III SA/Wa 1216/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Golat, Sędzia WSA Maciej Kurasz (sprawozdawca), Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Kurdej, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lutego 2011 r. sprawy ze skargi W. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości podatku od spadków i darowizn za 2002 r. oddala skargę 1. Na podstawie przedłożonych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie akt sprawy Sąd analizował następujący stan faktyczny i prawny: W dniu 24 czerwca 2009 r. p. W. R. (dalej jako: "Skarżący", lub "Strona") przesłał do Urzędu Skarbowego W. zeznanie podatkowe SD-3 o nabyciu rzeczy i praw majątkowych. Jako przedmiot opodatkowania Strona wykazała darowiznę środków pieniężnych o wartości 1.564.583,00 zł otrzymaną od F. Za moment powstania obowiązku podatkowego w podatku od spadków i darowizn Skarżący przyjął dzień 6 sierpnia 2008 r., tj. dzień sporządzenia wniosku o wiążącą interpretację przepisów prawa podatkowego, skierowanego do organu podatkowego. 2. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. na podstawie przepisów art. 207 i art., 21 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. dalej jako "ustawa Ord. pod.) w związku z art. 1 ust. 1 pkt 2, art. 2, art. 5, art. 6 ust. 1 pkt 4, art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1, art. 9 ust. 1, art. 15 i art. 15 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2004, Nr 142, poz. 1514 ze zm. – dalej jako "up.s.d.") ustalił Skarżącemu podatek w wysokości 361.930,00 zł od otrzymanej w 2002 r. i niezgłoszonej do opodatkowania darowizny w kwocie 400.000 Euro, przeliczonej według kursu średniego NBP z dnia powołania się na fakt nabycia tj. kursu Euro z dnia 23 czerwca 2009 r., co daje kwotę 1.820.720,00 zł (400.000 Euro x 4,5518 zł). Uzasadniając swoje stanowisko organ podatkowy pierwszej instancji wskazał, że za moment powstania obowiązku podatkowego nie może być uznany zgodnie z żądaniem Strony dzień 6 sierpnia 2008 r., ponieważ w tej dacie pełnomocnik Skarżącego sporządził wniosek skierowany do Ministra Finansów o wiążącą interpretację przepisów prawa podatkowego, która to instytucja nie ma charakteru wiążącego oświadczenia strony w postępowaniu podatkowym. Zdaniem organu podatkowego pierwszej instancji moment powołania się przez podatnika na fakt nabycia miał miejsce dopiero w dniu 23 czerwca 2009 r. tj. w dniu nadania w urzędzie pocztowym przesyłki zawierającej zeznanie SD-3 wraz z pismem wyjaśniającym. 3. W złożonym w ustawowym terminie odwołaniu pełnomocnik zarzucił naruszenie art. 2, art. 84 i art. 217 Konstytucji, art. 187 § 1, art. 191, art. 120 art. 121 § 1 ustawy Ord. pod. Podniósł, iż w marcu 2008 r. wykazał on otrzymane w 2002 r. darowizny w skorygowanym zeznaniu PIT-36 za 2002 r. jako dochód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym, wpłacając jednocześnie na konto urzędu skarbowego rzekomą zaległość podatkową wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej wysokości 1.020.331,10 zł. W tej sytuacji ustalenie zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn za rok 2002, stanowi obrazę art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz obrazę podstawowej definicji prawa. Zdaniem Strony, naruszenie art. 121 § 1 ustawy Ord. pod. polegało w szczególności na tym, że postępowanie w sprawie podatku dochodowego oraz w sprawie podatku od darowizny organ podatkowy pierwszej instancji prowadził odrębnie, podczas gdy w specyficznych okolicznościach jest to jedna sprawa. Ponieważ postępowanie w sprawie wniosku o określenie nadpłaty w podatku dochodowym oczekuje na rozstrzygnięcie w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym, to zdaniem odwołującego się, istnieją podstawy do zawieszenia postępowania w sprawie opodatkowania tych samych kwot podatkiem od spadków i darowizn. Natomiast w sytuacji, gdy