I SA/Rz 821/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Grzegorz Panek Sędziowie NSA Jacek Surmacz WSA Tomasz Smoleń /spr./ Protokolant st.sek.sąd. Teresa Tochowicz po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 8 lutego 2011r. sprawy ze skargi "A" S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2010r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji określającej podatek od nieruchomości za 2008r. - oddala skargę - Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] czerwca 2010 r., Nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy J. w sprawie określenia "A" S.A. wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 r. Jako podstawę rozstrzygnięcia organ wskazał art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 248 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005r., Nr 8, poz. 60 ze zm.). Z uzasadnienia decyzji i akt administracyjnych wynika, że w styczniu 2008 r. "A" S.A. złożyła deklarację dotyczącą podatku od nieruchomości za 2008 r., w której wykazała wartość lokalu położonego w J. 1.484.544 zł. Z uwagi na to, że wartość ta znacznie odbiegała od wartości zadeklarowanej za 2007 r. tj. 2.403,981 zł., Wójt Gminy w J. wszczął postępowanie w celu określenia Spółce wysokości zobowiązania podatkowego. Nie zgadzając się z twierdzeniem Spółki, że linie kablowe nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, co wpłynęło na zmianę przez Spółkę wartości, wydał decyzję, którą określił zobowiązanie podatkowe w kwocie 48.582,00 zł, odpowiadające wartości nieruchomości zadeklarowanej w 2007 r. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T., wydaną w dniu [...] marca 2010 r., Nr [...], a ta stała się przedmiotem skargi złożonej do tutejszego Sądu zarejestrowanej pod sygn. I SA/Rz 376/10. Równocześnie Spółka złożyła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 26 marca 2010 r. z powodu rażącego naruszenia prawa. Rażące naruszenie prawa polegało, zdaniem Spółki, na nieuwzględnieniu przy ustalaniu wysokości zobowiązania wszystkich nieruchomości znajdujących się na terenie objętym właściwością gminy Jarocin. Jak wskazała, złożyła dwie deklaracje. W jednej zadeklarowała wyłącznie budki telefoniczne, w drugiej pozostałe nieruchomości i obiekty budowlane tymczasem organ określił zobowiązanie odnośnie budynków, poza opodatkowaniem pozostawiając budki telefoniczne. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zarówno w zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji stanęło na niezmiennym stanowisku, iż w sprawie nie doszło do naruszenia prawa a tym bardziej do rażącego naruszenia prawa, które uzasadniałoby stwierdzenie nieważności decyzji dotyczącej wymiaru podatku od nieruchomości. Podstawą taką nie mógł być, w ocenie organu, fakt wydania kilku decyzji wymiarowych w stosunku do dwóch odrębnie działających w strukturze organizacyjnej spółki, jednostek, dotyczących różnych nieruchomości. Zdaniem organu nie miało to znaczenia dla rzeczywistej wielkości obciążenia podatkowego. Decyzja określająca zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości została wydana w oparciu o deklarację złożoną przez "A" S.A. siedzibą w L. i w żaden sposób nie przesądza aby inne, będące w posiadaniu "A" S.A., nieruchomości, nie podlegały podatkowi. Każda z posiadanych przez podatnika nieruchomości jest w istocie odrębnym przedmiotem opodatkowania. Organ powołał się tu na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 lipca 2009 r., sygn. akt I SA/Gd 321/09. Nie zgadzając się z powyższym Spółka wniosła do tutejszego Sądu skargę domagając się uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] sierpnia 2010 r., Nr [...] jak i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] czerwca 2010 r., Nr [...] oraz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa. Zaskarżonym decyzjom zarzuciła naruszenie art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu podniosła, że pominięcie w decyzji określającej podatek od nieruchomości niektórych obiektów stanowi rażące naruszenie art. 207 § 2, art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej oraz art. 6 ust. 9 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Powołując się z kolei na art. 84 oraz art. 217 Konstytucji RP wskazała, że tylko jedna kwota