I OSK 464/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Leszczyński (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Marek Stojanowski sędzia NSA Monika Nowicka Protokolant asystent sędziego Wojciech Latocha po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 listopada 2009 r. sygn. akt II SA/Gl 707/09 w sprawie ze skargi M. G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie wynagrodzenia za dozór pojazdu 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od M. G. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w K. kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 26 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Gl 707/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę M.G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie wynagrodzenia za dozór pojazdu. W uzasadnieniu powyższego wyroku przedstawiono następujący stan faktyczny i prawny. W dniu [...] września 2007 r. usunięto z drogi publicznej pojazd marki [...] nr rej. [...]. Czynności odholowania pojazdu, a następnie jego parkowanie policja powierzyła M.G., prowadzącemu parking strzeżony w C. przy ul. [...], a działającemu pod firmą [...]. Pismem z dnia [...] marca 2008 r. M.G. poinformował Naczelnika Urzędu Skarbowego w C., iż minął okres sześciu miesięcy od dnia usunięcia przedmiotowego pojazdu i jego parkowania. W dniu [...] maja 2008 r. pojazd został odebrany przez Urząd Skarbowy z parkingu skarżącego, który przy piśmie z dnia [...] maja 2008 r. przesłał fakturę na kwotę [...] zł, która w ocenie sprawującego dozór odpowiadała opłacie za postój przedmiotowego pojazdu od dnia [...] marca do dnia [...] maja 2008 r. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2009 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. przyznał [...] M.G. wynagrodzenie za dozór w/w pojazdu w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu podkreślono, iż pomimo dwukrotnego wezwania M.G. nie przedstawił kosztów prowadzonej działalności, ani spisu poniesionych wydatków związanych z parkowaniem przedmiotowego samochodu. Wskazano także, iż w swoim oświadczeniu skarżący domagał się jedynie wynagrodzenia za parkowanie pojazdu według stawek określonych w porozumieniu z miastem C., co uznano za rezygnację ze starań o zwrot koniecznych wydatków związanych z dozorem oraz za ograniczenie żądań do wynagrodzenia za dozór pojazdu umieszczonego na parkingu. Po rozpoznaniu zażalenia, postanowieniem z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. uchylił w całości postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. i orzekł o przyznaniu wynagrodzenia za dozór pojazdu w okresie od [...] marca 2008 r. do [...] maja 2008 r. w łącznej kwocie [...] zł brutto. W uzasadnieniu podkreślono, iż żądanie wypłaty wynagrodzenia według stawki [...] zł za dobę parkowania, zgodnie z zawartym porozumieniem, nie znajduje podstaw prawnych, ponieważ postanowienia zawarte przez Miasto C. dotyczą wyłącznie właścicieli usuniętych z drogi pojazdów, a nie Skarbu Państwa. Podkreślono, iż żaden przepis prawa nie określa, jak należy wyliczyć wysokość zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór, tj. należność za przechowywanie pojazdów usuniętych z drogi i przejętych przez Skarb Państwa, a nieodebranych z parkingu. Podkreślono, iż podejmowano działania zmierzające do określenia wynagrodzenia M.G., który jednakże nie przedstawił żądanych wyliczeń i kalkulacji, a jedynie wskazał, iż satysfakcjonuje go wynagrodzenie w wysokości określonej w porozumieniu z Miastem C.. Organ II instancji wskazał, iż powyższa stawka nie zasługuje na akceptację, a zasadnym sposobem ustalenia przedmiotowej należności będzie jej wyliczenie na podstawie średniej stawki abonamentowej za parkowane pojazdy na okolicznych parkingach, co prowadziło do ustalenia średniej stawki w wysokości [...] zł za miesiąc. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalając skargę M.G. na powyższe postanowienie stwierdził, że w świetle obowiązujących regulacji prawnych brak jest podstaw do przyjęcia, że Skarb Państwa wstępując w miejsce byłego właściciela pojazdu w stosunek prawnoadministracyjny powstały na skutek usunięcia pojazdu z drogi i umieszczenia go na parkingu strzeżonym, przejmuje w całości uprawnienia i obowiązki poprzedniego właściciela. Wbrew zarzutom skargi WSA w Gliwicach zgodził się ze stanowiskiem Dyrektora Izby Skarbowej w K., że opłaty za parkowanie ustalone przez radę powiatu na podstawie art. 130a ust. 6 Prawa o ruchu drogowym nie odnoszą się do Skarbu Państwa, lecz do właścicieli pojazdów usuwanych z dróg publicznych i umieszczanych na parkingach w trybie przewidzianym przepisami art. 130a cyt. ustawy. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi wskazano, że postanowienia organu I oraz II instancji zostały wydane w oparciu o prawidłową podstawę prawną, jaką stanowi przepis art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej: "u.p.e.a."), mający zastosowanie w związku z § 3 pkt 1 lit b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Unormowanie zawarte w art. 102 § 2 u.p.e.a. nakazuje organowi przyznanie na żądanie dozorcy zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór. Zdaniem Sądu w toku ustalania wysokości przysługującego skarżącemu wynagrodzenia pomocniczo może znaleźć zastosowanie także art. 836 k.c. w zakresie, w jakim przewiduje, że przechowawcy należy się wynagrodzenie w danych stosunkach przyjęte. Art. 102 § 2 u.p.e.a. nie określa bowiem, jak należy ustalić przedmiotową należność. Sąd I instancji zwrócił także uwagę, że kwota opłaty za przechowanie odnosi się do okresu między dniem [...] marca 2008 r. i dniem [...] maja 2008 r., podczas gdy winna odnosić się do okresu oznaczonego datami [...] marca – [...] maja 2008 r., co jednak nie ma znaczenia dla treści rozstrzygnięcia, które obejmowało okres pełnych trzech miesięcy na gruncie zasady, iż zwrot wydatków i wynagrodzenie przysługuje za każdy rozpoczęty miesiąc sprawowanego dozoru. Sąd podkreślił, że w sytuacji niewykazania przez podmiot prowadzący dozór rzeczywistych kosztów przechowywania samochodu, prawidłowe było ustalenie należności w oparciu o stawki opłat miesięcznych, pobierane za przechowywanie pojazdów na innych parkingach na danym terenie. Skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia wniósł M.G., domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości oraz postanowień organu I oraz II instancji, ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach. Ponadto wnoszący skargę kasacyjną wniósł o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1) - naruszenie prawa materialnego, tj.: - (a) art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z art. 836 k.c., art. 56 k.c. oraz art. 6 k.c. poprzez błędną wykładnię związku wskazanych norm prawnych, polegające na przyjęciu w niniejszej sprawie, iż ustalona stawka abonamentowa za dozór pojazdu skierowanego na parking przez Policję nie stoi w sprzeczności ze stosowanymi zwyczajowo stawkami dobrowolnymi oraz że nie stanowi naruszenia zasad współżycia społecznego; - (b) art. 102 § 1 i 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że skarżący jest zobowiązany do wykazania rzeczywistych kosztów przechowania samochodu, a w przypadku ich niewykazania zastosowanie ma stawka abonamentowa; - (c) art. 130a ust. 5d ustawy Prawo o ruchu drogowym w zw. z art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez błędną ich wykładnię polegającą na przyjęciu, że można uzależnić wysokość wynagrodzenia za dozór pojazdu od wartości pojazdu dozorowanego; - (d) art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że pomiędzy osobą prowadzącą parking depozytowy a Skarbem Państwa zachodzi stosunek administracyjnoprawny w takim samym zakresie jak pomiędzy właścicielem pojazdu usuwanego z drogi a Skarbem Państwa, podczas gdy pomiędzy osobą prowadzącą parking depozytowy a Skarbem Państwa zachodzi stosunek władztwa administracyjnego tylko co do ustalenia wynagrodzenia za dozór pojazdu; oraz 2) - naruszenie prawa procesowego, tj.: - (a) art. 7 i 77 k.p.a. poprzez ustalenie stawek z tytułu koniecznych wydatków i wynagrodzenia za dozór z ograniczeniem tylko i wyłącznie do porównania średnich