II SA/Łd 1530/10

Dnia 2 lutego 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.) Protokolant asystent sędziego Agnieszka Gortych-Ratajczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2011 roku sprawy ze skargi K. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę. Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Prezydent Miasta Ł. na podstawie art. 149 §3 w związku z art. 148 §2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku K. Z. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...], przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. A [...], na części działek nr ewid. 114/5 i 113/1, odmówił wznowienia postępowania. W uzasadnieniu decyzji Prezydent Miasta wskazał, że w dniu [...]r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. wpłynęło pismo, w którym K. Z. wniósł o uchylenie decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...]r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...]. Pismem procesowym z dnia 2 maja 2009r. wnioskodawca, w odpowiedzi na wezwanie organu, sprecyzował swoje żądanie i wskazał, że wnosi o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...]r. w trybie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Postanowieniem z dnia [...]r. Prezydent Miasta na podstawie art. 149 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wznowił postępowanie zakończone własną ostateczną decyzją z dnia [...]r. następnie decyzją z dnia [...]r. na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.) odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...]r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W wyniku rozpatrzenia odwołania wnioskodawcy organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. K. Z. wniósł skargę na decyzję organu II instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokiem z dnia 23 marca 2010r. uchylił decyzje organów I i II instancji oraz postanowienie organu I instancji o wznowieniu postępowania poddając w wątpliwość spełnienie przez wnioskodawcę podstawowego wymogu tj. zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Organ I instancji wskazał, iż w toku ponownie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego ustalił, że w dniu [...]r. do Wydziału Administracji Architektoniczno-Budowlanej Urzędu Miasta Ł. wpłynęło odwołanie strony opatrzone datą [...]r. od decyzji z dnia [...]r. udzielającej pozwolenia na budowę spornej inwestycji. Odwołanie to opatrzone prezentatą organu wraz z datą wpływu stanowi materiał dowodowy świadczący o tym, że w dacie pisania odwołania znana była stronie decyzja będąca przedmiotem wniosku o wznowienie postępowania i że wniosek ten złożony w dniu [...]r. narusza art. 148 §2 k.p.a. Nadto, organ wskazał na treść art. 53 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który jest przepisem szczególnym w stosunku do regulacji zawartej w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego. Stanowi on, iż o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie, strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właściciela i użytkownika wieczystego nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. Organ wskazał, iż zgodnie z przywołaną regulacją pismem kierownika Oddziału Urbanistyki UMŁ z dnia 21 listopada 2007r. przekazane zostało obwieszczenie dotyczące decyzji lokalizacyjnej, celem jego wywieszenia na tablicy ogłoszeń. Na odwrocie tego pisma znajduje się adnotacja z dnia 28 grudnia 2007r. dokonana przez pracownika Delegatury UMŁ, że ogłoszenie wisiało na tablicy ogłoszeń od dnia 23 listopada 2007r. do dnia 23 grudnia 2007r. Organ podkreślił, iż wywieszenie obwieszczenia na tablicy ogłoszeń UMŁ jest zwyczajowo przyjętym w Ł. sposobem zawiadamiania mieszkańców, zatem uwzględniając 14 dniowy termin, o jakim mowa w art. 49 k.p.a., licząc od dnia [...]r. należało uznać, że w dniu [...]r. nastąpiło doręczenie K. Z. wiadomości o kwestionowanej decyzji z dnia [...]r. W odwołaniu od powyższej decyzji K. Z. wniósł o jej uchylenie w całości i uwzględnienie wcześniejszych wniosków dotyczących wznowienia postępowania w sprawie decyzji ostatecznej z dnia [...]r. W uzasadnieniu wyjaśnił, iż pierwszą lakoniczną wiedzę o wydaniu bliżej nieokreślonej decyzji uzyskał z lektury uzasadnienia decyzji z dnia [...]r., która została mu doręczona na przełomie listopada i grudnia 2008r. Od decyzji tej wniósł odwołanie w dniu [...]r. - data nadania przesyłki, w którym odwołujący dodatkowo wniósł o doręczenie decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, dalej o stwierdzenie jej nieważności lub uznanie za stronę i przywrócenie