II GSK 1092/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska (spr.) Sędzia NSA Barbara Stukan - Pytlowany Sędzia del. WSA Dorota Chobian Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 4 września 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. S.A. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 4 lutego 2011 r. sygn. akt VI SA/Wa 2614/10 w sprawie ze skargi P. S.A. w W. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. I Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., rozpoznając sprawę ze skargi P. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] czerwca 2009 r., w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję tego organu z dnia [...] grudnia 2008 r., stwierdził, iż uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu oraz orzekł o zwrocie kosztów postępowania pomiędzy stronami. Relacjonując przebieg postępowania administracyjnego Sąd I instancji wskazał, że ostateczną decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej: UKE) nałożył na skarżącą spółkę, jako operatora ruchomej sieci telefonicznej o znaczącej pozycji rynkowej, obowiązki dostosowania stawki z tytułu zakańczania połączeń głosowych do poziomu 40 groszy za minutę do dnia 1 maja 2007 r., dostosowanie powyższej stawki do poziomu 21, 62 groszy za minutę zgodnie z określonym przez organ harmonogramem oraz corocznego przedstawienia uzasadnienia wysokości tych stawek w oparciu o ponoszone koszty wynikających z danych za ostatni rok obrotowy (dalej: decyzja MTR 2007). Kolejną decyzją z dnia 30 września 2008 r. Prezes UKE nałożył na skarżącą obowiązki dostosowania stawki MTR do poziomu 0, 1677 zł/min., zgodnie z określonym w sentencji decyzji harmonogramem, oraz do corocznego przedstawienia Prezesowi uzasadnienia opłat, wyznaczonych na podstawie danych kosztowych za ostatni zakończony rok obrotowy (dalej: decyzja MTR 2008). U podstaw obydwu decyzji powołano art. 40 ust. 4 w związku z art. 40 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm., dalej: prawo telekomunikacyjne). Decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. Prezes UKE stwierdził wygaśnięcie z dniem 1 stycznia 2009 r. decyzji MTR 2007. W uzasadnieniu podał, że nastąpiła zmiana stanu faktycznego, polegająca m.in. na wprowadzeniu do obrotu prawnego nowego harmonogramu dostosowania stawek MTR w sieci P. decyzją MTR 2008. Organ wskazał ponadto, że przesłanka bezprzedmiotowości decyzji MTR 2007 zaistniała w dniu, w którym weszły do obrotu gospodarczego stawki MTR określone decyzją MTR 2008. Organ powołując się na art. 162 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego stwierdził, że w niniejszej sprawie zarówno przesłanka interesu społecznego jak i przesłanka interesu strony zostały spełnione. Uzasadniając istnienie interesu społecznego Prezes UKE wskazał, że kierował się interesem ogółu obywateli korzystających z usług telefonii oraz interesem przedsiębiorców komunikacyjnych funkcjonujących na tym samym rynku, co skarżąca. Natomiast interes strony w wygaszeniu decyzji organ wywiódł z tego, że nowe stawki rozliczeniowe zostały określone na podstawie nowego stanu faktycznego wynikającego wprost z przedstawionego przez skarżącą uzasadnienia kosztowego stosowania opłat z tytułu świadczenia usługi MTC. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Prezes UKE z dnia 30 czerwca 2009 r.. Sąd I instancji, uchylając zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję, stwierdził, że kwestia bezprzedmiotowości decyzji MRT 2007 w ogóle nie wystąpiła, albowiem wydanie decyzji MRT 2008 faktycznie wyeliminowało z obrotu prawnego poprzednią decyzję. Formułując powyższą ocenę Sąd I instancji uznał, że zastosowany przez Prezesa UKE tryb opisany w art. 40 prawa telekomunikacyjnego jest trybem szczególnym w rozumieniu art. 163 Kodeksu postępowania administracyjnego, stanowiącego, że organ administracji publicznej może uchylić lub zmienić decyzję, na mocy, której strona nabyła prawo, także w innych przypadkach oraz na innych zasadach o ile przepisy szczególne przewidują taką możliwość. Sąd wskazał na regulacje zawarte w art. 21 ust. 2 i 5 oraz art. 25 ust. 4 prawa telekomunikacyjnego odnoszące się do możliwości zmiany decyzji określających obowiązki regulacyjne w przypadku