II SA/Wa 1648/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska (spr.) Sędzia WSA Adam Lipiński Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2011 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. nr 52, poz. 525 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania R. K. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] maja 2010 r. nr [...], cofającej pozwolenie na broń palną myśliwską, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ podał, że decyzją z dnia [...] maja 2010 r. organ I instancji cofnął R. K. pozwolenie na broń palną myśliwską. Powodem takiego rozstrzygnięcia było uzyskanie prawomocnego od dnia [...] listopada 2008 r. wyroku Sądu Rejonowego w K. [...] Wydziału Karnego z dnia [...] października 2008 r., sygn. akt [...], uznającego R. K. winnym popełnienia wielokrotnie od 2002 do 2005 r. przestępstw z art. 297 § 1 kk i art. 270 § 1 kk, polegających na przedkładaniu sfałszowanych dokumentów w celu zapewnienia sobie udziału i wygranej w przetargach organizowanych przez Urząd Miasta w K. Za powyższe czyny Sąd wymierzył mu łączną karę 200 stawek dziennych grzywny, przyjmując wysokość każdej stawki na kwotę 125 zł oraz zasądził od niego kwotę 2554,44 zł tytułem zwrotu kosztów sądowych. Od decyzji organu I instancji ww. wniósł odwołanie, wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania, ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Zarzucił w nim organowi I instancji naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez błędną ich wykładnię, która skutkowała przyjęciem zasady, że skazanie prawomocnym wyrokiem za jakiekolwiek przestępstwo skutkuje cofnięciem pozwolenia na posiadanie broni palnej. Podniósł, iż w zaskarżonej decyzji nie wzięto pod uwagę okoliczności dotyczących cech osobistych i sposobu życia strony, a odniesiono się do popełnionych przez nią wykroczeń w ruchu drogowym, które nie mają żadnego znaczenia w niniejszej sprawie. Po przeprowadzeniu postępowania i zapoznaniu się z materiałem dowodowym w niniejszej sprawie, Komendant Główny Policji stwierdził, że decyzja organu I instancji jest zasadna. Organ podkreślił, iż materialnoprawną podstawę decyzji stanowi przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, z którego wynika, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Z woli ustawodawcy obawa ta istnieje w szczególności w stosunku do osób, które zostały skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Jak z powyższego wynika, obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, tj. niezgodnie z prawem, może być związana również z innymi okolicznościami, a nie tylko z faktem toczącego się postępowania karnego lub skazania za przestępstwa wymienione w tym przepisie. W takim jednak przypadku organ winien wskazać, jakie konkretnie okoliczności uzasadniają w jego ocenie obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego (zob. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 maja 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 1879/04, LEX nr 168056). Jak przyjęto w orzecznictwie sądów administracyjnych w sprawach podobnego rodzaju, o tym czy obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, w tego rodzaju sytuacjach zachodzi, powinna decydować ocena dotychczasowego zachowania danej osoby oraz jej cech charakterologicznych. Organ podkreślił, że w świetle powyższego nie sposób nie zauważyć, że R. K. w okresie od 2002 r. do 2005 r. popełnił wielokrotnie przestępstwo z art. 297 § 1 kk (czyn zakwalifikowany w XXXVI Rozdziale Kodeksu Karnego jako przestępstwo przeciwko obrotowi gospodarczemu) oraz z art. 270 § 1 kk (czyn zakwalifikowany w XXXIV Rozdziale Kodeksu Karnego jako przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów), za co został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w K. m. in. na karę grzywny. Poza tym od 2005 r. do 2009 r. popełnił on 7 wykroczeń w ruchu drogowym (k. 138-139), za co w 6 przypadkach ukarano go mandatami karnymi. Co prawda niektóre ukarania za te wykroczenia - zgodnie z dyspozycją art. 46 § 1 kw - należy uznać za niebyłe, ponieważ upłynęły 2 lata od ich wykonania, niemniej jednak, mając na względzie orzecznictwo sądów administracyjnych, należy wskazać, że zatarcie skazania (i odpowiednio uznanie ukarania za wykroczenie za niebyłe) nie stanowi przeszkody do ustalenia w trybie art. 75 kpa, że osoba posiadająca pozwolenie na broń (lub ubiegająca się o takie uprawnienie) popełniła czyny, które same w sobie lub w powiązaniu z innymi okolicznościami rodzą obawę, że osoba ta może użyć broni w celach sprzecznych z interesem porządku publicznego. Zatarcie skazania (lub uznanie ukarania za wykroczenie za niebyłe) pozwala wprawdzie daną osobę uznać za niekaraną, jednakże przy ocenie osobowości posiadacza broni (lub osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń) ważny jest nie tyle fakt skazania/ukarania bądź niekarania, ale dotychczasowe życie i sposób postępowania tej osoby (vide: np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 maja 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 1879/04, LEX nr 168056 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 września 2002 r., sygn. akt III SA 377/01, LEX nr 126796). Organ podkreślił, że R. K. należy zaliczyć do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Notoryczne łamanie prawa i naruszanie przepisów ruchu drogowego stawia stronę w negatywnym świetle i świadczy o jej lekceważącym podejściu do porządku prawnego. Wskazuje też, że nie zdaje sobie ona sprawy, że wszystkich przepisów prawa należy przestrzegać w jednakowym stopniu, a zatem nie można wybrać tych, którym nada się większe znaczenie, a pozostałe zbagatelizować. W ocenie Komendanta Głównego Policji, powyższe okoliczności, tj. wielokrotne od 2002 r. do 2005 r. popełnienie przestępstwa z art. 297 § 1 kk i art. 270 § 1 kk oraz dopuszczenie się siedmiokrotnie w przedziale