terminu na odwołanie się od jej ustaleń. W postanowieniu z dnia [...]r. Wojewoda [...] wyjaśnił stronie, iż w kwestii wznowienia postępowania winien zwrócić się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, co też uczynił poprzez sporządzenie nowego odwołania datowanego na dzień [...]r., nadanego w dniu [...]r. Odwołujący podkreślił, iż w realizacji pouczenia Wojewody [...], które odebrał [...]r., sporządził oddzielenie odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego i złożył je z zachowaniem 14 dniowego terminu na wniesienie odwołania. Na marginesie podkreślił, iż precyzyjną wiedzę o decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego pozyskał dopiero po doręczeniu pouczenia Wojewody tj. po 10 stycznia 2009r., wcześniej wiedza odwołującego nie była kompletna. Dalej wyraził pogląd, iż błędne jest dodatkowo odwoływanie się przez organ do regulacji art. 53 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Odwołujący zakwestionował sposób doręczenia decyzji, tj. obwieszczenie w formie pism zamieszczonych na tablicy ogłoszeń Delegatury Urzędu Miasta Ł. Referatu Ogólnego Ł. i stwierdził, że nie widział takiego ogłoszenia i tym samym nie zapoznał się z nim. Zdaniem odwołującego, celem ustawodawcy wprowadzającego przepis art. 53 ust. 1 ustawy, było stworzenie dogodnego dostępu do informacji mogących mieć znaczenie dla danego obywatela. Informowanie stron w sposób zwyczajowo przyjęty oznacza, np. ogłoszenia prasowe, a przede wszystkim poinformowanie listem poleconym potencjalnie najbardziej zainteresowanych stron, jakimi są właściciele nieruchomości sąsiednich. Ogłoszenie na tablicy informacyjnej może być jedynie uznane za pomocniczy sposób informowania, ale w żadnym razie nie może być to sposób podstawowy i jedyny. Dodatkowo strona wskazała, że Prezydent Miasta poinformował ją o toczącym się postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej. Podobnie rzecz się miała w postępowaniu dotyczącym zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę tej samej stacji telefonii cyfrowej. Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. na podstawie art. 138 §1 pkt 1 w związku z art. 145 §1 pkt 4 i art. 148 §2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Wskazując na zasadność utrzymanego w mocy rozstrzygnięcia Kolegium przypomniało dotychczasowy przebieg postępowania, stanowiska stron i charakterystykę trybu wznowienia postępowania. Organ odwoławczy podkreślił, iż mając na uwadze wytyczne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zawarte w wyroku z dnia 23 marca 2010r. bezspornym jest, iż pismem z dnia [...]r. strona odwołała się od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]r. i wniosła o przesłanie do wiadomości decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego i o stwierdzenie jej nieważności lub uznanie za stronę postępowania i przywrócenie terminu do wznowienia postępowania. Dokument ten strona załączyła do odwołania złożonego do Kolegium w dniu [...]r., które po wyjaśnieniu, sprecyzowaniu przez stronę, stanowiło podstawę do uruchomienia postępowania wznowieniowego. Kolegium zaznaczyło, iż zdaniem Sądu przywołane okoliczności dowodzą, że strona w dacie złożenia odwołania od decyzji z dnia [...]r. czyli w dniu [...]r. z pewnością posiadała wiedzę o decyzji lokalizacyjnej, natomiast podanie o wznowienie złożyła dopiero w dniu [...]r., zatem z uchybieniem terminu wynikającego z art. 148 §2 k.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi K. Z. wniósł o uchylenie decyzji Kolegium i merytoryczne rozpatrzenie sprawy oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący podtrzymał argumentację odwołania i składanych pismach. Nadto poddał w wątpliwość dopuszczalność podnoszenia kwestii ewentualnego przedawnienia uprawnienia skarżącego do skarżenia decyzji z dnia [...]r., gdyż prawo do jej zaskarżenia strona wywodzi z pkt 2 prawomocnego postanowienia Wojewody [...] z dnia [...]r. Dalej podniósł, iż w jego przekonaniu błędne jest również stanowisko organów administracji, iż Sąd jednoznacznie rozstrzygnął, że w dacie złożenia odwołania od decyzji z dnia [...]r. czyli w dniu [...]r. skarżący posiadał wiedzę o decyzji lokalizacyjnej, lecz podanie o wznowienie złożył dopiero w dniu [...]r. Wychodząc z takiego założenia Kolegium wskazało, iż jest związane ustaleniem Sądu i przyjęło, że strona uchybiła terminowi do wnioskowania o wznowienie postępowania. Zdaniem strony takie ustalenie stoi w sprzeczności z faktami, a przede wszystkim z orzeczeniem, w którym Sąd nie rozstrzygnął w sposób ostateczny kwestii czy wnoszący