zaistnienia zmian rynkowych uzasadniających zmianę obowiązków. W świetle tych regulacji Sąd uznał, że brak było jakichkolwiek przeszkód dla wydania w każdym czasie przez Prezesa UKE decyzji uchylającej lub zmieniającej decyzję w przedmiocie opłat stosowanych przez operatora, w przypadku, gdy zaszły okoliczności faktyczne pozwalające na zmianę kosztów uzasadnionych operatora, czy stosowanych opłat na innych konkurencyjnych rynkach. Reasumując Sąd I instancji podkreślił, że wydanie przez Prezesa UKE późniejszej decyzji ustalającej operatorowi opłaty za usługi telekomunikacyjne w oparciu o art. 40 ust. 4 prawa telekomunikacyjnego nie kreuje bezprzedmiotowości wcześniejszej decyzji MRT, na mocy, której ustalono opłaty w innej wysokości. Warunkiem wstępnym dla wydania decyzji w sprawie wygaśnięcia innej decyzji jest funkcjonowanie w obrocie prawnym takiej decyzji, w której ustał prawny element stosunku administracyjnego nawiązanego decyzją administracyjną. Taka okoliczność, w ocenie Sądu I instancji nie miała miejsca. U podstaw wyroku Sąd powołał art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 oraz art. 200 i art. 205 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, dalej: "p.p.s.a."). II P. S.A. zaskarżyła wyrok w całości domagając się jego uchylenia w całości i odrzucenie skargi ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji albo zmiany uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób uwzględniający podstawy kasacyjne skierowane przeciwko uzasadnieniu z zastrzeżeniem, iż w przypadku niepodzielenia przez Naczelny Sąd Administracyjny zarzutu braku właściwości sądów administracyjnych w niniejszej sprawie, a w konsekwencji nieodrzucenia skargi w wyniku, której wydany został zaskarżony wyrok, skarżąca spółka nie zmierza do dokonania zmiany sentencji zaskarżonego wyroku. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono: I. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 3 § 1 pkt 1, art. 13 § 1 oraz art. 58 § 1 pkt 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., w zw. z art. 40 ust. 4 i art. 206 ust. 2 prawa telekomunikacyjnego, poprzez rozstrzygniecie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawy, która nie należała do właściwości sądów administracyjnych; II. naruszenie przepisów prawa materialnego, polegające na: a. naruszeniu art. 40 prawa telekomunikacyjnego w zw. z art. 163 k.p.a., a także art. 21 ust. 2 i ust. 5 pkt 2, art. 24 ust. 1, art. 25 ust. 4 prawa telekomunikacyjnego poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że: - art. 40 powołanej ustawy, stanowi przepis szczególny, o jakim mowa w art. 163 k.p.a., w oparciu, o który może nastąpić uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznej, na mocy, której strona nabyła prawo, - art. 163 k.p.a. odsyła do art. 40 ust. 4 prawa telekomunikacyjnego, jako przepisu, który miałby stanowić samoistna podstawę wydania kolejnych rozstrzygnięć w tej samej sprawie, z pominięciem nadzwyczajnych trybów zmiany lub uchylenia ostatecznej decyzji administracyjnej, - uznanie art. 40 ust. 4 prawa telekomunikacyjnego za samoistną podstawę wydania decyzji zmieniającej lub uchylającej decyzję ostateczną wydaną na tej samej podstawie prawnej z pominięciem wymogów wynikających z art. 21 ust. 2 i ust. 5 pkt 2, art. 24 ust. 1 oraz art. 25 ust. 4 prawa telekomunikacyjnego, b. naruszenie art. 162 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię, prowadzącą do wadliwego stanowiska, że w niniejszej sprawie nie było konieczne badanie wystąpienia przesłanek wydania decyzji stwierdzającej wygaśnięcie innej decyzji administracyjnej, które to przesłanki określa ten przepis; III. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 40 ust. 4 w zw. z art. 18 ust. 1 i art. 15 pkt 2 prawa telekomunikacyjnego (w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji) – przez błędną wykładnię, polegającą na nieuwzględnieniu, że decyzja Prezesa UKE stwierdzająca wygaśnięcie decyzji określającej wysokość opłat z tytułu dostępu telekomunikacyjnego jest decyzją w sprawie obowiązku regulacyjnego ciążącego na operatorze, która to decyzja podlega przed jej wydaniem postępowaniu konsultacyjnemu i konsolidacyjnemu, a obowiązki te nie zostały dopełnione przez organ; IV. naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. przez błędne powołanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia (tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c tej ustawy) oraz wadliwe wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, niespójnej z przedmiotem sporu oraz w sposób uniemożliwiający zrozumienie wyrażonej przez Sąd oceny prawnej w odniesieniu do istotnych dla skarżącej kwestii dotyczących skutków prawnych wyroku; V. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 132 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a. poprzez wykroczenie poza granice sprawy zaskarżonej decyzji, polegające na formułowaniu ocen prawnych w odniesieniu do rozstrzygnięć Prezesa UKE, które nie zostały objęte skargą spółki w niniejszej sprawie; VI. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez niezawieszenie postępowania do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia przez sąd powszechny odwołania P. S.A. od decyzji Prezesa UKE z dnia [...] września 2008 r. nr [...]. W obszernym uzasadnieniu wskazano argumenty na poparcie zarzutów skargi kasacyjnej. III Na rozprawie pełnomocnik skarżącej spółki podtrzymał w całości zarzuty skargi kasacyjnej wskazując ponadto, że decyzja MTR 2008 została uchylona prawomocnym wyrokiem sądu powszechnego. Natomiast pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej. IV Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art.190 zdanie pierwsze p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej związanie wykładnią prawa obejmuje również sytuację, w której Naczelny Sąd Administracyjny przesądził, iż właściwym do rozpoznania sprawy jest sąd administracyjny. Nie ma przy tym żadnego znaczenia to, że w sentencji postanowienia z dnia 23 listopada 2010 r. sygn. akt II GSK 976/10, wydanego w tej sprawie, nie zawarto zwrotu "o przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał orzeczenie", którym ustawodawca posłużył się w art. 185 § 1 p.p.s.a.. Postanowieniem z dnia 29 marca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił skargę na decyzję Prezesa UKE z dnia 30 czerwca 2009 r. stwierdzającą wygaśnięcie decyzji, przyjmując, że skarga dotyczy sprawy podlegającej kognicji sądu ochrony konkurencji i konsumentów. Skargę kasacyjną od tego postanowienia wniósł Prezes UKE zarzucając mu m.in. naruszenie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 3 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 206 ust.2 prawa telekomunikacyjnego. Dokonując wykładni art. 206 ust.2 prawa telekomunikacyjnego oraz art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu omawianego postanowienia wskazał, że "Sąd I instancji niesłusznie przyjął, iż sprawa nie należy do właściwości sądów administracyjnych. W rozpoznanej sprawie odrzucenie skargi nastąpiło, zatem z naruszeniem art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.". Przenosząc treść uzasadnienia postanowienia na określone w art. 190 p.p.s.a. przesłanki związania, przyjąć należy, iż po pierwsze, dokonana przez Naczelny Sąd Administracyjny wykładnia prawa, o której mowa w tym przepisie obejmowała art. 206 ust.2 prawa telekomunikacyjnego, art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.. Po wtóre, w efekcie związania dokonaną przez NSA wykładnią, po stronie Sądu I instancji powstał obowiązek rozpoznania skargi na decyzję stwierdzającą wygaszenie decyzji MTR 2007, a zatem sprawa została mu przekazana do rozpoznania. Rzeczą wtórną i nieistotną jest, czy w takiej sytuacji, w której wszak Sąd I instancji odrzucił skargę, a zatem nie rozpoznał sprawy, w orzeczeniu uchylającym postanowienie Sąd II instancji powinien w sentencji zawrzeć także zwrot o "przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania". W praktyce orzeczniczej w analizowanych sytuacjach składy orzekające albo jedynie uchylają zaskarżone orzeczenie, przyjmując, zapewne, że nie można przekazać do ponownego rozpoznania sprawy, której Sąd I instancji odmówił rozpoznania uznając się za niewłaściwy, albo też w sentencji postanowienia umieszczają zwrot o "przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania". Niezależnie jednak od stosowanej formuły jest rzeczą niewymagającą głębszego wywodu pogląd, iż przesądzenie przez Naczelny Sąd