszej sprawy jest okolicznością niesporną, że skarżący prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] Wydział Karny z dnia [...]października 2009 r., sygn. akt [...], został uznany winnym popełnienia przestępstwa z art. 178 a § 1 k.k., tj. prowadzenia samochodu w stanie nietrzeźwości wynoszącym 0,81 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, za co wymierzył mu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności, którą Sąd warunkowo zawiesił na okres 2 lat, karę grzywny w wysokości 60 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 zł. W rozpoznawanej sprawie nie wchodziło zatem w grę automatyczne cofnięcie pozwolenia na broń, bowiem przestępstwo z art. art. 178 a § 1 k.k., za popełnienie którego skarżący został prawomocnie skazany, nie należy do przestępstw wskazanych expressis verbis w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Do organów Policji należała zatem ocena, czy popełniony czyn wyczerpuje treść przesłanki z części pierwszej tego przepisu. Organy Policji oceny takiej dokonały i przyjęły, że skazanie za czyn polegający na prowadzeniu samochodu w stanie nietrzeźwości stanowi rodzaj bezpośredniego narażenia zdrowia lub życia osób trzecich. Wskazuje ponadto na rażące ignorowanie zasad bezpieczeństwa i porządku publicznego, co sumarycznie stanowi przesłankę uzasadniającą cofnięcie pozwolenia na broń. Organ podkreślił przy tym, że strona, jak wynika z notatki funkcjonariusza Policji, który dokonał kontroli drogowej w krytycznym dniu, po podaniu sygnału świetlnego i dźwiękowego do zatrzymania pojazdu zignorowała te sygnały i niezatrzymując się skręciła w inną ulicę, gdzie ostatecznie udało się policjantom ją zatrzymać. Ponadto organ wskazał, że Z. S. miał świadomość kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości, bowiem jak wynika z akt sprawy karnej, Z. S. pił alkohol, a następnie - kiedy dowiedział się, że jego syn nie będzie w stanie go zawieźć do domu – postanowił samodzielnie pokierować swoim samochodem, choć jak wykazało badanie, zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu ponad trzykrotnie przewyższała ustalony w dyspozycji art. 115 § 16 k.k. stan nietrzeźwości. W ocenie Sądu, w kontekście powyższych ustaleń faktycznych, zarówno zastosowanie przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, jak i jego wykładnię dokonaną przez organy Policji należy uznać za prawidłową. Osobie, która wprowadza się w stan nietrzeźwości, a następnie decyduje się na prowadzenie pojazdu, niewątpliwie przypisana być powinna cecha wyjątkowej nieodpowiedzialności. Uzasadnione jest zatem przyjęcie, że osoba taka, nieumiejąc pokierować swoim postępowaniem, nie daje gwarancji bezpiecznego posiadania i używania broni palnej. Skoro ma ona trudność z zapanowaniem nad sytuacjami, w których dochodzi do spożycia alkoholu, domniemywać trzeba, że również posiadana broń palna stanowić będzie mogła przedmiot możliwego niedozwolonego użycia, powodującego zagrożenie dla zdrowia, życia lub mienia innych osób. Oznacza to możliwość wykorzystania broni w sposób niekontrolowany, wynikający właśnie z potencjalnego wprowadzenia się w stan nietrzeźwości. Fakt, że osoba posiadająca broń na tyle nie kontroluje swego postępowania, że prowadzi pojazd mechaniczny w stanie nietrzeźwości, powoduje uzasadnioną obawę użycia w takim stanie broni. A to wystarcza, aby organ administracji, związał wystąpienie uzasadnionej obawy z powyższymi zależnościami pomiędzy doprowadzeniem się do stanu nietrzeźwości, a możliwością użycia broni. Nienaganna opinia skarżącego zarówno w środowisku zawodowym, społecznym, samorządowym jak i wśród myśliwych, nie stanowi w świetle powyższych ustaleń dowodu mogącego uzasadniać odmienne przekonanie, co do sposobu zachowania się skarżącego w przyszłości. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, że nienaganna opinia posiadacza broni w środowisku zawodowym, jak i społecznym, nie stanowi dowodu mogącego "równoważyć" skutki skazania za popełnienie przestępstwa komunikacyjnego w stanie nietrzeźwości (vide: wyrok NSA z dnia 15 lipca 2009 r. sygn. II OSK 1160/08; wyrok NSA z dnia 19 lutego 2010 r. sygn. II OSK 324/09, wyrok NSA z dnia 1 kwietnia 2010 r. sygn. akt II OSK 2017/09). W świetle popełnionego przez skarżącego czynu, badanie jego charakteru i dotychczasowej postawy życiowej nie może bowiem zmienić oceny co do tego, że jest on osobą nieodpowiedzialną. Fakt popełnienia przestępstwa z art. 178 a k.k. i skazania daje zatem podstawę do przyjęcia, że skarżący nie spełnia "najwyższych standardów zachowania", wymaganych od posiadacza broni (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 sierpnia 2007 r. o sygn. akt II OSK 1172/06, LEX 368211). Wypełnienie przesłanki zaliczenia skarżącego do osób wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, musiało skutkować – zgodnie z dyspozycją art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy – cofnięciem pozwolenia na broń przez właściwy organ. Jeśli zaś chodzi o kolejną przesłankę, która legła u podstaw cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską, o której mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, to również rozstrzygnięcie organu dokonane w oparciu o wskazane przepisy jest prawidłowe. Analiza obowiązujących