II GSK 1206/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Przegalińska Sędzia NSA Barbara Stukan – Pytlowany (spr.) Sędzia del. WSA Dorota Chobian Protokolant Anna Wojtowicz - Hess po rozpoznaniu w dniu 13 września 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej I. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 9 lutego 2011 r. sygn. akt V SA/Wa 1877/10 w sprawie ze skargi I. G. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] maja 2010 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przyznania płatności na zalesienie gruntów rolnych oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 9 lutego 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 1877/10, oddalił skargę I. G. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] maja 2010 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o przyznaniu płatności na zalesienie gruntów rolnych, z następującym uzasadnieniem. W dniu 13 lipca 2006 r. I. G. (dalej: skarżący) wystąpił do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w C. z wnioskiem o przyznanie pomocy na zalesianie na rok 2006 deklarując we wniosku trzy działki ewidencyjne o łącznej powierzchni 6,07 ha. Decyzją z dnia [...] października 2006 r. Kierownik BP ARiMR odmówił przyznania wnioskowanej płatności. Po rozpatrzeniu odwołania strony Dyrektor [...] OR ARiMR decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. uchylił tę decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W dniu 27 grudnia 2006 r. na wniosek strony organ I instancji wydał postanowienie o zawieszeniu postępowania z uwagi na konieczność jednoznacznego ustalenia współwłaścicieli gospodarstwa, którzy mogliby złożyć oświadczenie o wyrażeniu zgody na zalesienie gruntów. Na wniosek strony Kierownik BP ARiMR wydał w dniu [...] grudnia 2008 r. postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania. W dniu [...] grudnia 2008 r. Kierownik BP ARiMR w C. wydał postanowienie o spełnieniu niezbędnych warunków we wniosku o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych, a w dniu [...] grudnia 2008 r. organ ten wydał decyzję o przyznaniu wnioskodawcy płatności z tytułu: wsparcia na zalesianie w wysokości 27.165,00 zł; premii pielęgnacyjnej w wysokości 2.549,40 zł; premii zalesieniowej w wysokości 2.185,20 zł. Zawiadomieniem z dnia 2 grudnia 2009 r. strona została powiadomiona o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Kierownika BP ARiMR w C. z dnia [...] grudnia 2008 r. Decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. Dyrektor [...] OR ARiMR stwierdził nieważność decyzji Kierownika BP ARiMR w C. z dnia [...] grudnia 2008 r. W uzasadnieniu podał, że decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 5 ust. 3a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. Nr 229, poz. 2273 ze zm., dalej: "ustawa PROW"). Po rozpatrzeniu odwołania strony Prezes ARiMR decyzją z dnia [...] maja 2010 r. utrzymał w mocy ww. decyzję organu I instancji, wskazując w uzasadnieniu, że zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.) organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z art. 5 ust. 3a ustawy PROW pomoc z tytułu zalesiania jest udzielana do wysokości limitu stanowiącego równowartość złotych w euro określonej w planie na poszczególne działania, lecz nie później niż do 30 czerwca 2008 r. W przedmiotowej sprawie Kierownik BP ARiMR przyznał wnioskodawcy płatności z tytułu zalesiania na rok 2006 w dniu 23 grudnia 2008 r., pomimo tego, iż przepisy nie zezwalały na przyznanie płatności w tym terminie. W ocenie Prezesa ARiMR powyższe uzasadniało stwierdzenie przez Dyrektora [...] OR ARiMR nieważności ww. decyzji Kierownika BP ARiMR ze względu na rażące naruszenie przez ten organ dyspozycji wynikającej z art. 5 ust. 3a ustawy PROW. Organ stwierdził, że płatności z tytułu zalesiania stanowią jeden z instrumentów Wspólnej Polityki Rolnej Unii Europejskiej i mogą być przyznawane producentom rolnym, spełniającym warunki określone przez prawo krajowe i wspólnotowe tylko w takiej wysokości, w jakiej zostały one konkretnie określone przez Wspólnotę. Wszelkie odstępstwa, zarówno na korzyść, jak i niekorzyść producenta rolnego stanowią rażące naruszenie prawa, będące przesłanką do stwierdzenia nieważności decyzji w myśl art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Oddalając skargę Sąd I instancji podzielił pogląd organów orzekających w sprawie nieważności, iż doszło do rażącego naruszenia prawa przy przyznaniu wnioskodawcy płatności na zalesianie. Zgodnie z jednolitą wykładnią dotyczącą przesłanki nieważności wynikającej z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia, gdy w sposób oczywisty i bezsporny, niestwarzający podstaw do odmiennej wykładni, został naruszony przepis prawa. W ocenie Sądu treść przepisu