II FSK 1792/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Grzegorz Krzymień (sprawozdawca), Sędzia NSA Włodzimierz Kubiak, Sędzia NSA Bogdan Lubiński, Protokolant Dorota Żmijewska, po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2011 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej T. S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 21 kwietnia 2010 r. sygn. akt I SA/Ol 104/10 w sprawie ze skargi T. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia 21 grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie nadpłaty w podatku od nieruchomości za okres od stycznia do sierpnia 2007 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. na rzecz T. S.A. z siedzibą w W. kwotę 1337 (słownie: jeden tysiąc trzysta trzydzieści siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2010 r., sygn. akt I SA/Ol 104/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę T. S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia 21 grudnia 2009 r. w przedmiocie stwierdzenia braku nadpłaty w podatku od nieruchomości za okres od stycznia do sierpnia 2007 r. Jak wskazano w uzasadnieniu wyroku, zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy L. W. z dnia 22 czerwca 2009 r. w powyższym przedmiocie. Z akt sprawy wynikało, iż dnia 31 sierpnia 2007 r. T. S.A. w W. złożyła deklarację korygującą, bowiem w deklaracji na podatek od nieruchomości za 2007 r. błędnie w podstawie opodatkowania ujęto wartość linii kablowych położonych w kanalizacjach kablowych, oraz wystąpiła z wnioskiem o zaliczenie nadpłaty na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych. Podstawą korekty było przyjęcie, że linie kablowe ułożone w kanalizacji kablowej nie mogą być kwalifikowane jako samodzielne budowle w oparciu o przepisy prawa budowlanego oraz, że nie ma podstaw do uznania ich za instalacje lub urządzenia stanowiące wraz z budowlą całość użytkowo-techniczną lub jako urządzenia budowlane związane z obiektem budowlanym, które zapewniają możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Decyzją z dnia 14 listopada 2007 r. Wójt Gminy L. W. stwierdził brak nadpłaty w podatku od nieruchomości za okres od stycznia do sierpnia 2007 r. Strona zaskarżyła powyższą decyzję do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O., które decyzją z dnia 4 czerwca 2008 r. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy stwierdził, że w wyniku złożenia korekty deklaracji, podatek wykazany w korekcie jest podatkiem należnym. Organ podatkowy może zakwestionować jego wysokość tylko w decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. W konsekwencji powyższego organ I instancji wszczął postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2007r. i decyzją z dnia 15 lipca 2008 r. określił podatnikowi jego wysokość. Decyzja ta – na skutek skargi Strony – została następnie uchylona przez Kolegium, a postępowanie zostało umorzone (decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 kwietnia 2009r.). Kolegium stwierdziło, iż brak jest podstaw do wydania decyzji, o której mowa w art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) dalej w skrócie "o.p.", gdy nie istnieje różnica między zobowiązaniem, które według organu powinno być wykazane, a tym zobowiązaniem, które wynika ze złożonej deklaracji. Nie istniała zatem konieczność wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego od nieruchomości za 2007r., gdyż nie istnieje zaległość podatkowa. Stwierdzając następnie w decyzji z dnia 22 czerwca 2009 r. brak nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2007 r. organ podatkowy I instancji powołał art.1a ust. 1 pkt 2 i art.2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 28 lipca 1983r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2006r. nr 121, poz.844 ze zm., dalej jako "p.o.l.") oraz art. 3 ust. 3 pkt 3 i art.3 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2006 r. nr 156, poz.1118 ze zm.). W oparciu o powyższe przepisy stwierdził, że sieci techniczne, w tym telekomunikacyjne (linie kablowe umieszczone w kanałach kanalizacyjnych) zaliczają się do budowli, a tym samym podlegają one opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Utrzymując w mocy decyzję organu podatkowego I instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że nadpłatą