I OSK 900/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) Sędziowie sędzia NSA Anna Łukaszewska-Macioch sędzia del. NSA Roman Ciąglewicz Protokolant sekretarz sądowy Joanna Drapczyńska po rozpoznaniu w dniu 12 października 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P.Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lutego 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1336/10 w sprawie ze skargi P.Ł. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 14 czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1336/10 oddalił skargę P.Ł. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 14 czerwca 2010 r. nr [...]w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Starosta Powiatu Garwolińskiego decyzją z dnia 28 kwietnia 2009 r. nr [...], z tym samym dniem zarejestrował P.Ł. jako osobę bezrobotną i jednocześnie odmówił mu przyznania prawa do zasiłku. Następnie Starosta Powiatu Garwolińskiego decyzją z dnia 18 lipca 2009 r. nr [...], z tym samym dniem pozbawił skarżącego statusu osoby bezrobotnej i w uzasadnieniu podał, że podjął on pozarolniczą działalność gospodarczą w związku z otrzymaniem dotacji z Funduszu Pracy na rozpoczęcie działalności gospodarczej. Z kolei Oddział Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Siedlcach pismem z dnia 24 lipca 2008 r. poinformował, że skarżący P.Ł. pobiera po ustaniu zatrudnienia zasiłek chorobowy za okres od 6 maja 2009 r. do 5 sierpnia 2009 r. Po wznowieniu postępowania w dniu 17 sierpnia 2009 r., Starosta Powiatu Garwolińskiego decyzją z dnia 18 sierpnia 2009 r. nr [...], działając na podstawie art. 104, 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., uchylił decyzję Starosty Powiatu Garwolińskiego z dnia 18 lipca 2009 r. nr [...]i jednocześnie orzekł o pozbawieniu skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem 6 maja 2009 r. W uzasadnieniu natomiast powołał się na treść art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. z 2008 r. Dz. U. Nr 69, poz. 415 ze zm.). W odwołaniu z dnia 4 września 2009 r. do Wojewody Mazowieckiego skarżący podniósł, że pierwszą część zasiłku otrzymał w dniu 30 lipca 2009 r., a więc w czasie gdy był bezrobotnym nie pobierał tego świadczenia i spełniał przesłanki do posiadania statusu osoby bezrobotnej. Z kolei Oddział Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Siedlcach pismem z dnia 8 września 2009 r. powiadomił organ, że wypłata zasiłku chorobowego po ustaniu zatrudnienia przez skarżącego nastąpiła za podany już wyżej okres w dniu 30 lipca 2009 r. Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia 8 października 2009 r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję i w uzasadnieniu podał, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, bezrobotnym jest osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie, która nie nabyła prawa do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej, renty socjalnej, renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę albo po ustaniu zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności, nie pobiera nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego, świadczenia rehabilitacyjnego, zasiłku chorobowego, zasiłku macierzyńskiego lub zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego. Tymczasem skarżącemu przyznano od dnia 6 maja 2009 r. zasiłek chorobowy, zaś z pisma korygującego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wynika, że jego wypłata za okres od 6 maja 2009 r. do 26 lipca 2009 r. została dokonana w dniu 30 lipca 2009 r. Pomimo, iż świadczenie wypłacono jednorazowo już po utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej, to obejmowało ono okres, w którym status taki strona w dalszym ciągu posiadała. Stąd też organ uznał, że spełniona została przesłanka zezwalająca na uchylenie decyzji ostatecznej i orzeczenie o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem 6 maja 2009 r. Podkreślono jednocześnie, że skarżący został poinformowany o wynikającym z art. 74 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, obowiązku zawiadomienia w ciągu 7 dni powiatowego urzędu pracy o podjęciu zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub pozarolniczej działalności oraz zaistnienia innych okoliczności powodujących utratę statusu bezrobotnego albo utratę prawa do zasiłku. W wyniku skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 lutego 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 2020/09, uchylił zaskarżoną