nie zostaną podatnikowi zwrócone niesłusznie zapłacone kwoty rzekomego podatku dochodowego wraz z nienależnymi odsetkami, to postępowanie w sprawie podatku od spadków i darowizn winno być umorzone. W zakresie niewłaściwego zastosowania kursu walutowego pełnomocnik Strony wskazuje, że zgodnie z art. 6 ust. 4 ustawy o podatku od spadków i darowizn obowiązek podatkowy w tym podatku powstał w dniu sporządzenia wniosku o wiążącą interpretację przepisów prawa podatkowego, skierowanego do organu podatkowego. Przyjęcie innej daty przez organ podatkowy nie zostało właściwie uzasadnione, czym naruszone zostały art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 ustawy Ord. pod. 4. Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] lutego 2010r. odmówił zawieszenia toczącego się postępowania podatkowego. W uzasadnieniu wskazał, iż nie można uznać za zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 ustawy Ord. pod., oceny przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowości lub nieprawidłowości rozstrzygnięcia wydanego w sprawie rozpatrzenia wniosku o określenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych w sytuacji, gdy przedmiotem postępowania, o którego zawieszenie Strona wnosi, jest postępowanie podatkowe prowadzone w sprawie ustalenia wysokości podatku od otrzymanych przez Stronę darowizn. 5. Decyzją z dnia [...] marca 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej uznając, iż organ podatkowy pierwszej instancji niewłaściwie przyjął za moment powstania obowiązku podatkowego dzień nadania za pośrednictwem Poczty Polskiej zeznania podatkowego SD-3, skorygował wymiar podatku. Przyjął za moment powstania obowiązku podatkowego dzień wpływu do organu podatkowego wniosku Strony o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych - 29 styczeń 2009r., ustalając podstawę opodatkowania na kwotę 1.756.640 zł (400.000 Euro x 4.3916 zł). Po uwzględnieniu kwoty wolnej dla III grupy podatkowej ustalił podatek w wysokości 349.114 zł. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w wyczerpujący sposób odniósł się do postawionych w odwołaniu z dnia 23 grudnia 2009 r. zarzutów Strony oraz dokonał analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy. 6. We wniesionej w ustawowym terminie skardze pełnomocnik Strony zarzucił decyzji organu odwoławczego naruszenie przepisu art. 6 ust. 4 u.p.s.d. oraz art. 187 § 1 ustawy Ord. pod. i wniósł o uchylenie decyzji w części, w jakiej za podstawę opodatkowania przyjęto wartość darowizn wg kursu walutowego z dnia 29 stycznia 2009 r. zamiast z dnia 6 sierpnia 2008 r. oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Uzasadniając swoje żądanie podniósł, iż wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji stanowi pismo stwierdzające fakt nabycia darowizn w 2002r., bowiem skierowany był do organu podatkowego, a w opisie stanu faktycznego skarżący wprost wskazał, iż wypłaty z F. niewątpliwie stanowiły darowiznę. Przywołuje brzmienie art. 6 ust. 4 u.p.s.d., prezentując na tym tle swoje stanowisko, iż w przedmiotowej sprawie spełnione zostały dwie hipotezy norm prawnych zawartych w powołanym przepisie. To z kolei upoważnia do przyjęcia, że za właściwy moment powstania obowiązku podatkowego należy przyjąć dzień sporządzenia wniosku tj. dzień 6 sierpnia 2008 r. Wskazuje na brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego poprzez nieuwzględnienie przez Dyrektora Izby Skarbowej swojego własnego pisma z dnia 24 listopada 2008 r. oraz na dowolną ocenę czterech pism powołujących się na fakt nabycia przez Skarżącego darowizn w 2002 r. tj. nieuznanie za pismo pisma z dnia 6 sierpnia 2008 r., pominięcie milczeniem własnego pisma z dnia 24 listopada 2008 r., uznanie za pismo pisma ze stycznia 2009 r., które jest niemal identyczne w swej treści z pismem z dnia 6 sierpnia 2008 r. 7. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. 