II GSK 494/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marzenna Zielińska Sędziowie NSA Urszula Raczkiewicz (spr.) Janusz Zajda Protokolant Małgorzata Olejowska po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Zarządu Województwa D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 3 lutego 2011 r. sygn. akt III SA/Wr 835/10 w sprawie ze skargi G. H, R. H. – N. s.c. na rozstrzygnięcie Zarządu Województwa D. z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie negatywnego rozpatrzenia wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej oddala skargę kasacyjną Zaskarżonym skargą kasacyjną wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. po rozpoznaniu sprawy ze skargi G. H. i R. H. na rozstrzygnięcie Zarządu Województwa D. z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie negatywnej oceny merytorycznej projektu o nazwie "Rozwój nowych usług turystycznych ośrodka N." uwzględnił skargę stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Zarząd Województwa D. Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym: G. H. i R. H., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą "N." s.c. G. H. i R. H. złożyli w dniu 17 września 2009 r. wniosek o dofinansowanie projektu o nazwie "Rozwój nowych usług turystycznych ośrodka N." w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego dla Województwa D. na lata 2007-2013 (RPO WD) w ramach Priorytet 1, Działanie 1.1, Schemat 1.1.D1, Podschemat 1.1.D1.a., zarejestrowany pod nr [...]. Na etapie oceny merytorycznej stwierdzono, że projekt uzyskał 30,5 pkt. Wniosek otrzymał jednak ocenę negatywną z powodu niespełnienia kluczowego Kryterium Nr 3 Sekcji 2 – "Poprawność i mierzalność wskaźników" o czym poinformowała spółkę D. Instytucja Pośrednicząca, dalej: DIP, pismem z dnia 15 marca 2010 r., o nr [...]. Od negatywnego wyniku oceny merytorycznej projektu w zakresie kryterium "Poprawność i mierzalność wskaźników" wnioskodawcy złożyli w dniu 21 marca 2010 r. odwołanie, które zostało uwzględnione a sprawa skierowana do ponownej oceny merytorycznej. Rozstrzygnięcie odwołania z dnia 26 kwietnia 2010 r. zostało podpisane przez Dyrektor DIP B. K. W wyniku przeprowadzenia ponownej oceny projektu uznano, że wniosek nie spełnia tym razem innego kluczowego kryterium Nr 2 Sekcji 3 oceny merytorycznej tj. "Efektywność ekonomiczna projektu" i projekt został wpisany na listę projektów nierekomendowanych do udzielenia dofinansowania, o czym DIP poinformowała stronę skarżącą w piśmie z dnia 25 czerwca 2010 r. G. H. i R. H. w dniu 5 lipca 2010 r. złożyli odwołanie, w którym zarzucili wadliwość zastosowanej procedury w stosunku do ponownej oceny merytorycznej wniosku, podnosząc jednocześnie zarzuty merytoryczne odnoszące się do zakwestionowanego kryterium. Rozstrzygnięciem odwołania z dnia 13 sierpnia 2010 r. Nr [...], DIP poinformowała wnioskodawców, że nie uwzględnia odwołania i uznaje, że kryterium kluczowe "Efektywność ekonomiczna projektu" nie zostało spełnione. W imieniu DIP pismo podpisała Dyrektor B. K. G. H. i R. H. złożyli wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy do Instytucji Zarządzającej (IZ), lecz rozstrzygnięciem wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 8 listopada 2010 r. wniosek nie został uwzględniony. Po rozpatrzeniu skargi G. H. i R. H. na informację w przedmiocie negatywnej oceny złożonego przez nich projektu, Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Zarząd Województwa D. Sąd stwierdził, że pisma zawierające rozstrzygnięcie odwołania z dnia 26 kwietnia 2010 r. oraz rozstrzygnięcie odwołania od ponownej negatywnej oceny merytorycznej projektu z dnia 13 sierpnia 2010 r. podpisane zostały przez tą samą osobę, tj. Dyrektora DIP B. K. Zdaniem Sądu I instancji wcześniejsze zaangażowanie B. K. w ocenę