II OSK 206/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Paweł Miładowski ( spr.) Sędziowie sędzia NSA Bożena Walentynowicz sędzia del. NSA Janusz Furmanek Protokolant asystent sędziego Konrad Młynkiewicz po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 15 października 2009 r. sygn. akt II SA/Bk 418/09 w sprawie ze skargi [...] S.A. z siedzibą w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i przekazania do ponownego rozpatrzenia sprawy odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji o ustaleniu warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnego w Białymstoku; 2. zasądza od [...] S.A. z siedzibą w B. na rzecz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w B. kwotę 447 (słownie: czterysta czterdzieści siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, wyrokiem z dnia 15 października 2009 r., sygn. akt II SA/Bk 418/09, po rozpoznaniu skargi Przedsiębiorstwa [...] S.A. w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia [...] maja 2009 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i przekazania do ponownego rozpatrzenia sprawy odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, uchylił zaskarżoną decyzję, stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości do czasu uprawomocnienia wyroku, a także zasądził od SKO w Białymstoku na rzecz Przedsiębiorstwa [...] S.A. w B. kwotę 457 zł. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. Nr [...] Prezydent Miasta Białegostoku ustalił warunki zabudowy dla zespołu zbiorników rektyfikacyjnych (o wys. do 35 m) na płycie fundamentowej wraz z konstrukcją stalową wsporczą do instalacji, wraz z infrastrukturą techniczną, na części działki oznaczonej nr [...], położonej w Białymstoku, przy ul. [...]. Decyzja ta w dniu [...] stycznia 2006 r. stała się ostateczna. Następnie decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. Nr [...] Prezydent Miasta Białegostoku ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu zbiorników rektyfikacyjnych (o wys. do 40 m) na płycie fundamentowej wraz z konstrukcją stalową wsporczą do instalacji wraz z jej obudową oraz budowie wentylatorni, pompowni, kotłowni, estakad rurociągowych (m.in. do obsługi procesu rektyfikacji), zbiorników magazynowych i innych urządzeń technicznych, na części działki nr [...], położonej w Białymstoku, przy ul. [...], wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną. Powyższa decyzja stała się ostateczna z dniem [...] stycznia 2007 r. W dniu [...] listopada 2007 r. [...] Spółka z o.o. w B. wystąpiła do Prezydenta Miasta Białegostoku z wnioskiem o wznowienie postępowań zakończonych opisanymi wyżej decyzjami, powołując się na przesłanki z art.145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2009 r., znak [...] Prezydent Miasta Białegostoku, rozpatrując ponownie ww. wniosek, wznowił postępowania w przedmiotowych sprawach. A następnie decyzją z dnia [...] marca 2009 r. odmówił uchylenia własnych decyzji ostatecznych z dnia [...] grudnia 2005 r., Nr [...] oraz z dnia [...] grudnia 2006 r., Nr [...]. Jako powód odmowy uchylenia przedmiotowych decyzji organ wskazał okoliczność, iż wnioskodawca nie posiada statusu strony w postępowaniach zakończonych ww. decyzjami ostatecznymi. W tej sytuacji brak jest podstaw do przeprowadzenia postępowania, co do przyczyn wznowienia określonych w art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 5 k.p.a. Od powyższej decyzji odwołała się [...] Spółka z o.o. Zarzuciła ona organowi I instancji naruszenie art. 28 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że skarżąca spółka nie jest stroną w sprawie, z uwagi na niewykazanie, że decyzje dotyczą jej interesu prawnego lub obowiązku. Odwołująca się spółka podniosła, iż w sprawie zachodzą szczególne okoliczności uzasadniające przyznanie jej przymiotu strony w postępowaniu zakończonym ww. decyzjami ostatecznymi, wskazując tu na negatywne oddziaływanie inwestycji na jej nieruchomość. W wyniku rozpoznania powyższego odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku decyzją z dnia [...] maja 2009 r. znak [...] uchyliło zaskarżone rozstrzygnięcie w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W