8. Sąd uznał, iż decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. uchylająca decyzję organu pierwszej instancji oraz ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn za 2002 r. nie narusza przepisów prawa materialnego jak i prawa procesowego, w stopniu dającym podstawę do jej uchylenia. Sąd nie dopatrzył się w przedmiotowej sprawie także wad powodujących obowiązek stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, czy też naruszeń przepisów prawa dających podstawę do wznowienia postępowania w sprawie . 9. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynikało, iż Skarżący w 2002 r. otrzymał darowizny od fundacji mającej siedzibę w Lichtensteinie. Skarżący pierwotnie przyjął, iż otrzymane przez niego darowizny stanowiły przychód opodatkowany podatkiem dochodowym. Następnie w dniu 12 sierpnia 2008 r. Skarżący złożył do Ministra Finansów wniosek o udzielenie indywidualnej interpretacji w przedmiocie podatku od spadków i darowizn w zakresie sposobu opodatkowania darowizny otrzymanej od fundacji. Minister Finansów w wydanej indywidualnej interpretacji wskazał, że otrzymana przez Stronę darowizna będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn. Mając na uwadze uzasadnienie powyższego aktu Skarżący w dniu 29 stycznia 2009 r. wniósł o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych a w dniu 24 czerwca 2009 r. złożył do właściwego organu podatkowego zeznanie podatkowe SD-3 o nabyciu rzeczy i praw majątkowych, w którym wykazał otrzymane od fundacji darowizny. 10. Na tle wskazanego powyżej stanu faktycznego oraz istotnych dla sprawy okoliczności związanych z wyjściem na jaw darowizny sporne miedzy stronami jest określenie momentu powstania obowiązku podatkowego w podatku od spadków i darowizn. Organ wyższego stopnia uchylając decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego uznał ostatecznie, iż obowiązek podatkowy w niniejszej sprawie powstał zgodnie z dyspozycją przepisu art. 6 ust. 2 zdanie drugie u.p.s.d. z chwilą powołania się przez podatnika na okoliczność dokonania darowizn tj w chwili wniesienia do organu podatkowego przez Skarżącego wniosku w sprawie określenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych tj w dniu 29 stycznia 2009 r. (data wpływu wniosku o stwierdzenie nadpłaty). Tym samym organ odwoławczy w myśl przepisu art. 7 ust. 1 u.p.s.d. ustalił podstawę opodatkowania przyjmując kwoty nabytych darowizn w EUR przyjmując ich wartość rynkową wg. średnich kursów walut z dnia skutecznego powołania się na okoliczności dokonania czynności cywilnoprawnych tj z dnia 29 stycznia 2009 r. Ze stanowiskiem zaprezentowanym w zaskarżonej decyzji nie zgodził się Skarżący wskazując, że w rozpoznawanej sprawie obowiązek podatkowy powstał w dniu 6 sierpnia 2008 r. tj. w dniu sporządzenia przez Skarżącego w trybie przepisu art. 14b ustawy Ord. pod. wniosku o wydanie w przedmiotowej sprawie interpretacji indywidualnej, w którym powołano się na okoliczność otrzymania przez Stronę darowizn. Zdaniem Strony w tej sprawie przyjęcie kursu walut z dnia 29 stycznia 2009 r. było nieprawidłowe, gdy w jego ocenie należało przyjąć kurs walut z dnia przesłania przez Stronę wniosku o udzielenie indywidualnej interpretacji. 11. Odnosząc się do kwestii ustalenia chwili powstania obowiązku podatkowego w powyższej sprawie, która jest niezbędna do ustalenia prawidłowej podstawy opodatkowana, wskazać należy, iż powstanie obowiązku podatkowego przy ustaleniu zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn regulują przepisy art. 6 u.p.s.d. Zgodnie z dyspozycją ww. przepisu obowiązek podatkowy powstaje co do zasady przy nabyciu w drodze darowizny - z chwilą złożenia przez darczyńcę oświadczenia w formie aktu notarialnego, a w razie zawarcia umowy bez zachowania przewidzianej formy - z chwilą spełnienia przyrzeczonego świadczenia; jeżeli ze względu na