projektu, potwierdzone jej podpisem pod rozstrzygnięciem odwołania w kwietniu 2010 r. a następnie ponowne przez nią badanie tego projektu, zakończone rozstrzygnięciem odwołania z 13 sierpnia 2010 r., zawierającym informację o nieuwzględnieniu odwołania, stoi w sprzeczności z zasadami obiektywizmu i każe ocenić przeprowadzoną w niniejszej sprawie procedurę rozpoznania wniosku jako sprzeczną z literalnym brzmieniem bezwzględnie obowiązującego przepisu art. 30b ust. 3 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr. 84, poz. 712 ze zm.), dalej: z.p.p.r. Powyższe uchybienie stanowi w ocenie Sądu samoistną przesłankę do stwierdzenia, iż ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. Ponadto Sąd wskazał, że zasadnym jest zarzut naruszenia art. 26 ust. 2 z.p.p.r. Zgodnie bowiem z treścią tego przepisu, instytucja zarządzająca wykonując zadania, o których mowa w ust. 1, powinna uwzględniać zasadę równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz zapewnić przejrzystość reguł stosowanych przy ocenie projektu. Sąd I instancji wskazał, iż w rozpatrywanej sprawie wnioskodawcy w dniu 15 marca 2010 r. otrzymali pisemną informację o odrzuceniu wniosku, w której jako przyczynę odrzucenia podano niespełnienie jednego z kryteriów kluczowych oceny merytorycznej "Poprawność i mierzalność wskaźników". Od powyższej oceny wnioskodawcy wnieśli odwołanie kwestionując ocenę w tym zakresie. DIP w dniu 26 kwietnia 2010 r. uwzględniła odwołanie wnioskodawców i wyjaśniła, że w związku z pozytywnym rozpatrzeniem zarzutów zawartych w odwołaniu odnośnie kryterium kluczowego (czyli w zakresie wskazanym przez wnioskodawców) wniosek zostaje przywrócony do ponownej oceny merytorycznej. Tymczasem przy ponownej ocenie, tego samego wniosku, w dniu 25 czerwca 2010 r. w informacji o jego odrzuceniu wskazano, że wnioskodawcy nie spełnili innego kluczowego kryterium oceny merytorycznej tj. "Efektywność ekonomiczna projektu", ocenionego pierwotnie pozytywnie. Z powyższego w ocenie Sądu wynika, że przyjęto możliwość dokonywania ponownej oceny projektu w zakresie szerszym niż we wskazanym odpowiednio przez wnioskodawców pkt. 1.5.2 Procedury odwoławczej oraz w pouczeniu o środkach odwoławczych. Tymczasem rozważenia wymaga, czy takie działanie nie jest sprzeczne z treścią art. 26 ust. 1 pkt. 2 i ust. 2 z.p.p.r., a tym samym nie narusza zasady przejrzystości stosowanych reguł. W konkluzji Sąd stwierdził, że powyższe naruszenie prawa uzasadnia uwzględnienie skargi na podstawie art. 30c ust. 3 pkt 1 tej ustawy i stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Zarząd Województwa D. wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie: 1) art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 30c ust. 4 z.p.p.r. przez niewłaściwe zastosowanie polegające na braku w uzasadnieniu orzeczenia zaleceń dla organu, które winien on zastosować przy ponownym rozpoznaniu sprawy, tak aby rozstrzygnąć sprawę w sposób prawidłowy - w wyroku przedstawiona została analiza postępowania organu, wskazująca na jego wadliwości, nie zostały jednak zamieszczone wskazania co do postępowania organu przy ponownym rozpatrywaniu sprawy; 2) art. 30b ust. 3 z.p.p.r. - przez jego błędną i rozszerzającą wykładnię oraz wytycznych MRR z dnia 11 sierpnia 2009 r.: "Narodowe strategiczne ramy odniesienia. Wytyczne w zakresie wymogów jakie powinny uwzględniać procedury odwoławcze ustalone dla programów operacyjnych, dla konkursów ogłaszanych od dnia 20 grudnia 2008r." (zwanych dalej Wytycznymi MRR) - poprzez ich niezastosowanie polegające na bezpodstawnym przyjęciu, iż podpisanie przez tę samą osobę rozstrzygnięć dwóch odwołań wniesionych w jednej sprawie stanowi naruszenie bezwzględnie obowiązującego przepisu art. 30b ust. 3 z.p.p.r., podczas gdy takie działanie jest wypełnieniem w/w Wytycznych MRR i nie stanowi naruszenia art. 30b ust. 3 z.p.p.r. interpretowanego w sposób ścisły, zgodny z jego literalnym brzmieniem; 3) art. 26 ust. 2 z.p.p.r. w związku z punktem 1.5.2. Uszczegółowienia RPO WD na lata 2007-2013 przez jego błędną wykładnię polegającą na bezzasadnym przyjęciu, że organ w sposób nieuprawniony i naruszający zasadę przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektu, przyjął możliwość dokonywania ponownej oceny projektu w zakresie szerszym niż wskazany w pkt. 1. 