II SA/Kr 1187/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie: WSA Małgorzata Brachel- Ziaja (spr.) NSA Anna Szkodzińska Protokolant: Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi K. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 21 lipca 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy; skargę oddala. Decyzją z dnia 7 października 2008 r. nr [...] Prezydent Miasta K. odmówił K.H. ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji pod nazwą "Budowa zespołu budynków jednorodzinnych z niezbędnym zagospodarowaniem terenu (drogi, tereny rekreacyjne) na działkach nr [...] , [...] obręb [...] z infrastrukturą techniczną przy ulicy [...] w K". Po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez K.H. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 5 czerwca 2009 r. znak: [...] uchyliło w całości decyzję Prezydenta Miasta K. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji kolegium wskazało na konieczność uzupełnienia postępowania poprzez odniesienie się do przedłożonej przez inwestora analizy urbanistyczno-architektonicznej i w tym kontekście ponownej oceny materiału dowodowego, a także ustosunkowania się do zarzutu dotyczącego wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla działek sąsiednich w stosunku do terenu planowanej inwestycji. Prezydent Miasta K. wydał w dniu 16 lutego 2010 r. decyzję nr [...] , którą ponownie odmówił ustalenia warunków zabudowy dla opisanej wyżej inwestycji. Uzasadniając tę decyzję organ I instancji wskazał, że zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 ze zmianami) oraz przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164 poz. 1588) wokół terenu planowanej inwestycji wyznaczono obszar analizowany i sporządzono analizę architektoniczno-urbanistyczną. Uwzględniając wskazania SKO uprawniony urbanista sporządził aneks do wykonanej poprzednio analizy, notatkę służbową dotyczącą argumentów K.H. podniesionych w odwołaniu, a także część tekstową analizy. Treść analizy wyklucza uwzględnienie wniosku złożonego w niniejszej sprawie. Brak jest zabudowy sąsiedniej pozwalającej na spełnienie wymagań w zakresie cech i parametrów urbanistycznych dla wnioskowanej zabudowy, a jednocześnie planowana inwestycja nie spełnia wymagań ładu przestrzennego. Teren inwestycji w całości znajduje się we wnętrzu urbanistycznym z zielenią naturalną i kształtowaną, które rozdziela obszary zainwestowania miejskiego, przy czym granice tego wnętrza stanowią: rzeka Rudawa oraz zabudowa usytuowana w pasie urbanistycznym względem ul. [...] Charakteru tego obszaru jako zwartego obszaru zieleni, nie deprecjonuje również - zdaniem organu I instancji - istniejący w sąsiedztwie (na działce nr...) budynek mieszkalny. Planowana zabudowa spowodowałaby wprowadzenie funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej na tereny, których podstawowym sposobem zagospodarowania jest zieleń naturalna wolna od zabudowy oraz zieleń urządzona z drobnymi obiektami rekreacyjnymi. Dla planowanej inwestycji nie jest możliwe wyznaczenie linii zabudowy w odniesieniu do działek sąsiednich, a jednocześnie z analizy urbanistyczno-architektonicznej nie wynika możliwość ustalenia innej obowiązującej linii zabudowy, stosownie do § 4 ust. 4 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury. W sprawie nie zostały więc spełnione łącznie przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a dodatkowo planowana inwestycja jest sprzeczna z wymaganiami ładu przestrzennego, o których mowa w art. 2 tej ustawy. Od powyższej decyzji odwołał się K.H. zarzucając, iż organ I instancji w zaskarżonej decyzji ponownie nie wyjaśnił przyczyn odmowy ustalenia warunków zabudowy, skoro dla działki sąsiedniej nr [...] , na mocy decyzji z dnia 23.04.2007r. nr [...] warunki te zostały ustalone dla tego samego rodzaju inwestycji. K.H. zwrócił również uwagę, że w odniesieniu do innych działek znajdujących się w sąsiedztwie planowanej inwestycji toczyło się postępowanie nr [...] o ustalenie warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego w postaci budowy