I SA/Wr 1397/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Radom, Sędziowie Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz, Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska (sprawozdawca), Protokolant Małgorzata Jakubiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 8 lutego 2011 r. sprawy ze skargi ,, .A’’ S.A. z siedzibą we W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów działającego przez Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 18 sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych I. uchyla zaskarżoną interpretację; II. zasądza od Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej kwotę 257 (dwieście pięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi A S.A. z siedzibą we W. jest interpretacja przepisów prawa podatkowego z dnia 18 sierpnia 2010 r. wydana w indywidualnej sprawie, doręczona stronie w dniu 23 sierpnia 2010 r. Z akt sprawy wynika, że wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej wpłynął do organu w dniu 17 maja 2010 r. i został uzupełniony, na wezwanie organu, przez wniesienie opłat w dniu 23 lipca 2010 r. (wpływ do organu 26 lipca 2010 r.). Z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, że A S.A. z/s we W., zajmująca się dystrybucją i produkcją narzędzi, chce powołać spółkę komandytowo - akcyjną, w której obejmie funkcję komplementariusza. Działania te podejmuje w celu upublicznienia pozyskiwania kapitałów, przy jednoczesnym zachowaniu kontroli nad działalnością spółki. Zamierza także wydzielić ze struktury spółki działalność podstawową w celu sprawniejszego zarządzania. Do grona akcjonariuszy zaprosi osoby fizyczne, a po powołaniu spółki komandytowo-akcyjnej (dalej: SKA), w celu pozyskania kapitału zewnętrznego, zamierza wprowadzić spółkę na giełdę papierów wartościowych i zaoferować akcje w publicznym obrocie. W związku z tym zobowiązana jest przygotować prospekt emisyjny, którego jednym z elementów będzie wskazanie polityki dywidendowej w stosunku do akcjonariuszy. A S.A., działając jako komplementariusz, planuje w statucie SKA zagwarantować sobie udział w zyskach tej spółki jako wynagrodzenie za świadczone usługi zarządzania. Ponadto A S.A. w formie aportu wnosi do A S.A.–SKA, w zamian za bycie komplemantariuszem przedsiębiorstwo spółki z pełnym zachowaniem tzw. struktury bilansowej, obejmując w zamian udział w zyskach określony w ten sposób, że jest to wynagrodzenie za świadczoną przez siebie pracę w funkcji komplementariusza. Na tle takiego zdarzenia przyszłego spółka zadała dwa pytania: 1) Czy komplementariusz – spółka akcyjna w spółce komandytowo akcyjnej - jest zobowiązany do pobierania zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych w przypadku wypłaty na rzecz akcjonariuszy – osób fizycznych dywidendy, w tym dywidendy zaliczkowej i dywidendy zaległej? 2) Czy komplementariusz – spółka akcyjna w spółce komandytowo akcyjnej - jest zobowiązany do comiesięcznego przekazywania swoim akcjonariuszom – osobom fizycznym informacji o uzyskanych przez SKA przychodach podatkowych i kosztach podatkowych w celu uregulowania przez nich zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych ? Przedstawiając własne stanowisko w sprawie, wnioskodawca powołał art. 147, art. 146 ustawy z 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. nr 94, poz.1037 ze zm.) – dalej: KSH i stwierdził, że zysk SKA dzieli się na dwie części, z jednej dokonuje się podziału pomiędzy komplementaruszy, z drugiej podziału między akcjonariuszy. Zysk SKA dziali się pomiędzy wspólników, jeśli został w danym roku obrotowym wypracowany i jeśli walne zgromadzenie podjęło uchwałę o przeznaczenie zysku do wypłaty wspólnikom. W pierwszej kolejności