II SA/Bk 732/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska,, sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys (spr.), Protokolant Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 08 lutego 2011 r. sprawy ze skargi D. P. i G. P. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] września 2010 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę II SA/Bk 732/10 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. znak [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane nakazał D. i G. małżonkom P. dokonanie rozbiórki (usunięcia z nieruchomości) samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego (domku kempingowego) w miejscowości M. R. gm. K. W uzasadnieniu organ wskazał, że początkowo prowadził postępowanie w sprawie obiektu budowlanego (domku kempingowego) na działce nr [...] w M. R. Z uwagi na przesunięcie tego obiektu na działkę nr [...] – umorzył tamto postępowanie (decyzją z [...] września 2009 r.) jako bezprzedmiotowe, a wszczął następne dotyczące samowolnego wybudowania przedmiotowego obiektu na działce nr [...], która, wraz z działkami nr [...] i [...], także należy do małżonków P. Przeprowadzone oględziny wykazały wykonanie domku kempingowego o wymiarach 12 x 4,45 m i wysokości 2, 9 m mierzonej od poziomu terenu do okapu, z dachem dwuspadowym pokrytym blachodachówką. Obiekt usytuowany jest bezpośrednio na gruncie, posiada cztery osie kół gumowych, dodatkowo podparty jest na klocach drewnianych, obity jest deską szalunkową, posiada dwa otwory drzwiowe i sześć otworów okiennych. W ścianie szczytowej znajduje się wykusz w kształcie trapezu, a w środku trzy pomieszczenia. Jest oddalony od rzeki H. około 70 m. W trakcie oględzin w dniu 06 sierpnia 2009 r., przeprowadzonych jeszcze przed przesunięciem obiektu, stwierdzono jego wyposażenie w instalację wodociągową, kanalizacyjną i elektryczną. Inwestor nie przedłożył dokumentów dotyczących budowy obiektu. Oceniono, że wzniesienie obiektu wymagało pozwolenia na budowę, bowiem w przepisie art. 29 ust. 1 ustawy Prawo budowlane nie zwolniono jego wykonania z tego obowiązku. Dlatego wdrożono procedurę legalizacyjną, w trakcie której w dniu 15 grudnia 2009 r. wydano na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane postanowienie o wstrzymaniu prowadzonych robót budowlanych i nałożono na inwestorów obowiązki przedłożenia w wyznaczonym terminie: ostatecznej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, czterech egzemplarzy projektu budowlanego, oświadczenia o posiadanym prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z uwagi na niewykonanie przez inwestorów powyższych obowiązków, nakazano rozbiórkę zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Wskazano, że gmina K. nie posiada aktualnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego teren działek inwestorów, a obowiązujące na tym obszarze rozporządzenie Wojewody Podlaskiego nr 19/05 z dnia 25 lutego 2005 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu "Pojezierze Sejneńskie" zabrania lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli D. i G. P. zarzucając naruszenie szeregu przepisów: - prawa materialnego: art. 1, 3 pkt 1 lit. "a", 5, 28, 34, 48 ust. 1, 81, 81 "a", 81 "c", 84, 84 "b" ustawy Prawo budowlane, przepisu art. 2 pkt 50 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz art. 1 lit. "q" Konwencji o ruchu drogowym sporządzonej w Wiedniu w dniu 08 listopada 1968 r. Uzasadnienie powyższych zarzutów zmierzało do wykazania, że organy błędnie zakwalifikowały mobilną przyczepę kempingową (posiadającą koła i zdolną do poruszania się po drogach publicznych i niepublicznych) jako obiekt budowlany (budynek, obiekt powstały w wyniku budowy), do którego wzniesienia (odwołujący używają sformułowania "produkcji") mają zastosowanie przepisy ustawy Prawo budowlane, w