przedmiot darowizny przepisy wymagają szczególnej formy dla oświadczeń obu stron, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą złożenia takich oświadczeń. Powyższe unormowanie jednoznacznie wskazuje na moment powstania obowiązku podatkowego przy dokonaniu darowizn. Ustawodawca jednakże poza powyższą normą wprowadził regulację szczególną, która umożliwia w wypadkach powstanie obowiązku podatkowego, sytuacji braku zgłoszenia otrzymania darowizny. Stosownie do dyspozycji przepisu art. 6 ust. 4 u.p.s.d. jeżeli nabycie niezgłoszone do opodatkowania stwierdzono następnie pismem, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą sporządzenia pisma; jeżeli pismem takim jest orzeczenie sądu, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia. W przypadku gdy nabycie nie zostało zgłoszone do opodatkowania, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą powołania się przez podatnika przed organem podatkowym lub organem kontroli skarbowej na fakt nabycia. Podkreślić zatem należy, iż w zdaniu drugim ww. przepisu w stosunku do nabycia, które nie zostało zgłoszone do opodatkowania określono moment powstania obowiązku podatkowego w ten sposób, że powstaje on z chwilą powołania się przez podatnika przed organem podatkowym lub organem kontroli skarbowej na fakt nabycia. Zgodnie z brzmieniem przedmiotowego przepisu obowiązującym przed 1 stycznia 2007 r. regulacja zawarta w art. 6 ust. 4 in fine u.p.s.d. odnosiła się wprost do nabycia tytułem darowizny. W tym miejscu warto także wskazać na poglądy orzecznictwa dotyczące okoliczności "powołania się na fakt nabycia". W wyroku Sądu Najwyższego z dnia 29 czerwca 1989 r. sygn. akt III ARN 24/89 niepubl.) Sąd odnosząc się do okoliczności "powołania się na fakt dokonania darowizny" stwierdził m.in., "że przepis art. 6 ust. 4 zd. drugie u.p.s.d. nie stwarza samo przez się z faktu powołania się na darowiznę przed organem podatkowym samoistnej i odrębnej od przedmiotu opodatkowania podstawy opodatkowania. Przy analizie brzmienia tego przepisu nie zwrócono dostatecznej uwagi na sankcyjną formułę jego redakcji: "Gdy nabycie w drodze darowizny nie zostało zgłoszone (obecne brzmienie: W przypadku gdy nabycie nie zostało zgłoszone do opodatkowania) – to następuje sankcja "obowiązek podatkowy powstaje z chwilą powołania się przed organem podatkowym na okoliczność dokonania darowizny" Sąd Najwyższy w uzasadnieniu ww. orzeczenia wywodził dalej ",że z pewnością chodzić tu może wyłącznie o takie niezgłoszenie darowizny do opodatkowania, które jest sprzeczne z obowiązkiem podatnika, i to obowiązkiem aktualnym. Tylko bowiem zachowanie sprzeczne z aktualnym (istniejącym) obowiązkiem może wywołać niekorzystne dla zobowiązanego konsekwencje. Oznacza to, że warunkiem koniecznym, ażeby zastosować sankcję polegającą na tym, że "obowiązek podatkowy powstaje z chwila powołania się przed organami podatkowym na okoliczność dokonania tej darowizny jest "istnienie w chwili tego powołania wiążącego zobowiązania do zgłoszenia darowizny w celu jej opodatkowania..." Sąd wskazuje także na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 sierpnia 2007 r. sygn. akt II FSK 921/06, w którym Sąd odmiennie niż SN ocenił skutki zastosowania przepisu art. 6 ust. 4 zd drugie. Sąd stwierdził m.in., że "Unormowanie zdania drugiego art. 6 ust. 4 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn /Dz.U. 1997 nr 16 poz. 89 ze zm./ w zakresie wyznaczonym jego hipotezą stanowi całościową i odrębną od innych, wynikających z art. 6 tejże ustawy, regulację prawną czasu powstania obowiązku podatkowego w podatku od darowizny, od którego rozpoczyna bieg termin przedawnienia prawa do wydania decyzji o ustaleniu wysokości zobowiązania podatkowego w wymienionym przedmiocie." W uzasadnieniu wyroku Sąd dokonując wykładni przepisów u.p.s.d. wskazał, że " Opodatkowania darowizn dotyczą zapisy prawne art. 6 