Administracyjny, iż sprawa należy do kognicji sądów administracyjnych rodzi obowiązek jej rozpoznania przez sąd I instancji. Związanie wykładnią prawa, o której stanowi art. 190 p.p.s.a. obejmuje także Naczelny Sąd Administracyjny. Wynika to z dalszej części przepisu stanowiącej, iż nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenie wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zacytowana treść przepisu ma istotne znaczenie dla dalszych rozważań obejmujących ocenę zasadności zarzutów rozpoznawanej skargi kasacyjnej. Skoro, bowiem skład orzekający w tej sprawie za przesądzoną uznał właściwość sądu administracyjnego do rozpoznania sprawy, to tym samym niedopuszczalne są te zarzuty skargi kasacyjnej, które kwestionują kognicję sądu administracyjnego. Zarzuty ingerujące w ocenę prawną dokonaną we wcześniejszym orzeczeniu zostały sformułowane w punkcie I i III petitum skargi kasacyjnej i z przyczyn określonych w art. 190 in fine p.p.s.a. nie mogą podlegać merytorycznej ocenie. Przechodząc do oceny pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej, wskazać najpierw należy, że w powołanym postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanym w tej sprawie przyjęto, że decyzja wydana na podstawie art. 162 k.p.a. jest decyzją w nowej sprawie odrębnej od tej, w której zapadła decyzja, której wygaśnięcie jest stwierdzone, a zatem, że "decyzja wydana na podstawie art. 40 ust. 4 Pt i decyzja stwierdzająca jej wygaśnięcie zapadają w odrębnych sprawach. Przedmiot postępowania w obu tych sprawach jest inny". Rzeczą Sądu I instancji było, zatem dokonanie kontroli legalności decyzji, wydanej w tej nowej sprawie, a opartej o art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a.. Przepis ten stanowi, że organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo, gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. Zacytowany przepis zawiera dwie normy prawne odnoszące się do dwóch różnych sytuacji. Norma pierwsza pozwala na stwierdzenie wygaśnięcia decyzji, jeżeli stała się ona bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia decyzji nakazuje przepis prawa. Norma druga obejmuje natomiast sytuacje, w których decyzja stała się bezprzedmiotowa, a jej wygaśniecie leży w interesie społecznym lub w interesie strony. Rozróżnienie obu tych sytuacji jest o tyle istotne, że pierwsza z norm ma charakter odsyłający, natomiast druga stanowi samodzielną podstawę materialnoprawną do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji. W tej sprawie nie jest sporne, że stwierdzenie wygaśnięcia decyzji nastąpiło na podstawie drugiej z omówionych norm. Wobec tego obowiązkiem Sądu I instancji było ustalenie, czy zaistniały materialnoprawne przesłanki do wydania decyzji na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., a zatem czy decyzja MTR 2007 stała się bezprzedmiotowa, a jeżeli tak to czy stwierdzenie jej wygaśnięcia leży w interesie społecznym lub w interesie strony. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji nie wywiązał się z tego obowiązku, a to czyni usprawiedliwionym zarzut naruszenia art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego pominięcie w procesie kontroli legalności zaskarżonej decyzji. Nie zmienia tego odniesienie się Sądu I instancji do przesłanki bezprzedmiotowości decyzji, gdyż stanowisko zajęte przez skład orzekający w tej kwestii pozostaje niekonsekwentne, a w istocie wzajemnie sprzeczne. Sąd wywodzi, bowiem najpierw, że "kwestia bezprzedmiotowości decyzji MTR 2007 w ogóle nie wystąpiła, skoro wydanie przez Prezesa UKE decyzji MTR 2008 spowodowało de facto wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji MTR, 2007" po czym dodaje, że "warunkiem wstępnym dla wydania decyzji w sprawie wygaśnięcia innej decyzji, jest funkcjonowanie w obrocie prawnym takiej decyzji, w której ustał prawny element stosunku administracyjnego nawiązany decyzją administracyjną". Jak jedynie należy przypuszczać to "de facto wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji" polegało na zmianie decyzji MTR 2007 decyzją MTR 2008, co pozostaje w oczywistej sprzeczności z sentencją decyzji MTR 2008. Ponadto, co nader istotne, Sąd I instancji rozpoznając skargę na decyzję w przedmiocie wygaśnięcia decyzji MTR 2007, a zatem