ocenie organu odwoławczego, zebrany przez organ I instancji materiał dowodowy nie pozwala na przesądzenie, iż odwołująca się spółka nie jest stroną w sprawach, w których domaga się wznowienia postępowania. Wprawdzie nieruchomość stanowiąca własność skarżącej spółki nie graniczy z terenem, dla którego przedmiotowymi decyzjami ostatecznymi ustalono warunki zabudowy, jednakże z tego względu nie można a priori wykluczyć posiadania przez skarżącą spółkę interesu prawnego w tych sprawach. Według organu II instancji przedsięwzięcia, dla których ww. decyzjami ostatecznymi ustalono warunki zabudowy, ze względu na swój charakter (instalacje przemysłowe) mogą mieć zasięg oddziaływania wykraczający poza nieruchomości położone w ich bezpośrednim sąsiedztwie. Odwołująca się spółka powoływała się na powyższe okoliczności wnosząc jednocześnie o przeprowadzenie dowodów na tę okoliczność, czego jednak organ I instancji nie uczynił, uznając że zgłoszone wnioski dowodowe nie mają wpływu na tok postępowania w sprawie. Twierdzenie organu, jakoby wnioskowane przez skarżącą spółkę dowody pozostawały bez znaczenia dla sprawy, nie zostało jednak w żaden sposób uzasadnione. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wniosła [...] S.A. z siedzibą w B. Skarżąca zarzuciła, ze decyzja została wydana z naruszeniem art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez wyprowadzenie wniosku o braku dostatecznych podstaw do stwierdzenia, że [...] Spółka z o.o. nie jest stroną w sprawach, w których domaga się wznowienia postępowania, podczas gdy spółka nie pozostaje właścicielem, ani użytkownikiem wieczystym nieruchomości sąsiedniej i nie wykazuje się interesem prawnym do udziału w postępowaniu. Strona skarżąca podniosła także zarzut rażącego naruszenia prawa skutkującego nieważnością decyzji z mocy przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. przepisu art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 63 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 28 k.p.a., poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji, wobec braku przysługiwania [...] Spółka z o.o., statusu strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Skarżąca zarzuciła również naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego oraz naruszenie przepisów art. 7,10 § 1 i 81 k.p.a. poprzez całkowite przerzucenie na organ administracyjny ciężaru dowodzenia przysługiwania [...] Spółka z o.o. interesu prawnego do udziału w przedmiotowych postępowaniach. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uchylił zaskarżoną decyzję, stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości do czasu uprawomocnienia wyroku. Sąd wskazał, że stronami w sprawach o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu są, co do zasady właściciele albo użytkownicy wieczyści sąsiednich działek, przy czym mogą to być działki, które nie pozostają ze sobą w bezpośredniej styczności. W każdej konkretnej sprawie tego rodzaju organ wydający decyzję, ustalając krąg osób, które mają interes prawny w sprawie, musi badać, czy - a jeśli tak, to jak daleko - sięgać będzie oddziaływanie planowanej inwestycji oraz jego charakter. Wykazanie przez stronę interesu prawnego w tym postępowaniu będzie, więc równoznaczne z wykazaniem wpływu zamierzonej inwestycji na możliwość korzystania z nieruchomośc. Wojewódzki Sad Administracyjny w Białymstoku wskazał, że w przedmiotowej sprawie [...] Spółka z o.o. uzasadniała swój udział w sprawie w charakterze strony tym, iż zamierzona przez [...] S.A. inwestycja, w szczególności uruchomiona linia rektyfikacyjna, niekorzystnie wpływa na działkę spółki ze względu na przekroczenia norm hałasu. