II SAB/Wr 72/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Zygmunt Wiśniewski Sędzia WSA - Mieczysław Górkiewicz Sędzia NSA -Julia Szczygielska /sprawozdawca/ Protokolant - Magda Mikus po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 lutego 2011 r. sprawy ze skargi J.K. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami RP I. zobowiązuje Wojewodę D. do wydania orzeczenia w przedmiocie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami RP w terminie 30 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; II. zasądza od Wojewody D. na rzecz J.K. kwotę 100 złotych (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. J.K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie rozpoznania złożonego przez nią wniosku o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu skargi zostało podniesione, że skarżąca od długiego czasu oczekuje na wydanie w powyższej sprawie decyzji przez Wojewodę D.. Skarżąca wniosła zażalenie na bezczynność Wojewody. W postanowieniu z dnia [...]r. znak [...] ([...]) Minister Skarbu Państwa uznał zażalenie za zasadne i wyznaczył termin załatwienia sprawy, który upłynął 31 stycznia 2010 r.. Z uwagi na to, że przedmiotowa sprawa nadal nie jest załatwiona, J.K. wniosła o zobowiązanie Wojewody do wydania decyzji w przedmiocie rozpoznania złożonego przez nią wniosku o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami RP, zasadzenie kosztów postępowania według norm przepisanych oraz wydanie w oparciu o art. 155 u.p.p.s. postanowienia sygnalizacyjnego o stwierdzonych uchybieniach. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie, wskazując jednocześnie, że w dniu 29 września 2005r. do Wojewody D. wpłynął wniosek J.K. o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez I. i T. małżonków K. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. W toku postępowania wnioski w ustawowym terminie złożyli również S.K., S.K. i P.K.. W dalszej części odpowiedzi na skargę, Wojewoda D. opisał podjęte w sprawie czynności, wskazując, że postanowieniem nr [...] z dnia [...]r. wyznaczył termin rozpatrzenia wniosku do dnia 31 lipca 2006r., a następnie w postanowieniu nr [...] z dnia [...]r. termin załatwienia sprawy został wyznaczony do dnia 28 lutego 2007r., zaś postanowieniem nr [...] z dnia [...]r. do dnia 31 grudnia 2010r.. W dniu 27 kwietnia 2009r. do Wojewody wpłynęło pismo Ministerstwo Skarbu Państwa nr [...] ([...]) z dnia 23 kwietnia 2009r. informujące, że J.K. złożyła zażalenie na bezczynność Wojewody D. w sprawie o potwierdzenie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami RP. Ministerstwo zwróciło się z o odniesienie się do zarzutów strony, przedstawienie kalendarium postępowania oraz przesłanie akt sprawy. Pismem nr [...] z dnia 9 czerwca 2009r. Wojewoda D. przekazał do Ministerstwa Skarbu Państwa akta sprawy oraz udzielił wyjaśnień dotyczących stanu przedmiotowego postępowania. Jednocześnie pismem nr [...] z dnia 9 czerwca 2009r. organ prowadzący postępowanie wezwał strony, w terminie 6 miesięcy, do uzupełnienia braków formalnych wniosku o dowody potwierdzające wszystkie miejsca zamieszkania wnioskodawców: S.K., P.K. oraz S.K. na obecnym terytorium państwa polskiego. Wnioskodawcy przedłożyli dokumenty wskazane w powyższym wezwaniu kolejno w dniach: 16 lipca 2009r. i 3 września 2009r.. Minister Skarbu Państwa postanowieniem nr [...] ([...]) z dnia [...]r. uznał zażalenie J.K. za uzasadnione i wyznaczył Wojewodzie D. termin rozpatrzenia przedmiotowej sprawy w ciągu trzech miesięcy od uzupełnienia materiału dowodowego niezbędnego do wydania decyzji, nie później jednak niż do dnia 31 stycznia 2010r.. Dalej Wojewoda wskazał, że analiza treści w/w oświadczeń wnioskodawców o miejscach zamieszkania wykazała, że zawarte w nich informacje wymagają uzupełnienia w zakresie dotyczącym dat i