może być prawidłową kwotą zobowiązania podatkowego, w związku z czym należy uwzględnić wszystkie zdarzenia stanowiące przedmiot opodatkowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, iż przeszkodą sądowej kontroli legalności decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności innej decyzji nie może być równoczesne zawiśnięcie sporu przed tym Sadem dotyczącego legalności tejże decyzji. Zgoła odmiennie rysuje się sytuacja gdy po poddaniu sądowej kontroli legalności decyzji wpłynie wniosek o stwierdzenie jej nieważności. W takiej sytuacji Sąd, na podstawie art. 56 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – powoływanej P.p.s.a. zobowiązany jest do zawieszenia postępowania ze skargi na tą decyzję do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia w sprawie stwierdzenia jej nieważności. Rozstrzygnięcie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ma niejako charakter prejudycjonalny dla postępowania w sprawie skargi na tą decyzję. Tak było w sprawie o sygn. akt I SA/Rz 376/10, w której tutejszy Sąd zawiesił postępowanie w sprawie skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] marca 2010 r., Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 r. do czasu uprawomocnienia się rozstrzygnięcia w sprawie skargi na decyzję o odmowie stwierdzenia jej nieważności, która jest przedmiotem niniejszego postępowania. Wobec braku przeszkód prawnych, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie przystąpił do merytorycznego rozpoznania skargi, w wyniku którego uznał, iż skargę należy oddalić. Na kanwie niniejszej sprawy wyłoniły się niejako dwa problemy. Problem dotyczący instytucji stwierdzenia nieważności z powodu nie objęcia decyzją w sprawie określenia podatku od nieruchomości wszystkich znajdujących się w obrębie danej gminy nieruchomości danego podatnika, oraz problem podstawy opodatkowania w przypadku posiadania przez podatnika kabli komunikacyjnych umiejscowionych w kanalizacji kablowej. Kwestia podstawy opodatkowania została przesądzona w orzecznictwie sądów administracyjnych, które zgodnie przyjmują, iż sieć uzbrojenia terenu w postaci telekomunikacyjnych linii kablowych stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego i w związku z tym podlega podatkowi od nieruchomości. ( tak m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 4 stycznia 2011r., sygn. akt II FSK 1572/09, czy z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. akt II FSK 2120/09). Wydaje się, że z interpretacją tą zgodziła się również Spółka. Wprawdzie w postępowaniu dotyczącym określenia podatku od nieruchomości reprezentowała odmienne stanowisko, próbując wywodzić z niego niższą podstawę opodatkowania, jednak w postępowaniu o stwierdzenie nieważności stanowisko to nie jest już kontynuowane. Przechodząc natomiast do rozważań dotyczących instytucji stwierdzenia nieważności należy odnieść się w pierwszej kolejności do przepisów stanowiących podstawę wymiaru przedmiotowego podatku. Zgodnie z art. 6 ust. 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006 r., Nr 121, poz. 844 ze zm.) – określanej dalej w skrócie ustawą, podatek od nieruchomości na rok podatkowy od osób fizycznych, z zastrzeżeniem ust. 11, ustala w drodze decyzji organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania. Z brzmienia powyższego przepisu jak i pozostałych przepisów ustawy nie można wywieść obowiązku wójta, burmistrza czy też prezydenta miasta, do dokonania wymiaru podatku od nieruchomości, jedną decyzją obejmującą wszystkie posiadane przez podatnika na terenie gminy nieruchomości. Z drugiej strony nie ma też przepisów, które wskazywałyby na istnienie, po stronie podatnika, obowiązku bezwzględnego zadeklarowania w jednej deklaracji podatkowej wszystkich nieruchomości Takiego obowiązku z powyższych przepisów nie wyinterpretował również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, który w analogicznym jak w niniejszej sprawie stanie faktycznym, w wyroku z dnia 16 lipca 2009 r., sygn. akt I SA/Gd 321/09, stwierdził, że bez znaczenia dla rzeczywistej wielkości obciążenia pozostaje sytuacja czy wobec podatnika zastaje wydana jedna decyzja obejmująca wymiarem wszelkie posiadane przez niego nieruchomości czy też sytuacja, w której wydanych zostanie