5. 2. Uszczegółowienia oraz w pouczeniu o środkach odwoławczych, podczas gdy działanie organu w tej mierze stanowiło realizację zapisów Uszczegółowienia RPO, zgodnie z przyjętą i jednolicie stosowaną językową wykładnią zapisów tego dokumentu programowego i w żadnym zakresie nie było sprzeczne z pouczeniem skierowanym do wnioskodawców. W uzasadnieniu pierwszego zarzutu stwierdzono, że uzasadnienie wyroku narusza art. 141 § 4 p.p.s.a, gdyż zawartych w nim wskazań co do dalszego postępowania należy się domyślać, a brak wskazań stanowi o wadliwości zaskarżonego wyroku. W rozpoznawanej sprawie WSA dokonał oceny prawnej postępowania organu stwierdzając naruszenia prawa ale pominął wskazanie organowi w jaki sposób ma przeprowadzić ponowne postępowanie aby doprowadzić do pełnej i niewątpliwej zgodności z prawem. W odniesieniu do zarzutu drugiego w skardze kasacyjnej wskazano, że zgodnie z Wytycznymi MRR (str. 13): "W przypadku, jeżeli wniesiony środek odwoławczy rozpatrywany jest przez tę samą instytucję, w obrębie której uprzednio była przeprowadzona ocena projektu, należy przyjąć, iż podpisanie rozstrzygnięcia w zakresie środka odwoławczego, wniesionego przez wnioskodawcę, przez tę samą osobę, która uprzednio podpisała informację o wynikach oceny projektu, nie będzie stanowiło naruszenia art. 30b ust. 3 ustawy, jeżeli osoba ta nie brała osobiście udziału w ocenie projektu, a następnie w weryfikacji wniesionego środka odwoławczego". Ponadto wskazano, że Minister Rozwoju Regionalnego w Wytycznych MRR stwierdził także, iż "Samoistnej podstawy wyłączenia pracownika lub innej osoby nie powinien stanowić fakt dokonywania przez nich określonych czynności o charakterze czysto technicznym, nie mających charakteru ocennego". W odniesieniu do zarzutu trzeciego stwierdzono, że zaskarżony wyrok oparty został o wadliwą wykładnię Uszczegółowienia RPO, punkt 1.5.2. oraz pouczenia o środkach zaskarżenia zawartego w rozstrzygnięciu odwołania. Sąd I instancji stwierdził w uzasadnieniu (str. 11), że "przyjęto możliwość dokonywania ponownej oceny projektu w zakresie szerszym niż wskazany w pkt. 1.5.2. Uszczegółowienia RPO oraz w pouczeniu o środkach odwoławczych." Prawidłowość takiego działania organu, Wojewódzki Sąd Administracyjny poddał w wątpliwość i ostatecznie uznał je za sprzeczne z art. 26 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 z.p.p.r., a w szczególności naruszające zasadę przejrzystości reguł. Tymczasem, zgodnie z punktem 1.5.2. Uszczegółowienia RPO , w przypadku negatywnej oceny merytorycznej projektu, wnioskodawcy przysługuje uprawnienie do złożenia odwołania. Konsekwencją uwzględnienia odwołania jest przywrócenie projektu do ponownej oceny od zakwestionowanego etapu. Jednocześnie zapisy Uszczegółowienia RPO nie dają podstaw do przyjęcia, jak chce tego Sąd I instancji, że dopuszczalne i uprawnione jest przeprowadzenie ponownej oceny merytorycznej projektu w sposób wybiórczy, jedynie w zakresie objętym odwołaniem. Przemawiają za tym dwa argumenty po pierwsze, iż w wyniku odwołania pierwotna ocena zostaje unieważniona na skutek uwzględnienia odwołania, a po drugie - brak jest podstaw prawnych do takiego ograniczenia oceny, zarówno w przepisach prawnych jak i w regulacjach systemowych. Pouczenie o środkach odwoławczych