okoliczności opuszczenia przez współwłaścicieli pozostawionej nieruchomości oraz przybycia przez nich na obecne terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W związku z powyższym, pismem nr [...] z dnia 18 listopada 2009r. wezwano strony, w terminie 6 miesięcy, do przedłożenia dowodów potwierdzających w/w dane. Dowody takie zostały dostarczone przez J.K. w dniu 25 listopada 2009r.. Następnie pismami nr [...] z dnia 15 marca 2010r. wystosowano do Urzędu Miasta K., Urzędu Miasta Ł., Starostwa Powiatowego w Ł., Starostwa Powiatowego w S., Starostwa Powiatowego w Ś. Starostwa Powiatowego w D.T., Starostwa Powiatowego w G.M., Urzędu Miasta w K., Starostwa Powiatowego w K., Starostwa Powiatowego w P. oraz Starostwa Powiatowego w M. zapytanie, czy współwłaściciele pozostawionej nieruchomości oraz ich spadkobiercy nabyli na w/w terenie prawo własności lub użytkowania wieczystego nieruchomości Skarbu Państwa z zaliczeniem na poczet ceny wartości mienia nieruchomego pozostawionego poza obecnymi granicami państwa polskiego, w związku z wojną rozpoczętą w 1939r.. Na powyższe zapytanie odpowiedzi nie udzieliły jeszcze Starostwo Powiatowe w Ś. oraz Urząd Miasta w K.. W związku z powyższym w piśmie nr [...] z dnia 30 listopada 2010r. Wojewoda ponownie) skierował do Starostwa Powiatowego w Ś. oraz do Urzędu Miasta w K. zapytanie o dotychczasowy stan realizacji w przedmiotowej sprawie. Postanowieniem nr [...] z dnia [...]r. wyznaczono kolejny termin rozpatrzenia przedmiotowego wniosku do dnia 31 marca 2011r.. W dniu 17 listopada 2010 r. do Wojewody D. wpłynęła skarga Pani J.K. na bezczynność organu administracji publicznej skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu za pośrednictwem Wojewody. W niniejszej sprawie – zdaniem Wojewody - nie zachodzi stan bezczynności organu. Podjęcie kolejnych kroków w niniejszym postępowaniu będzie możliwe bowiem dopiero po przekazaniu przez Starostwo Powiatowe w Ś. oraz Urząd Miasta w K. odpowiedzi na zapytanie Wojewody D.. Dzięki temu ustalony zostanie faktyczny dotychczasowy stan realizacji prawa do rekompensaty, co umożliwi wydanie postanowienia o pozytywnej ocenie spełnienia przez wniosek wymogów ustawowych, zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz. 1418 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje. Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod kątem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 2 przywołanej ustawy) oraz na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 wskazanego wyżej § 2 art. 3 omawianej ustawy (art. 3 § 2 pkt 8). Sprawując kontrolę administracji publicznej w granicach tak zakreślonej kognicji Sąd stwierdził, że niniejsza skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotowa sprawa dotyczy bowiem bezczynności Wojewody D. polegającej na niewydaniu orzeczenia w sprawie z wniosku J.K. dotyczącego potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez I. i T.K. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Z bezczynnością organu mamy do czynienia gdy w prawnie ustalonym terminie, organ nie podjął żadnych czynności w sprawie albo gdy wprawdzie prowadził postępowanie ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie określonym k.p.a. decyzji, postanowienia bądź innego aktu albo nie podjął stosownej czynności. Bezczynność organu musi istnieć w dniu rozpoznania skargi przez sąd. Materia związana z realizacją wskazanego wcześniej wniosku uregulowana została w przepisach ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz. 1418 ze zm.) – zwanej dalej "ustawą". W myśl art. 5 ust. 1 i ust. 3 ustawy potwierdzenie prawa do rekompensaty następuje w drodze decyzji na wniosek osoby ubiegającej się o potwierdzenie tego prawa. Powyższe oznacza, że w sprawie znajdują zastosowanie przepisy k.p.a. ze zmianami wynikającymi z przepisów