od 2005 r. do 2009 r. wykroczeń w ruchu drogowym, układają się w logiczny obraz lekceważącego stosunku strony do przepisów prawa. Okoliczność, jaką stanowi posiadanie przez nią pozytywnej opinii w miejscu zamieszkania i wśród władz łowieckich, nie jest w tej sytuacji wystarczająca do zniwelowania obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, bowiem ze względu na wielokrotne, świadome, trwające od lat naruszanie norm prawa nie może się ona de facto powoływać na poszanowanie przez siebie przepisów prawa. Nie posiada zatem nieposzlakowanej opinii, jakiej organy Policji wymagają od osób ubiegających się i posiadających pozwolenie na broń. Te restrykcyjne wymagania wynikają z reglamentacyjnego charakteru ustawy o broni i amunicji, która każe traktować broń nie jako łatwo dostępny towar, lecz prawo szczególne, należne tylko tym, którzy swą postawą, wynikającą zwłaszcza z przestrzegania różnych przepisów prawa, dają gwarancję, że będą stosować się również do przepisów ustawy o broni i amunicji, w tym dotyczących bezpiecznego i zgodnego z prawem używania broni. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący wniósł o jej uchylenie. Decyzji zarzucił naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, przez błędne ich zastosowanie i przyjęcie, że przestępstwo popełnione przez ww. stanowi obligatoryjną podstawę cofnięcia pozwolenia na broń. Podkreślił również, że organ nie wziął pod uwagę posiadanej przez niego dobrej opinii. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i powołał argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje rozstrzygnięcie zapadłe w sprawie z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami dotyczącymi postępowania. Dokonując kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. nr 52, poz. 525 ze zm.). Powołany wyżej art. 18 ust. 1 pkt 2 stanowi, że właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do kręgu osób o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6, zaś w art. 15 ust. 1 pkt 6 mowa jest o osobach, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Użyte w przepisie określenie "uzasadniona obawa" należy do kategorii ogólnej, w ramach której mieszczą się wymienione w tym przepisie egzemplifikacje. W orzecznictwie panuje spór, czy wyliczenie przestępstw określonych w pkt 6 art. 15 ust. 1 jest wyliczeniem zamkniętym, czy też redakcja przepisu pozwala na poszerzenie tego katalogu. W ocenie Sądu, w ograniczonym zakresie można tę kategorię poszerzyć, gdy materiał dowodowy wskazuje na bezpośredni związek między niektórymi rodzajami przestępstw niewymienionych w ustawie o broni i amunicji a uzasadnioną obawą użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Podkreślić należy, że każdy taki przypadek wymaga indywidualnej oceny. Również wymaga podkreślenia, że dostęp obywatela do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa do stosowania środków przymusu, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zasadnicze znaczenie ma to, że pozwolenie na broń może być wydane tylko wówczas, gdy istnieją okoliczności uzasadniające jego wydanie. W kontekście powyższych rozważań podkreślenia wymaga również, że pozwolenie na broń palną jest uprawnieniem wyjątkowym będącym atrybutem władztwa państwowego i z tego względu jego posiadacz musi być osobą dającą rękojmię, iż swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu. W związku z tym osoby posiadające pozwolenie na broń powinny w sposób szczególny unikać wchodzenia w kolizje z prawem. Przechodząc na grunt sprawy niniejszej, bezsporne jest, że skarżący wielokrotnie od 2002 r. do 2005 r. dopuścił się przestępstw z art. 297 § 1 kk i art. 270 § 1 kk, polegających na przedstawianiu sfałszowanych dokumentów w celu zapewnienia sobie udziału i wygranej w przetargach organizowanych przez Urząd Miasta w K. Niewątpliwie jest to kategoria przestępstw zbliżona do przestępstw przeciwko mieniu. Ponadto w okresie od 2005 r. do 2009 r. siedmiokrotnie dopuścił się wykroczeń w ruchu drogowym. Sąd zgadza się z oceną organu, że zebrany materiał dowodowy daje podstawę do stwierdzenia, że skarżący wykazuje negatywną postawę wobec porządku prawnego, o czym świadczą popełnione przez ww. przestępstwa i wykroczenia. Biorąc pod uwagę zebrany materiał dowodowy i dowody, które wskazują na brak poszanowania prawa, mniejsze znaczenie mają złożone przez skarżącego: dobra opinia z miejsca zamieszkania i koła łowieckiego. Widocznie opiniujący inaczej postrzegają okoliczność, że wobec R. K. zapadł wyrok karny skazujący. W sprawie niniejszej organ wydając decyzję o cofnięciu pozwolenia na broń wykazał i uzasadnił, że skarżący swoim postępowaniem nie daje rękojmi, iż nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu. Jeszcze raz należy odnieść się do redakcji przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Skoro użyte w przepisie sformułowanie "w szczególności", określa najpierw "osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego", a następnie wskazano, że "w szczególności" są to osoby "skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu", to niewątpliwie z woli ustawodawcy krąg osób wymieniony w grupie pierwszej – szerzej obejmuje w całości krąg osób wymienionych po słowach "w szczególności". Tak więc można przyjąć, że wewnątrz kategorii osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego wyróżnia się "podkategorię" osób, w przypadku których sam ustawodawca przyjmuje, że są to osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa. W stosunku do tej kategorii osób organ nie musi przeprowadzać oceny. W stosunku do pozostałych osób organ musi dokonać oceny, czy istnieje ta uzasadniona obawa oraz czy dają rękojmię, iż swoim zachowaniem, jako posiadacze broni, nie zagrożą takim dobrom jak porządek publiczny lub bezpieczeństwo, co w sprawie niniejszej prawidłowo uczynił. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.