tym zakwestionowano konieczność uzyskania w procesie budowlanym decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, sporządzenia projektu budowlanego, a ostatecznie pozwolenia na budowę. Odwołujący się zakwestionowali również, aby rozebranie przyczepy podlegało rygorom rozbiórki w rozumieniu prawa budowlanego, czy wszelkim innym przepisom tej ustawy oraz zakwestionowali możliwość prowadzenia w stosunku do niej postępowania przez organy nadzoru budowlanego; - prawa procesowego – art. 6, 7, 11, 12, 35 § 1, 2 i 3, 77 § 1, 80 Kpa. Uzasadnienie tych zarzutów zmierzało do wykazania, że organy uchybiły konieczności wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, prowadziły sprawę z przekroczeniem terminów ustawowych (przez rok czasu), nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego wskutek czego mobilną przyczepę kempingową bezpodstawnie zakwalifikowały jako obiekt budowlany. W tej grupie zarzutów najdalej idącym jest zarzut naruszenia właściwości rzeczowej organu poprzez przeprowadzenie oceny przez organy nadzoru budowlanego, które, ze względu na charakter obiektu niepodlegającego przepisom prawa budowlanego, nie miały podstaw prawnych do działania. Odwołujący się wskazali, że przyczepa nie jest obiektem budowlanym ani domkiem kempingowym. Nie jest związana z gruntem, nie posiada przegród budowlanych wydzielających z przestrzeni, nie posiada fundamentów. Mobilność tej przyczepy wyklucza, zdaniem stron, przyjęcie że stanowi ona obiekt budowlany oraz że powstała w wyniku prac budowlanych, dlatego niemożliwe było wykonanie obowiązków nałożonych przez organ w postanowieniu wstrzymującym prace budowlane. Jak wskazali, organ nadzoru budowlanego nie miał prawa zajmować się obiektem zdefiniowanym w prawie o ruchu drogowym i Konwencji o ruchu drogowym. Decyzją z dnia [...] września 2010 r. znak [...] P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy zaakceptował jako zgodne z prawem ustalenie przez inspektora powiatowego, że spornego obiektu budowlanego nie można zakwalifikować do żadnej grupy obiektów wymienionych w art. 29 lub 30 ustawy Prawo budowlane, zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Dlatego prawidłowo zastosowano procedurę z art. 48 tej ustawy i wstrzymując wykonywanie robót budowlanych nałożono na inwestora obowiązki dokumentacyjne, a następnie wskutek ich niezrealizowania, orzeczono rozbiórkę. Skorygowano jedynie podstawę prawną decyzji pierwszoinstancyjnej z art. 48 ust. 1 na art. 48 ust. 1 w zw. z ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Organ odwoławczy, identycznie jak w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, ustalił wybudowanie przedmiotowego obiektu na terenie nieposiadającym miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i objętym zakazem lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od rzeki C. H. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania wskazano, że w sprawie bezspornie mają zastosowanie przepisy ustawy Prawo budowlane, bowiem przyczepa jest obiektem budowlanym. Wyjaśniono, że wskazana ustawa przewiduje trzy rodzaje obiektów budowlanych nietrwale połączonych z gruntem, zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę: stanowiących zaplecze budowy, na którą wydane jest pozwolenie na budowę, tymczasowych obiektów budowlanych przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w określonym w zgłoszeniu terminie, tymczasowych obiektów stanowiących wyłącznie eksponat wystawowy, niepełniący funkcji użytkowych. Zdaniem organu pozostałe obiekty niepołączone trwale z gruntem wymagają pozwolenia na budowę, a ponieważ spornego obiektu nie można zakwalifikować do żadnej z grup wymienionych – wymagał pozwolenia. Nie jest on również przyczepą mobilną, bowiem nie posiada dowodu rejestracyjnego z ważnymi badaniami technicznymi. W ocenie organu