zawarte w informacji o wyniku oceny projektu brzmi m.in.: "odwołanie nie przysługuje od wyników ponownej oceny projektu przeprowadzonej w efekcie uwzględnienia poprzednio wniesionego odwołania w tym samym zakresie". Zdaniem kasatora powyższe pouczenie informuje wnioskodawcę jedynie o tym, że o ile złożył odwołanie od negatywnej oceny projektu, kwestionując ją co do określonych kryteriów, a odwołanie to zostało uwzględnione i projekt skierowano do ponownej oceny, to o ile ta ponowna ocena będzie negatywna dla wnioskodawcy, nie przysługuje mu prawo zaskarżenia wyniku ponownej oceny co do tychże samych kryteriów. Pouczenie to w istocie potwierdza stanowisko strony wnoszącej skargę kasacyjną, iż ponowna ocena (dokonywana na skutek wniesienia odwołania) dotyczy całego projektu, a jedynie uprawnienie wnioskodawcy co do zaskarżenia tej ponownej oceny doznaje ograniczenia w tym sensie, iż nie może on kwestionować oceny kryteriów, którą kwestionował uprzednio. Taki jest w istocie sens fragmentu pouczenia podkreślonego przez Sąd I instancji: "w tym samym zakresie". Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. postanowieniem z dnia 16 marca 2011 r. po rozpoznaniu wniosku G. H. i R. H. odmówił dokonania wykładni zaskarżonego wyroku z dnia 3 lutego 2011 r., sygn. akt III SA/Wr 835/10 a Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 12 kwietnia 2011 r. sygn. akt. II GZ 210/11 zażalenie na to postanowienie oddalił. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a która w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Przystępując do oceny zarzutu naruszenia art. 30 b ust. 3 z.p.p.r. przypomnieć należy, że przepis ten stanowi, że w rozpatrywaniu środków odwoławczych nie mogą brać udziału osoby, które na jakimkolwiek etapie dokonywały czynności związanych z określonym projektem, w tym były zaangażowane w jego ocenę. Ustawa nie definiuje o jakie czynności związane z określonym projektem chodzi, ale też nie ogranicza katalogu tych czynności. Zatem w rozpatrywaniu środków odwoławczych nie powinny brać udziału nie tylko osoby zaangażowane bezpośrednio w ocenę ale także osoby wykonujące w związku z projektem inne czynności o charakterze merytorycznym. Jak wynika z uzasadnienia do projektu ustawy z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z wdrażaniem funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności (Dz. U. Nr 216, poz. 1370), którą dokonano nowelizacji ustawy z.p.p.r. w znacznym zakresie, wprowadzona regulacja "ma na celu zapewnienie maksimum obiektywizmu przy rozpatrywaniu określonego środka odwoławczego". Przesłanka ta powinna być zatem brana pod uwagę przy wykładni i stosowaniu omawianego przepisu a to oznacza, że nie powinien być wykładany zawężająco. Na gruncie rozpoznawanej sprawy ocena, czy zasada wynikająca z art. 30b ust. 3 ustawy z.p.p.r. została zachowana, wymaga więc zbadania, czy osoba, która rozpatrywała środek odwoławczy, dokonywała uprzednio czynności związanych z projektem na jakimkolwiek etapie jego oceny. Niewątpliwie "czynnością związaną z określonym projektem" jest czynność rozpatrywania środka odwoławczego od negatywnej oceny projektu. Zatem osoba, która po raz pierwszy rozpatrywała środek odwoławczy od negatywnej oceny danego projektu podlega z mocy ustawy wyłączeniu od rozpatrywania kolejnego środka odwoławczego. W rozpoznawanej sprawie zarówno rozstrzygnięcie odwołania z dnia 26 kwietnia 2006 r. przez jego uwzględnienie, jak i kolejne rozstrzygnięcie z dnia 13 sierpnia 2010 r. nieuwzględniające odwołania podpisane zostało przez tę samą osobę – Dyrektora D. Instytucji Pośredniczącej – B. K. W powołaniu na Wytyczne Ministra Rozwoju Regionalnego w skardze kasacyjnej stwierdzono, że podpisanie rozstrzygnięcia w zakresie środka odwoławczego, przez tę samą osobę, która uprzednio