zysk należy pomniejszyć o obowiązkowe odpisy na tworzone w spółkach kapitały specjalnego przeznaczenia (zapasowy, rezerwowy), jeśli zostały utworzone. Strona zastrzega, że w przypadku SKA tworzony jest obowiązkowy odpis w wysokości 8% na kapitał zapasowy (wywodzi to z art. 126 §1 pkt 2 i 126 §1 pkt 1 KSH). Następnie kwota zysku jest dzielona na dwie części odpowiadające wielkościom wkładów wniesionych przez komplementariuszy i akcjonariuszy. Komplementariuszom zysk przypada proporcjonalnie do wniesionych wkładów, chyba że statut stanowi inaczej. Akcjonariusze otrzymują zysk proporcjonalny do liczby posiadanych akcji (jeśli akcje nie zostały w pełni opłacone proporcjonalnie do dokonanych wpłat). Wnioskodawca zwraca uwagę, że akcje mogą być zbywane, nowi akcjonariusze nie wnoszą zatem wkładu (jeśli nabyli akcje w pełni opłacone). Dalej, powołując art. 10 ust. 1 pkt 3 i pkt 7, art. 17 ust. 1 pkt 4, art. 30 ust. 1, art. 5b, art.8 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. nr 51, poz.307 ze zm.) – dalej: updf, wnioskodawca, stwierdził że podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych nie jest SKA ale jej wspólnicy. Przychody z udziału w spółce niebędącej osoba prawną, zatem także z udziału w SKA, u każdego podatnika określa się proporcjonalnie do jego prawa w udziale z zysków oraz z zastrzeżeniem ust. 1a art. 8 updf łączy z pozostałymi przychodami ze źródeł, z których dochody podlegają opodatkowaniu według skali podatkowej (art. 27 ust.1 updf). W braku przeciwnego dowodu przyjmuje się, że prawa do udziału w zyskach są równe. Przychody z udziału w spółce niemającej osobowości prawnej, na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, traktowane są tak jak przychody z działalności gospodarczej (art. 5b ust.2 updf). Wnioskodawca wskazał także, że dochody z działalności gospodarczej (w tym z udziałów w SKA) mogą być opodatkowane albo według skali podatkowej (art. 27 ust. 1 updf), albo na wniosek podatnika na zasadach określonych w art. 30c updf. Wnioskodawca przyjmując, że przychody akcjonariusza SKA opodatkowane są podatkiem dochowym tak jak przychody z działalności gospodarczej, sprzeciwia się nakładaniu na podatnika obowiązków w oderwaniu od instytucji prawa cywilnego która podlega opodatkowaniu. W szczególności chodzi o zastosowanie art. 44 ust. 1 i 3 updf do akcjonariuszy SKA, jako konsekwencji uznania ich za osoby prowadzące działalność gospodarczą. Zgodnie z art. 44 ust. 1 pkt 1 updf, podatnicy osiągający dochody z działalności gospodarczej są obowiązani, bez wezwania wpłacać w ciągu roku podatkowego, wpłacać zaliczki na podatek dochodowy, tj. uiszczać zaliczki począwszy od miesiąca, w którym dochód przekroczył kwotę powodującą obowiązek zapłaty podatku (art. 44 ust. 1 pkt 1 updf). Ukształtowany przepisami KSH status akcjonariusza w SKA, w ocenie wnioskodawcy, uniemożliwia opłacanie przez niego w trakcie roku podatkowego zaliczek na podatek dochodowy, gdyż prawo do udziału w zyskach nabywa on dopiero po podjęciu przez walne zgromadzenie uchwały o przeznaczenie zysku do wypłaty wspólnikom. Spółka, poprzez art. 44 ust. 1 pkt 1 updf, powołuje się na art. 14 ust. 1 tej ustawy, w myśl którego przychodem z działalności gospodarczej są kwoty należne choćby nie zostały faktycznie otrzymane (...). Przychód z działalności gospodarczej powstaje zatem w dniu w którym stał się "kwota należną". Z braku definicji legalnej tego pojęcia w ustawie podatkowej wnioskodawca odwołał się do jego słownikowego znaczenia, stwierdzając, że "należny" to przysługujący, należący się komuś. O powstaniu przychodu z działalności gospodarczej, jak dalej wywodził, nie można mówić jeśli nie ma podstawy prawnej na mocy której podmiot (u którego ma powstać przychód) może się skutecznie domagać świadczenia od drugiego podmiotu. W ocenie strony, termin "kwota należna" jest tożsamy z pojęciem wymagalne świadczenie. Aby stwierdzić, kiedy można mówić o przychodzie należnym z tytułu udziału akcjonariusza w zyskach SKA, wnioskodawca przeprowadził analizę sytuacji prawnej akcjonariusza w SKA. W wyniku tej analizy stwierdził, że akcjonariuszowi SKA przysługuje zysk tej spółki tylko wtedy, gdy komplementariusze podejmą odpowiednią uchwałę o podziale zysku. Zawarte w art. 8 ust. 1 updf sformułowanie "przychód z udziału w spółce niebędącej osoba prawna", zdaniem strony, należy rozumieć w sposób uwzględniający status akcjonariusza SKA. Prawo do udziału w zyskach takiego akcjonariusza ma postać uprawnienia do żądania od spółki wypłaty części zysku za dany rok, po spełnieniu określonych w Kodeksie spółek handlowych przesłanek (tj. osiągnięcia przez SKA zysku, wykazanie zysku w sprawozdaniu finansowym, wyrażenie opinii o sprawozdaniu przez biegłego rewidenta, zatwierdzenie sprawozdania finansowego przez walne zgromadzenie, podział zysku przez walne zgromadzenie za zgodą wszystkich komplementariusz w części przypadającej na akcjonariuszy). Do czasu spełnienia przesłanek powstania roszczenia o wypłatę dywidendy akcjonariusz SKA nie posiada uprawnienia do żądania świadczenia od spółki. W tych okolicznościach, zdaniem wnioskodawcy, nie można uznać, że akcjonariusz SKA ma obowiązek wpłacania w ciągu roku podatkowego zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych. W ciągu roku podatkowego u takiego akcjonariusz nie powstaje bowiem przychód należny, tym samym nie jest możliwe zastosowanie art. 44 ust. 1 i 3 updf. Wnioskodawca, powołuje się na zasadę rozstrzygania wątpliwości na rzecz podatnika (in dubio pro tributario) i zakaz interpretowania wątpliwości na korzyść organu podatkowego (uin dubio pro fisco) oraz konieczność odrzucenia interpretacji prowadzącej do absurdalnych konsekwencji. Zdaniem strony, akcjonariusz winien uiszczać zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych tylko za miesiąc, w którym otrzymał wypłatę z zysku, jeśli nie otrzyma przychodu w roku podatkowym obowiązek uiszczenia zaliczki nie wystąpi. W przypadku wypłaty z zysku zapłaci zaliczkę jedynie w miesiącu, w którym powstał dochód. Wnioskodawca, podsumowując swoje wywody, stwierdził, że ponieważ akcjonariusz uzyskuje dochody z działalności gospodarczej to SKA nie ma obowiązku potrącania zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych. Do uiszczenia zaliczki zobowiązany jest sam akcjonariusz, w tzw. dniu dywidendy na zasadach przez siebie wybranych. SKA nie ma także obowiązku przekazywania swoim akcjonariuszom danych dotyczących uzyskiwanych przychodów oraz odpowiadających im kosztów uzyskania przychodów w trakcie roku podatkowego na innych zasadach niż wynikające z Kodeksu spółek handlowych Minister Finansów stwierdził, że stanowisko wyrażone przez wnioskodawcę jest : - nieprawidłowe w części odnoszącej się do obowiązku poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych, - prawidłowe w części odnoszącej się do obowiązku przekazywania akcjonariuszom informacji o uzyskanych przez SKA przychodach i kosztach podatkowych. Organ uznał za prawidłowe stanowisko wnioskodawcy, że akcjonariusze SKA uzyskują przychody z działalności gospodarczej, a nie z kapitałów pieniężnych. Konsekwencją tego jest obowiązek opłacania zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych według zasad określonych w art. 44 updf. Organ stwierdził, że w myśl art. 8 ust. 1 updf przychody z udziału w spółce niebędącej osobą prawna (...) u każdego podatnika określa się proporcjonalnie do jego prawa