II SA/Łd 1519/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Anna Stępień Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Protokolant asystent sędziego Anna Dębowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi T. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy - uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy Z. z dnia [...], znak: [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...]roku, Nr [...], po rozpoznaniu odwołania T. S., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Z. z dnia [...]roku, Nr [...] o odmowie ustalenia warunków zabudowy. Jak wynika z dokumentów załączonych do akt administracyjnych, organ I instancji decyzją z dnia [...]roku odmówił ustalenia dla T. S. warunków zabudowy i zmiany zasad zagospodarowania terenu dla budowy budynku biurowego, chłodni i kojców dla zwierząt w ramach zabudowy usługowej hotelu dla zwierząt przewidywanych do realizacji na działce Nr ewid. [...] oraz zjazdu publicznego częściowo na działce Nr ewid. [...] w miejscowości W., gmina Z. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ powołał przepis art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 2 pkt 2 oraz art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że działka, na której zaproponowano lokalizację schroniska dla zwierząt jest położona na terenach rolnych w sąsiedztwie terenów zabudowy zagrodowej i mieszkaniowej jednorodzinnej. W obszarze analizowanym nie występuje działalność usługowa tego typu, jak również żadna inna działalność usługowa. Funkcja mieszkaniowa nie stanowi dla tego rodzaju działalności dobrego sąsiedztwa, podobnie jak w przypadku funkcji zagrodowej. Tego typu zabudowa nie ma także charakteru zabudowy uzupełniającej. Skoro wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest uzależnione od łącznego spełnienia kryteriów wymienionych w art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5 ustawy o planowaniu przestrzennym i zagospodarowaniu, to niespełnienie któregokolwiek z nich (w tym przypadku dobrego sąsiedztwa) uniemożliwia ustalenie warunków zabudowy. W odwołaniu od powyższej decyzji T. S. zarzucił naruszenie art. 7, art. 8 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Na tej podstawie odwołujący się wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji i wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji. W ocenie strony, załącznik do decyzji organu I instancji jest wadliwy, a analiza zabudowy i zagospodarowania terenu nie jest obiektywna. Organ twierdząc, że planowana zabudowa będzie uciążliwa dla sąsiednich nieruchomości pominął istniejące możliwości techniczne, które eliminują te uciążliwości w całości. Planowana inwestycja będzie oddalona o 400 m od zabudowy mieszkaniowej, tymczasem przepis § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 czerwca 2004 roku w sprawie szczegółowych wymagań weterynaryjnych dla prowadzenia schronisk dla zwierząt (Dz. U. Nr 158, poz. 1657), zezwala na lokalizowanie schronisk dla zwierząt w miejscach oddalonych co najmniej 150 m od siedzib ludzkich. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania, utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania wskazując, że w myśl art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy określone są w art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5 ustawy. Stosownie do tych przepisów wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe, gdy łącznie są spełnione warunki: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej za budowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Zasady ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zostały określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Zgodnie z § 3 tegoż rozporządzenia, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków wynikających z art. 61 ust. 1 – 5 ustawy. Przeprowadzona przez organ I instancji analiza wykazała, że brak jest podstaw do ustalenia warunków zabudowy dla planowanej przez odwołującego się inwestycji, albowiem funkcja terenów znajdujących się w tym obszarze nie pozwala na ustalenie dla niej dobrego sąsiedztwa. W obszarze tym występuje wyłącznie zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna oraz zabudowa zagrodowa. Brak jest tam zabudowy o jakiejkolwiek innej funkcji niż zagrodowa bądź mieszkaniowa jednorodzinna. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zamierzenie inwestycyjne ma polegać na budowie hotelu (schroniska) dla zwierząt wraz z niezbędnymi dla jego funkcjonowania obiektami. Taka działalność nie jest działalnością rolniczą, służącą produkcji rolnej, tylko komercyjną działalnością gospodarczą o charakterze usługowym, której w żaden sposób nie można porównać do działalności rolniczej, z którą związana jest zabudowa zagrodowa. Podobne uwagi organ wyraził w odniesieniu do zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Funkcja schroniska dla zwierząt ma tak specyficzny charakter, że trudno w jakikolwiek sposób wiązać ją z funkcją mieszkalną. Schronisko dla zwierząt nie pełni funkcji typowo uzupełniającej dla zabudowy mieszkaniowej i w związku z tym Samorządowe Kolegium Odwoławcze podzieliło argumenty organu I instancji stanowiące o braku możliwości ustalenia warunków zabudowy dla proponowanego przedsięwzięcia w związku z niespełnieniem przesłanek wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu przestrzennym i zagospodarowaniu. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania organ wyjaśnił, że nie można uwzględniać w sprawie przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 czerwca 2004 roku w sprawie szczegółowych wymagań weterynaryjnych dla prowadzenia schronisk dla zwierząt (Dz. U. Nr 158, poz. 1657), bowiem określa ono warunki dla schronisk wyłącznie z punktu widzenia wymagań weterynaryjnych i nie może zmieniać wymagań określonych ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W odniesieniu natomiast do kwestii załącznika graficznego organ stwierdził, że mapa, na której ów załącznik sporządzono nie zawierała oznaczeń pozwalających na ustalenie, czy spełnia ona wymagania określone § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Organ I instancji w toku postępowania odwoławczego dołączył do akt sprawy mapę z adnotacjami Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej. Z racji tego, że treść naniesionych na tej mapie wyników analizy jest identyczna jak w załączniku kwestionowanym przez inwestora, organ uznał, iż podniesione w odwołaniu uchybienie nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Z tego też powodu organ odwoławczy dołączył do decyzji załącznik w postaci mapy. Brak załącznika graficznego do decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy nie stanowi naruszenia § 9 rozporządzenia skoro decyzja ta nie określa warunków i wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, które mogłyby na takim załączniku być naniesione. W skardze na powyższą decyzję T. S. wskazał, iż została ona wydana z naruszeniem art. 7, 8, 77 § 1 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Na tej podstawie skarżący wniósł o uchylenie decyzji wydanych w niniejszej sprawie. W motywach skargi T. S. wskazał, że organ I instancji w celu oceny zaistnienia przesłanki "dobrego sąsiedztwa" wyznaczył wokół działki objętej zamierzeniem inwestycyjnym obszar analizowany. Obszar ten został wyznaczony w minimalnym rozmiarze, czego organ w żaden sposób nie uzasadnił. Tak określony obszar analizowany jest niewystarczający dla ustalenia przesłanki "dobrego sąsiedztwa". Obszar ten, zdaniem strony, powinien być powiększony o całość wsi, w której pomimo zabudowy mieszkaniowej i zagrodowej wykonywana jest także działalność gospodarcza (usługowa) w celach komercyjnych i zarobkowych. Wbrew stanowisku organu, przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie szczegółowych wymagań weterynaryjnych dla prowadzenia schronisk dla zwierząt odnoszą się także do niniejszej sprawy, gdyż ustawodawca w tym właśnie akcie dopuścił możliwość istnienia schroniska dla zwierząt w pobliżu siedzib ludzkich. W konkluzji skarżący napisał, że funkcja hotelu dla zwierząt nie jest sprzeczna z funkcją zabudowań sąsiednich działek, na których istnieje zabudowa zagrodowa. W kwestii zabudowy mieszkalnej, w ocenie strony, wystarczy jedynie uwarunkować wydanie decyzji o warunkach zabudowy od umieszczenia planowanego obiektu w odległości ok. 150 m od tej zabudowy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do postanowień art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" – "c" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W stanie faktycznym sprawy inwestor będący stroną skarżącą wystąpił z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku biurowego, chłodni i kojców dla zwierząt w ramach zabudowy usługowej – hotelu (schroniska) dla zwierząt. Organ I instancji w toku postępowania uznał, że w wyznaczonym obszarze analizowanym nie został spełniony warunek dobrego sąsiedztwa wynikający z treści art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem organu, stwierdzona w obszarze analizowanym zabudowa mieszkaniowa i zagrodowa nie pozwala na określenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. Organ odwoławczy podzielił taki pogląd. Materialno – prawną podstawę rozstrzygnięcia w sprawie niniejszej stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 59 ust. 1 zd. I ustawy, zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków (art. 61 ust. 1 ustawy): 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Decyzja o warunkach zabudowy wydawana jest na podstawie analizy przygotowanej w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Zgodnie z treścią § 2 pkt 4 rozporządzenia, obszar analizowany to teren określony i wyznaczony granicami, którego funkcję zabudowy i zagospodarowania oraz cechy zabudowy i zagospodarowania analizuje się w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania. W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy (§ 3 ust. 1 rozporządzenia). Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (§ 3 ust. 2 rozporządzenia). Podkreślić przy tym należy, że cytowany przepis § 3 rozporządzenia określa minimalne granice obszaru analizowanego, co oznacza, że organ wydający decyzję o warunkach zabudowy może wyznaczyć większy obszar wokół terenu planowanej inwestycji, szczególnie gdy będzie on tworzył całość urbanistyczną. Obowiązkiem organu jest określenie sąsiedztwa działki objętej projektowaną inwestycją nie w sposób automatyczny, ale w zgodzie ze specyfiką okolicy. Z drugiej strony, w celu przedstawienia motywów swego rozstrzygnięcia oraz przekonania stron postępowania do swej decyzji organ administracji winien przy tym zawsze wyjaśnić w uzasadnieniu swej decyzji przyczyny przyjęcia takiej, a nie innej wielkości obszaru analizowanego. Nie można uznać, że dostateczne wyjaśnienie tej kwestii może stanowić stwierdzenie, iż obszar ten został wyznaczony zgodnie z treścią § 3 rozporządzenia. Organ musi więc wyjaśnić stronom dlaczego