kompleksu sportowo - apartamentowego. Z analizy sporządzonej na potrzeby tamtej sprawy wynika, że tego rodzaju inwestycja jest wprawdzie wykluczona, jednak wzdłuż ul. [...] może być kontynuowana zabudowa usługowa lub zabudowa mieszkaniowa o charakterze jednorodzinnym. Ponadto organ ponownie nie odniósł się do analizy wykonanej na zlecenie inwestora, z której wynika brak przeciwwskazań dla realizacji zabudowy objętej wnioskiem. W odwołaniu zakwestionowano także zakres przeprowadzonej analizy poprzez pominięcie zabudowy jednorodzinnej na działce nr [...] oraz działkach dalszych, a także pominięcie zabudowy na działkach nr [...],[...],[...], i [...] . Skarżący zakwestionował stanowisko organu I instancji dotyczące wyznaczenia linii zabudowy, ponieważ skoro stwierdzone zostało występowanie zabudowy po tej samej stronie ul. [...] , to stanowiło to podstawę do wyznaczenia obowiązującej linii zabudowy. Jeżeli organ I instancji zdecydował się na wyznaczenie linii zabudowy w oparciu o § 4 ust. 4 cyt. rozporządzenia, to winien odnieść się do ul. [...] , a nie do ul. [...] . W niniejszej sprawie nie wyznaczono wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, podobnie jak innych parametrów w postaci szerokości i wysokości elewacji frontowej oraz geometrii dachu. Nie jest także uprawnionym dokonanie rozróżnienia pojęć: "działka sąsiednia" i "obszar analizowany", gdyż w świetle obowiązujących przepisów każda działka objęta zakresem analizy jest działką sąsiednią. Konsekwencją błędnego rozumienia powyższych pojęć jest brak wyznaczenia bądź nieprawidłowe wyznaczenie parametrów dla planowanej zabudowy. Z kolei wymogi dotyczące ochrony ładu przestrzennego, do których także nawiązuje zaskarżona decyzja, stanowią - w ocenie K.H. - jedynie wskazówki interpretacyjne obowiązujące przy tworzeniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, natomiast nie stanowią norm, które ze swej natury mogą być podstawą wydania decyzji administracyjnej o warunkach zabudowy i to zarówno pozytywnej dla wnioskodawcy, jak i negatywnej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z 21 lipca 2010 r. znak [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164 poz. 1588) utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Uzasadniając to rozstrzygnięcie Kolegium wskazało, że w trakcie ponownego postępowania przed organem I instancji sporządzono aneks do analizy urbanistyczno-architektonicznej, z którego wynika, iż obszar analizowany został poszerzony do ok. 220 metrów na zachód i 500 metrów na wschód od granic terenu planowanej inwestycji - tak, by w granicach tego obszaru znalazł się cały obszar, do którego przynależą działki nr [...] i [...] , a wyodrębniony ul. [...] , rzeką [...] oraz ul. [...] . Jednocześnie w aneksie nie stwierdzono zmian w badanym obszarze, dla którego sporządzono poprzednią analizę. Odnosząc się do uwag zawartych w odwołaniu od wydanej wcześniej decyzji osoba sporządzająca aneks do analizy wskazała w opracowaniu z dnia 7 grudnia 2009 r., iż decyzją z dnia 23 kwietnia 2007 r. nr [...] rzeczywiście ustalono warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie domu jednorodzinnego na działce nr [...] , jednakże inwestycja ta stanowiła kontynuację oraz uzupełnienie istniejącej zabudowy, ponieważ planowany budynek miałby zostać zrealizowany na terenach użytkowanych jako mieszkalne, tj. pomiędzy istniejącymi budynkami na działkach nr [...] i [...] . Teren planowanej obecnie inwestycji tj. działki nr [...] i [...] położony jest natomiast w znacznej odległości od działki nr [...] oraz w innym obszarze, tj. po przeciwnej (południowej) stronie ul. [...] W związku z tym przyjęto, że planowana na działkach nr [...] i [...] inwestycja nie jest tożsama z inwestycją na działce nr [...] , dla której ustalono warunki zabudowy decyzją z dnia 23.04.2007 r., a zapisy tej decyzji nie mogą determinować rozstrzygnięcia o sposobie zagospodarowania innych działek położonych przy ul. [...] . W kwestii analizy urbanistyczno-architektonicznej sporządzonej w postępowaniu prowadzonym pod nr [...] dla