kilka decyzji, które łącznie nieruchomości te obejmą. Odmienne stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który w wyroku z dnia 27 stycznia 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 1297/2009 wskazał, że jeżeli organ podatkowy jest właściwy do wymiaru podatku od nieruchomości z tytułu przysługującego podatnikowi prawa własności kilku nieruchomości ma obowiązek dokonać wymiaru tego podatku w jednej decyzji wydanej na rok podatkowy. Wydanie w takiej sytuacji kilku decyzji i wskazanie w sentencji tych decyzji, że są to decyzje ustalające podatek od nieruchomości na rok podatkowy, skutkować może w ocenie tego Sądu, zapłatą przez podatnika zobowiązania ustalonego tylko jedną z tych decyzji i odmową zapłaty pozostałych zobowiązań z powołaniem się przez podatnika na zarzut wykonania decyzji ustalającej podatek od nieruchomości na rok podatkowy. Sąd w składzie orzekającym podziela stanowisko zaprezentowane w pierwszym z wymienionych orzeczeń uznając, że bardziej odpowiada ono realiom związanym z rozstrzyganiem w przedmiocie podatku od nieruchomości. W sytuacji, bowiem, gdy wobec podatnika początkiem roku została wydana decyzja w podatku od nieruchomości i w tym samym roku nabędzie on kolejną nieruchomość, to według pierwszego z wymienionych orzeczeń nie będzie oznaczało to konieczności uchylenia decyzji dotychczasowej, ale spowoduje powstanie odrębnego obowiązku podatkowego w odniesieniu do kolejnych nieruchomości, podczas gdy drugie z orzeczeń stwarzało by taką konieczność, co z praktycznego punktu widzenia, wydaje się być nieuzasadnione. Stanowisko takie zostało zaaprobowane również przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z dnia 30 listopada 2010 r. oddalił skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 321/09. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że nie można mówić o naruszeniu prawa w sytuacji opodatkowania różnych przedmiotów opodatkowania zgłoszonych w różnych deklaracjach podatkowych, w sytuacji gdy pozostaje to bez wpływu na określenie prawidłowej – w relacji do nich – wysokości zobowiązania podatkowego. Jak wskazał dalej w podatku od nieruchomości opodatkowane są przedmioty opodatkowania a nie wynik ich związku i rozliczenia w danym okresie podatkowym. W świetle powyższego stwierdzić należy, że organ wydając decyzje w oparciu jak było to w przedmiotowej sprawie o deklarację złożoną przez "A" S.A. nie przesądził aby inne będące w posiadaniu "A" S.A. nieruchomości nie podlegały podatkowi od nieruchomości, w związku z tym nie doszło do naruszenia art. 6 ust. 9 pkt 1 ustawy. W sprawie nie doszło również do naruszenia przepisów Konstytucji a to art. 84 i 217 na co wskazywała strona skarżąca. Tylko jeden z wyżej powołanych przepisów stanowi gwarancję praw podatników tj. art. 217 Konstytucji, który wprowadza bezwzględny obowiązek obciążania obywateli podatkami jedynie w drodze ustawy podczas gdy art. 84 Konstytucji jest w rzeczywistości gwarancją dla Państwa, że każdy obywatel jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych. Żaden z powyższych przepisów nie został jednak naruszony. Decyzja określająca podatek od nieruchomości znajduje bezpośrednie umocowanie w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, zaś nie objęcie jedną decyzja wszystkich nieruchomości nie oznacza zwolnienie strony z obowiązku ponoszenia ciężaru świadczeń publicznych od nieruchomości nie objętych deklaracją. Wydana decyzja stwarza stan powagi rzeczy osądzonej jedynie w stosunku do określonej w decyzji nieruchomości, określonego w niej adresata w oparciu o wskazany stan prawny. Tym samym bezzasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 207 § 2 Ordynacji podatkowej. Organ określił zobowiązanie podatkowe przyjmując wartość przedmiotu opodatkowania na podstawie złożonej deklaracji na 2007 r. Nie miał przy tym obowiązku przeprowadzania w tym zakresie podstępowania dowodowego, gdyż wartość ta wynikała z porównania danych wskazanych w deklaracji na 2008 r. z danymi wskazanym w deklaracji w 2007 r., które nie budziły w ocenie organu wątpliwości co do zgodności z rzeczywistością i nie były kwestionowane także przez Spółkę, co czyni bezpodstawnym zarzut naruszenia art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 P.p.s.a.