art. 5 ust. 3a ustawy PROW jest jednoznaczna, a zawarty w nim termin o charakterze terminu prawa materialnego, jest nieprzekraczalny i nieprzywracalny. Wydanie decyzji po upływie wyraźnie przewidzianego w przepisach terminu do jej wydania, zdaniem Sądu stanowi rażące uchybienie prawa i wypełnia przesłankę z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. do stwierdzenia nieważności decyzji. Tym samym Sąd nie uznał za zasadne zarzutów skargi wskazujących na naruszenie przez organ prawa materialnego – art. 5 ust. 3a ustawy PROW, ani przepisów o charakterze procesowym – art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zdaniem Sądu nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 5 ust. 3a ustawy PROW, z tym uzasadnieniem, że jak wskazuje skarżący – przepis ten nie miał do niego zastosowania, albowiem został dodany przez art. 42 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64 poz. 427, dalej: ustawa zmieniająca) i zaczął obowiązywać z dniem 11 kwietnia 2007 r. Nie mógł mieć zatem, zdaniem skarżącego, zastosowania do postępowań zainicjowanych wnioskami o udzielenie pomocy, złożonymi przed tą datą. Sąd podzielił stanowisko organu, iż ustawa zmieniająca nie ograniczała zastosowania dodanego do ustawy PROW przepisu art. 5 ust. 3a żadnymi przepisami przejściowymi (np. takim, który stanowiłby, że do spraw wszczętych, a niezakończonych stosuje się przepisy dotychczasowe), zatem zgodnie z zasadą bezpośredniego działania ustawy nowej, przepis ten miał również zastosowanie do niezakończonej merytorycznie sprawy skarżącego. Ograniczenie czasowe wydania decyzji przyznających pomoc do wszystkich spraw niezakończonych było skutkiem zobowiązań RP wynikających z udzielania pomocy ze środków unijnych. Skargą kasacyjną I. G. zaskarżył powyższe orzeczenie w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Wyrokowi zarzucono naruszenie: 1. prawa materialnego – art. 5 ust. 3a ustawy PROW poprzez jego błędne zastosowanie, 2. przepisów postępowania, które miało wpływ na treść decyzji, tj. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i przyjęcie, iż decyzja Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. z dnia [...] grudnia 2008 r. została wydana z rażącym naruszaniem prawa. Skarżący podniósł. że przepis art. 5 ust. 3a ustawy PROW zaczął obowiązywać z dniem 11 kwietnia 2007 r., zatem winien on mieć zastosowanie wyłącznie do postępowań zainicjowanych wnioskiem złożonym po tej dacie, co w niniejszej sprawie nie ma miejsca, bowiem skarżący wystąpił z wnioskiem w dniu 13 lipca 2006 r. W trakcie toczącego się postępowania skarżący spełnił wszystkie, wymagane od niego przez Agencję warunki niezbędne do uzyskania pomocy, którą otrzymał na mocy decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. z dnia 23 grudnia 2008 r. W sprawie nie można uznać, iż decyzja Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. z dnia [...] grudnia 2008 r. została wydana z naruszeniem prawa, a w konsekwencji iż została wydana z rażącym jego naruszeniem. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniósł o jej oddalenie jako pozbawionej uzasadnionych podstaw. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z przepisem art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Nie stwierdzając wystąpienia w przesłanek określonych w przepisie § 2 art. 183 p.p.s.a., skutkujących nieważnością postępowania, kontrola kasacyjna zaskarżonego wyroku może być więc dokonana wyłącznie w zakresie zdeterminowanym podstawami, na których została oparta skarga kasacyjna. Wnoszący skargę kasacyjną oparł ją na podstawie kasacyjnej z art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. W zarzutach dotyczących naruszenia przepisów postępowania, strona skarżąca zarzuciła naruszenie przez Sąd I instancji art. 156 § 1 pkt.2 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i przyjęcie, że decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w C. z dnia [...] grudnia 2008 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W związku z tak sformułowanym zarzutem skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że podniesione naruszenie przepisu postępowania administracyjnego tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., nie zostało powiązane z przepisami ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Niepełne wskazanie podstawy kasacyjnej nie dyskwalifikuje jednak skargi kasacyjnej, a Naczelny Sąd Administracyjny ma obowiązek odniesienia się do zawartych w niej zarzutów. Biorąc bowiem pod uwagę treść uchwały pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, zgodnie, z którą przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które – zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną zostały naruszone przez WSA, nakłada na