w nowej sprawie, której wzorce kontrolne zostały wyznaczone w zakresie prawa materialnego – art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., wyszedł poza granice tej sprawy, zajmując stanowisko w kwestiach nie należących do jego kognicji, a obejmujących przesłanki zmiany obowiązków regulacyjnych. Do przesądzania kwestii należących do właściwości Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów nie upoważniało powołanie się na art. 163 k.p.a.. Przepis ten nie stanowi samodzielnej podstawy uchylenia czy też zmiany decyzji. Podstawą taką jest, bowiem przepis szczególny, dopuszczający w sposób niebudzący wątpliwości wzruszenie decyzji. Wyraźne rozgraniczenie kognicji sądów - administracyjnego i powszechnego- wynikające z art. 206 ust. 2 prawa telekomunikacyjnego, sprawia, że nie jest rolą sądu administracyjnego wypowiadanie się w materii zastrzeżonej dla sądu powszechnego i przesądzanie, tak jak w zaskarżonym wyroku, o legalności decyzji w przedmiocie obowiązków regulacyjnych, a ściślej rzecz ujmując istnienia podstaw materialnoprawnych i faktycznych do zmiany decyzji nakładającej obowiązek regulacyjny. Dostrzegając to, że uzasadnienie kontrolowanego wyroku w znacznej mierze jest powtórzeniem poglądu zaprezentowanego przez Naczelny Sąd Administracyjny w podobnej sprawie o sygn. akt II GSK 59/10 skład orzekający w tej sprawie z przedstawionych przyczyn nie podziela tego poglądu. Zauważa ponadto, że w rozpoznawanej sprawie sąd administracyjny przyjął, że decyzja MTR 2008 wyeliminowała de facto z obrotu prawnego decyzję MTR 2007, a właściwy sąd powszechny prawomocnym wyrokiem uchylił decyzję MTR 2008, która, jak zdaję się przyjął Sąd I instancji była decyzją zmieniającą decyzję MTR 2007. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny za usprawiedliwiony uznał zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uznał przy tym za oczywisty błąd pisarski powołanie w petitum skargi kasacyjnej art. 132 p.p.s.a. jako naruszonego poprzez "wkroczenie poza granice sprawy", gdyż w uzasadnieniu tego zarzutu skarżąca odwołała się do art. 134 § 1 p.p.s.a. i poglądów prezentowanych w piśmiennictwie obejmujących ten przepis. Powieleniem błędu Sądu I instancji byłoby wobec tego odniesienie się do zarzutów obejmującego naruszenie art.40 ust.4 prawa telekomunikacyjnego i pominięcia w procesie wykładni "wymogów wynikających z art. 21 ust. 2, ust. 5, pkt 2, art. 24 ust. 1 oraz art. 25 ust. 4 prawa telekomunikacyjnego". W obrębie podstawy kasacyjnej, o której stanowi art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skarżąca spółka zarzuciła Sądowi I instancji także naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a.. Zarzut ten jest uzasadniony w zakresie, w jakim powołany przepis nakazuje zawrzeć w uzasadnieniu wyroku podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Obowiązkiem Sądu I instancji, co już wielokrotnie podkreślono, było w tej sprawie zbadanie legalności decyzji wydanej w oparciu o przepis art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a.. Przepis ten w zakresie omówionej już drugiej normy zawiera materialnoprawne przesłanki stwierdzenia wygaśnięcia decyzji, co oznacza, że jego naruszenie, które miałoby wpływ na wynik sprawy powinno skutkować uchyleniem decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.. Tymczasem w kontrolowanym wyroku Sąd I instancji uchylając zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję powołał art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. nie wyjaśniając w ogóle powodów, dla których uznał, że decyzje zapadły z naruszeniem przepisów postępowania. Ostatni z zarzutów skargi kasacyjnej obejmuje naruszenie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez zaniechanie zawieszenia postępowania do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia przez sąd powszechny odwołania skarżącej od decyzji MTR 2008 i został podniesiony jak podaje skarżąca z "ostrożności procesowej". Zarzut ten nie jest usprawiedliwiony. Rozstrzygnięcie w przedmiocie legalności decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji MTR 2007 nie było uzależnione od wyniku postępowania sądowego obejmującego decyzję MTR 2008. Z przedstawionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.