stanowi on domek kempingowy dla celów rekreacyjno – wypoczynkowych. Za bezpodstawne uznano zarzuty niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz nieuzasadnionego przedłużania postępowania. Wskazano, że zawiadamiano strony o przyczynie opóźnień i terminach załatwienia sprawy. Skargę na powyższą decyzję złożyli do sądu administracyjnego D. i G. P. W zakresie zarzutów prawa materialnego wymieniono naruszenie art. 3 pkt 1 lit. "a", 5, 28, 34, 48 ust. 1, przepisu art. 2 pkt 50 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz art. 1 lit. "q" Konwencji o ruchu drogowym sporządzonej w Wiedniu w dniu 8 listopada 1968 r., a w zakresie zarzutów dotyczących procedury wymieniono naruszenie art. 6, 7, 12, 35 § 1, 2 i 3, 77 § 1, 80 Kpa. Uzasadnienie wskazanych zarzutów jest identyczne jak w odwołaniu i zmierza do podważenia zasadności zastosowania w sprawie niniejszej regulacji ustawy Prawo budowlane. Z nowych zarzutów wskazano na naruszenie prawa materialnego tj. art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane poprzez odmowę uznania przyczepy mobilnej za tymczasowy obiekt budowlany oraz art. 29 ust. 1 pkt 24 tej ustawy poprzez nieuznanie jej za barakowóz używany przy wykonywaniu robót budowlanych. Argumentowano, że uszło uwadze organu przemieszczenie przyczepy z działki nr [...] na działkę nr [...] co wyłączało możliwość przyjęcia, że została ona wybudowana na działce nr [...] jako obiekt budowlany. Zwrócono uwagę, że w dacie wydawania decyzji przez organ I instancji przyczepa znajdowała się na działce nr [...] i zabezpieczała plac budowy. Świadczy to o wadliwości ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonej decyzji. W dalszej części uzasadnienia skarżący kwestionowali przyjęcie powstania przyczepy w wyniku robót budowlanych. Wywodzili, że stanowi ona barakowóz użytkowany przy wykonywaniu robót budowlanych, badań geologicznych i pomiarów geodezyjnych, przeznaczony do tymczasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych, pomiarów i badań (art. 29 ust. 1 pkt 24 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane). Również zdaniem skarżących w sprawie może zachodzić przypadek wykonania tymczasowego obiektu budowlanego niepołączonego trwale z gruntem i przeznaczonego do rozbiórki i przeniesienia w inne miejsce. Powołali na tę okoliczność orzecznictwo potwierdzające, ich zdaniem, powyższe stanowisko. Wskazali także, że w trakcie postępowania wystąpili do Wójta Gminy K. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla ustawienia mobilnych przyczep na działkach nr [...], realizację basenu kąpielowego z zadaszeniem oraz trotuaru wzdłuż rzeki H. Wniosek pozytywnie zaopiniowały Regionalna Dyrekcja Ochrony Środowiska, Starostwo Powiatowe i W. Park Narodowy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe argumenty podkreślając, że w sprawie stwierdził wykonanie obiektu budowlanego o celu rekreacyjno – wypoczynkowym a nie budynku oraz że brak jest możliwości kwalifikacji obiektu do obiektów nietrwale związanych z gruntem i niewymagających pozwolenia na budowę. Podczas rozprawy w dniu 08 lutego 2011 r. pełnomocnik organu wyjaśnił, że sporna przyczepa nie jest nigdzie zarejestrowana, gdy stała na działce nr [...] miała doprowadzoną wodę, prąd oraz miała dostęp do szamba. Obecnie nie jest podłączona do mediów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana bez naruszenia prawa procesowego, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak też bez naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Zatem nie wystąpiły podstawy do jej wyeliminowania z obrotu prawnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej p.p.s.a. Także nie wystąpiły naruszenia dające podstawę do wznowienia postępowania uzasadniające uchylenie kwestionowanego rozstrzygnięcia (art. 145 §1 pkt 1 lit. "b" p.p.s.a.). Wszystkie