II OZ 767/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary po rozpoznaniu w dniu 14 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SA/Wr 580/10 w przedmiocie odmowy dokonania wykładni wyroku w sprawie ze skargi S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2010 r. Nr [...] w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia związanego z budową farmy wiatrowej postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, wyrokiem z dnia 31 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Wr 580/10, oddalił skargę S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2010 r. Nr [...] w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia związanego z budową farmy wiatrowej. Pismem z dnia 21 marca 2011 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o wyjaśnienie, czy z treści uzasadnienia wyroku str. 25 ("...oraz bezwzględnej konieczności skorzystania z wiedzy specjalistów") wynika, iż na organ I instancji został nałożony obowiązek zasięgnięcia dodatkowej opinii biegłego celem wyjaśnienia różnic między opracowaniem inż. H. W. a raportem oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz wyjaśnienia niespójności twierdzeń zawartych w raporcie wraz z uzupełnieniami. W uzasadnieniu złożonego wniosku wskazano, że lektura uzasadnienia wyroku nie dostarcza jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, czy Sąd obok nieprzeprowadzenia rozprawy administracyjnej poczytał jako brak postępowania w sprawie także niezasięgnięcie przez organ I instancji z dowodu opinii biegłego. W tym kontekście wskazano, że w niniejszej sprawie występuje raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wraz z uzupełnieniami i opracowanie autorstwa inż. H. W., a organ I instancji zobowiązany został do rozważenia niespójności raportu i wyjaśnienia różnic między nim a opracowaniem inż. W. Przywołano nadto, że Sąd w swym rozstrzygnięciu już na str. 23 wskazał, że opracowania te mogą wymagać szczególnej wiedzy specjalistycznej, a następnie kolejno na str. 24 uzasadnienia zwrócił uwagę na przeprowadzanie oceny materiału dowodowego w sprawie oraz stwierdził, że organ winien samodzielnie rozważyć i opisać powstałe między opracowaniami rozbieżności zgodnie z treścią art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Ponadto na str. 25 uzasadnienia wyroku Sąd, obok konieczności przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, wskazał na "bezwzględną konieczność skorzystania z wiedzy specjalistów". Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2011 r. odmówił S. dokonania wykładni wyroku z dnia 31 stycznia 2011 r. W uzasadnieniu powyższego postanowienia wskazano, że w trybie wykładni nie rozstrzyga się o wszystkich wątpliwościach, jakie strona powzięła wobec treści wyroku, lecz muszą to być wątpliwości związane z niejasnym rozstrzygnięciem, zakresem powagi rzeczy osądzonej lub wykonalnością wyroku. Ponadto w żadnym wypadku wykładnia nie może sprowadzać się do udzielenia przez Sąd szczegółowych wyjaśnień co do dalszego prowadzenia postępowania przez organy administracyjne czy też uzupełnienia rozstrzygnięcia sprawy. W związku z powyższym Sąd stwierdził, że treść wyroku z dnia 31 stycznia 2011 r. jest sformułowana w sposób jasny i nie budzi wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej czy też sposobu jego wykonania. W sposób jasny i czytelny wskazano w nim przedmiot i sposób rozstrzygnięcia Sądu, a także przyczyny uzasadniające oddalenie skargi. Ponadto Sąd wskazał, że przedmiotem wykładni, wbrew twierdzeniom wnioskodawcy, nie może być wyjaśnienie, czy na organ I instancji został nałożony obowiązek zasięgnięcia dodatkowej opinii biegłego celem wyjaśnienia różnic między opracowaniem inż. H. W. a raportem oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz wyjaśnienia niespójności twierdzeń zawartych w raporcie wraz z uzupełnieniami. W ramach bowiem wykładni wyroku nie mieści się żądanie uzyskania wyjaśnień co do dalszego prowadzenia postępowania oraz sposobu ponownego rozstrzygnięcia sprawy. Wykładnia wyroku nie może ponadto prowadzić do nowego rozstrzygnięcia lub uzupełnienia poprzedniego w zakresie argumentacji faktycznej lub prawnej. Zażaleniem S. zaskarżył powyższe postanowienie w całości, zarzucając mu naruszenia art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) polegające