ust. 1 pkt 4 i art. 6 ust. 4. Ostatni z przywołanych przepisów w zdaniu drugim stanowi, że : " gdy nabycie w drodze darowizny nie zostało zgłoszone do opodatkowania, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą powołania się przed organem podatkowym na okoliczność dokonania tej darowizny". Z analizy badanego tekstu prawnego art. 6 wynika, że powstanie obowiązku podatkowego w dacie określonej w zdaniu drugim przytoczonego art. 6 ust. 4, nie stanowi wyjątku od jednolitej regulacji prawnej tego samego hipotetycznego stanu faktycznego lecz odnosi się tylko do przewidzianej przez prawodawcę wyodrębnionej hipotezy bezprawnego zaniechania zgłoszenia darowizny do opodatkowania i następnie powołania się na jej dokonanie przed organem podatkowym. Art. 6 ust. 4 ustawy o podatku od spadków i darowizn nie obciążą podatkiem czynności procesowej złożenia określonego oświadczenia przed organem podatkowym, nie jest też sankcją z tytułu niepoddania darowizny opodatkowaniu, stanowi w istocie rzeczy wyłącznie przewidzianą przez prawo konsekwencję tego zaniechania, albowiem, nie przesądzając o zobowiązaniu podatkowym, normuje datę powstania obowiązku podatkowego w relacji do czasu, w którym organ podatkowy miał możliwość uzyskania informacji o dokonaniu czynności podlegającej temu obowiązkowi." Powyższe rozważania można określić jako przedstawienie wykładni historycznej normy określonej w art. 6 ust. 4 u.p.s.d. Jednakże wobec istotnych zmian zasady z niej wynikającej tezy wskazanych orzeczeń sądów administracyjnych jak i cywilnych pozostają nadal aktualne. 12. Warto także wskazać, iż w ocenie Sądu określony w art. 6 ust. 4 zd drugie u.p.s.d. zwrot - "w przypadku gdy nabycie nie zostało zgłoszone do opodatkowania" należy rozumieć jako sytuację, w której (podatnik) nie przedstawił w odpowiednim czasie przed organem podatkowym określonej okoliczności w postaci nabycia. W takiej sytuacji obowiązek podatkowy powstaje po przedłożeniu ("stwierdzono") pisma potwierdzającego nabycie lub z chwilą powołania się przez podatnika przed organem podatkowym lub organem kontroli skarbowej na fakt nabycia. Podnieść należy, iż zgodnie z poglądami piśmiennictwa powołanie należy rozumieć jako odwołanie się do kogoś, czegoś, podanie kogoś jako poręczyciela, świadka, oparcie się na czymś). W ocenie Sądu zwrócić należy uwagę, iż ustawodawca wskazuje w przepisie art. 6 ust. 4 u.p.s.d. na pojęcie "powołanie się ...przed organem podatkowym". Zdaniem Sądu taki zwrot rozumieć należy jako jednoznaczne przedstawienie organowi okoliczności nabycia darowizny potwierdzone stosownymi dokumentami (umową, przelewami, określonymi w ustawie oświadczeniami) lub też przedłożenie właściwemu organowi podatkowemu stosownej deklaracji w tym względzie. 13. Sąd uznał, iż organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji dokonał prawidłowej wykładni przepisu art. 6 u.p.s.d. przyjmując jako moment powstania obowiązku podatkowego w rozpoznawanej sprawie - dzień otrzymania przez właściwy dla podatku od spadków i darowizn oraz podatku dochodowego organ podatkowy wniosku Skarżącego o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych, w którym przedstawiono dokumenty świadczące o dokonaniu przez osobę trzecią darowizny na rzecz Strony. Dopiero w tym momencie organ podatkowy otrzymał wiążącą informację o dokonanej czynności cywilnoprawnej potwierdzoną stosownymi dokumentami. Skarżący podniósł w skardze, iż obowiązek podatkowy w podatku od spadków i darowizn powstał w dniu wniesienia przez Stronę do Ministra Finansów wniosku o udzielenie indywidualnej interpretacji w przedmiocie zastosowania przepisów u.p.s.d. Ze stanowiskiem tym nie sposób się zgodzić. Po pierwsze wskazać należy, iż adresatem wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji jest Minister Finansów, który dokonuje w trybie określonym w przepisach ustawy Ord. pod. urzędowej wykładni