przepisów ustawy o broni i amunicji, a także przepisów wykonawczych do tej ustawy wskazuje, iż dokonywanie oceny stanu zdrowia fizycznego i psychicznego osób ubiegających się o pozwolenie na broń lub posiadających takie pozwolenie zostało przekazane upoważnionym do tego lekarzom i psychologom. Zakres i sposób przeprowadzania badań poprzedzających wydanie stosownego orzeczenia został ściśle określony w przepisach rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń. Przewidziany tam został swoistego rodzaju tryb postępowania, który przewiduje możliwość składania przez osobę podlegającą badaniom, a także organ Policji odwołań, od orzeczeń lekarskich i psychologicznych. Tego rodzaju regulacja dotycząca czynności specjalistycznych jakimi są niewątpliwie badania lekarskie stanowi procedurę odrębną od procedury administracyjnej. Ostateczne orzeczenia lekarskie wydawane w trybie § 8 cyt. rozporządzenia nie podlegają więc weryfikacji przez organy Policji w prowadzonych przez nie postępowaniach o wydanie lub cofnięcie pozwolenia na broń. Sąd podziela przedstawione wyżej stanowisko dotyczące związania organów Policji wynikami badań psychologicznych i lekarskich wydanymi w trybie odwoławczym. Wskazać należy, że w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1271/04, LEX nr 189 224, stwierdzono, iż zakres wymienionych wyżej badań lekarskich i psychologicznych a także warunki i tryb odwoływania się od tych orzeczeń został określony w powołanym rozporządzeniu. Paragraf 8 tego rozporządzenia w pkt od 1-9 reguluje tryb wnoszenia odwołań od orzeczeń lekarskich i psychologicznych wydawanych na podstawie § 2 i § 3 cyt. rozporządzenia przez upoważnionych do ich wydawania lekarzy i psychologów. Z kolei punkt 9 tego paragrafu zawiera stwierdzenie, że orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwołania jest ostateczne. Tego rodzaju zapis ma ten skutek, że wydawane w wyniku rozpatrzenia odwołania orzeczenia mające ostateczny charakter są wiążące dla organów Policji prowadzących postępowanie w sprawie cofnięcia lub odmowy wydania pozwolenia na broń. Racjonalnym uzasadnieniem tego obowiązku jest konieczność sprawdzania przez organy Policji, czy posiadacz broni nie utracił przymiotów, o których mowa w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 2–4, niezbędnych do uzyskania pozwolenia na broń. Jest to o tyle istotne, że osoba z zaburzeniami psychicznymi lub wykazująca istotne zaburzenie psychologiczne, a nadto uzależniona od alkoholu lub substancji psychoaktywnych, nie daje rękojmi bezpiecznego dysponowania bronią, przez co stwarza niebezpieczeństwo dla zdrowia i życia własnego oraz osób trzecich, a nadto zagraża porządkowi publicznemu. Organy administracji nie dokonują oceny stanu zdrowia osoby posiadającej pozwolenie na broń. Badają one jedynie fakt dokonania takiej oceny przez odpowiednie podmioty, zgodnie z przepisami cyt. ustawy. Kontrolę wykonywania i dokumentowania badań lekarskich i psychologicznych oraz wydawanych orzeczeń lekarskich i psychologicznych przeprowadza wojewoda właściwy ze względu na miejsce wydania orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego (§ 9 ust. 1 rozporządzenia). W rozpatrywanej sprawie Komendant Wojewódzki Policji w [...] skorzystał z uprawnienia przewidzianego w § 8 ust. 2 rozporządzenia i z zachowaniem powyżej przedstawionej procedury wniósł odwołanie od orzeczenia lekarskiego nr [...]. W wyniku powtórnego badania przeprowadzonego w trybie odwoławczym wydane zostało orzeczenie lekarskie przez Instytut Medycyny Pracy w Łodzi, podpisane przez S. S., lekarza upoważnionego do badań lekarskich osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń stwierdzające, że Z. S. nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią w myśl art. 15 ustawy o broni i amunicji. Organy Policji, wydając decyzje zarówno w pierwszej, jak i w drugiej instancji wskazywały na moc wiążącą powyższego orzeczenia, a tym samym brak możliwości weryfikowania stanu zdrowia skarżącego za pomocą dodatkowego postępowania dowodowego. Sąd nie podzielił również zarzutu pełnomocnika strony wskazującego na naruszenie przez organ właściwości miejscowej jednostki odwoławczej od orzeczenia lekarskiego, wydanego w I instancji. Otóż zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, że w orzeczeniu lekarskim nr [...] lekarz M. B. zamieścił pouczenie o prawie odwołania się przez badanego do Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi, w terminie 30 dni. Mimo, iż pouczenie skierowane jest do osoby badanej, to jest nim związany również organ Policji, zgodnie z § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia. Tak więc mimo, iż przepis § 8 ust. 4 pkt 1 wskazuje, iż odwołanie wnosi się do jednostki badawczo-rozwojowej, za pośrednictwem lekarza, który wydał orzeczenie, to nie organ decyduje o podmiocie odwoławczym, ale lekarz, który wydaje orzeczenie. Reasumując, zdaniem Sądu Komendant Główny Policji wydając zaskarżoną decyzję, utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie cofające skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską - prawidłowo zastosował przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, i z tej przyczyny należy przyjąć, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.