II GZ 177/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Stanisław Gronowski po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Dyrektora Izby Celnej w S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. z dnia 2 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Sz 1036/10 w zakresie zawieszenia postępowania w sprawie ze skargi "B." Spółki z o.o. w S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji w zakresie zmiany miejsca urządzania gier na automatach o niskich wygranych postanawia: oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 2 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Sz 1036/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. w sprawie ze skargi "B." Spółki z o.o. w S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...[ września 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji w zakresie zmiany miejsca urządzania gier na automatach o niskich wygranych, zawiesił postępowanie w sprawie. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 16 listopada 2010 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 261/10 zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z pytaniem prejudycjalnym: "Czy przepis art. 1 pkt 11 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiający procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 ze zm.) powinien być interpretowany w ten sposób, że do "przepisów technicznych", których projekty powinny zostać przekazane Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 wymienionej dyrektywy należy taki przepis ustawowy, który zakazuje zmiany zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w zakresie zmiany miejsca urządzania gry". Natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 8 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Po 549/10, wystąpił do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym "Czy art. 135 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 z 2009 r.) uniemożliwiający podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą polegającą na urządzaniu gier na automatach o niskich wygranych odnośnie przedsięwzięć podjętych przed dniem 1 stycznia 2010 r. dopuszczalną wcześniej zmianę miejsca urządzania gry ustalonego w uprzednio wydanym zezwoleniu, nie jest niezgodny z wyrażoną w art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej zasadą ochrony interesów w toku podmiotów prowadzących takową działalność, które - w zaufaniu do dotychczasowych przepisów - rozpoczęły realizację sześcioletnich przedsięwzięć gospodarczych". W ocenie Sądu pierwszej instancji, odpowiedź na pytanie czy ustawa o grach hazardowych zawiera przepisy techniczne i czy brak notyfikacji tychże przepisów Komisji Europejskiej stanowi o zgodności tychże przepisów z powołanymi przepisami Unii Europejskiej, będzie miało wpływ na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie. Doniosłe znaczenie ma również przedstawienie pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu, którego orzeczenie może wywrzeć znaczący wpływ na rozstrzygnięcie. Dyrektor Izby Celnej w S zażaleniem zaskarżył powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie w całości. Postanowieniu zarzucono naruszenie: 1. art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej jako p.p.s.a. w związku z art. 267 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej poprzez zawieszenie postępowania w związku z wystąpieniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku z pytaniem prawnym w kwestii niewymagającej zajęcia stanowiska przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej; 2. art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 135 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych poprzez zawieszenie postępowania w związku z wystąpieniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu z pytaniem prawnym w kwestii niewymagającej zajęcia stanowiska przez Trybunał Konstytucyjny. Według Dyrektora Izby Celnej w S decyzja Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w zakresie będącym przedmiotem rozpoznania przez WSA w Gdańsku nie jest niezbędna do wydania wyroku, a samo pytanie skierowane do Trybunału wykracza poza istotę sporu będącego przedmiotem skargi do WSA w S. Według organu w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych kwestia zgodności ustawy o grach hazardowych z prawem unijnym, w tym z art. 1 pkt 11 i art. 8 ust. 1 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego była wielokrotnie przedmiotem rozważań i sądy nie dopatrzyły się naruszenia prawa unijnego w zakresie, w jakim WSA w Gdańsku sformułował pytanie prawne. Zatem brak było podstaw do występowania z pytaniem prawnym do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Ponadto Dyrektor Izby Celnej w S. stwierdził, że brak jest jego zdaniem podstaw uzasadniających przedstawienie pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu w zakresie zgodności art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych z art. 2 Konstytucji RP. Poza tym w ocenie organu uzyskanie odpowiedzi na przedstawione Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne nie będzie miało wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, ponieważ nie naruszono przepisów Konstytucji RP, a zatem właściwie zastosowano przepis art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Związek pomiędzy sprawą rozpoznawaną w postępowaniu przed sądem administracyjnym, a kwestią będącą przedmiotem postępowania prejudycjalnego polega na tym, że rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego stanowi podstawę rozstrzygnięcia sprawy głównej. Dla sądu administracyjnego kwestią wstępną jest wyłącznie takie zagadnienie, którego rozstrzygnięcie jest niezbędne dla sformułowania wypowiedzi, czy zaskarżony akt jest zgodny z prawem (por. wyrok NSA z dnia 8 maja 2007 r., sygn. akt II OSK 694/06). Sąd pierwszej instancji zawieszając postępowanie uznał, że udzielenie odpowiedzi na pytania prawne odnośnie interpretacji przepisów prawa unijnego, zadane Europejskiemu Trybunałowi Sprawiedliwości przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 261/10 oraz pytanie prawne dotyczące zgodności przepisów ustawy o grach hazardowych z Konstytucją zadane Trybunałowi Konstytucyjnemu w sprawie o sygn. akt II SA/Po 549/10 będzie miało wpływ na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie rozpoznającym niniejsze zażalenie, wskazana okoliczność zadania pytań prawnych w innych postępowaniach, w sytuacji gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. uznał, znając treść tych pytań, iż odpowiedź na nie może mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, szczególnie, że odnoszą się one do zasad technicznych stosowania przepisów Dyrektywy nr 98/34/WE z 22 czerwca 1998 r., odnośnie zakazu wydawania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz oceny konstytucyjności przepisu art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych dotyczącego zmiany zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych w zakresie miejsca urządzania gry, wypełnia dyspozycję art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., co z kolei stanowi o jego prawidłowym zastosowaniu przez Sąd pierwszej instancji w sprawie. Nie można również uznać za okoliczność wystarczającą i podważającą zasadność zawieszenia postępowania w sprawie, że kwestia zgodności przepisów ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych poddana już została wielokrotnej ocenie przez różne składy orzekające Wojewódzkich Sądów Administracyjnych, które oddalały skargi. Ponadto wymaga podkreślenia, że przedmiotem zaskarżenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego jest postanowienie Sądu pierwszej instancji o zawieszeniu postępowania. Zatem pozostałe kwestie podnoszone w zażaleniu dotyczące braku podstaw do występowania z pytaniami prawnymi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, nie mogły być rozpoznawane w niniejszym postępowaniu. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.