podpisała informację o wynikach oceny projektu, nie będzie stanowiło naruszenia art. 30b ust. 3 ustawy, jeżeli osoba ta nie brała osobiście udziału w ocenie projektu, a następnie w weryfikacji wniesionego środka odwoławczego. Argumentacja ta nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż w ustawie nie przewidziano takiego wyjątku od zasady zawartej w powołanym przepisie. W skardze kasacyjnej stwierdzono, że samoistnej podstawy wyłączenia pracownika lub innej osoby nie powinien stanowić fakt dokonywania przez nich określonych czynności o charakterze czysto technicznym, nie mających charakteru ocennego. W tym zakresie należy zauważyć, że brak jest racjonalnych przesłanek do uznania, że rozpatrzenie odwołania przez Dyrektora DIP jest nieistotną czynnością o charakterze technicznym i w związku z tym nie stanowi czynności "związanych z określonym projektem" w rozumieniu art. 30b ust. 3 ustawy z.p.p.r. Trafnie więc uznał Wojewódzki Sąd Administracyjny, że w sprawie doszło do naruszenia art. 30b ust. 3 ustawy, co już stanowi wystarczająca przesłankę do uznania, że została wypełniona przesłanka z art. 30c ust 3 pkt. 1 z.p.p.r. do uwzględnienia skargi przez Sąd I instancji. Zarzut kolejny, naruszenia art. 26 ust. 2 z.p.p.r. w związku z punktem 1.5.2. Uszczegółowienia RPO WD na lata 2007-2013 dotyczy błędnej wykładni, która polega według kasatora na bezzasadnym przyjęciu, że organ w sposób nieuprawniony i naruszający zasadę przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektu, przyjął możliwość dokonywania ponownej oceny projektu w zakresie szerszym niż wynikający z odwołania. W ocenie kasatora takie działanie jest uprawnione i znajduje oparcie w pkt. 1. 5. 2. Uszczegółowienia RPO, bowiem konsekwencją uwzględnienia odwołania jest przywrócenie projektu do ponownej oceny od zakwestionowanego etapu. Argumentacja ta jest chybiona. Przede wszystkim należy zauważyć, że zarówno w Uszczegółowieniu jak i Wytycznych dla wnioskodawców (pkt.2.6.6.) brak jest zapisów pozwalających na takie rozumienie uprawnień organu odwoławczego. W tym ostatnim dokumencie (str.33) stanowi się, że DIP w wyniku analizy i rozpatrzenia odwołania w sytuacji, gdy uwzględnia odwołanie to "przywraca projekt do ponownej oceny od zakwestionowanego etapu". Zapis ten nie potwierdza tezy budowanej przez kasatora, a wręcz przeciwnie wskazuje, że taki skutek (przywrócenie projektu do ponownej oceny) następuje w wyniku "analizy i rozpatrzenia odwołania" a nie weryfikacji oceny w części niezaskarżonej i projektu jako całości. Wskazać należy także, że zapisy na str. 32 omawianego punktu, gdzie stanowi się, iż wnioskodawca winien wskazać "w jakim zakresie ocena jego projektu przeprowadzona została w sposób niezgodny z kryteriami wyboru operacji finansowych przyjętymi przez Komitet Monitorujący" pozwala na przyjęcie, że przedmiotem ponownej oceny merytorycznej będą tylko te aspekty, które ujęto w odwołaniu. Zasadnie zatem, choć może nie dość stanowczo, Sąd I instancji stwierdził, że poszerzenie oceny o elementy w odwołaniu niekwestionowane narusza wynikającą z art. 26 ust 2 z.p.p.r. przejrzystość reguł w tym przypadku procesowych. Podzielając to stanowisko zauważyć należy, że składający odwołanie ma prawo oczekiwać, że nie pogorszy swej sytuacji na skutek odwołania. Wskazać trzeba także, że omawiana argumentacja skargi kasacyjnej nie wykazuje zbieżności ze zmianami wprowadzonymi do tekstu Wytycznych MRR w zakresie wymogów jakie powinny uwzględniać procedury odwoławcze, gdzie w podrozdziale 2.1. pkt. 8 dopisano zalecenie aby w ramach ponownej oceny przeprowadzanej w wyniku pozytywnego rozpatrzenia środków odwoławczych, weryfikowane były jedynie te elementy oceny pierwotnej projektu, które były przedmiotem procedury odwoławczej. Podkreślono, iż jest to zgodne z istotą