w udziale w zyskach i z zastrzeżenia ust. 1a, łączy się z pozostałymi przychodami ze źródeł z których dochód podlega opodatkowaniu według skali podatkowej (art. 27 ust. 1). Zasady te stosuje się odpowiednio do rozliczenia kosztów podatkowych (art. 8 uzt.2 pkt 1 updf). Przypadający na wspólnika SKA dochód winien być ustalony na podstawie prowadzonych ksiąg rachunkowych, zgodnie z art. 24 ust. 1 updf. Następnie organ przywołał art. 44 ust. 1 pkt 1 updf i stwierdził, że akcjonariusz SKA ma obowiązek wpłacania zaliczek w ciągu roku podatkowego. Powołał też art. 17 ust. pkt 4 updf, wskazując że SKA nie jest osobą prawną, akcjonariusz takiej spółki, będący osobą fizyczną, nie może zatem uzyskiwać dochodu w postaci dywidendy o jakiej mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 updf oraz art. 30a ust. 1 pkt 4 tej ustawy. Dochody te podlegają opodatkowaniu, zgodnie a art. 10 ust. 1 pkt 3 updf, jako przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej. Występuje zatem obowiązek zapłaty przez akcjonariusza SKA zaliczek według zasad określonych w art. 44 ust. 1 updf. Organ odnosząc się do zadanego we wniosku pytania stwierdził, że komplementariusz – spółka akcyjna w SKA - nie jest obowiązany do pobierania zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych w przypadku wypłaty na rzecz akcjonariusza dywidendy ( w tym zaliczkowej lub zaległej). Stanowisko organu jest zbieżne ze stanowiskiem wnioskodawcy, jednak organ je zakwestionował z uwagi na zawarte we wniosku uzasadnienie. Dalej organ wyjaśnił, że przepisy podatkowe nie regulują zagadnienia przekazywania wspólnikom spółek osobowych informacji umożliwiających im właściwe rozliczenie podatku (zaliczek). Dlatego za prawidłowe uznane zostało stanowisko wnioskodawcy, że nie jest on zobowiązany – w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – do przekazywania swoim akcjonariuszom – osobom fizycznym informacji o uzyskanych przez SKA przychodach podatkowych i kosztach w celu uregulowania przez nich zaliczek na podatek. Po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcie naruszenia prawa Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W skardze A S.A. z/s we W. wniosła o uchylenie interpretacji i zarzuciła: - naruszenie art. 14 ust. 1, art. 24 oraz art. 44 ust. 1 i 3 updf przez błędna wykładnię. Strona skarżąca podniosła, że organ, w zaskarżonej interpretacji, powiązał obowiązek płacenia zaliczek przez akcjonariusza SKA z dochodem uzyskiwanym przez tę spółkę i wskazał, że dochód ten winien być ustalany na podstawie prowadzonych ksiąg. Zdaniem skarżącej, bez znaczenia jest okoliczność uzyskiwania przychodów przez samą SKA. W sytuacji, gdy przychodu w ciągu roku podatkowego nie otrzymuje akcjonariusz, nigdy nie zrealizuje się obowiązek uiszczania zaliczek. Dalej skarżąca przytoczyła argumentację z wniosku, odnoszącą się do rozumienia przychodu jako kwoty należnej. Strona skarżąca twierdzi, że podstawowe znaczenie ma ustalenie, w jaki sposób wspólnicy SKA uczestniczą w zyskach spółki. Ze sposobu ustalania uprawnień akcjonariusza SKA do quasi dywidendy, które wiążą się z akcją, a nie z osobą wspólnika, strona skarżącą wywodzi, że dopiero w momencie uzyskania roszczenia o wypłatę dywidendy u akcjonariusza powstanie przychód z działalności gospodarczej, tym samym obowiązek zapłaty zaliczek. Jeśli w ciągu roku akcjonariusz nie uzyska przychodu, nie powstanie obowiązek zapłaty zaliczki. W przypadku wypłaty zysku akcjonariusz zapłaci zaliczkę za tym miesiąc, w którym powstał dochód. Określenie użyte w art. 8 ust. 1 updf "przychód z udziału w spółce nieposiadającej osobowości prawnej, zdaniem skarżącej, także należy rozumieć w sposób uwzględniający status