IV SA/Gl 945/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, , , po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2011r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwrotu świadczeń z funduszu alimentacyjnego p o s t a n a w i a odrzucić skargę Adwokat S. D. w imieniu B. Ś. pismem procesowym z dnia [...] za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję tego organu z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zwrotu świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach pismem procesowym z dnia [...] sygn. akt IV S.A./GL 945/10 wezwał adwokata S. D. do usunięcia braków formalnych skargi przez złożenie w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania - pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na powyższe wezwanie adwokat S. D. pismem z dnia [...] przekazał postanowienie Sądu Rejonowego w R. z dnia [...] o ustanowieniu go przedstawicielem dla osoby nieobecnej w postępowaniu administracyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Merytoryczne rozpoznanie skargi jest możliwe, jeżeli skarga ta jest dopuszczalna podmiotowo i przedmiotowo oraz odpowiada wymogom formalnym i została wniesiona w ustawowym terminie. Uchybienie jednemu ze wskazanych wymogów skutkuje odrzuceniem skargi. W niniejszej sprawie skarga podlega odrzuceniu z uwagi na nie uzupełnienie w wyznaczonym terminie jej braków formalnych (zob. art. 58 § 1 pkt. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270- ze zm.). W pierwszej kolejności należy zauważyć, że skarga do sądu administracyjnego jako pismo procesowe musi spełniać wymogi wynikające z treści art. 46 i art. 57 wyżej wymienionej ustawy. Oznacza to, że skargę do sądu administracyjnego w imieniu skarżącego może wnieść jego pełnomocnik, jednakże po myśli art. 46 § 3 tej ustawy pełnomocnik obowiązany jest do przedłożenia pełnomocnictwa. W rozpatrywanej sprawie adwokat S. D. pismem z dnia [...] wniósł w imieniu B. Ś. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. Na wezwanie Sądu o przedłożenie udzielonego mu pełnomocnictwa adwokat przedstawił postanowienie Sądu Rejonowego w R. z dnia [...] sygn. akt [...]. Mocą wskazanego postanowienia Sąd Rejonowy w R. ustanowił adwokata S. D. przedstawicielem w postępowaniu administracyjnym dla osoby nieobecnej – B. Ś. Przedłożone przez adwokata S. D. postanowienie Sądu Rejonowego w R. nie usuwa występującego w sprawie braku formalnego. Na wstępie należy zauważyć, że przedmiotowe postanowienie wydane zostało w oparciu o postanowienia art. 34 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 184 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Przywołane zestawienie przepisów stanowiących podstawę prawną przedłożonego postanowienia pozwala uznać, że zostało ono wydane tylko i wyłącznie na użytek postępowania administracyjnego, nadto dostrzec należy, że w treści tego postanowienia w sposób wyraźny i jednoznaczny stanowi się, że "adwokat S. D. ustanowiony jest przedstawicielem w postępowaniu administracyjnym dla osoby nieobecnej". Tym samym w sposób jednoznaczny wyznaczono adwokatowi zakres udzielonego pełnomocnictwa, które rozciąga się na postępowanie administracyjne, a zatem nie obejmuje ono postępowania sądowoadministracyjnego. W tym miejscu przyjdzie zauważyć, że prawo pozytywne wyodrębnia dwie autonomiczne procedury: postępowanie administracyjne regulowane postanowieniami Kodeksu postępowania administracyjnego oraz postępowanie sądowoadministracyjne normowane ustawą Prawo o postępowaniu przed sądami. Regulacje zamieszczone w ramach jednej procedury nie przechodzą na drugą, jak również pełnomocnictwo udzielone dla potrzeb postępowania administracyjnego nie daje możliwości występowania w ramach postępowania sądowoadministracyjnego. W świetle przeprowadzonych rozważań przyjdzie stwierdzić, że adwokat S. D. w następstwie wydanego przez Sąd Rejonowy w R. postanowienia z dnia [...] dysponował pełnomocnictwem umożliwiającym mu reprezentowanie osoby nieobecnej – B. Ś. w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego, jednakże pełnomocnictwo to nie daje mu podstaw prawnych do występowania przed sądem administracyjnym. O tym, że przedłożone przez adwokata postanowienie nie daje podstaw do reprezentowania osoby nieobecnej przed sądem administracyjnym przesądza jego treść jak również zamieszczona w nim podstawa prawna. W tym miejscu przyjdzie zauważyć, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zna treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lipca 2008 r. sygn. akt l OSK 1156/07 (niepublikowane), w którym stanowi się, że kurator ustanowiony w trybie art. 184 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego powołany jest do ochrony wszelkich interesów nieobecnego, a nie tylko do reprezentacji w konkretnym postępowaniu. Jednakże Sąd nie podziela zaprezentowanego w tym wyroku poglądu z uwagi na to, że sformułowany został on w ramach określonego postępowania w oparciu o konkretny materiał dowodowy. Analiza stanu normatywnego oraz jednoznaczna treść przedłożonego postanowienia Sądu Rejonowego w R. nie dają podstaw do przyjęcia stanowiska zaprezentowanego w przywołanym wyroku. Konsekwencją takiego stanowiska jest to, że przedłożone przez adwokata S. D. postanowienie nie daje mu podstaw prawnych do reprezentowania B. Ś. przed sądem administracyjnym, a tym samym w terminie wyznaczonym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie został usunięty brak formalny skargi. Wobec powyższego należało stosownie do postanowień art. 58 § 1 pkt. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzec jak w sentencji.