stawek abonamentowych stosowanych na okolicznych parkingach, bez uwzględnienia stawek dobowych i charakteru tych parkingów, w szczególności nieuwzględnieniu parkingów depozytowych, rozmiaru prowadzonej działalności, podmiotów do których są stosowane stawki abonamentowe, a przede wszystkim odmiennych stanów faktycznych przy stosowaniu tych stawek do niniejszej sprawy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem skutkowało przyjęciem zastosowania stawek abonamentowych zamiast stawek dobowych za dozór pojazdu; - (b) art. 8 k.p.a. polegające na przyjęciu, że wysokość opłaty z tytułu wynagrodzenia za depozyt jest zależna od wartości pojazdu oddanego w depozyt, co skutkowało nieuzasadnionym obniżeniem wynagrodzenia skarżącego; Ponadto zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj.: - (a) art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 2001 r. o samorządzie gminnym w zw. z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP poprzez błędną ich wykładnię, polegającą na przyjęciu przez organ, że uchwała Rady Powiatu wydana na podstawie upoważnienia ustawowego, w sprawie ustalenia opłat za parking pojazdów usuniętych z drogi w trybie art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym, nie dotyczy Urzędu Skarbowego; - (b) art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez błędną wykładnię polegającą na zastosowaniu wykładni zawężającej wskazanej normy, sprzecznej z literalnym brzmieniem tego przepisu, a polegającej na przyjęciu przez organ, że kompetencja rady powiatu do ustalenia opłat za parkowanie pojazdów usuniętych z drogi dotyczy tylko i wyłącznie właścicieli tych pojazdów z wyłączeniem organu likwidacyjnego; - (c) art. 130a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym w zw. z art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez błędną ich wykładnię, polegającą na przyjęciu, że organ likwidacyjny jest władny do ustalenia stawki z tytułu wydatków i wynagrodzenia za dozór pojazdu, podczas gdy ze związku wskazanych norm prawnych wynika, że upoważniona z mocy ustawy do ustalenia stawki za dozór jest rada powiatu, a organ likwidacyjny jest upoważniony do przyznania na żądanie dozorcy zwrotu wydatków i wynagrodzenia za dozór. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych, podzielając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Na gruncie art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), skarga kasacyjna może być oparta na zarzucie naruszenia prawa materialnego lub naruszenia przepisów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Sąd ten nie jest więc uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia, wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze, co polega na wskazaniu konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego uchybił wojewódzki sąd administracyjny, określenia ich charakteru na gruncie art. 174 pkt 1 lub pkt 2 p.p.s.a. oraz zamieszczenia uzasadnienia uchybień zarzucanych sądowi. Skarga kasacyjna opiera się zarówno na zarzutach naruszenia prawa materialnego jak i przepisów postępowania. Autor skargi kasacyjnej nie wskazuje wprawdzie na art. 174 p.p.s.a. jako na podstawę sformułowania zarzutów, nie określając tym samym ani konkretnych jednostek redakcyjnych tego przepisu, tym zarzutom odpowiadającym ani konkretnych postaci każdego z tym naruszeń, niemniej, wobec wystarczająco wskazanej treści każdego z tych zarzutów, nie czyni to ich rozpoznania niemożliwym. Na wstępie należy podnieść, że przedstawiony stan prawny obowiązywał w dniu wydania zaskarżonego postanowienia, lecz obecnie nie jest już aktualny, gdyż Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 3 czerwca 2008 r. w sprawie P 4/06 orzekł, iż art. 130a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym w zakresie, w jakim dopuszcza odjęcie prawa własności pojazdu bez prawomocnego orzeczenia sądu, jest niezgodny z art. 46, art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 oraz z art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, iż art. 130a ust. 11 pkt 3 ustawy powołanej w punkcie 1 jest niezgodny z