liczne zarzuty podniesione w skardze sprowadzały się do zakwestionowania kwalifikacji spornego obiektu w postaci przyczepy kempingowej jako obiektu budowlanego w rozumieniu ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) i w konsekwencji do zakwestionowania właściwości organów nadzoru budowlanego w postępowaniu o samowolę budowlaną. Podniesione zarzuty należało jednak uznać jako bezzasadne z uwagi na charakter spornego obiektu. Zgodnie z art. 3 pkt 1 prawa budowlanego obiektem budowlanym są budynki wraz z instalacjami i urządzeniami, budowle stanowiące całość techniczno – użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami oraz obiekty małej architektury. Budynkiem jest obiekt budowlany trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiadający fundamenty i dach (art. 3 pkt 2 prawa budowlanego). Obiektem małej architektury są niewielkie obiekty takie jak obiekty kultu religijnego: kapliczki, krzyże przydrożne, figury, posągi, wodotryski, inne obiekty architektury ogrodowej, a także inne użytkowe obiekty służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki. Najszersze wyliczenie obiektów budowlanych zawiera przepis art. 3 pkt 3 prawa budowlanego dotyczący budowli, którymi są obiekty budowlane niebędące budynkiem lub obiektem małej architektury, takie jak lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Zdaniem sądu w przedstawionym powyżej zakresie pojęcia "obiekt budowlany" mieści się również pojęcie "tymczasowy obiekt budowlany", który – jak sama nazwa wskazuje – posiada cechy obiektu budowlanego plus dodatkowe szczególne cechy (vide Z. Kostka "Prawo budowlane. Komentarz", Gdańsk 2007, s. 18). Zgodnie z art. 3 pkt 5 prawa budowlanego tymczasowym obiektem budowlanym jest obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. Katalog tymczasowych obiektów budowlanych uprawnia do wniosku, że mogą nimi być zarówno obiekty spełniające cechy budynków, budowli, jak i obiektów małej architektury. Z definicji tymczasowego obiektu budowlanego wynika, że tym, co odróżnia go od innych obiektów budowlanych jest albo czas użytkowania, albo trwałość jego związania z gruntem. Jednak fakt nietrwałego związania z gruntem jest wyróżnikiem tylko pewnej grupy tymczasowych obiektów budowlanych. Jak wskazał tutejszy sąd w wyroku z dnia 27 stycznia 2011 r. w sprawie II SA/Bk 563/10 (dostępny na http://orzeczenia.nsa.gov.pl) "obiekt budowlany tymczasowy ma bądź krótką trwałość użytkowania (krótszą od trwałości technicznej), bądź nie jest trwale związany z gruntem (...) Oczywiście zawsze powinien posiadać cechy obiektu budowlanego". Sporna w sprawie niniejszej przyczepa posiada dach i ściany oraz była wcześniej podłączona do mediów, natomiast nie posiada fundamentów (charakterystycznych dla budynku), zamiast których ma cztery osie gumowych kół i jest podparta na klocach drewnianych. Niewątpliwie zatem nie jest trwale połączona z gruntem. Zdaniem sądu ten właśnie element przesądza o jej tymczasowości jako obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 5 prawa budowlanego. Ponadto wskazać trzeba, że w definicji tymczasowego obiektu budowlanego przykładowo wskazano jako obiekt niepołączony trwale z gruntem - barakowóz. W języku potocznym jest on rozumiany jako "barak na kołach". Bezspornie cechy charakterystyczne dla barakowozu posiada sporna w sprawie niniejszej przyczepa. Posiada bowiem ściany i dach, które również posiada barakowóz, a jej posadowienie na gruncie (na kołach i drewnianych klocach) nie jest trwałe, a doraźne, podobnie jak barakowozu. Jeżeli zatem z woli ustawodawcy barakowóz został podany reglamentacji prawa budowlanego jako tymczasowy obiekt budowlany, to również obiekt budowlany w postaci przyczepy kempingowej, o cechach analogicznych do barakowozu, takiemu reżimowi przepisów budowlanych podlega. Jako zgodne z