decyzję i w uzasadnieniu podał m.in., że badając ponownie sprawę, organ powinien odnieść się do zarzutów skarżącego wyrażonych w odwołaniu i dokonać pogłębionej analizy treści art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w kontekście pisma Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Siedlcach Inspektorat w Garwolinie z dnia 8 września 2009 r. W tej sytuacji Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia 14 czerwca 2010 r. nr [...], mając za podstawę art. 10 ust. 7 pkt 2 i art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny oraz na wskazane już argumenty – podał, że stosownie do treści art. 61 ust. 1 pkt 2 lit d ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (tekst jedn. z 2005 r. Dz. U. Nr 31, poz. 267 ze zm.), prawo do zasiłków chorobowych i ich wysokość ustala oraz wypłaca ZUS – dla osób uprawnionych do zasiłku za okres po ustaniu zatrudnienia, a w myśl art. 64 tej ustawy, wypłata zasiłku winna być dokonana niezwłocznie, nie później jednak niż w ciągu 30 dni od daty złożenia dokumentów niezbędnych do stwierdzenia uprawnień do zasiłku i jeśli wypłaty nie dokonano w terminie, ZUS jest zobowiązany do wypłaty odsetek. Zatem faktyczna wypłata zasiłku nie ma żadnego wpływu na fakt nabycia przez uprawnionego prawa do zasiłku i oznacza, że skarżący nabył prawo do zasiłku chorobowego za okres od 6 maja do 5 sierpnia 2009 r. i nie spełniał warunków do nabycia statusu osoby bezrobotnej na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 lit c ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, a nie zmienia tego stanu rzeczy użyte w tym przepisie sformułowanie "nie pobiera". Natomiast jeśli chodzi o zarzuty procesowe, to organ oparł się wyłącznie na dowodach znanych skarżącemu i w konsekwencji stan faktyczny sprawy jest bezsporny. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący P.Ł. wniósł o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania zarzucając im: 1) naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 153 P.p.s.a. i art. 11 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w wyniku niezastosowania się przez Wojewodę Mazowieckiego do wskazania zawartego w wyroku WSA w Warszawie z dnia 18 lutego 2010 (sygn. akt. II SA/Wa 2020/09), co do dalszego postępowania w zakresie nakazu odniesienia się do zarzutów zawartych w odwołaniu. 2) naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 2 ust 1 pkt 2 lit. c ustawy poprzez przyjęcie, iż sam fakt nabycia prawa do zasiłku chorobowego przez osobę bezrobotną powoduje iż z tym dniem nie spełnia ona definicji osoby bezrobotnej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W motywach wyroku Sąd I instancji stwierdził, że w myśl art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. WSA w Warszawie wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 18 lutego 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 2020/09 rozpoznając już niniejszą sprawę stwierdził, że skoro skarżący wskazał, iż – wbrew twierdzeniom ZUS nie pobierał tego zasiłku w całym okresie wskazanym przez organ, ale otrzymał jednorazową wypłatę zasiłku w dniu 30 lipca 2009 r. – to w tej sytuacji: "powinno to mieć wpływ na interpretację przepisu art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.). Fakt wypłacenia skarżącemu jednorazowo zasiłku w dniu 30 lipca 2009 r. potwierdza pismo Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Siedlcach Inspektorat w Garwolinie z dnia 8 września 2009 r., skierowane do Powiatowego Urzędu Pracy w Garwolinie. Są to nowe okoliczności i dowody w sprawie, które powinny być wzięte pod uwagę przez organ II instancji. Tymczasem w decyzji organu drugiej instancji organ co prawda odnosi się do pisma ZUS, ale nie wykazuje w żaden sposób dlaczego uznał, że jednorazowa wypłata zasiłku powoduje, iż skarżący nie mieści się w dyspozycji cyt. wyżej art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Rozważania organu II instancji są ograniczone tylko do podania treści przepisu i wskazania, że skarżący nie mógł mieć statusu osoby bezrobotnej. Organ pomija lub zdawkowo odnosi się więc do zarzutów skarżącego zawartych w odwołaniu. Takie uzasadnienie decyzji Wojewody Mazowieckiego narusza treść przepisu art. 107 § 3 k.p.a., a w konsekwencji łamie określoną w art. 11 k.p.a. zasadę przekonywania. Badając ponownie sprawę, organ powinien odnieść się do zarzutów skarżącego wyrażonych w odwołaniu i dokonać pogłębionej analizy treści art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w