zamierzenia polegającego na budowie kompleksu sportowo-apartamentowego na terenie położonym w rejonie ulicy [...] w powyższym opracowaniu wskazano, że powołany w odwołaniu fragment zdania odnoszącego się do braku kontynuacji linii zabudowy jest wyrwany z kontekstu całości analizy, która dotyczy innego zamierzenia inwestycyjnego, a jej konkluzja sprowadza się do stwierdzenia, iż w odniesieniu do tej inwestycji nie zostały spełnione łącznie przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności kontynuacja cech zabudowy istniejącej w zakresie linii zabudowy. Z kolei analiza urbanistyczno-architektoniczna przedłożona przez inwestora nie odnosi się do kwestii zgodności planowanej inwestycji z wymogami art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ponieważ powołana w tym opracowaniu zabudowa działek nr [...] , [...] , [...] , [...] i [...] położona jest w znacznym oddaleniu (w kierunku północno-zachodnim) od terenu inwestycji, oddzielona od niego wieloma działkami niezabudowanymi oraz po przeciwległej stronie ul. [...] . Jednocześnie analiza nie podaje działek sąsiednich dostępnych z tej samej drogi publicznej, których sposób zabudowy miałby być kontynuowany w przypadku planowanej inwestycji, a także odnosi się do kwestii związanych z zachowaniem ładu przestrzennego, w szczególności czy zamierzenie inwestycyjne tworzyć będzie harmonijną całość z zastanym układem urbanistycznym. Kolegium oceniło, że w ten sposób organ I instancji odniósł się do wskazań zawartych w poprzedniej decyzji organu odwoławczego wydanej w niniejszej sprawie, a jednocześnie strony postępowania, a podstawie art. 10 § 1 k.p.a., zostały zawiadomione o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym. Podkreślono, że analiza urbanistyczno-architektoniczna wykonana w przedmiotowej sprawie nie kwestionuje faktu, iż w obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, jednak obszar analizowany obejmuje jedynie obrzeża tego zespołu, którego granice przestrzenną stanowi południowy wał rzeki [...] . Z materiałów sprawy wynika również, że w odniesieniu do planowanej inwestycji brak jest możliwości ustalenia obowiązującej linii nowej zabudowy, rozumianej jako linia przebiegająca w odległości od pasa drogowego drogi publicznej (§ 4 ust. 1-3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy...). W związku z tym przeprowadzono rozważania co do możliwości innego wyznaczenia linii zabudowy, jednak ustalono, że planowania inwestycja znajdowałaby się w całości poza linią ograniczającą istniejącą zabudowę od terenów zieleni, położonych w głębi na zachód od ul. [...] j, wychodząc tym samym poza obszar zurbanizowany i wkraczając w centrum zieleni naturalnej i urządzonej, usytuowanej pomiędzy ul. [...] a rzeką [...] Zgodnie zaś z § 4 ust. 4 cyt. rozporządzenia Ministra Infrastruktury dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii zabudowy, jeżeli wynika to z analizy urbanistyczno-architektonicznej. Opracowanie sporządzone w przedmiotowej sprawie przez osobę posiadającą wiadomości specjalne z zakresu architektury takiej możliwości jednak nie przewiduje. Powoduje to w konsekwencji, iż zaproponowane zamierzenie - niezależnie od innych powodów przytoczonych w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu I instancji - nie spełnia warunku przewidzianego w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym tj. tego, by co najmniej jedna działka sąsiednia dostępna z tej samej drogi publicznej była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy, w zakresie kontynuacji funkcji, jak również parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Z tego względu nie było możliwe uwzględnienie wniosku, który zainicjował niniejszą sprawę, a tym samym zbędne stało się ustalanie pozostałych wskaźników przyszłej zabudowy. Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie K.H. domagając się jej uchylenia w całości wraz z poprzedzającą decyzją organu I instancji. W uzasadnieniu skargi podtrzymał wszystkie zarzuty podniesione wcześniej w odwołaniu oraz wskazał, że uważa za błędne stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. odnośnie nie wyznaczania przez organ l instancji wszystkich parametrów przyszłej zabudowy wymaganych ustawą. Jeśli organ ten uznaje iż nie można wyznaczyć któregoś z parametrów to: po pierwsze ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie dopuszcza takiej możliwości, po drugie takie zachowanie organu l instancji ma bezpośredni wpływ na sytuację prawną skarżącego. Jeśli decyzja jest kompletna, a organ l instancji wyznaczył błędnie któryś z parametrów przyszłej zabudowy, to organ odwoławczy może uchylić decyzję w tej części i orzec co do istoty sprawy. Natomiast w przypadku nie wyznaczenia wszystkich parametrów przyszłej zabudowy organ odwoławczy uchyli decyzję w całości i przekaże sprawę do ponownego rozpatrzenia, co znacząco wydłuży czas postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Za niezasadny uznano zarzut braku ustalenia wszystkich elementów przyszłej zabudowy. Wydanie decyzji pozytywnej dla wnioskodawcy jest możliwe tylko w przypadku łącznego spełnienia przesłanek wymienionych w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skoro taka sytuacja w sprawie nie zachodzi i nie jest możliwe przeprowadzenie kolejnego etapu procesu inwestycyjnego tj. wydania pozwolenia na budowę, to organ prowadzący postępowanie musi odmówić ustalenia warunków zabudowy bez konieczności ustalania parametrów tej niemożliwej do zrealizowania zabudowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a zarzuty skarżącego nie mogą odnieść skutku. Dodatkowe postępowanie dowodowe przeprowadzone przed organem I instancji przy ponownym rozpoznawaniu sprawy szczegółowo wyjaśniło zarzuty skarżącego. Sporządzone wówczas dokumenty (aneks, notatka służbowa oraz część tekstowa analizy) w sposób bardzo skrupulatny i jednoznaczny wyjaśniają, dlaczego zarzuty skarżącego nie mogą odnieść skutku. Znalazło to odbicie w treści decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Nie budzą wątpliwości ani ustalenia faktyczne, ani też uzasadnienie prawne zaskarżonej decyzji. Nie można zgodzić się ze skarżącym, iż organ miał obowiązek wyznaczyć wszystkie parametry zabudowy bez względu na okoliczność, że negatywnie ocenia możliwość zabudowy. Art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jednoznacznie wskazuje, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków wymienionych w pkt 1 - 5 tego przepisu, a więc także ustalenia wszystkich parametrów zabudowy wymienionych w pkt 1. Brak jednego z tych elementów powoduje, że decyzja ustalająca warunki zabudowy nie będzie mogła być wydana. Brak możliwości ustalenia linii zabudowy w niniejszej sprawie wynika z faktu, że istniejąca zabudowa, które mogłaby posłużyć do ustalenia tego parametru nie spełnia warunków ustawy o drogach publicznych, bowiem jest usytuowana w odległości 1,5 m od pasa drogowego. Możliwe jest ustalenie innej linii zabudowy, jednakże objęta wnioskiem zabudowa w całości przekracza tę linię. Takie wnioski wynikają z części tekstowej analizy urbanistyczno-architektonicznej z dnia 7 grudnia 2008 r. (k. 182 akt administracyjnych). W myśl § 4 ust. 4 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy. Przepis ten nie wprowadza bynajmniej obowiązku ustalenia omawianego parametru w każdej sprawie, lecz pozostawia osobie sporządzającej analizę możliwość odstąpienia od generalnych zasad ustalania linii zabudowy. Odstąpienie to musi być jednak szczegółowo uzasadnione. W świetle cytowanego przepisu nie jest wykluczona sytuacja, w której pomimo odstąpienia od zasad ogólnych nadal nie będzie podstaw do ustalenia linii zabudowy, a taka właśnie sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Powyższe już samo w sobie jest wystarczające, by w niniejszej sprawie odmówić ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji objętej wnioskiem K.H. Odnosząc się do pozostałych zarzutów należy jednak wskazać, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze szczegółowo wyjaśniło, dlaczego nie ustalono warunków zabudowy mimo, że dla działki nr [...] decyzję taką wydano, a także dlaczego za uwzględnieniem wniosku skarżącego nie może przemawiać treść analizy sporządzonej w sprawie nr [...] dla zamierzenia polegającego na budowie kompleksu sportowo-apartamentowego. W zaskarżonej decyzji odniesiono się też do analizy urbanistyczno-architektonicznej przedłożonej przez inwestora, podkreślając, że nie podaje ona działek sąsiednich dostępnych z tej samej drogi publicznej, których sposób zabudowy miałby być kontynuowany w przypadku planowanej inwestycji. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela ocenę powyższych kwestii dokonaną w zaskarżonej decyzji. Należy również zauważyć, że K.H. zainicjował wcześniej postępowanie o ustalenie warunków zabudowy dla działek nr [...] , [...] - położonych w bliskim sąsiedztwie działek będących przedmiotem niniejszego postępowania, po drugiej stronie ul. [...]. Podnosił wówczas te same argumenty (przemawiające jego zdaniem za ustaleniem warunków zabudowy), co obecnie. Organy administracji odmówiły wówczas ustalenia warunków zabudowy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 11 maja 2009 r. sygn. II SA/Kr 379/09 oddalił skargę K.H. , a Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 12 października 2010 r. wydał wyrok sygn. II OSK 1542/09 oddalający jego skargę kasacyjną. Warto przytoczyć fragmenty tego ostatniego orzeczenia: "Ustaleniom dokonanym przez organy administracji i Wojewódzki Sąd Administracyjny który nie dopatrzył się naruszenia prawa nie można zarzucić nieprawidłowości. Istniejący układ zabudowy nie pozwalał, co wynika z analizy, na wyznaczenie nowej linii zabudowy jako odwzorowanej z południowej strony ulicy i jako kontynuacji linii zabudowy na dz. nr [...] , wobec braku jej utrwalenia przez inne lokalizacje wzdłuż ulicy. Te ustalenia mają potwierdzenie w analizie wyznaczonego obszaru. Teren projektowanej zabudowy znajduje się na obszarze użytkowanym jako otwarte tereny zielone, włączone w system korytarzy ekologicznych miasta. (...) Z akt sprawy wynika, że w obszarze analizowanym planowana inwestycja nie może być uznana za kontynuację funkcji, którą na tym obszarze jest użytkowanie zieleni. Ocena inwestycji z punktu widzenia kontynuacji istniejącej zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych, nie oznacza zakazu lokalizacji zróżnicowanej zabudowy na określonym terenie oraz bezwzględnego obowiązku kontynuacji dominującej funkcji zabudowy, ale w takich przypadkach analiza urbanistyczna wskazywać musi na przyczyny odstępstwa poparte oceną zachowania ładu przestrzennego. W analizie w aktach sprawy takiego odstępstwa nie przewidziano. (...) Wymóg łącznego spełnienia określonych ustawowo wymogów sprawia, że brak spełnienia choćby jednego skutkuje odmową wydania decyzji o warunkach zabudowy". Należy stwierdzić, że ta sama sytuacja występuje w niniejszej sprawie i te same argumenty mają do niej zastosowanie. Obszar analizowany w przeważającej części stanowi tereny zielone obejmujące swoim zasięgiem głównie tereny ogródków działkowych. Jest to część zwartego wielohektarowego obszaru zieleni naturalnej i urządzonej, znajdującej się w makrownętrzu krajobrazowym Doliny [...] zwanym [...] . Tereny te o różnej strukturze własności są związane z systemem zieleni miejskiej tj. z obszarem [...],[...],[...], , oddzielające obszary zainwestowania miejskiego w zachodniej części K. Obszar analizowany przynależy do "klina zachodniego" zielonych terenów K. ukształtowanych od [...] w kierunku zachodnich granic miasta z gminą Z. Tereny otwarte wzdłuż doliny [...] pełnią funkcję korytarza ekologicznego, kształtują regionalny korytarz przewietrzania obszaru intensywnie zurbanizowanego i mają wpływ dla utrzymania równowagi ekosystemu miasta. Proponowany przez inwestora zespół zabudowy w przestrzeni otwartych terenów zielonych miasta stanowiłby "obcy" zespół zabudowy w przestrzeni otwartych terenów zielonych w tym rejonie miasta i byłby sprzeczny z funkcją tego terenu (tereny zieleni publicznej). Biorąc powyższe pod uwagę skargę wniesioną w niniejszej sprawie należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.).