prawem należało zatem ocenić zakwalifikowanie przez organy nadzoru budowlanego spornej przyczepy do kategorii tymczasowych obiektów budowlanych, a w konsekwencji poddanie przez ustawodawcę wykonania (budowy) takiego prowizorycznego obiektu rygorom prawa budowlanego. Słusznie zatem organy prowadziły w sprawie legalności posadowienia przyczepy postępowanie administracyjne w oparciu o przepisy prawa budowlanego. Ponadto zgodnie z art. 84 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego to właśnie organy nadzoru budowlanego są zobowiązane do kontroli przestrzegania i stosowania przepisów tej ustawy. Dlatego ich właściwość w sprawie niniejszej, kwestionowana przez skarżących, nie mogła zostać podważona. W kontekście powyższych rozważań jako bezskuteczne należało ocenić twierdzenia skarżących co do spełnienia przez sporną przyczepę cech pojazdu samochodowego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.). Zgodnie z art. 2 pkt 31 tej ustawy pojazd to środek transportu przeznaczony do poruszania się po drodze oraz maszyna lub urządzenie do tego przystosowane, a zgodnie z art. 2 pkt 50 – przyczepa to pojazd bez silnika przystosowany do łączenia go z innym pojazdem. Podstawowym warunkiem zaliczenia spornej przyczepy do pojazdów samochodowych lub przyczep jest dopuszczenie do ruchu drogowego oraz posiadanie aktualnych badań technicznych, tablicy rejestracyjnej i dowodu rejestracyjnego. Tego w sprawie niniejszej skarżący nie wykazali, co wykluczało możliwość kwalifikowania tego obiektu z punktu widzenia prawa o ruchu drogowym (vide wyroki NSA z dnia 13.01.2009 r., II OSK 1774/07 oraz WSA w Gliwicach z dnia 25.11.2009 r., II SA/GL 521/09 – obydwa dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie można także pominąć dla oceny charakteru "przyczepy" jej rozmiarów, okresowego podłączenia do mediów, obicia szalówką czy też wykonania dachu. Dokumentacja fotograficzna znajdująca się w aktach sprawy zaprzecza, by była to "mobilna przyczepa", a więc pojazd samochodowy poruszający się po drogach, jak argumentują skarżący. Nadto na ich działkach pozostaje ona kilka lat (vide k. 15 akt adm. I instancji – oględziny z 17.11.2009 r.) i nie jest związana z żadnym pojazdem. Skarżący nie wykazali również, by kiedykolwiek poruszała się po drogach publicznych, a więc że spełniała rolę "mobilnej przyczepy". Nie została zarejestrowana jako pojazd samochodowy. Z wyżej przedstawionych powodów nie budzi wątpliwości sądu zakwalifikowanie spornej "przyczepy" jako obiektu budowlanego. Zdaniem sądu prawidłowo również wybrano tryb legalizacji dla obiektów wymagających uzyskania pozwolenia na budowę uregulowany w art. 48 prawa budowlanego. Zgodnie z art. 28 ust. 1 tej ustawy roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Przepis art. 29 ust. 1 prawa budowlanego wymienia obiekty niewymagające przedmiotowego pozwolenia, do których zalicza m.in. - tymczasowe obiekty budowlane, niepołączone trwale z gruntem i przewidziane do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu (pkt 12), - obiekty przeznaczone do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych, położone na terenie budowy, oraz ustawianie barakowozów używanych przy wykonywaniu robót budowlanych, badaniach geologicznych i pomiarach geodezyjnych (pkt 24), - tymczasowe obiekty budowlane stanowiące wyłącznie eksponaty wystawowe, niepełniące jakichkolwiek funkcji użytkowych, usytuowane na terenach przeznaczonych wyłącznie na ten cel (pkt 25). W stosunku do tymczasowych obiektów budowlanych wymienionych w art. 29 pkt 12 - w przepisie art. 30 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego przewidziano obowiązek zgłoszenia ich budowy. Oznacza to, że roboty budowlane polegające na budowie (zdefiniowanej w art. 3 pkt 6 prawa budowlanego jako wykonywanie obiektu budowlanego) innych niż wymienione