w danej sprawie przyjął do analizy minimalną wielkość obszaru analizowanego (art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego). Odnosząc powyższe ogólne uwagi do niniejszej sprawy Sąd uznał, że ponownego rozważenia wymaga możliwość wyznaczenia obszaru analizowanego w większym rozmiarze niż minimalny. Bezsprzeczne w sprawie jest to, że działka objęta zamierzeniem inwestycyjnym zlokalizowana jest na terenach wiejskich, gdzie działki mają stosunkowo dużą powierzchnię. Tym samym, zabudowa na okolicznych terenach jest mocno rozproszona, a jednocześnie mało zróżnicowana. Skutkuje to tym, że wyznaczenie obszaru analizowanego w minimalnych granicach może nie dawać pełnego obrazu zabudowy na sąsiednich działkach w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu. Z tych powodów, organy powinny rozważyć możliwość wyznaczenia obszaru analizowanego w celu przeprowadzenia analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których stanowi art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w większym rozmiarze niż minimalny. Mając powyższe na względzie należało wskazać, iż znajdująca się w aktach organu I instancji analiza, sporządzona z naruszeniem wskazanego powyżej przepisu, nie mogła stanowić podstawy do dokonania przez organy obu instancji prawidłowych ustaleń faktycznych w przedmiotowej sprawie. Zgodnie z tezą wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 listopada 2006 roku (sygn. akt IV SA/Wa 1504/06, Lex Nr 302537), błędne wyznaczenie terenu obszaru analizowanego powoduje, iż sporządzona analiza urbanistyczna i jej wyniki nie mogą być uznane za odpowiadające wymaganiom dla planowanej inwestycji. Decyzja organu I instancji oraz utrzymująca ją w mocy zaskarżona decyzja organu odwoławczego oparte zostały zatem na nieprawidłowo ustalonym stanie faktycznym, ponieważ organy obu instancji nie wyjaśniły wszystkich okoliczności sprawy, mających istotny wpływ na ocenę czy planowana inwestycja spełnia warunki określone w przepisach prawa materialnego, to jest w art. 61 ust. 1-5 ustawy, a zatem czy dopuszczalne jest wydanie dla niej pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy. Narusza to przepis art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, który stanowi, że w toku postępowania organy administracji publicznej podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Organy obu instancji uchybiły również treści art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, albowiem przyjęły za podstawę swoich rozstrzygnięć wadliwie przygotowaną analizę. Oparcie decyzji w tym przedmiocie na błędnie sporządzonej analizie oznacza, że organy nie zebrały całego materiału dowodowego istotnego dla podjęcia prawidłowej decyzji w sprawie. Sąd ma przy tym na uwadze, iż obszar przyjęty do analizy, może być większy od wyznaczonego trzykrotną szerokością frontu działki. Brak w kwestionowanych decyzjach organów obu instancji należytego uzasadnienia dla przyjętej powierzchni obszaru analizowanego stanowi naruszenie art. 107 § 1 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z tym przepisem, każda decyzja powinna zawierać uzasadnienie faktyczne, zawierające wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Natomiast uzasadnienie prawne powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W opisanym powyżej zakresie należało podzielić zarzuty skargi. Ustosunkowując się natomiast do pozostałych zarzutów należy wyjaśnić, że przepis § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 czerwca 2004 roku w sprawie szczegółowych wymagań weterynaryjnych dla prowadzenia schronisk dla zwierząt (Dz. U. Nr 158, poz. 1657) określa minimalną odległość schronisk dla zwierząt od siedzib ludzkich i innych obiektów. Powołany przepis nie uprawnia jednak inwestora do żądania wydania pozytywnej decyzji o lokalizacji schroniska, w sytuacji gdy nie są spełniona warunki określone w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz w przepisach wykonawczych do tej ustawy. Reasumując Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania tj. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 1 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego – które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tej przyczyny, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" w związku z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w wyroku. Ponownie rozpoznając sprawę organy administracji winny, w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, przeprowadzić prawidłowo postępowanie dowodowe, poprzez sporządzenie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji zgodnie z wymogami określonymi w przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury. W szczególności organ winien w sposób przekonywujący odnieść się do przesłanek przyjętych dla ustalenia zakresu obszaru analizowanego. Okoliczność, iż ustawa nie wskazuje sztywnych ram dla wyznaczenia tego obszaru nie oznacza, iż każdy obszar wyznaczony przez organ możliwy jest do zaakceptowania z punktu widzenia kryterium legalności. Również wyznaczenie tego obszaru w oparciu o minimalne kryterium nie spełnia warunku zgodności z prawem, o ile brak będzie dostatecznego uzasadnienia dla przyjęcia takiej właśnie wielkości obszaru analizowanego. Organ winien mieć również na uwadze wskazania zawarte w niniejszym uzasadnieniu oraz dokonaną w nim ocenę prawną, a podjęta przez niego decyzja musi odpowiadać wymogom określonym w art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego. ar