akcjonariusza SKA. Skarżąca wskazuje ponadto, że nie jest możliwe powiązanie obowiązku zapłaty zaliczek przez akcjonariusza SKA z dochodem uzyskanym przez SKA, gdyż akcjonariusz nie ma prawa dostępu do tego typu informacji, szczególnie, gdy SKA jest notowana na Giełdzie Papierów Wartościowych, wskazuje na to art. 154 ust. 1 i art. 156 ust. 1-3 w zw. z art.2 i 3 pkt 1 lit.a) ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi. Jedynym przychodem akcjonariusza może być dywidenda. Minister Finansów w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w interpretacji. Dodatkowo wskazał, że otrzymana przez akcjonariusza SKA dywidenda jest jedynie częścią dochodu spółki, którą wspólnicy zgodzili się bezpośrednio przekazać akcjonariuszom, po wyłączeniu np. części przeznaczonej na rozwój spółki i nie ma ona wpływu na sposób opodatkowania akcjonariusza SKA. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stanowiąc w przepisie art. 1 § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach, których katalog został wymieniony w przepisie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej: P.p.s.a.). W określonych przez ten przepis przedmiotowych granicach kognicji sądów administracyjnych mieści się m. in. orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego, wydane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a P.p.s.a.). Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Skarga jest zasadna, choć nie z przyczyn w niej wskazanych. Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r., nr 8, poz.60 ze zm.) – dalej: O.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny (art. 14c §1 O.p.). W przypadku negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja zawiera wskazanie stanowiska prawidłowego wraz z jego uzasadnieniem prawnym (art. 14c §2 O.p.). W sprawie istotny jest także przepis art. 14b §1 O.p., w myśl którego Minister Finansów, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego. Pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydawaną w indywidualnej sprawie należy rozpatrywać z punktu widzenia podstawowych zasad stosowania prawa. Stosowanie prawa obejmuje: ustalenie stanu faktycznego, ustalenia przepisów prawa, które w tym stanie faktycznym mają zastosowanie i dokonanie ich wykładni. W przypadku interpretacji indywidualnej stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) nie są ustalane przez organ podatkowy, ale przedstawione przez zainteresowanego we wniosku (art. 14c § 2 i § 3 O.p.). Organ aby cenić czy stanowisko przedstawione we wniosku jest prawidłowe musi ustalić przepisy prawa, które w stanie faktycznym (zdarzeniu przyszłym) opisany we wniosku mają zastosowanie i dokonać ich wykładni. Przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe oraz sformułowane, na gruncie tego zdarzenie przyszłego przez podmiot zainteresowany, pytania oraz stanowisko wnioskodawcy nie dotyczą kwestii, która stała się przedmiotem sporu miedzy stronami na etapie skargi do Sądu. Skarżąca spółka, która ma pełnić funkcję komplementariusza w SKA pytała czy zobowiązana jest (jako komplementariusz SKA) do pobierania zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych od wypłaconych akcjonariuszom SKA dywidend oraz czy ciąży na niej obowiązek przekazywania, w trakcie roku podatkowego, swoim akcjonariuszom – osobom fizycznym informacji o przychodach i kosztach uzyskania przychodów SKA na innych zasadach niż wynikające z Kodeksu spółek handlowych. Przedstawiając własne stanowisko w sprawie, wnioskodawca stwierdzi, że nie ciąży na nim żaden z tych obowiązków. Oba sformułowane we wniosku pytania, także stanowisko wyrażone w sprawie dotyczyły zatem obowiązków komplementariusza SKA, a nie obowiązków