o wznowienie postępowania dochował lub też naruszył normy określone z art. 148 k.p.a. W ocenie strony Sąd jedynie wyraził powzięte wątpliwości co do jednoznacznego rozpatrzenia tej kwestii przez Kolegium, nakazując dokładne wyjaśnienie i rzetelne udokumentowanie sprawy w tym zakresie. Na koniec skarżący powtórzył argumentację odwołania i podkreślił, iż pierwszą lakoniczną wiedzę o spornej decyzji uzyskał z lektury decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...]r., daty doręczenia decyzji nie pamięta ale było to na przełomie listopada i grudnia 2008r. zatem uznać należy, iż podanie o wznowienie złożone zostało w dniu [...]r., a nie w dniu [...]r. jak przyjął organ. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, do kompetencji Sądu administracyjnego należy ocena, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi, normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd badając w tak zakreślonych granicach legalność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego doszedł do przekonania, że przy wydaniu kwestionowanej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów, które w myśl art. 145 §1 pkt 1 p.p.s.a., skutkować winno jej uchyleniem. W pierwszej kolejności przypomnieć trzeba, iż sprawa K.Z. w przedmiocie wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...], była już przedmiotem kontroli tutejszego Sądu. Wyrokiem z dnia 23 marca 2010r., sygn.akt II SA/Łd 110/10, Sąd uchylił w całości decyzję organu I i II instancji oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...]r. Oznacza to, iż obecnie kontrolowane rozstrzygnięcie wydane zostało w wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania administracyjnego przez organy obu instancji. W związku z powyższym, a w szczególności wobec treści bezwzględnie obowiązującego przepisu art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi obecnie prowadzona kontrola będących przedmiotem skargi decyzji będzie miała na celu sprawdzenie czy organy administracyjni wypełniły wskazania Sądu zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 23 marca 2010r. Zgodnie bowiem z przywołanym przepisem art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Orzeczenie Sądu wywiera bowiem skutki nie tylko w odniesieniu do postępowania sądowoadministracyjnego czy postępowania administracyjnego, ale również w odniesieniu do ewentualnego, przyszłego postępowania administracyjnego i sądowego w danej sprawie. Istotą wskazań zawartych w uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sądu jest zapobieżenie w przyszłości popełnieniu tych samych błędów, stwierdzonych w trakcie kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wskazania te nie mają i nie mogą przesądzać sposobu rozstrzygnięcia, nie nakazują organom by wydały konkretny rodzaj aktu prawnego, mają na celu doprowadzenie do wydania orzeczenia zgodnego z prawem, a zatem dążą do zapewnienia przestrzegania zasady legalności. Taka ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania mogą odnosić się zarówno do samej wykładni prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnień w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego (m.in. wyrok NSA z dnia 29 lipca 1999r., IV SA 1177/97, niepubl., dostępny System Informacji Prawnej LEX, LEX Nr 47301). Związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu przepisu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz jest zobowiązany do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (wyrok WSA z dnia 6 stycznia 2010r., II SA/Rz 712/09, niepub., dostępny Lex nr 554169). Istotne jest, iż obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, ciążący na organie i sądzie, może być wyłączony tylko w wypadku zmiany stanu prawnego lub istotnej zmiany okoliczności faktycznych, a także po wzruszeniu wyroku zawierającego ocenę prawną, w przewidzianym do tego trybie. Z tego rodzaju okolicznościami nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie, zatem organy administracji były w pełni związane oceną wyrażoną we wcześniejszym rozstrzygnięciu tutejszego Sądu. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż organy administracji w pełni zastosowały się i uwzględniły wszystkie wytyczne Sądu zawarte w wyroku z dnia 23 marca 2010r. badając w sposób wnikliwy czy strona zachowała wynikający z przepisu art. 148 k.p.a. termin jednego miesiąca do złożenia podania o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją, w sytuacji gdy podstawą wznowienia jest art. 145 §1 pkt 4 k.p.a. a termin ten biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. W orzecznictwie sądowym, które zresztą Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela, ugruntowało się stanowisko, że powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji, nie jest przy tym pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co mogłoby nastąpić dopiero po doręczeniu decyzji. W pierwszym przypadku chodzi tylko o informację o wydaniu decyzji, w drugim - o czynność jej doręczenia. Artykuł 148 §2 k.p.a. nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 §1 pkt 4 k.p.a. dopełnienia wymogu doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Jednomiesięczny termin do żądania wznowienia postępowania administracyjnego biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się w jakikolwiek sposób o istnieniu decyzji. Informacja o wydanej decyzji wcale nie musi pochodzić od organu wydającego decyzję, lecz także z innych źródeł, byleby wskazywała na treść rozstrzygnięcia w danej sprawie (wyrok WSA z dnia 27 stycznia 2010r., IV SA/Po 506/09, niepubl., dostępny Lex Nr 554245; wyrok WSA z dnia 29 sierpnia 2008r., II SA/Kr 828/07, niepubl., dostępny Lex Nr 518490). Analizując dokumenty zgromadzone w ramach postępowania wyjaśniającego stwierdzić należy, iż organ administracji prawidłowo ustalił, nie kwestionowaną przez stronę skarżącą okoliczność, że w piśmie z dnia [...]r., adresowanym do Wojewody [...], K. Z. odwołał się od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]r. Jak wynika z lektury przedmiotowego pisma skarżący wnosił w nim o uchylenie w całości decyzji z dnia [...]r., przesłanie do wiadomości decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, która była podstawą dla wydania decyzji z dnia [...]r. i o stwierdzenie jej nieważności lub uznanie odwołującego za stronę i przywrócenie terminu na odwołanie się od decyzji lokalizacyjnej. W uzasadnieniu tegoż pisma skarżący sformułował zarzut, iż zaskarżona decyzja z dnia [...]r. wydana została w oparciu o decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego, precyzując, iż o decyzji lokalizacyjnej jest mowa w decyzji, od której się odwołuje. Jak wynika z dalszych ustaleń organu rzeczony dokument z dnia [...]r. K. Z. załączył do pisma opatrzonego datą [...]r., zatytułowanego "odwołanie", złożonego w siedzibie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. w dniu [...]r. Pismo to, po wyjaśnieniu rzeczywistej intencji wnioskodawcy, potraktowane zostało jako wniosek o wznowienie postępowania. W przekonaniu Sądu powyższe okoliczności dowodzą, iż strona skarżąca w dacie złożenia odwołania od rozstrzygnięcia Prezydenta Miasta z dnia [...]r., czyli w dniu [...]r. z pewnością posiadała wiedzę o decyzji z dnia [...]r., ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego. Wiedzę tę strona powzięła już z lektury uzasadnienia decyzji z dnia [...]r. Ustalenie to potwierdza sam skarżący. W pełni zasadne jest tym samym ustalenie, iż strona skarżąca posiadała wiedzę o decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego przed złożeniem odwołania od decyzji z dnia [...]r. W konsekwencji uzasadnione jest twierdzenie, iż skarżący uchybił terminowi jednego miesiąca od dnia dowiedzenia się o decyzji, na złożenie wniosku o wznowienie postępowania, co oznacza, iż organ administracji działając w oparciu o obowiązujące przepisy prawa zobligowany był odmówić wznowienia postępowania na podstawie art. 149 k.p.a. Mając na względzie zarzuty strony powtórzyć należy, iż jednomiesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania liczony jest od dnia dowiedzenia się o decyzji. Nie jest, jak już było to wywiedzione konieczne doręczenie decyzji. W niniejszej sprawie strona wiedzę o decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego powzięła z decyzji z dnia [...]r., natomiast wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją lokalizacyjną zawarła dopiero w piśmie z dnia [...]r., co jednoznacznie potwierdziła, na wezwanie organu, w piśmie z dnia [...]r. Oświadcza w nim, iż na podstawie art. 145 §1 pkt 4 k.p.a. wnosi o wznowienie postępowania w sprawie decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]r. w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego, z powodu pominięcia go przez organ ją wydający jako strony postępowania bez winy wnioskującego. W świetle powyższego organ prawidłowo badał jako wniosek o wznowienie postępowania pismo strony ze stycznia 2009 roku, nie jak chciałby skarżący pismo z [...]r., gdyż wówczas w piśmie tym strona nie zawarła żadnego wniosku, który wskazywałby, iż intencją strony jest wznowienie postępowania i obligowałby organ do wyjaśnienia wątpliwości