kontekście pisma Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Siedlcach Inspektorat w Garwolinie z dnia 8 września 2009 r. Zatem wskazania Sądu były jednoznaczne, a mianowicie organ miał powinność ustosunkowania się do faktu wypłaty skarżącemu zasiłku przez ZUS dopiero w dniu 30 lipca 2009 r. w kontekście dyspozycji art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy. W ocenie Sądu I instancji, organ wypełnił wykazany już wyżej obowiązek. W zaskarżonej bowiem decyzji powołał się na treść art. 61 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (tekst jedn. z 2005 r. Dz. U. Nr 31, poz. 267 ze zm.) zgodnie z którym prawo do zasiłków chorobowych i ich wysokość ustala oraz wypłaca ZUS – dla osób uprawnionych do zasiłku za okres po ustaniu zatrudnienia. Niezależnie od powyższego przywołał przepis art. 64 powyższej ustawy w myśl którego wypłata zasiłku winna być dokonana niezwłocznie, nie później jednak niż w ciągu 30 dni od daty złożenia dokumentów niezbędnych do stwierdzenia uprawnień do zasiłku. W dalszej natomiast części organ powołał przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.) z którego treści wynika z kolei, że bezrobotnym jest m.in. osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej (...), która nie nabyła m.in. zasiłku chorobowego. Stąd też organ w dalszej części uzasadnienia skonstatował, że skoro skarżący nabył prawo do zasiłku chorobowego od dnia 6 maja 2009 r., to mimo faktu wypłaty mu tego zasiłku w dniu 30 lipca 2009 r., nie jest to przesłanka przesądzająca o statusie bezrobotnego, a jest nią fakt "nabycia" prawa do zasiłku chorobowego, o czym stanowi cytowany już wyżej przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy. Po pierwsze organ wykonał wskazania Sądu i przeprowadził w zaskarżonej decyzji analizę przepisu art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy w powiązaniu z faktem wypłaty skarżącemu zasiłku w dniu 30 lipca 2009 r. Po drugie zaś, powyższa ocena jest – w ocenie Sądu – prawidłowa. Nie może bowiem umknąć z pola widzenia fakt, że stosownie do treści wspomnianego już wyżej przepisu, osoba bezrobotna przede wszystkim musi być "zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia". Zatem jeśli chodzi o przesłankę zdolności do podjęcia zatrudnienia, to należy ją rozumieć jako brak przeszkód zdrowotnych do jej wykonywania. Innymi słowy mówiąc, nie można być zdolnym do podjęcia zatrudnienia, posiadając jednocześnie udokumentowaną niezdolność do pracy, a w rozpoznawanej sprawie zaświadczeniem lekarskim nr [...]orzeczono niezdolność skarżącego do świadczenia pracy od dnia 6 maja 2009 r. do dnia 19 maja 2009 r. i zaświadczeniem lekarskim nr [...]od dnia 20 maja 2009 r. do dnia 2 czerwca 2009 r. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył P.Ł., reprezentowany przez adwokata. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie prawa przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. a) art. 153 P.p.s.a. w zw. z art. 11, art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez uznanie iż Wojewoda Mazowiecki w wydanej decyzji z dnia 14 czerwca 2010 r nr WPS-S.AW-9113/51/10 wypełnił obowiązek zastosowania się do wskazań zawartych w wyroku WSA w Warszawie z dnia 18 lutego 2010 (sygn. akt. II SA/Wa 2020/09) co do dalszego postępowania w zakresie nakazu odniesienia się do zarzutów zawartych w odwołaniu w sytuacji gdy organ drugiej instancji badając ponownie sprawę nie odniósł się do: - zarzutu naruszenia przez organ I instancji art. 145 § 1 pkt 5 Kpa w zw. z art. 2 ust 1 pkt 2 lit. c ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, - zarzutu rażącego naruszenia przez organ I instancji art. 10 § 1 Kpa, - zarzutu rażącego naruszenia przez organ I instancji art. 77 § 1, art. 80, art. 81 Kpa, poprzez niezebranie całego materiału dowodowego, uniemożliwienie stronie wypowiedzenie się co do zebranego materiału dowodowego, a w konsekwencji dokonanie dowolnej oceny posiadanych dowodów; b) art. 170 i art. 171 P.p.s.a. poprzez uznanie, iż ocena prawna zawarta w wyroku WSA w Warszawie z dnia 18 lutego 2010 (sygn. akt. II SA/Wa 2020/09) dotyczyła uznania legalności decyzji organu I instancji i wiąże Sąd, który wydał zaskarżony wyrok w tym zakresie w sytuacji, gdy ten Sąd nie mógł zbadać w pełni legalności tej decyzji, gdyż nie mógł uznać za udowodnione okoliczności podnoszonych przez stronę w uwagi na brak stanowiska Wojewody Mazowieckiego, który nie ustosunkował się do większości zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji organu I instancji, c) art. 151 P.p.s.a. poprzez uznanie, iż zaskarżona decyzja Wojewody Mazowieckiego została wydana zgodnie z prawem w sytuacji gdy Wojewoda Mazowiecki rozpatrując ponownie odwołanie naruszył art. 15 oraz art. 138 § 2 Kpa, poprzez nie uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i nie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w sytuacji pojawienia się po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji nowych dowodów w sprawie w postaci pisma korygującego wystosowanego przez ZUS oddział Siedlce, Inspektorat w Garwolinie (znak: [...]) z dnia 8 września 2009 r. Ponadto zarzucono naruszenie prawa materialnego tj. art. 2 ust 1 pkt 2 lit. c ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż samo posiadanie prawa do zasiłku chorobowego przez osobę bezrobotną powoduje iż z dniem nabycia tego prawa osoba ta nie spełnia definicji osoby bezrobotnej gdyż nie jest zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia. W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw. Dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie kontrola zaskarżonej decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia 14 czerwca 2010r. nie narusza w stopniu mającym znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, żadnego z przepisów stanowiących podstawy złożonej skargi kasacyjnej. W niniejszej sprawie zasadniczy problem wokół którego koncentrują się zarzuty skargi kasacyjnej sprowadza się do wykładni art. 2 ust. 1 pkt. 2 lit. c ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( Dz. U z 2008r. Nr. 69, poz. 415 ze zm. ). Zgodnie z tym przepisem ilekroć w ustawie jest mowa o bezrobotnym - oznacza to osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g lub lit. i, j, l, lub cudzoziemca - członka rodziny obywatela polskiego, niezatrudnioną i nie wykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, która m. in. nie nabyła prawa do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej, renty socjalnej, renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę albo po ustaniu zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności, nie pobiera nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego, świadczenia rehabilitacyjnego, zasiłku chorobowego, zasiłku macierzyńskiego lub zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego, W stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy bezsporne jest, że powodem pozbawienia skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem 6 maja 2009r. było ustalenie przez organ iż w okresie od dnia 6 maja 2009r. do dnia 26 lipca 2009r. skarżący pobierał zasiłek chorobowy. Nie jest kwestionowane również, że wypłata zasiłku nastąpiła dopiero w dniu 30 lipca 2009r. Zdaniem skarżącego fakt wypłaty zasiłku po upływie okresu na jaki został przyznany oznacza, że decyzja o pozbawieniu skarżącego statusu bezrobotnego z dniem 6 maja 2009r. jest wadliwa, ponieważ wykładnia art. 2 ust. 1 pkt. 2 lit. c ustawy prowadzi do wniosku, że dla pozbawienia statusu bezrobotnego znaczenie ma pobranie zasiłku chorobowego, a nie jak ocenił to Sąd I instancji nabycie do niego prawa. Z wykładnią zaprezentowaną w skardze kasacyjnej nie można się zgodzić. Z analizowanego przepisu wynika bowiem , że warunkiem koniecznym do przyznania ( zachowania statusu bezrobotnego ) jest m.in. zdolność i gotowość do podjęcia zatrudnienia oraz nie nabycie prawa lub tez nie pobieranie świadczeń wymienionych w przepisie. Niezdolność do podjęcia pracy oraz brak dyspozycyjności eliminują zainteresowanego z grona osób mogących ubiegać się o przyznanie, czy zachowanie statusu bezrobotnego. Bezrobotnym w ujęciu normatywnym może być zatem wyłącznie osoba fizyczna zdolna do pracy. Chodzi tu przy tym o zdolność do pracy w sensie prawnym (czyli zdolność do bycia pracownikiem, uwarunkowana wiekiem i posiadaniem przynajmniej ograniczonej zdolności do czynności prawnych - art. 22 § 2 i § 3 Kodeksu Pracy). Zdolność do pracy oznacza również taki stan zdrowia, który pozwala pracodawcy na stałe zatrudnianie danej osoby w pełnym wymiarze, a w przypadku niepełnosprawnego - co najmniej w połowie obowiązującego czasu pracy. Uznanie za osobę bezrobotną i wiążące się z tym przyznanie zasiłku dla bezrobotnych ma na celu złagodzenie skutków bezrobocia i dostarczenie niezbędnych środków utrzymania osobie, która z powodu niemożności podjęcia pracy nie posiada innych środków utrzymania. Ograniczając krąg osób, które mogą korzystać z tych specjalnych świadczeń, ustawodawca wyłączył osoby pobierające emeryturę, rentę z tytułu niezdolności do pracy, a także inne świadczenia pieniężne wyliczone w przepisie art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c/ ustawy. Posiadanie innych źródeł dochodu jak: emerytury, renty, zasiłku i świadczenia przedemerytalnego, świadczenia rehabilitacyjnego, zasiłku chorobowego, macierzyńskiego lub wychowawczego - niezależnie od ich wysokości - wyłącza uznanie takiej osoby za bezrobotną, a w przypadku posiadania statusu bezrobotnego uzasadnia jego pozbawienie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego termin "pobieranie" świadczenia należy wykładać rozszerzająco tzn. przyjąć, że "okres pobierania zasiłku chorobowego" obejmuje nie tylko okresy faktycznego pobierania tego zasiłku, ale również okresy ustawowo uprawniające do uzyskania zasiłku, nawet w sytuacji gdy ubezpieczony faktycznie zasiłku nie pobierał. Określenie " pobiera zasiłek " obejmuje nie tylko okresy faktycznego pobierania zasiłku chorobowego, ale także niekwestionowane okresy niezdolności do pracy z powodu choroby stwierdzonej orzeczeniem lekarskim, uprawniające do uzyskania zasiłku chorobowego, nawet wtedy gdy zasiłek nie był pobierany. Istotne znaczenie ma bowiem objęcie czasu choroby pełnym zakresem ubezpieczenia społecznego, a nie to czy ubezpieczony faktycznie skorzystał z należnych mu świadczeń z ubezpieczenia chorobowego. Pobieranie zasiłku chorobowego zawsze związane jest i wynika z faktu ubezpieczenia społecznego na wypadek choroby. Zgodnie z art. 7 pkt. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych ( Dz. U. Nr. 153, poz. 1227 ze zm. Z 2009r.) okresami nieskładkowymi są okresy: pobierania: a) wynagrodzenia za czas niezdolności do pracy wypłaconego na podstawie przepisów Kodeksu pracy, b) zasiłków z ubezpieczenia społecznego: chorobowego lub opiekuńczego, c) świadczenia rehabilitacyjnego, d) świadczeń wymienionych w lit. b i c po ustaniu obowiązku ubezpieczenia Z pobieraniem zasiłku mamy więc do czynienia już z chwilą uzyskania prawa do zasiłku chorobowego, ponieważ od tego momentu istnieje możliwość jego pobierania, a wiec skorzystania ze świadczenia . Bez znaczenia jest przy tym czy i kiedy doszło do faktycznej wypłaty zasiłku. W rozpoznawanej sprawie, jak wspomniano wcześniej, nie jest kwestionowana okoliczność, że skarżący od dnia 6 maja 2009r.po ustaniu zatrudnienia nabył prawo do zasiłku chorobowego. W piśmie ZUS Oddział w Siedlcach, które wpłynęło do Powiatowego Urzędu Pracy w Garwolinie w dniu 27 lipca 2009r. prawo to określono poprzez sformułowanie " pobiera zasiłek chorobowy ". Bezsporna jest jednak najważniejsza kwestia, że od dnia 6 maja 2009r. skarżący chorował i w związku z tym uzyskał prawo do pobierania zasiłku chorobowego, który został mu wypłacony dopiero w dniu 30 lipca 2009r. Oznacza to, przy uwzględnieniu wyżej przedstawionych uwag, iż w przypadku skarżącego od dnia 6 maja 2009r. pobierał on zasiłek chorobowy w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt. 2 lit. c ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W świetle powyższego nie można Sądowi I instancji postawić zarzutu błędnej wykładni art. 2 ust. 1 pkt. 2 lit. c ustawy. Powoduje to, iż pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo na podstawie art. 151 Ppsa oddalił skargę. Nie doszło też do zarzucanego w skardze kasacyjnej naruszenia zaskarżoną decyzją art. 15 Kpa i art. 138 § 2 Kpa. W sprawie zachowana została zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego określona w art. 15 Kpa, a organ odwoławczy w niebudzącym wątpliwości stanie faktycznym sprawy, nie miał obowiązku zastosowania art. 138 § 2 Kpa, co potwierdza brzmienie samego przepisu. Nie został naruszony również zaskarżonym wyrokiem art. 145 § 1 pkt. 5 Kpa. W dniu 27 lipca 2009r. do Powiatowego Urzędu Pracy w Garwolinie wpłynęło pismo ZUS z dnia 24 lipca 2008r. informujące o przyznaniu skarżącemu od dnia 6 maja 2009r. zasiłku chorobowego. Mając na uwadze datę pisma, przy uwzględnieniu daty pierwszej decyzji o pozbawieniu skarżącego statusu bezrobotnego ( 18 lipca 2009r. ) wynikały z niego dla organu istotne, nowe okoliczności , które nie były znane w dacie podjęcia decyzji, a które uzasadniały wznowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt. 5 Kpa postępowania w sprawie. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr. 153, poz. 1270 ze zm. ) orzekł jak w sentencji.