w rozumieniu art. 72 § 1 o.p. jest kwota nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku, natomiast zgodnie z art. 74a o.p. wysokość nadpłaty określana jest przez organ podatkowy i powstaje z dniem zapłacenia przez podatnika podatku w kwocie wyższej niż należna. Organ stwierdził, że konto podatkowe prowadzone przez organ podatkowy dla zobowiązań Spółki jako podatnika nie wykazuje kwoty nienależnie zapłaconego podatku. Organ II instancji stwierdził, że istotę sporu w przedmiotowej sprawie stanowi zaliczenie linii kablowych umieszczonych w kanalizacji kablowej do budowli w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podzieliło prezentowany przez organ podatkowy pogląd, że w oparciu o obowiązujące przepisy prawa (Prawa budowlanego i ustawy o podatkach i opłatach lokalnych) do budowli zalicza się także sieci techniczne, w tym linie kablowe umieszczone w kanałach kanalizacyjnych. W związku z tym, jako budowle określone w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, podlegają one opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości. Oddalając skargę, Sąd I instancji podkreślił, odwołując się do treści art. 81 o.p., iż Skoro skarżąca Spółka w terminie określonym przepisami złożyła deklarację podatkową, w której wykazała należny podatek na 2007r., a następnie przed jego całkowitą zapłatą (w miesięcznych ratach) złożyła korektę deklaracji i zażądała zaliczenia nadpłaconego – jej zdaniem – podatku na poczet przyszłych zobowiązań, to na niej ciążył ciężar dowodu, że podatek wykazany w pierwszej deklaracji nie jest podatkiem należnym. Zdaniem Sądu, mimo zatytułowania pisma skarżącej z dnia 31 sierpnia 2007r. "wniosek o zaliczenie nadpłaty na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych", organ podatkowy pismo to mógł potraktować jako wniosek o stwierdzenie nadpłaty, bowiem dopiero stwierdzenie nadpłaty skutkować mogłoby zaliczeniem jej na poczet przyszłych zobowiązań. Innymi słowy dopóki nie istnieje nadpłata, dopóty nie ma podstaw do jej zaliczenia na poczet przyszłych zobowiązań. Kwestią zasadniczą było zatem, jak podkreślono w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, stwierdzenie czy nadpłata w ogóle powstała. Zdaniem Sądu I instancji, w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiły przesłanki do korekty deklaracji na podstawie przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, przewidujących możliwość i obowiązek korekty deklaracji w razie zaistnienia okoliczności faktycznych wskazanych w tych przepisach, a mających wpływ na wysokość zobowiązania za dany rok kalendarzowy. Sąd podzielił w tym zakresie – odwołując się również do dotychczasowego orzecznictwa sądów administracyjnych – prezentowane w decyzjach organów podatkowych stanowisko. Jak podkreślono w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, wynika ono zarówno z literalnej, jak i systemowej wykładni przepisów dotyczących opodatkowania budowli. Art. 2 ust.1 p.o.l. stanowi, iż opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają nieruchomości (grunty, budynki) lub obiekty budowlane, tj. budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. A zatem, jeżeli obiekt budowlany jest budowlą związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej, to podlega opodatkowaniu bez względu na stopień związania z nieruchomością. Nie musi wystąpić bezpośredni i trwały związek kabla z gruntem lub z innym obiektem, który jest z gruntem związany. Wprawdzie art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego nie zawiera żadnej precyzyjnej definicji budowli, jednakże stanowi, że jest to każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury i wymienia różne rodzaje takich obiektów, między innymi sieci techniczne oraz sieci uzbrojenia terenu. Linie telekomunikacyjne niewątpliwie, zdaniem Sądu I instancji, należą do sieci uzbrojenia terenu. Podobnie też jak inne urządzenia tego typu nie stanowią części składowych gruntu, jeżeli wchodzą w skład przedsiębiorstwa. W ocenie Sądu I instancji, na pojęcie budowli jaką jest kanalizacja kablowa składają się zarówno rury osłonowe, jak i umieszczone w nich kable. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniosła Spółka zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie merytoryczne skargi, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów postępowania: 1) art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) przez to, że w uzasadnieniu wyroku z dnia 21 kwietnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny: a) nie wyjaśnił, z jakich powodów należało zakwalifikować wniosek o zaliczenie nadpłaty na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych jako wniosek o stwierdzenie nadpłaty, pomimo tego, że wniosek Spółki nie budził wątpliwości co do treści i celu i wyraźnie wynikało z niego, że wnioskodawcy chodzi o zaliczenie nadpłaty na poczet przyszłych zobowiązań, nie zaś o stwierdzenie nadpłaty; wniosku o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2007 r. Skarżąca nigdy nie złożyła, b) nie wyjaśnił, z jakich powodów nie wystąpiła nadpłata w podatku od nieruchomości za 2007 r., skoro wskazał jednocześnie, że organ podatkowy II instancji stwierdził, że deklaracja podatkowa, tj. korekta deklaracji na podatek od nieruchomości za 2007 r. jest prawidłowa - tym samym uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest wadliwe, gdyż nie zawiera prawidłowo zbudowanego "zwięzłego przedstawienia stanu sprawy" ani "przedstawienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia – co jest naruszeniem, które ma istotny wpływ na wynik sprawy; 2) art. 151 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. w związku z art. 21 § 2 i § 3, art. 72 § 1 pkt 1, art. 74a, art. 75 § 2 i § 3, art. 81 § 1 i § 2, art. 165 § 1, § 2, §4 oraz art. 207 § 1 i § 2 o.p. oraz w związku z art. 6 ust. 9 pkt 1 p.o.l., gdyż Sąd I instancji nie uchylił decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w sytuacji, w której decyzja ta naruszała wskazane przepisy postępowania podatkowego, tj. - orzekała o odmowie stwierdzenia nadpłaty w sytuacji braku wszczęcia postępowania w tej sprawie, a ponadto - rozstrzygała sprawę nadpłaty w podatku od nieruchomości za okres niebędący rokiem podatkowym oraz - stwierdzała brak nadpłaty w sytuacji, w której nie wykazano, że nadpłata nie wystąpiła. Spółka zarzuciła również naruszenie prawa materialnego polegające na naruszeniu: 3) art. 72 § 1 pkt 1 w zw. z art. 21 § 2 i § 3 o.p. przez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu braku nadpłaty w sytuacji, w której kwota zadeklarowana przez podatnika w deklaracji na 2007 r., tj. ostatniej korekcie deklaracji za ten rok, została uznana za prawidłową, zaś Spółka wpłaciła kwotę wyższą od kwoty zadeklarowanej. W uzasadnieniu powyższych zarzutów autor skargi kasacyjnej podkreślił, iż nie można przyjąć, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku wyjaśnia podniesiony w skardze na decyzję organu podatkowego zarzut braku podstawy prawnej do wydania decyzji "stwierdzającej brak nadpłaty" w sytuacji braku wniosku podatnika o stwierdzenie nadpłaty. Nawet jeśli zachodziła potrzeba stwierdzenia nadpłaty jako warunku rozstrzygnięcia wniosku o zaliczenie nadpłaty na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych, to nie była to wystarczająca podstawa do "przekwalifikowania" żądania podatnika, którego treść nie budziła wątpliwości. Zdaniem Strony, naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. ma wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziło do oddalenia skargi na decyzję, która powinna zostać uchylona ze względu na to, że została wydana pomimo braku wszczęcia postępowania w tej sprawie, a także ze względu na to, że orzeka o braku nadpłaty, pomimo, iż nadpłata ta wystąpiła. Uzasadniając zarzuty powołane w punkcie 2 petitum skargi kasacyjnej podniesiono, iż naruszenie wskazanych przepisów o postępowaniu dowodowym przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze miało wpływ na wynik sprawy, gdyż: - wydano decyzję bez wszczęcia postępowania w sprawie, - orzeczono w sprawie, która nie może być przedmiotem rozstrzygnięcia przez organ podatkowy, - odmówiono stwierdzenia nadpłaty pomimo tego, że doszło do uiszczenia podatku w kwocie wyższej od należnej. Zdaniem Strony skarżącej, skoro: 1) kwota należnego podatku jest – zgodnie z art. 21 § 2 o.p. – wykazaną w deklaracji, bądź korekcie deklaracji (art. 81 § 1 o.p.), 2) nie było podstaw do wydania decyzji na podstawie art. 21 § 3 o.p., co wynika z decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 kwietnia 2009 r. 3) Spółka uiściła kwotę wyższą od należnej, tj. wyższą od wykazanej w korekcie deklaracji za 2007 r. to powstała nadpłata, o której mowa w art. 72 § 1 pkt 1 o.p. Oddalenie w takim stanie faktycznym skargi na decyzję stwierdzającą brak nadpłaty oznacza – w ocenie Strony Skarżącej – naruszenie art. 72 § 1 pkt 1 w zw. z art. 21 § 2 i § 3 o.