przywołanej ustawy. W szczególności wskazać należy na przepis art. 35 § 1 k.p.a. nakazuje załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 k.p.a.). Do terminów załatwienia spraw nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (art. 35 § 5 k.p.a.). O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Dotyczy to także przyczyny zwłoki z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 k.p.a.). Podkreślenia wymaga zatem, że bezczynność organu istnieje zaraz po upływie ustawowych terminów załatwienia sprawy, niezależnie od tego, jakie były jej powody i w jakim stopniu organ wykazywał się aktywnością podczas prowadzonego postępowania, którego jednak nie zakończył (por. J. Zimmermann, glosa OSP 2000/6/87). Przywołane przepisy stanowią generalną wskazówkę dotyczącą załatwiania wszelkich spraw w postępowaniu administracyjnym – w tym również spraw dotyczących potwierdzenia prawa do rekompensaty. Terminy dwumiesięczne oraz miesięczne traktuje się jako terminy maksymalne. Ze względu na stopień skomplikowania spraw, w przypadku potwierdzenia prawa do rekompensaty możliwe jest również stosowanie terminów dwumiesięcznych. Z przekazanych Sądowi wraz z odpowiedzią na skargę akt wynika, że skarżąca pismem z dnia 29 września 2005 r. złożyła do Wojewody D. wniosek o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości położonej poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. W toku postępowania wnioski w powyższym zakresie złożyli także S.K., S.K. i P.K.. Postanowieniem z dnia [...]r. Nr [...] Wojewoda D. wyznaczył termin rozpatrzenia powyższego wniosku do dnia 31 lipca 2006r.. Następnie – bez podejmowania jakichkolwiek czynności – zostało podjęte drugie postanowienie z dnia [...]r. Nr [...], w którym termin załatwienia sprawy został wyznaczony do dnia 28 lutego 2007r.. Pismem z dnia 15 kwietnia 2009r. skarżąca zwróciła się do Ministerstwa Skarbu Państwa z zażaleniem na bezczynność Wojewody. Pismem z dnia 23 kwietnia 2009r. nr [...] ([...]) Dyrektor Departamentu Ewidencji, Reprywatyzacji i Rekompensat w Ministerstwie Skarbu Państwa poinformował organ o złożeniu przez J.K. powyższego zażalenia, zwracając się jednocześnie z prośbą o udzielenie wyjaśnień dotyczących stanu sprawy, odniesienie się do zarzutów strony, przedstawienie kalendarium postępowania oraz przesłanie akt sprawy. Pismem z dnia 9 czerwca 2009r. nr [...] Wojewoda D. przekazał do Ministerstwa Skarbu Państwa akta sprawy oraz udzielił wyjaśnień dotyczących stanu przedmiotowego postępowania. Również pismem z dnia 9 czerwca 2009r. nr [...] Wojewoda wezwał skarżącą do uzupełnienia przedłożonego wniosku w terminie 6 miesięcy od dnia otrzymania wezwania o dowody potwierdzające wszystkie miejsca zamieszkania S.K., P.K. oraz S.K. na obecnym terytorium państwa polskiego. Wnioskodawcy przedłożyli dokumenty wskazane w powyższym wezwaniu kolejno w dniach: 16 lipca 2009r. i 3 września 2009r.. Minister Skarbu Państwa postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] ([...]) uznał zażalenie J.K. za uzasadnione i wyznaczył Wojewodzie D. termin rozpatrzenia przedmiotowej sprawy w ciągu trzech miesięcy od uzupełnienia materiału dowodowego niezbędnego do wydania decyzji, nie później jednak niż do dnia 31 stycznia 2010r.. Pismem z dnia 18 listopada 2009r. nr [...] – na podstawie art. 6 ust. 1 i ust. 6 ustawy z dnia 8 lipca 2005r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej - wezwano strony, w terminie 6 miesięcy, do przedłożenia – z uwagi na rozbieżności istniejące w oświadczeniach - następujących dokumentów: dowodów dotyczących okoliczności przyjazdu W.K., J.K., K.K. i J.K. na obecne terytorium RP, w szczególności roku ich przybycia oraz miejscowości, do których się udały w/w osoby, a także dowodów dotyczących daty i okoliczności opuszczenia nieruchomości w Wawrykowie przez