na błędnym przyjęciu, iż treść wyroku nie budzi wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia czy też sposobu jego wykonania, podczas gdy wskazane we wniosku rozbieżności i niekonsekwencje powodują, iż istnieją wątpliwości co do sposobu wykonania wyroku. Z uwagi na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi I instancji do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm. W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że w sprawie przedmiotowa wykładnia, w ocenie skarżącego, ma charakter wyjątkowy i nie jest skierowana na uzupełnienie orzeczenia. Wbrew twierdzeniom Sądu, zawarte w wyroku wytyczne udzielone organom administracji budzą wątpliwości i dotyczą wykonania wyroku. Gdyby bowiem okazało się, że przeprowadzone ponownie postępowanie znów dotknięte jest wadami i to w zakresie dotyczącym obligatoryjności skorzystania z opinii specjalisty, to konieczność uchylenia zapadłej w toku instancji ponownej decyzji rodziłaby niepowetowaną szkodę po stronie podmiotu uprawnionego z tej decyzji, tj. skarżącego. Skarżący wskazał przy tym na wyrok NSA z dnia 6 sierpnia 2010 r., syn. akt II FSK 594/09, w którym wskazano, że wyrok WSA, który nie zakwestionował zastosowania się przez organ administracji do wyrażonych we wcześniejszym orzeczeniu tego sądu, w tej samej sprawie, wskazań co do dalszego postępowania, wiążąco przesądza o braku naruszenia przez ten organ art. 153 p.p.s.a. Precyzja w tym zakresie jest zatem, zdaniem skarżącego, wskazana, a ponadto jest ona elementem prawa do sądu oraz składową tzw. sprawiedliwości proceduralnej. Skarżący podkreślił także, że przygotowuje w tej sprawie wielomilionową inwestycję i każde opóźnienie z przyczyn lezących po stronie organów administracji rodzi ogromne konsekwencje finansowe. Wskazał, że we wniosku domagał się on usunięcia zasadniczej wątpliwości co do przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, a zatem, czy organ do jej przeprowadzenia został zobowiązany. Ponadto wnioskodawca zarzuca, że sama odmowa dokonania wykładni, bez odniesienia się do realiów sprawy, nie odpowiada również wymogom stawianym uzasadnieniom orzeczeń. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 158 p.p.s.a. Sąd, który wydał wyrok, może w dodatkowym postanowieniu rozstrzygnąć ewentualne wątpliwości co do jego treści. Potrzeba wyjaśnienia treści sentencji wyroku, bądź jego uzasadnienia zachodzi wówczas, gdy jest ono niejednoznaczne lub dotknięte zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy. Strona wnioskująca o wykładnię orzeczenia ma obowiązek wskazać, które konkretne elementy sentencji wyroku lub jego uzasadnienia są dla strony niezrozumiałe, bądź nasuwają określone wątpliwości i dlaczego. Wyjaśnienie wątpliwości nie może prowadzić do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego ani powodować zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia. Wniosek o wykładnię wyroku nie może zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawnych i znaczenia słów ani do polemiki ze stanowiskiem Sądu orzekającego w sprawie. W ramach wykładni nie mieści się także żądanie uzyskania wyjaśnień co do dalszego prowadzenia postępowania (postanowienie NSA z dnia 1 lutego 2007 r., sygn. akt I OZ 51/07; postanowienie NSA z dnia 9 stycznia 2008 r., sygn. akt II OZ 1364/07; postanowienie NSA z dnia 26 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ 427/08; postanowienie NSA z dnia 7 czerwca 2011 r., sygn. akt II OZ 462/11). Mając powyższe na uwadze należy w pełni zaakceptować stanowisko zaprezentowane przez Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia - zarówno sentencja jak i uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 31 stycznia 2011 r. sformułowane są w sposób jasny i nie budzący wątpliwości co do rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej oraz sposobu jego wykonania. Nie można przyjąć, iż wskazana przez skarżącego treść fragmentów uzasadnienia wyroku, których wyjaśnienia się domaga, sformułowana jest w sposób niejasny, utrudniający zrozumienie przedstawionego uzasadnienia. Sąd I instancji zasadnie zatem uznał, że w niniejszej sprawie nie zachodziła konieczność dokonania wykładni wyroku z dnia 31 stycznia 2011 r. sygn. akt II SA/Wr 580/10. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.