akcjonariuszy takiej spółki, w tym obowiązku opłacania zaliczek na ten podatek dochodowy. Kwestia zasad opodatkowania akcjonariuszy SKA może mieć dla tej interpretacji znaczenie tylko w takim zakresie, w jakim wpływa na obowiązki ciążące na komplementariuszu SKA. Organ, wydając zaskarżoną interpretację indywidualną, nie rozważył, które z przepisów prawa mają zastosowanie do przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego, a zatem wykładnia których przepisów prawa jest istotna dla udzieleni odpowiedzi na pytania przedstawione we wniosku i dla oceny prawidłowości stanowiska przestawionego we wniosku. Wyrażając własne stanowisko w kwestii poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych (pytanie1.) wnioskodawca stwierdził, że nie ma obowiązku, jako komplementariusz SKA, poboru podatku od wypłaty z zysku dokonywanej na rzecz akcjonariuszy tej spółki. Wyjaśnił, że otrzymywana przez akcjonariusza SKA wypłata z zysku SKA nie jest przychodem z kapitałów pieniężnych, ale przychodem z działalności gospodarczej i akcjonariusz przychód ten rozlicza sam. Zakres interpretacji ograniczony jest pytaniem sformułowanym we wniosku na tle przedstawionego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). W części obejmującej przedstawienie własnego stanowiska w sprawie, wnioskodawca, wdając się w rozważania dotyczące zasad opłacania przez akcjonariusza SKA zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych, wyszedł poza zakres przedmiotowy objęty wnioskiem. Kwestie dotyczące szczegółów rozliczania zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych przez akcjonariuszy SKA z tytułu dochodu z udziału w zyskach tej spółki nie miały bowiem wpływu na obowiązki komplementariusza SKA, jako płatnika. Organ podatkowy stanowisko wnioskodawcy, odnoszące się do pytania pierwszego, tj. obowiązku poboru przez komplementariusza podatku od wypłaconego akcjonariuszom SKA udziału w zyskach spółki (dywidendy), uznał za nieprawidłowe. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy, organ winien wskazać stanowisko prawidłowe wraz z uzasadnieniem prawnym tego stanowiska (art. 14c §2 O.p.). Jako stanowisko prawidłowe organ przedstawił takie samo stanowisko jak wnioskodawca w zakresie elementów istotnych dla interpretacji, tj. w zakresie obowiązków komplementariusza jako płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych. Różnica między stronami dotyczyła wyłącznie zasad rozliczania przez akcjonariuszy SKA, w trakcie roku podatkowego, podatku dochodowego od osób fizycznych do dochodu z udziału w zyskach SKA, tj. opłacania zaliczek na podatek dochodowy, w trybie art. 44 ust. 1 pkt 1, ust. 2 i ust. 3 updf. Spór dotyczył zatem tego elementu, który w sprawie, z uwagi na jej zakres przedmiotowy, zakreślony pytaniem wnioskodawcy, nie miał znaczenia. Zarzuty skargi odnoszą się także wyłącznie rozliczania zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych przez akcjonariusza SKA (błędna wykładnia art. 14 ust. 1, art. 24 i art. 44 ust. 1 i 2 updf). Ponieważ zarzuty te nie odnoszą się do elementów istotnych w sprawie, Sąd nie ustosunkował się do tych zarzutów. Uznając stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe, organ naruszył art. 14c § 2 O.p., gdyż w istocie stanowiska tego nie zakwestionował, nie przedstawił też odmiennej niż wnioskodawca oceny prawnej tego stanowiska. W ocenie Sądu, naruszenie art. 14c § 2 O.p., miało istotny wpływ na wynik sprawy, dlatego Sąd, korzystając z uprawnień wynikających z art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zaskarżoną interpretację uchylił, na podstawie art. 146 §1 tej ustawy. Rozstrzygnięcie w sprawie kosztów postępowania sądowego uzasadnia art. 200 ww. ustawy