przepisów prawa podatkowego. Wniosek o interpretację skutkuje wydaniem interpretacji indywidualnej według zasad określonych w art. 14b - 14o, która nie rozstrzyga konkretnej sprawy podatkowej. Minister Finansów jako podmiot dokonujący interpretacji jest związany wyłącznie stanem faktycznym zaprezentowanym we wniosku. Nie ulega wątpliwości, iż instytucja wydania indywidualnej interpretacji jest szczególna w stosunku do postępowania podatkowego, na co wskazują przepisy odsyłające do stosowanych w tym trybie przepisów Ordynacji podatkowej. Po drugie wnioskodawca w złożonym wniosku przedstawia stan faktyczny, w którym opisuje zdarzenie prawne; przedstawia zaistniały stan faktyczny albo opisuje zdarzenie przyszłe. Prezentuje także swoje stanowisko merytoryczne w tym względzie. Forma wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji zawierającego pytanie prawne, stanowisko wnioskodawcy nie jest tożsama z pismem podatnika w postępowaniu podatkowym. Można także przyjąć, iż stan faktyczny opisany we wniosku nie jest w świetle istniejącej dokumentacji stanem rzeczywistym. Podkreślić także należy, iż zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ord. pod. wnioskujący o wydanie indywidualnej interpretacji składa oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania, że elementy stanu faktycznego objętego wnioskiem nie są przedmiotem postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej. W ocenie Sądu elementy stanu faktycznego, na które powołuje się wnioskodawca nie stanowią wiążącej informacji organu podatkowego o zaistniałym zdarzeniu prawnym. Wniosek o wydanie urzędowej wykładni prawa nie jest "pismem", o którym mowa w przepisie art. 6 ust. 4 in princ u.p.s.d., gdyż wniosek nie stanowi dokumentu, z którego wynikałaby wiążąca dla organów podatkowych informacja o dokonaniu określonej czynności cywilnoprawnej. Zdaniem Sądu czymś innym jest przedstawienie we wniosku opisu zaistniałej czynności cywilnoprawnej, czy też samych zamiarów w tym przedmiocie od przekazania organowi podatkowemu dokumentów potwierdzających dokonanie darowizny w postaci umowy, przelewów, oświadczeń stron itp. Co do czynności darowizny przedłożone przez Stronę dokumenty mogą wskazywać także na rzeczywistą wolę darczyńcy, która może być odmiennie postrzegana od wnioskodawcy o urzędową interpretację prawa. Nadto stwierdzić należy, iż obowiązek podatkowy w podatku od spadków i darowizn powstaje z chwilą powołania się przez podatnika przed organem podatkowym lub organem kontroli skarbowej na fakt nabycia. Powyższe unormowanie w ocenie Sądu należy rozumieć jako powołanie się przed właściwym w sprawach podatkowych organem podatkowym lub organem kontroli przeprowadzającym kontrolę podatkową u podatnika. Taka wykładnia ww. przepisu wykluczałaby uznania za moment powstania obowiązku podatkowego zgodnie z dyspozycją art. 6 u.p.s.d. dnia przedstawienia określonych elementów stanu faktycznego w postępowaniu prowadzonym przed Ministrem Finansów o wydanie indywidualnej interpretacji. 14. Na marginesie podnieść także należy, iż zasada ustalania wartości rynkowej nabytych w drodze darowizny środków pieniężnych w walucie zagranicznej nie wyklucza sytuacji, iż kurs waluty z dnia powstania obowiązku podatkowego ustalony w trybie art. 6 ust. 4 u.p.s.d. może być niższy niż w dniu rzeczywistego otrzymania darowizny albo złożenia przez darczyńcę oświadczenia w formie aktu notarialnego. W takiej sytuacji podstawa opodatkowania (ze względu na rynkowe kursy walut) może ulec zmianie z korzyścią majątkową dla zobowiązanego. Z tych też względów w ocenie Sądu zasady obliczania podstawy opodatkowania w tym przedmiocie określone w u.p.s.d. nie naruszają norm wynikających z Konstytucji RP. 15. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, wobec czego skargę, jako nieuzasadnioną należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.