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika jednak, aby [...] Spółka z o.o. wskazała normy prawa administracyjnego, na której oparła swój interes prawny. Sąd podzielił pogląd organu I instancji, iż takie oczekiwanie strony nosi cechy jedynie interesu faktycznego, a nie prawnego. Prezydent Miasta Białegostoku prawidłowo wskazał, iż standardy emisji hałasu w środowisku w okresie wydawania przedmiotowych decyzji określało rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 29 lipca 2004 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 178, poz. 1841). Sąd podniósł, że jak wynika z akt sprawy tereny, na których zlokalizowana jest inwestycja stanowiąca przedmiot kontrolowanych decyzji, jak i teren [...] Spółki z o.o. są terenami przemysłowo - składowo - magazynowymi i w świetle przywołanej wyżej regulacji prawnej nie są terenami chronionymi akustycznie. Implikuje to stwierdzenie, iż w obowiązujących przepisach prawa brak jest normy, z której [...] Spółka z o.o. mogłaby wywieść interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. uprawniający do bycia stroną postępowań zakończonych kontrolowanymi w niniejszym przypadku rozstrzygnięciami administracyjnymi. Samo zaś, gołosłowne twierdzenie, iż planowana inwestycja będzie miała ujemny wpływ na nieruchomość wnioskodawcy nie jest równoznaczne z naruszeniem interesu prawnego. W ocenie Sądu, organ I instancji trafnie stwierdził, iż w takiej sytuacji bezprzedmiotowe byłoby przeprowadzanie szczegółowych pomiarów natężeń drgań, o co wnioskowała [...] Spółka z o.o., gdyż pozostałyby one bez wpływu na wynik prowadzonego postępowania. Stanowisko to, wbrew twierdzeniom organu II instancji zostało szczegółowo przedstawione w treści uzasadnienia organu I instancji. Sąd podzielił jednocześnie pogląd skarżącej spółki, iż to na [...] Spółce z o.o. spoczywał obowiązek wykazania interesu prawnego do udziału w postępowaniach zakończonych kontrolowanymi decyzjami administracyjnymi. Ten interes prawny ponad wszelką wątpliwość nie został jednak wykazany w okolicznościach niniejszej sprawy. Jednocześnie Sąd ten uznał, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku wydając zaskarżoną decyzję wadliwie zastosowało przepis art. 138 § 2 k.p.a., bowiem nie wykazało konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części, a przecież ta przesłanka uzasadnia podjęcie decyzji administracyjnej w tym trybie. Z powołanej wyżej normy prawa procesowego bowiem wynika, iż organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części. Wówczas to przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Wymaga przy tym podkreślenia, że organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania, gdy postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z rażącym naruszeniem norm prawa procesowego a więc wówczas, gdy organ I instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, bądź gdy postępowanie takie zostało przeprowadzone lecz w rażący sposób naruszono w nim przepisy procesowe. Żadne inne wady postępowania ani wady decyzji podjętej w postępowaniu pierwszoinstancyjnym nie dają organowi odwoławczemu podstaw do wydania decyzji kasacyjnej, o której mowa w omawianym przepisie. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie tego typu kwalifikowane wady postępowania przed organem I instancji nie wystąpiły. Nadto organ odwoławczy podejmując decyzję na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., nie sprecyzował jednocześnie, w jaki sposób należy uzupełnić materiał dowodowy postępowania zebrany przez organ I instancji, bowiem za takie nie można uznać jedynie ogólnikowe nakazanie wszechstronnego wyjaśnienia sprawy zgodnie z regułami płynącymi z art. 7 i art. 77 k.p.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła [...] Sp. z o.o. z siedzibą w B., zaskarżając tenże wyrok w całości i zarzucając mu: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego przez: a) błędne zastosowanie art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2003, Nr 80, poz. 717) w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez uznanie, że nie zachodzą podstawy do ustalania czy skarżąca ma interes prawny oraz czy powinna być stroną postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania, gdyż skarżąca - [...] Sp. z o.o. nie pozostaje właścicielem, ani użytkownikiem wieczystym nieruchomości bezpośrednio sąsiadującej z nieruchomością, oraz nieuwzględnienie negatywnego wpływu zamierzonej inwestycji na nieruchomość skarżącej. 2. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy poprzez: a) naruszenie art. 28 k.p.a. poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, co w konsekwencji polegało na błędnym przyjęciu, że skarżąca nie jest stroną z uwagi na nie dowiedzenie, że decyzja dotyczy interesu prawnego lub obowiązku skarżącej, b) pominięcie okoliczności faktycznych wynikających ze złożonych oświadczeń, dowodów oraz wniosków dowodowych, które w sposób dostateczny dowodzą, że w przedmiotowej sprawie zamierzona przez [...] S.A. inwestycja niekorzystnie wpływa na działkę [...] Sp. z o.o., a więc, że zachodzą szczególne okoliczności, uzasadniające przyznanie przymiotu strony w postępowaniu dotyczącym warunków zabudowy innemu podmiotowi niż właściciel lub wieczysty użytkownik, a więc w niniejszej sprawie przyznanie przymiotu strony skarżącej spółce z o.o. [...], c) pominięcie okoliczności faktycznej dotyczącej zlokalizowania na działce skarżącej [...] Sp. z o.o. stacji LPG, co przecież w sposób bezsporny musiało wpłynąć na charakter zabudowy na działce [...] S.A., d) art. 141 § 4 w zw. z art. 133 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez podjęcie rozstrzygnięcia i uzasadnienia z pominięciem całokształtu okoliczności sprawy, przez co Sąd uniemożliwił przeprowadzenie dowodów wnioskowanych w sprawie mających istotne znaczenie dla wykazania negatywnego oddziaływania zabudowy [...] S.A. na działkę należącą do [...] Sp. z o.o., e) naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 7 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy oraz pominięcie okoliczności i dowodów zgłaszanych przez stronę, co w konsekwencji doprowadziło do przyjęcia przez organ błędnego założenia, że to skarżąca spółka- [...] Sp. z o.o. a nie organ prowadzący postępowanie, miała zebrać cały materiał dowodowy niezbędny do rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy przez co nie wykazała swego interesu prawnego do udziału w postępowaniach zakończonych kontrolowanymi decyzjami administracyjnymi, f) naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku wydając uchyloną zaskarżonym wyrokiem decyzję wadliwie zastosowało art. 138 § 2 k.p.a., gdyż nie wykazało w jaki sposób należy uzupełnić materiał dowodowy zebrany przez organ I instancji, ani konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Wskazując na powyższe skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Przedsiębiorstwo [...] S.A. z siedzibą w B. wniósł o oddalenie w całości skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Kwestią zasadniczą dla rozstrzygnięcia niniejszej skargi kasacyjnej jest ustalenie czy właściciel nieruchomości, która bezpośrednio nie graniczy z nieruchomością objętą wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy może posiadać interes prawny w tym postępowaniu. Zgodnie z treścią art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W celu wykazania posiadania interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym koniecznym jest zatem wykazanie istnienia podstawy materialnoprawnej z której wynika interes prawny. Podkreślenia wymaga fakt, że to na skarżącym spoczywa obowiązek wykazania, iż posiada on interes prawny, który jednocześnie powinien być konkretny i realny. Wskazuje się również, że źródłem interesu prawnego lub uprawnienia jest zawsze norma prawna ogólna i abstrakcyjna (akt normatywny) lub jednostkowa i konkretna (decyzja), mająca źródło w przepisach prawa materialnego (nie tylko prawa administracyjnego materialnego). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest pogląd, iż stronami postępowania administracyjnego o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu mogą być właściciele lub użytkownicy wieczyści działek sąsiednich (uchwała 5 sędziów NSA z dnia 25 września 1995 r., VI SA 13/95, ONSA 1995/4/154, wyrok NSA z dnia 17 maja 1999 r., IV SA 858/97, Lex nr 47313, wyrok NSA z dnia 7 marca 2000 r., IV SA 364/99, Lex nr 54743, wyrok NSA z dnia 23 maja 2005 r., OSK 1618/04, Lex nr 168098). Naczelny Sąd Administracyjny uznawał również, iż stronami tego postępowania mogą być - w zależności od okoliczności - także właściciele działek niesąsiadujących bezpośrednio z terenem zaplanowanej inwestycji. O interesie prawnym tych osób przesądzał bowiem zasięg oddziaływania danej inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości (wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2001 r., IV SA 594/99, Lex nr 54166, wyrok NSA z dnia 8 września 2004 r., OSK 394/04, Lex 160631). Status strony w postępowaniu o warunki zabudowy determinowany jest granicami oddziaływania planowanej inwestycji, przy czym oddziaływanie takie może polegać np. na emisji zanieczyszczeń, zapachów, uciążliwości korzystania z nieruchomości. Obszar oddziaływania może z jednej strony być tak niewielki, że nie będzie wykraczał poza granice nieruchomości na której planowana jest inwestycja, z drugiej jednak strony, zwłaszcza przy niektórych rodzajach inwestycji obszar oddziaływania może obejmować nieruchomości nie tylko sąsiednie, ale również takie, które bezpośrednio nie graniczą z nieruchomością objętą planami inwestycyjnymi. Przenosząc powyższe do realiów niniejszej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny podziela poglądy wyrażone w zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia [...] maja 2009 r., że zebrany przez organ I instancji materiał dowodowy nie pozwalał na przesądzenie, iż skarżąca spółka nie jest stroną w sprawach, w których domaga się wznowienia postępowania. Sam fakt, że nie ruchomość skarżącej nie graniczy z terenem, dla którego ustalono warunki zabudowy, nie przesądza sam w sobie o braku interesu prawnego. Jak niewadliwie wskazał organ II instancji, przedsięwzięcia dla których ww. decyzjami ostatecznymi ustalono warunki zabudowy, ze względu na swój charakter (instalacje przemysłowe) mogą mieć zasięg oddziaływania wykraczający poza nieruchomości położone w ich bezpośrednim sąsiedztwie. Podkreślenia wymaga fakt, że skarżąca kasacyjnie spółka wnosząc o wznowienie postępowania wskazywała na negatywne oddziaływanie inwestycji, dla których ustalono warunki zabudowy, wnosząc o przeprowadzenie przez organ dowodów na tę okoliczność. Mimo tego, że to na stronie, która podnosi, iż legitymuje się interesem prawnym ciąży obowiązek wykazania tego interesu, a co za tym idzie wskazania normy prawnej, mającej źródło w przepisach prawa materialnego brak podania takiego przepisu, nie oznacza, że strona tak rozumianym interesem prawnym nie legitymowała się, tym bardziej, że w niniejszej sprawie skarżąca kasacyjnie spółka wskazała, podstawę, z której wywodzi swój interes prawny w sprawie, jakim jest jej zdaniem negatywne oddziaływanie inwestycji na nieruchomość skarżącej spółki. Wyraźnego podkreślenia wymaga fakt, że w sytuacji gdy organ powziął wątpliwości w tym zakresie winien był zwrócić się do strony, w przewidzianym przepisami prawa administracyjnego trybie, o złożenie wyjaśnień w tym zakresie np. poprzez wskazanie, z jakiej normy prawnej wywodzi ona swój interes prawny. Wskazując na opisane powyżej braki postępowania przed organami administracji publicznej, uznać również należało za zasadne zarzuty skargi kasacyjnej odnoszące się do braków postępowania dowodowego, podniesione w pkt. 2b, 2c, 2d oraz 2 e skargi kasacyjnej. W zakresie zarzutu skargi kasacyjnej naruszenia art. 138 § 2 k.p.a trafnymi okazały się argumenty podnoszone w uzasadnieniu tejże skargi kasacyjnej, że uprawnienie organu odwoławczego do wskazania jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy ma charakter fakultatywny i w żaden sposób nie nakłada na organ obowiązku do precyzowania w jaki sposób należy uzupełnić materiał dowodowy. Podkreślenia wymaga to, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku uchylając decyzję organu pierwszej instancji wskazało w sposób jednoznaczny, że organ I instancji nie wyjaśnił kwestii możliwości wpływu inwestycji na nieruchomość skarżącej spółki, a w konsekwencji na sposób wykonywania przez nią władztwa nad jej nieruchomością, a zatem nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, co uzasadnia uchylenie decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji, gdyż jej rozstrzygnięcie wymaga uprzedniego przeprowadzenia postepowania wyjaśniającego w znacznej części. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku. O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sad Administracyjny orzekł na podstawie art. 203 pkt. 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.