co do rzeczywistej woli strony. Organy administracji nie mogą natomiast ani domniemywać znaczenia oświadczeń strony, ani ich dowolnie wywodzić, interpretować na podstawie niejasnych pism. W efekcie końcowym nie istniały żadne przesłanki aby pismo z dnia [...]r. potraktować jako wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego. Nie sposób bowiem pominąć, iż instytucja wznowienia postępowania administracyjnego, podobnie jak i instytucja stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, jest jednym z trybów nadzwyczajnych weryfikacji decyzji ostatecznych. Omawiane postępowanie składa się w zasadzie z dwóch etapów. W ramach pierwszego etapu, który można określić mianem "wstępnego", organ bada wyłącznie kwestie dopuszczalności wznowienia postępowania w kontekście podmiotowym, przedmiotowym, a nadto ustala, czy podanie o wznowienie postępowania zostało złożone w ustawowym terminie. Badając aspekt podmiotowy organ administracyjny winien zatem ustalić, czy podanie pochodzi od strony. W orzecznictwie sądowym ukształtował się jednak pogląd, podzielany zresztą w pełni przez skład orzekający w niniejszej sprawie, że w wypadku gdy wznowienie ma nastąpić z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., organ rozpatrując dopuszczalność wznowienia nie bada, czy podmiot wnoszący podanie istotnie ma przymiot strony w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją, gdyż kwestia ta staje się przedmiotem oceny i ustaleń w postępowaniu prowadzonym dopiero po wydaniu postanowienia, o jakim mowa w art. 149 § 2 k.p.a. (wyrok NSA z dnia 1 lutego 2008 r., II OSK 1981/06, niepubl., dostępny Lex nr 510752). Przy czym postanowienie o wznowieniu postępowania może zapaść wyłącznie, gdy organ uzyska pozytywny wynik ustaleń w zakresie zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie. Oceniając natomiast aspekt przedmiotowy, organ bada, czy decyzja, której dotyczy żądanie wszczęcia postępowania posiada przymiot ostateczności i nadal funkcjonuje w obrocie prawnym, a nadto czy w podaniu o wznowienie postępowania wskazano jedną z podstaw wznowienia przewidzianych w przepisach art. 145 § 1 pkt 1-8 k.p.a. i art. 145a k.p.a. Pozytywna ocena wspomnianych przesłanek, które - co trzeba podkreślić - muszą być spełnione łącznie, nakłada na właściwy organ obowiązek wydania postanowienia o wznowieniu postępowania, natomiast negatywna ocena którejkolwiek z nich obliguje go do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania. Wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania na wniosek, pomimo uchybienia odnośnego terminu, stanowi rażące naruszenie prawa, godzi bowiem w zasadę ogólną trwałości decyzji administracyjnych, wynikającą z art. 16 § 1 k.p.a. Uchybienie terminu do wniesienia podania o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest podstawą do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania na podstawie art. 149 §3 k.p.a. (wyrok WSA z dnia 11 października 2007r., V SA/Wa 1114/07, niepubl., dostępny Lex Nr 420121). Mając na uwadze formułowane przez skarżącego zarzuty merytoryczne skierowane już do samej decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego wyjaśnić należy, iż pozostają one bez wpływu na wynik postępowania. Przedmiotem skargi do Sądu jest wyłącznie ocena legalności, czyli zgodności z obowiązującymi przepisami prawa zaskarżonej decyzji Kolegium oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Ł. o odmowie wznowienia postępowania w sprawie ostatecznej decyzji tego organu z dnia [...]r. Na tym etapie Sąd nie jest zobligowany do kontroli decyzji merytorycznej, stąd zarzuty strony pozostają bez wpływu na wynik postępowania. Reasumując, argumentacja organów stanowi wypełnienie wytycznych zawartych w powoływanym wyroku. Organy zastosowały się do każdej wskazówki, w sposób szczegółowy i wyczerpujący ustaliły stan faktyczny i przeprowadziły jego analizę w świetle obowiązujących przepisów ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Wywiedzione w ten sposób wnioski uzasadniły w sposób określony w przepisie art. 107 §3 k.p.a. Zaskarżona decyzja jest prawidłowa a przedstawiona przez organ argumentacja i wykładnia zastosowanych przepisów zasługują na uwzględnienie. Podnoszone w skardze uchybienia nie stanowią naruszenia prawa materialnego ani naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji w myśl art. 145 §1 pkt 1 p.p.s.a. W niniejszej sprawie nie zachodzą również przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w myśl art. 145 §1 pkt 2 powołanej ustawy. Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. ar