NSA, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 p.p.s.a. obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych. Na wstępie należy zaznaczyć, iż kontrolowany w granicach skargi kasacyjnej zaskarżony wyrok dotyczył rozstrzygnięcia organów, które zapadły w ramach jednego z nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego, tj. w trybie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej. W podstawie prawnej decyzji Prezesa ARiMR z dnia 28 maja 2010 r. wskazano przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., zgodnie z którym, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. W tym miejscu wskazać należy, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest postępowaniem nadzwyczajnym i stanowi formę nadzoru. Może zostać wszczęte na wniosek lub – jak w niniejszej sprawie – z urzędu. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej obowiązkiem organu administracji publicznej jest rozpatrywanie sprawy wyłącznie w granicach określonych przez przepis art. 156 § 1 k.p.a., co oznacza, że w tym postępowaniu organ administracji publicznej nie jest władny rozpatrywać sprawy co do jej istoty, jak to może uczynić w postępowaniu odwoławczym, działa jako organ kasacyjny i nie może rozstrzygać żadnej innej kwestii merytorycznej (por. wyrok NSA z 27 października 1995 r., sygn. akt III SA 829/95, niepublikowany, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 1996 r., sygn. akt III ARN 70/95, OSNAP 1996/18/258). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym oraz doktrynie przyjęto, iż rażące naruszenie prawa, będące przyczyną nieważności decyzji występuje wówczas, "gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszelkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek" (por. Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz J. Borkowski, J. Jendrośka, R. Orzechowski, A. Zieliński, Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa 1985 r., s. 237 ). O tym, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa, decyduje przede wszystkim oczywistość tego naruszenia i jego wpływ na sposób załatwienia sprawy. Rażące naruszenie prawa to oczywiste naruszenie jednoznacznego przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym (wyrok NSA z dnia 6 lutego 1995 r., sygn. akt II SA 1531/94, ONSA 1996, nr 1, poz. 37, wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 grudnia 2011 r. sygn. akt V SA/Wa 1326/11). Odnosząc się do argumentów podniesionych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej stanowiących rozwinięcie zarzutu naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. należy podkreślić, że rażące naruszenie prawa stanowi kwalifikowaną formę naruszenia prawa i utożsamianie tego pojęcia z każdym naruszeniem prawa było by oczywiście niesłuszne. W związku z tym dla uznania, iż wystąpiło kwalifikowane naruszenie prawa, nie wystarczało organom samo ustalenie faktu jakiegokolwiek naruszenia prawa, lecz konieczne było stwierdzenie i wykazanie, iż miało ono charakter rażący. Rażące naruszenie prawa zachodzi bowiem wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia prawa powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa (zob. wyrok NSA z dnia 21 października 1992 r., V SA 86/92, ONSA 1993, nr 1, poz. 23). Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, organy orzekające stwierdziły, że Kierownik BP ARiMR w C. przyznał skarżącemu w dniu [...] grudnia 2008 r. płatności na zalesianie gruntów rolnych w roku 2006 mimo, iż przepisy nie zezwalały na przyznanie takiej płatności po dniu 30 czerwca 2008 r. Zatem – jak dalej wskazano – w sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa poprzez naruszenie dyspozycji wynikającej z art. 5 ust 3a ustawy PROW . Badając zarzuty skargi kasacyjnej w powyższym kontekście, Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko organów orzekających, zaakceptowane przez Sąd I instancji, że wskazana przez organy wada decyzji Kierownika BP ARiMR w C. będąca wynikiem naruszenia dyspozycji art. 5 ust 3a ustawy PROW stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia organu administracyjnego o przyznaniu skarżącemu płatności na zalesianie gruntów rolnych na rok 2006. Należy przypomnieć, że podstawę prawną decyzji w przedmiocie przyznania wnioskującemu o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych w roku 2006 stanowią przepisy ustawy z 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej i wydane na jej podstawie przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 187, poz. 1929 ze zm.). W zakresie prawa unijnego w przedmiotowej sprawie zastosowanie mają z kolei przypisy rozporządzenia Komisji nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenie Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) (Dz. Urz. WE L 153 z dnia 30.04.2004 