poszczególnych członków rodziny K.. Dowody takie zostały dostarczone przez J.K. w dniu 25 listopada 2009r.. Postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] Wojewoda wyznaczył termin rozpatrzenia powyższego wniosku do dnia 31 grudnia 2010r.. Następnie pismami z dnia 15 marca 2010r. nr [...] Wojewoda zwrócił się do Urzędu Miasta K., Urzędu Miasta Ł., Starostwa Powiatowego w Ł., Starostwa Powiatowego w S., Starostwa Powiatowego w Ś. Starostwa Powiatowego w D.T., Starostwa Powiatowego w G.M., Urzędu Miasta w K., Starostwa Powiatowego w K., Starostwa Powiatowego w P. oraz Starostwa Powiatowego w M. zapytanie, czy współwłaściciele pozostawionej nieruchomości oraz ich spadkobiercy nabyli na w/w terenie prawo własności lub użytkowania wieczystego nieruchomości Skarbu Państwa z zaliczeniem na poczet ceny wartości mienia nieruchomego pozostawionego poza obecnymi granicami państwa polskiego, w związku z wojną rozpoczętą w 1939 r.. Na powyższe zapytanie odpowiedzi nie udzieliły jeszcze Starostwo Powiatowe w Ś. oraz Urząd Miasta w K.. W związku z powyższym dopiero pismem z dnia 30 listopada 2010r. nr [...] Wojewoda zwrócił się ponownie do Starostwa Powiatowego w Ś. oraz do Urzędu Miasta w K. o sprawdzenie czy osoby: W.K., J.K, K.Z.K., J.K., J.K. z domu K., S.K., M.K. z domu B., P.K., S.K. i R.K. nabyły prawo własności lub prawo użytkowania wieczystego nieruchomości Skarbu Państwa, na terenie powiatu ś. z zaliczeniem na poczet ceny wartości mienia pozostawionego poza obecnymi granicami państwa polskiego w związku z wojną rozpoczętą w 1939 r.. Postanowieniem z dnia [...]r. Nr [...] Wojewoda wyznaczył po raz kolejny nowy termin rozpatrzenia wniosku skarżącej do dnia 31 marca 2011r.. W tym miejscu wskazać należy, że orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest pogląd, że ustawa z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej nie przewiduje załatwienia sprawy przez pozostawienia pisma bez rozpoznania. Taka forma załatwienia sprawy przewidziana jest w art. 64 § 2 k.p.a. przy czym podkreśla się, że przepis ten służy wyłącznie usunięciu braków formalnych podania wynikających ze ściśle określonych przepisów i nie może zmierzać do merytorycznej oceny przedstawionego wniosku oraz dołączonych dokumentów. Nie można go też stosować na etapie uzupełniania materiału dowodowego w sprawie, gdyż ten etap wkracza już w fazę merytorycznego rozpoznania wniosku. Natomiast przywołany w wezwaniu art. 6 ust. 6 ustawy nakazuje wojewodzie wezwać wnioskodawcę do usunięcia braków wniosku, jeżeli nie spełnia on wymogów określonych w ust. 1-3 tego przepisu w terminie 6 miesięcy od dnia doręczenia wezwania. Przepis ten nie przewiduje jako skutku nieuzupełnienia wniosku pozostawienia go bez rozpoznania. Załączniki wskazane w w/w przepisie mają charakter dowodowy a nie formalny, dlatego wskazuje się, że nie są to wymagania formalne wniosku, które uprawniałby organ do zastosowania art. 64 § 2 k.p.a. (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 11 marca 2009 r. II SAB/Łd 68/08; wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 sierpnia 2009 r. I SAB/Wa 83/09; wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 lutego 2008 r. I SAB/183/07; wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 25 listopada 2009 r. II SAB/Bd 41/09 – dostępne nsa.gov.pl). Akceptując prezentowane wyżej stanowisko, należy w konsekwencji zgodzić się z poglądem, że po upływie sześciomiesięcznego terminu wyznaczonego w wezwaniu wystosowanym na podstawie art. 6 ustawy, organ obowiązany jest załatwić sprawę w terminach określonych w art. 35 k.p.a.. Jeżeli na skutek wezwania strona dokumentów nie składa, lub też złożone dokumenty nie spełniają określonych wymogów, to stanowi to podstawę do rozstrzygnięcia na podstawie dotychczas zgromadzonych dowodów, w terminach wynikających