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rozstrzygnięcie zaprezentowanego powyżej sporu pomiędzy Spółką a organami podatkowymi zależy od prawidłowego ustalenia jakie skutki procesowe spowodowało złożenie przez Spółkę w dniu 31 sierpnia 2007 r. korekty deklaracji w podatku od nieruchomości: czy oznaczało konieczność wszczęcia postępowania w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w tym podatku (art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej w skrócie "o.p.") czy określenia wysokości nadpłaty (art. 74a o.p.). Zgodnie z art. 21 § 2 o.p. jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, a zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób określony w § 1 pkt 1, tj. wobec zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa wiąże powstanie takiego zobowiązania (vide art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983r. o podatkach i opłatach lokalnych, tekst jedn.: Dz. U. z 2006r. nr 121, poz.844 ze zm., dalej jako "p.o.l."), podatek wykazany w deklaracji jest podatkiem do zapłaty, chyba, że organ podatkowy stwierdzi, iż wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji i wyda decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego (art. 21 § 3 o.p.). W takim przypadku, w rozpatrywanej sprawie złożoną w dniu 31 sierpnia 2007 r. korektę deklaracji należałoby uznać za złożoną zgodnie z art. 81 o.p., tj. w celu poprawienia błędu popełnionego przy poprzednim jej sporządzaniu (korekta "zastępuje" uprzednią błędną deklarację). Stosownie natomiast do art. 75 § 2 pkt 1 lit. b o.p. podatnik (którego zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób określony w art. 21 § 1 pkt 1o.p.), który wykazał w deklaracji zobowiązanie podatkowe w wysokości większej od należnej i wpłacił zadeklarowany podatek przysługuje prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Wraz z takim wnioskiem, zgodnie z art. 75 § 3 o.p., podatnik ma obowiązek złożyć skorygowane zeznanie (deklarację). Jeżeli prawidłowość skorygowanego zeznania (deklaracji) nie budzi wątpliwości, organ podatkowy zwraca nadpłatę bez decyzji stwierdzającej nadpłatę (art. 75 § 4 o.p.), w pozostałych wypadkach, w zależności od ustalonych okoliczności, odmawia stwierdzenia nadpłaty, jeżeli nie stwierdzono przesłanek jej istnienia lub – gdy fakt występowania nadpłaty nie jest sporny – określa ją w innej wysokości niż uczyniła to strona (art. 74a o.p.). Wprawdzie Naczelny Sąd Administracyjny dostrzega konkurencyjność powyższych postępowań (por. postanowienie NSA z dnia 24 stycznia 2011 r., II FPS 4/10, dostępne w internetowej bazie orzeczeń http://orzeczenia.nsa.gov.pl), jednakże w celu uniknięcia ewentualnej pomyłki w wyborze prawidłowego trybu postępowania na gruncie konkretnej sprawy należy mieć na względzie przede wszystkim konstrukcję danego podatku. W przypadku podatku od nieruchomości opłacanego przez osoby prawne decydujące znaczenie ma unormowanie, iż osoby prawne są obowiązane składać w terminie do 15 stycznia właściwemu miejscowo organowi gminy deklaracje na podatek od nieruchomości (art. 6 ust. 9 pkt 1 p.o.l.) oraz opłacać co miesiąc bez wezwania podatek obliczony w deklaracji (art. 6 ust. 9 pkt 3 p.o.l.). Powyższe oznacza, iż złożenie przez Spółkę korekty deklaracji z uwagi na błędy w uprzednio złożonej, w przypadku gdy organ stwierdzi nieprawidłowość stanowiska Strony, powoduje konieczność wydania decyzji, o której mowa w art. 21 § 3 o.p. W rozpatrywanej sprawie słusznie zatem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w decyzji z dnia 4 czerwca 2008 r. stwierdziło, iż "podatek wykazany w korekcie deklaracji podatkowej jest podatkiem należnym dopóty, dopóki organ podatkowy nie zakwestionuje tej czynności przez wydanie decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Skutku tego nie można osiągnąć w postępowaniu prowadzonym (...) w przedmiocie stwierdzenia bądź odmowy stwierdzenia nadpłaty podatkowej." Jak wynika z akt sprawy, organ podatkowy II instancji nie był jednakże konsekwentny w zakresie tego stanowiska. Najpierw bowiem w decyzji z dnia 24 kwietnia 2009 r. uchylono decyzję Wójta Gminy L. W. w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości i umorzono postępowanie w sprawie, a następnie decyzją z dnia 21 grudnia 2009 r. utrzymano w mocy decyzję Wójta w sprawie "braku nadpłaty w podatku od nieruchomości za okres od stycznia do sierpnia 2007 r." Sama Spółka również wielokrotnie podkreślała, iż nie składa w niniejszej sprawie wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Składając korektę deklaracji dołączono bowiem pismo z dnia 23 sierpnia 2007 r. (k. 6 akt administracyjnych) uzasadniające stanowisko Spółki w zakresie opodatkowania linii kablowych położonych w kanalizacjach kablowych w którym powołano się wprost na art. 81 o.p. (rozdział 10 "Korekta deklaracji"). Profesjonalny pełnomocnik Strony w piśmie z dnia 12 listopada 2007 r. (k. 17 akt administracyjnych) także podkreślił, iż Spółka "nie złożyła wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty nie jest ani skorygowana deklaracja na podatek od nieruchomości za 2007 r., ani wniosek o zaliczenie nadpłaty wynikającej z korekty deklaracji na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych. Skorygowana deklaracja jest realizacją uprawnienia wynikającego z art. 81 o.p. Deklaracja ta wywołuje skutki prawne, o których mowa w art. 21 § 2 o.p. – a więc takie same skutki jak deklaracja złożona pierwotnie". Podobne stanowisko prezentowano w każdym kolejnym piśmie procesowym, zarówno w postępowaniu administracyjnym (por. odwołanie z dnia 12 grudnia 2007 r. – k. 25 akt administracyjnych, odwołanie z dnia 13 lipca 2009 r. – k. 72 akt administracyjnych), jak i sądowoadministracyjnym (treść skargi do Sądu I instancji oraz skargi kasacyjnej). W świetle powyższych rozważań, odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej uznać należy za zasadny zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002r. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej w skrócie "p.p.s.a.", w zw. z art. 75 § 2 i § 3, art. 165 o.p., bowiem Spółka nie złożyła wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd I instancji weźmie pod uwagę, iż Spółka wniosku takiego nie składała, a złożenie przez osobę prawną korekty deklaracji w podatku od nieruchomości na podstawie art. 81 o.p. – w przypadku gdy organ podatkowy kwestionuje jej zapisy – powoduje konieczność przeprowadzenia postępowania podatkowego zgodnie z art. 21 § 3 o.p. Za bezzasadny należy natomiast uznać zarzut naruszenia w zaskarżonym wyroku art. 141 § 4 p.p.s.a., bowiem Sąd I instancji – mając zapewne na względzie stanowisko w przedmiocie opodatkowania linii telekomunikacyjnych ułożonych w kanalizacji kablowej (poparte dotychczasowym orzecznictwem w tym zakresie) –zawarł w uzasadnieniu wyroku motywy uznania pisma Spółki za wniosek o stwierdzenie nadpłaty oraz uargumentował swoja ocenę "braku nadpłaty". Niezrozumiały jest natomiast zarzut wskazany w punkcie 1 lit. b skargi kasacyjnej, bowiem wbrew twierdzeniom jej autora, uzasadnienie wyroku z dnia 21 kwietnia 2010 r. nie stwierdza, iż korekta deklaracji na podatek od nieruchomości za 2007 r. była prawidłowa. Stwierdzone powyżej naruszenia prawa uniemożliwiają Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do zarzutu z zakresu prawa materialnego postawionego w sposób, w jaki dokonała tego Spółka w rozpatrywanej skardze kasacyjnej. Rozstrzyganie bowiem, czy w sprawie niewłaściwie zastosowano art. 72 § 1 pkt 1 w zw. z art. 21 § 2 i § 3 o.p. poprzez "uznanie braku nadpłaty w sytuacji, w której kwota zadeklarowana przez podatnika (...) została uznana za prawidłową, zaś T. S.A. wpłaciła kwotę wyższą od kwoty zadeklarowanej" wymagałoby rozważań z zakresu opodatkowania linii telekomunikacyjnych położonych w kanalizacjach kablowych, co – w świetle zaprezentowanych ustaleń – uznać należy za przedwczesne. Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny – na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. – orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto zgodnie z art. 203 pkt 1 p.p.s.a. oraz § 2 ust. 2 pkt 1 w zw. z § 2 ust. 1 pkt 1 lit. d rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. nr 212, poz. 2075 ze zm.).