i celem uruchamiania procedury odwoławczej, która co do zasady nie ma służyć wielokrotnej ocenie projektów, lecz weryfikacji tych jej elementów, które zaważyły na otrzymaniu oceny uniemożliwiającej zakwalifikowanie projektu do dofinansowania. Odnosząc się do zarzutu skargi kasacyjnej, dotyczącego naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 141 § 4 p.p.s.a. przez niezamieszczenie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazań co do dalszego postępowania należy zauważyć, że przepis ten wskazuje jakie elementy ma zawierać uzasadnienie wyroku, stanowiąc w zdaniu drugim, że jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego powinno także zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Omawiany przepis nie określa szczegółowo sposobu sporządzenia uzasadnienia. Istotnym jest jednak to, aby motywy pisemnego uzasadnienia wyroku zawierały elementy wskazane w art. 141 § 4 p.p.s.a. sporządzone w taki sposób, aby umożliwiły stronie podjęcie obrony przed niekorzystnym dla niej rozstrzygnięciem i dokonanie kontroli instancyjnej wskutek złożonej skargi kasacyjnej, gdyż w przeciwnym wypadku doszłoby do naruszenia mającego istotny wpływ na wynik sprawy. Stwierdzić należy, że wymaganiom w powyższym zakresie uzasadnienie wyroku Sądu I instancji odpowiada, natomiast nie zawiera wskazań co do dalszego postępowania, co jest uchybieniem Sądu I instancji. Uchybienie to nie prowadzi jednak do uwzględnienia skargi kasacyjnej. Zgodnie bowiem z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. podstawę skargi kasacyjnej może stanowić naruszenie przepisów postępowania, ale tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W skardze kasacyjnej nie wykazano, że omawiane uchybienie miało wpływ na wynik sprawy ograniczając się do konstatacji, że wskazania te powinny umożliwić organowi administracji w ponownym postępowaniu usunięcie uchybień przepisom prawa, z powodu których Sąd uchylił decyzję. Prowadzi to do wniosku, że uchybienie Sądu polegające na braku w motywach wyroku wyraźnych wskazań, skarga kasacyjna wiąże nie tyle z jego wpływem na wynik sprawy, ale z ewentualnymi trudnościami z zastosowaniem przyjętej w wyroku oceny prawnej w dalej prowadzonym postępowaniu. Tak postawiony zarzut nie może więc prowadzić do uwzględnienia skargi kasacyjnej, ponieważ nie wykazano, by stwierdzone naruszenie przepisów postępowania miało istotny wpływ na wynik sprawy. Dodatkowo Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że stan faktyczny sprawy nie był przedmiotem sporu, toteż – pomimo braku wyraźnych wskazań ze strony Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego – uzupełnienie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia nie będzie wymagane. Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku stwierdził istotne naruszenia art. 26 ust. 2 z.p.p.r. i 30 b ust. 3 z.p.p.r a ocenę tę Naczelny Sąd Administracyjny podziela. W toku ponownego rozpoznania sprawy niezbędne będzie zatem usunięcie omówionych powyżej naruszeń prawa w zakresie dotyczącym zapewnienia zgodności z art. 30 b ust. 3 z.p.p.r. przez wykluczenie podejmowania przez te same osoby ponownych rozstrzygnięć zawierających informacje o rozpatrzeniu środka odwoławczego. Natomiast wzgląd na zachowanie wymagań w zakresie przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów (art. 26 ust. 2 z.p.p.r.) oraz na dostosowanie do tekstu Wytycznych MRR, o czym była mowa wyżej, wymaga aby w ramach ponownej oceny przeprowadzanej w wyniku pozytywnego rozpatrzenia środków odwoławczych, weryfikowane były jedynie te elementy oceny pierwotnej projektu, które były przedmiotem procedury odwoławczej. W świetle tego, co powiedziano wyżej należało uznać, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i na mocy art. 184 p.p.s.a. orzec jak w sentencji.