r.) oraz przepisy Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1320/2006 z dnia 5 września 2006 r. ustanawiającego zasady przejścia do systemu wsparcia rozwoju obszarów wiejskich określonego w Rozporządzeniu Rady (WE) nr 1698/2005 (Dz. Urz. UE L nr 243 str. 6) (dalej: Rozporządzenie Komisji ( WE) nr 1320/2006). W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z zapisem art. 5 ust 3a wspomnianej ustawy PROW, który wprowadzony został poprzez art. 42 ustawy zmieniającej z dniem 11 kwietnia 2007 r. – pomoc jest udzielana do wysokości limitu stanowiącego równowartość w złotych kwoty w euro określonej w planie na poszczególne działania, lecz nie później niż do dnia 30 czerwca 2008 r. Natomiast art. 4 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1320/2006 wskazuje końcowy termin odnoszący się do możliwości wypłaty środków oraz ich zaksięgowania przez Sekcję Gwarancji EFOGR dla działania dotyczącego pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na lata 2004-2006 tj. termin 31 grudnia 2008r., w związku z art. 3 pkt. 2 Decyzji Komisji 06/IX/2004 zatwierdzającej dokument programujący rozwój obszarów wiejskich w Polsce dla okresu 2004-2006 [C(2004)3373 finał, Bruksela, 06/IX/2004]. Mając na uwadze powyższe, realizowanie płatności na podstawie decyzji administracyjnych po upływie ww. terminu kwalifikowalności jest działaniem sprzecznym z art. 5 ust 3a ustawy PROW oraz z ograniczeniami dotyczącymi kwalifikowalności wynikającymi z art. 4 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1320/2006. Skoro art. 5 ust 3a ustawy PROW jednoznacznie wskazuje termin, w jakim najpóźniej pomoc ta może być udzielona, to w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Prezes ARiMR prawidłowo uznał, a Sąd I instancji zasadnie stanowisko to zaakceptował, że realizowane płatności na podstawie decyzji administracyjnych wydanych po upływie ww. terminu kwalifikowalności jest działaniem sprzecznym z jednoznacznym brzmieniem zapisu art. 5 ust 3a ustawy PROW. W tej sytuacji nie stanowi naruszenia wskazanego w skardze kasacyjnej przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., dokonana przez Sąd I instancji ocena legalności działalności organów ARiMR przyjmująca, że organy orzekające prawidłowo stwierdziły oczywistą sprzeczność pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy, a treścią przepisu, co stanowi przesłankę obligującą organ do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji dotkniętej wadą kwalifikowaną. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, jaki został naruszony oraz skutki rozstrzygnięcia niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności poprzez przyznanie pomocy finansowej ze środków Unii Europejskiej, w sytuacji gdy przepisy prawa nie zezwalały na przyznanie takiej pomocy po dniu 30 czerwca 2008 r., prawidłowo zostały przez Sąd I instancji i organ odwoławczy rozważone i uzasadniały podjęte przez organy administracji publicznej rozstrzygnięcie o stwierdzeniu nieważności decyzji wydanej przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w C. na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zatem zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie znajdował usprawiedliwionych podstaw. Skarżący zarzucił też Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego tj. art. 5 ust. 3a ustawy PROW poprzez jego błędne zastosowanie, gdyż wystąpił z wnioskiem o przyznanie płatności już w dniu 13 lipca 2006 r. spełniając wszystkie wymagane warunki do uzyskania pomocy, a wymieniony przepis zaczął obowiązywać z dniem 11 kwietnia 2007 r. i może mieć zastosowanie wyłącznie do postępowań zainicjowanych wnioskiem złożonym po tej dacie. Zarzut ten jest całkowicie nieusprawiedliwiony. Pomoc finansowa w zakresie m.in. zalesiania gruntów rolnych, zgodnie z art. 5 ust. 3a ustawy PROW jest udzielana do dnia 30 czerwca 2008 r. Przepis ten obowiązuje od 11 kwietnia 2007 r. (art. 50 ustawy zmieniającej). Ustawa zmieniająca nie zawiera przepisów przejściowych, które regulują kwestie wniosków złożonych przed wejściem w życie dodanego przepisu i rozpoznanych po jego wejściu w życie. Ustawodawca nie wyłączył zatem zastosowania art. 5 ust. 3a ustawy PROW do wniosków złożonych przed jego wejściem w życie. Skoro zatem w dniu wydania decyzji przez Kierownika BP ARiMR w C. obowiązywał przepis art. 5 ust. 3a ustawy PROW, ustalony zresztą w oparciu o art. 6 w związku z art. 3 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1320/2006, to organ nie mógł odstępować od obowiązujących norm prawnych i zobowiązany był uwzględnić treść art. 5 ust. 3a ustawy PROW. Z wymienionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał rozstrzygnięcie Sądu I instancji za prawidłowe i na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.