w art. 29 i art. 30 prawa budowlanego tymczasowych obiektów budowlanych - wymagają uzyskania pozwolenia na budowę. Do nich zalicza się sporny obiekt budowlany. W ocenie sądu "przyczepa" skarżących nie może być zakwalifikowana do żadnego z tymczasowych obiektów budowlanych wymienionych w art. 29 pkt 12, 24 i 25 prawa budowlanego. Nie wykazano, aby była przewidziana do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce – nie później niż przed upływem 120 dni od rozpoczęcia jej wykonywania (pkt 12), jak również że jest obiektem przeznaczonym do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych, położonym na terenie budowy lub jest używana przy badaniach geologicznych lub pomiarach geodezyjnych (pkt 24), czy też że jest eksponatem wystawowym (tym bardziej, że bezsporne są jej funkcje użytkowe). Argumentacja organów dotycząca braku możliwości zakwalifikowania "przyczepy" z punktu 12, 24 i 25 art. 29 prawa budowlanego jest przekonująca. Zatem należało przyjąć, że wykonanie (ustawienie na gruncie) "przyczepy", kwalifikujące się jako budowa w rozumieniu art. 3 pkt 6 prawa budowlanego, wymagało uzyskania pozwolenia na budowę, któremu to obowiązkowi uchybiono. Powoływana przez skarżących okoliczność wystąpienia o wydanie warunków zabudowy dla ustawienia przyczep mobilnych, dla realizacji basenu kąpielowego z zadaszeniem i trotuaru wzdłuż rzeki C. H. nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia o legalności zaskarżonych decyzji. Kontrolowane postępowanie dotyczyło bowiem "przyczepy" posadowionej na gruncie przed jego wszczęciem, natomiast o wydanie warunków zabudowy wystąpiono w trakcie tego postępowania. Uzyskanie takiej decyzji nie mogło przesądzać o legalności posadowienia spornej "przyczepy", bowiem mogło dotyczyć jedynie obiektów, które skarżący zamierzają wybudować w przyszłości. Wskazać natomiast trzeba, że o ile legalizacja wykonania spornej "przyczepy" jako tymczasowego obiektu budowlanego kwalifikowała się do postępowania w trybie art. 48 prawa budowlanego, o tyle brak było możliwości jego pozytywnego zakończenia z uwagi na regulacje rozporządzenia Wojewody Podlaskiego Nr 19/05 z dnia 25 lutego 2005 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu "Pojezierze Sejneńskie" (Dz. Urz. Woj. Podl. Nr 54, poz. 732 z późn. zm.). W § 4 ust. 1 pkt 7 tego aktu prawnego zakazano lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzenia racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Jak ustalono w sprawie podczas oględzin, "przyczepa" skarżących znajduje się w odległości 70 m od brzegów rzeki C. H. Z punktu widzenia powyższej regulacji takie posadowienie jej jest niedopuszczalne. Niezależnie od powyższego skarżący nie wykonali obowiązków nałożonych postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009 r., co rodziło skutek przewidziany w art. 48 ust. 4 w zw. z ust. 1 prawa budowlanego Zdaniem sądu w postępowaniu administracyjnym nie dopuszczono się też naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. W szczególności prawidłowo zrealizowano wymagania wszechstronnego zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, w tym nie uchybiono zasadzie swobodnej oceny dowodów (art. 6, 7, 77 § 1 i 80 Kpa), a uzasadnienie zaskarżonej decyzji sporządzono zgodnie z warunkami z art. 107 § 3 Kpa. Istotnie sprawy nie zakończono w terminie przewidzianym przepisami Kpa, jak wskazują skarżący, jednak nie mogło to mieć żadnego wpływu na wynik sprawy, a w trakcie postępowania skarżący mogli kwestionować tempo jego prowadzenia w drodze zażalenia na bezczynność. Nie wynika z akt, by taki środek zaskarżenia był wnoszony, natomiast w aktach znajdują się zawiadomienia organu w trybie art. 36 Kpa informujące o wyznaczeniu nowych terminów załatwienia sprawy (k. 15, 16 a akt adm.). Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.