art. 64 ust. 33 Konstytucji, a także, iż § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów jest niezgodny z art. 130a ust. 11 pkt 3 ustawy powołanej w punkcie 1 oraz z art. 92 ust. 1 i art. 46 Konstytucji. Trybunał orzekł jednocześnie, iż przepisy wymienione w punktach 1 i 2 w zakresie tam wskazanym tracą moc obowiązującą z upływem 12 miesięcy od dnia ogłoszenia w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej, a więc z dniem 12 czerwca 2009 r. W ocenie Składu Orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego, o niezasadności zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej przesądza treść art. 102 § 2 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) oraz art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego postanowienia. Stosownie do pierwszego z powołanych przepisów organ egzekucyjny przyznaje, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór, chyba że dozorcą jest jedna z osób wymienionych w art. 101 § 1. Wykładnia językowa tego przepisu daje podstawę do wyprowadzenia wniosku, że zwrot koniecznych wydatków oraz wynagrodzenia następuje w momencie wykazania koniecznych wydatków i wynagrodzenia poniesionych przez konkretnego dozorcę w stosunku do określonego pojazdu. Dodatkowo to na dozorcy ciąży obowiązek wykazania owych poniesionych kosztów. W zaskarżonym wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach prawidłowo ustalił, że skarżący nie wskazał jakie poniósł wydatki związane z dozorem samochodu, nie przedstawił stosownych dokumentów, ani nie wykazał sposobu ich wyliczenia. Dokumentami tymi nie jest przedstawione porozumienie zawarte z Urzędem Miasta C., które bez wykazania sposobu wyliczenia do poniesionych wydatków nie mogło zostać przyjęte. Skarżący wyłącznie negował ustalenia i materiał dowodowy, ale nie przedstawił dowodów przez wyliczenie koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór. Powoływanie się na powyższe porozumienie tego wymogu dla obalenia mocy dowodowej i oceny dowodów nie spełnia. Takie działanie skarżącego w postępowaniu powodowało przerzucenie na organ ustalenia i wyliczenia koniecznych wydatków oraz wynagrodzenia za dozór. Organ ustalając wydatki i wynagrodzenie oparł swoje rozstrzygnięcie na uzyskanej wcześniej dokumentacji w zakresie miesięcznych stawek abonamentowych za przechowywanie samochodów na parkingu skarżącego oraz inne podmioty prowadzące parkingi na terenie miasta C. i Ś.. Z tego względu zarzut naruszenia art. 7 oraz art. 77 k.p.a. nie jest usprawiedliwiony. Za niezasadny uznać należy zarzut niewłaściwego zastosowania art. 102 § 2 powołanej ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z art. 836 k.c. Art. 102 § 2 stanowi o wyliczeniu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór, a zatem wyłączone jest odpowiednie stosowanie art. 836 k.c. w zakresie w jakim stanowi o wysokości wynagrodzenia za przechowywanie określone w umowie albo taryfie. Nie jest dopuszczalna wykładnia przepisu prawa przez odpowiednie stosowanie innej regulacji, jeżeli prowadzi to do sprzeczności z regulacją zawartą w tym przepisie. Odpowiednie zastosowanie można zatem odnieść wyłącznie do zastosowania art. 836 k.c. w zakresie, w którym stanowi o należnym wynagrodzeniu przyjętym w danych stosunkach. W zaskarżonym wyroku Sąd I instancji przeprowadził kontrolę ustaleń organu w toku postępowania w zakresie zastosowanej metody porównawczej, w oparciu o którą dokonał wyliczeń, co odpowiada ustaleniu wynagrodzenia odpowiadającemu wynagrodzeniu przyjętemu w danych stosunkach. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 130a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym wskazać należy, że ani art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, ani żaden inny przepis powołanej ustawy nie określa jak należy ustalić przedmiotową należność. Nie ulega natomiast wątpliwości, że należność ta winna odpowiadać rzeczywistym i wykazanym wydatkom poniesionym przez podmiot wykonujący dozór na wykonywanie dozoru, w tym przypadku na utrzymanie i eksploatację parkingu oraz wynagrodzenie za sprawowany dozór mienia przechowywanego na parkingu (por. wyr. NSA z dn. 10 marca 2009 r., I OSK 1399/08, Lex nr 529910). Opłaty za parkowanie, jakie ustala rada powiatu na podstawie art. 130a powołanej ustawy odnoszą się do właścicieli (innych niż Skarb Państwa) pojazdów usuwanych z dróg publicznych i umieszczonych na parkingach w trybie przewidzianym przepisami art. 130a ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Opłaty te nie mają wprost zastosowania do Skarbu Państwa, który stał się właścicielem pojazdu przechowywanego na parkingu z uwagi na wystąpienie przesłanek wymienionych w art. 130a ust. 10 przedmiotowej ustawy. Stanowisko powyższe znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. np. I OSK 1841/06, Lex nr 516649 czy I OSK 1768/06, Lex nr 347847). Tym samym nie można podzielić poglądu wnoszącego skargę kasacyjną, że podstawą do obliczenia należności za parkowanie obligatoryjnie winny być stawki przyjęte przez radę powiatu na podstawie art. 130a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Na marginesie wspomnieć należy, że w dniu 29 listopada 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny podjął uchwałę, sygn. akt I OPS 1/10, w której przesądził, że w sytuacji gdy właściciel pojazdu usuniętego z drogi w przypadkach, o których mowa w art. 130a ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym nie odebrał pojazdu w określonym terminie, jednostce wyznaczonej do prowadzenia parkingu strzeżonego (jednostce wyznaczonej do usuwania pojazdów) może być przyznane wynagrodzenie za cały okres wykonywania dozoru nad pojazdem oraz zwrot kosztów związanych z wykonywaniem dozoru, w tym kosztów usunięcia pojazdu z drogi, na podstawie art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z § 3 pkt 1 lit. c rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 50, poz. 449). W uchwale tej jednakże nie została zawarta odpowiedź na pytanie w jaki sposób należy obliczyć te stawki. Skarb Państwa nie jest związany stawkami ustalonymi przez Radę Powiatu, natomiast mogą stanowić one jeden z elementów ustalenia kwoty za dozór pojazdu. W związku z powyższą argumentacją należy wskazać, iż podniesione przy okazji formułowania poszczególnych zarzutów skargi kasacyjnej konteksty naruszenia analizowanych powyżej przepisów są nietrafne. W szczególności nie jest np. zasadne powoływanie się na naruszenie zwyczajów czy zasad współżycia społecznego, które przy stosowaniu prawa administracyjnego nie mogą być miarodajnym kryterium kwalifikacji danych faktów czy tez ustalenia konsekwencji tej kwalifikacji w postaci przyznania określonej kwoty zwrotu kosztów i wynagrodzenia za dozór pojazdu. Podnieść należy także brak odpowiedniej argumentacji w tych miejscach, w których autor skargi kasacyjnej wskazuje na błędną wykładnię określonych przepisów. Nie towarzyszy bowiem podniesieniu tej postaci naruszenia odpowiednie rozwinięcie, istotne dla skuteczności argumentacji kasacyjnej. Niezbędne jest bowiem, aby w takim wypadku autor skargi kasacyjnej wykazał na czym polegał błędny charakter wykładni dokonanej przez sąd pierwszej instancji, co obejmuje przede wszystkim wykazanie, że nieprawidłowy jest wynik wykładni danego przepisu prawnego (treść zrekonstruowanej normy), występującego samodzielnie lub w powiązaniu z innymi przepisami, czy też, że nieprawidłowości dotyczyły przebiegu procesu wykładni (np. kolejności odwołania się do jej reguł) lub sposobu wykorzystania poszczególnych dyrektyw i argumentów wykładni. Ponadto, równie istotnym składnikiem argumentacji kasacyjnej, odwołującej się do zarzutu błędnej wykładni powinno być wykazanie, jak w kontekście wykazanych uchybień, powinna wyglądać wykładnia prawidłowa, czyli do jakiego wyniku powinna ona doprowadzić oraz ewentualnie, jak powinna przebiegać i w jaki sposób powinny zostać zastosowane poszczególne dyrektywy wykładni. Niezależnie od braku rozwiniętej argumentacji wskazującej na te przesłanki, sposób i wyniki wykładni dokonanej przez Sąd I instancji, należy w ocenie Składu Orzekającego NSA zaakceptować. W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.