z art. 35 k.p.a.. Zakres badania przez Sąd sprawy ze skargi na bezczynność organu administracji sprowadza się w pierwszym rzędzie do rozważania, czy w występującym stanie faktycznym na organie spoczywa obowiązek wydania aktu lub dokonania czynności kończących postępowanie oraz wyjaśnienia jakie terminy określa ustawodawca do załatwienia spraw danego rodzaju i czy zostały one dochowane. Sprawa w której wniesiona została rozpatrywana przez Sąd skarga na bezczynność bezsprzecznie podlega załatwieniu w formie orzeczenia (w pierwszym etapie w formie postanowienia na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy, zaś w drugim etapie decyzji w oparciu o art. 5 ust. 3 ustawy, ewentualnie w formie decyzji o odmowie potwierdzenia prawa do rekompensaty na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy). Zgodnie z art. 104 § 1 k.p.a. decyzja rozstrzyga sprawę co do istoty lub w inny sposób kończy postępowanie. Rozstrzygając taką sprawę, na podstawie posiadanych dowodów poddanych swobodnej ocenie, organ winien ocenić spełnienie przez wnioskodawcę wymogów określonych w art. 2, art. 3 i art. 5 ust. 1 i ust. 2 ustawy i wydać stosowne orzeczenie. Przedstawiony Sądowi materiał dowody wskazuje, że przed upływem terminu wyznaczonego przez Ministra Skarbu Państwa organ podjął jedną czynność zmierzającą do załatwienia sprawy, tj. wezwania stron - pismem z dnia 18 listopada 2009r. nr [...] – do przedłożenia określonych dokumentów. W marcu 2010r. zostało zaś wydane kolejne już postanowienie wyznaczające nowy termin rozpatrzenia wniosku. Po wystosowaniu do określonych urzędów i instytucji pisma z dnia 15 marca 2010r. nr [...] Wojewoda podjął kolejne czynności dopiero w dniu 30 listopada 2010r., czyli po upływie ponad sześciu miesięcy. Stwierdzić zatem należy, że wniosek pochodzący od skarżącej do dnia rozpatrzenia skargi przez Sąd nie został rozpoznany stosowanie do obowiązujących przepisów przez wyczerpanie dyspozycji art. 104 k.p.a.. W konkluzji uprawnione jest więc twierdzenie, że organ naruszył obowiązek załatwienia sprawy w terminach zakreślonych art. 35 k.p.a. zatem pozostaje w bezczynności. Wobec przedstawionych wyżej okoliczności faktycznych i prawnych Sąd uwzględnił skargę na bezczynność i na podstawie art. 149 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. Orzeczenie o kosztach swoje wsparcie znalazło zaś w art. 200 p.p.s.a.. Na marginesie odnosząc się do wniosku o wydanie postanowienia sygnalizacyjnego, należy zauważyć, że orzeczenie sygnalizacyjne ma charakter fakultatywny. Art. 155 § 1 p.p.s.a. stanowi bowiem, że w razie stwierdzenia w toku rozpoznawania sprawy istotnych naruszeń prawa lub okoliczności mających wpływ na ich powstanie, skład orzekający sądu może, w formie postanowienia, poinformować właściwe organy lub ich organy zwierzchnie o tych uchybieniach. Oznacza to, że skład orzekający może wydać orzeczenie sygnalizacyjne. Należy również podkreślić, że wskazany przepis prawa dotyczy tzw. sygnalizacji w zakresie istotnych naruszeń prawa lub okoliczności mających wpływ na ich powstanie. Stwierdzenie zaś istotnych naruszeń prawa lub okoliczności mających wpływ na ich powstanie może mieć miejsce na każdym etapie rozpoznania sprawy. Skład orzekający może zatem te uchybienia stwierdzić w toku rozpoznawania sprawy, to jest od chwili wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego do chwili uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie. Postanowienie sygnalizacyjne jest postanowieniem sądu podjętym w toku postępowania. W niniejszej sprawie skarżąca wprawdzie wniosła o wydanie w oparciu o art. 155 u.p.p.s. postanowienia sygnalizacyjnego o stwierdzonych uchybieniach, jednakże nie wskazała jakie uchybienia w toku rozpoznawania sprawy przed Sądem miały miejsce. Stąd też wniosek w tym zakresie nie mógł zostać uwzględniony.