II OSK 1246/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia del. NSA Zdzisław Kostka (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Konrad Młynkiewicz po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 lutego 2011 r. sygn. akt II SA/Łd 1469/10 w sprawie ze skargi A. O.i B. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej ustalenia lokalizacji stacji bazowej telefonii cyfrowej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi; 2. zasądza solidarnie od A. O. i B. O. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim kwotę 280 (dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 9 lutego 2011 r., sygnatura akt II SA/Łd 1469/10, rozpoznając skargę A. O. i B. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z [...] grudnia 2008 r., stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzając ją decyzji tego samego organu administracji z [...] października 2008 r., a także stwierdził, że decyzja Wójta Gminy Wola Krzysztoporska z [...] lutego 2008 r. została wydana z naruszeniem prawa. Z akt sprawy wynikają następujące istotne okoliczności sprawy. Wójt Gminy Wola Krzysztoporska decyzją z [...] lutego 2008 r., nazwaną decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego i wydaną na wniosek [...] Spółki z o.o. w Warszawie, powołując się na art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 50 ust. 1 i art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego, polegającego na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej, w szczególności wieży antenowej, kontenera, ogrodzenia i utwardzenia terenu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim decyzją z [...] października 2008 r., rozpoznając podania Z. K., R. M. oraz H. S., odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy Wola Krzysztoporska z [...] lutego 2008 r. Organ administracji uznał, że decyzja Wójta nie jest dotknięta żadną wadą wymienioną w art. 156 § 1 k.p.a. Wskazał też, że osoby wnoszące o stwierdzenie nieważności podniosły, iż w wyniku wydania tej decyzji wartość nieruchomości, których są właścicielami, ulegnie obniżeniu oraz że wyraziły obawę przed negatywnym oddziaływaniem inwestycji na życie i zdrowie ludzi. Odnosząc się do tych twierdzeń SKO stwierdziło, że nie mogą one być podstawą uznania decyzji za nieważną. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją SKO z [...] października 2008 r. złożyli skarżący A. i B. O. Podnieśli w nim m.in., że decyzja Wójta Gminy Wola Krzysztoporska z [...] lutego 2008 r. została wydana na skutek wniosku, w którym z rażącym naruszeniem art. 52 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 lit. c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie określono obszaru, na który inwestycja będzie oddziaływać oraz nie określono jej charakterystycznych parametrów technicznych i danych charakteryzujących jej wpływ na środowisko. W szczególności, jak podniesiono, we wniosku nie wskazano liczby anten, które miałyby być zainstalowane na projektowanej wieży. Rozpoznając ten wniosek SKO decyzją z [...] grudnia 2008 r. utrzymało w mocy swoją decyzję z [...] października 2008 r. W uzasadnieniu m.in. wskazano, że inwestor wraz z wnioskiem o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego przedłożył mapę sytuacyjno-wysokościową w skali 1:1000, rysunek przedstawiający widok wieży z rozmieszczeniem anten, plan zagospodarowania terenu oraz plan sytuacyjny. Ponadto, jak wskazano, inwestor przedstawił Opis planowanej inwestycji oraz Informację o przedsięwzięciu polegającym na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej, zaznaczając, że z pierwszego dokumentu wynikało ile anten wnioskodawca zamierza zrealizować. Na skutek skargi skarżących Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 11 maja 2009 r., sygnatura akt II SA/Łd 181/09, uchylił decyzję SKO z [...] grudnia 2008 r. oraz decyzję tego organu z [...] października 2008 r. Sąd uznał, że organ administracji naruszył art. 6, art. 7, art. 8 oraz art. 9 k.p.a., gdyż nie wyjaśnił czy rzeczywiście zostało złożone podanie o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy Wola Krzysztoporska z [...] lutego 2008 r. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji powołał art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 135 tej ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny na skutek skargi kasacyjnej SKO wyrokiem z 23 września 2010 r., sygnatura akt II OSK 1410/09, uchylił wyrok WSA w Łodzi z 11 maja 2009 r. i przekazał temu Sądowi sprawę do ponownego rozpoznania. NSA uznał, że SKO prawidłowo przyjęło, iż w sprawie złożono podania o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy Wola Krzysztoporska z [...] lutego 2008 r. Tym samym uznał za zasadny zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 235 § 1 k.p.a. Za niezasadny NSA uznał natomiast przytoczony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Oceniając wyrok Sądu pierwszej instancji w tym zakresie NSA m.in. stwierdził, że nie ulega wątpliwości, iż w trybie art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd administracyjny może nie tylko orzec o decyzji poprzedzającej decyzję zaskarżoną, ale nawet o decyzji podjętej w innym trybie. Dalej NSA wskazał, że w rozpoznawanej sprawie naruszenie art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie polegało na nieuzasadnionym wyjściu poza granice skargi, lecz na braku podstaw do uznania, że zarówno decyzja z [...] grudnia 2008 r., jak i poprzedzająca ją decyzja z [...] października 2008 r. naruszały art. 235 § 1 w zw. z art. 6, art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a. w stopniu, w którym naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W końcu stwierdził, że zaskarżony wyrok należało zatem uchylić nie wobec naruszenia art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ale wobec naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 235 § 1 k.p.a. Uzasadniając w tych okolicznościach zaskarżony wyrok Sąd pierwszej instancji przede wszystkim stwierdził, że na podstawie art. 190 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi związany jest wykładnią prawa przedstawioną w rozpoznawanej sprawie przez NSA. W związku z tym wskazał, że w świetle wywodów Sądu drugiej instancji za przesądzone należy uznać zarówno charakter pism H. S., Z. K. i R. M., jak i konieczność podjęcia przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowania w granicach danej sprawy, jeżeli jest to niezbędne do jej końcowego załatwienia. W związku z tym Sąd pierwszej instancji ocenę prawną zaczął od decyzji Wójta Gminy Wola Krzysztoporska z dnia [...] lutego 2008 r. i stwierdził, że została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa. Podał, że w świetle przedmiotu inwestycji, określonego jako budowa stacji bazowej telefonii cyfrowej, w skład której wchodzi budowa wieży antenowej, lokalizacja kontenera u podnóża wieży, ogrodzenia i utwardzenia terenu stacji oraz budowa przyłącza energetycznego, uprawniona jest konkluzja, co do wątpliwego charakteru projektowanej inwestycji. Sąd pierwszej instancji wskazał, że w rozumieniu art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami celem publicznym jest m.in. wydzielanie gruntów pod urządzenia łączności publicznej oraz budowa tych urządzeń. W związku z tym – zdaniem tego Sądu - koniecznym elementem inwestycji w zakresie łączności publicznej prócz budowy wieży antenowej, lokalizacji kontenera u podnóża wieży, ogrodzenia i utwardzenia terenu stacji oraz budowy przyłącza energetycznego jest montaż anten nadawczo – odbiorczych łączność tę zapewniających. Dopiero inwestycja w takim kształcie stanowi o realizacji celu publicznego. Dalej Sąd przytoczył treść art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i stwierdził, że w przypadku lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej nie jest wystarczające określenie rodzaju inwestycji przez wskazanie, iż ma być zrealizowana wieża antenowa, kontener u podnóża wieży, ogrodzenie i utwardzenie terenu stacji oraz budowa przyłącza energetycznego. Zdaniem Sądu pierwszej instancji konieczne jest konkretne wskazanie ile anten ma być zainstalowanych, jakiego typu mają to być anteny oraz jakiej mocy. W ocenie Sądu pierwszej instancji precyzyjne wskazanie w decyzji tych elementów jest niezbędne albowiem zgodnie z art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Sąd ten stwierdził także, że dołączona przez inwestora do wniosku dokumentacja nie stanowi o wykonaniu tych obowiązków Mając powyższe na uwadze Sąd pierwszej instancji uznał, że nieokreślenie w decyzji Wójta Gminy Wola Krzysztoporska z [...] lutego 2008 r., iż w ramach projektowanej stacji bazowej telefonii cyfrowej przedmiotem inwestycji jest również montaż nadawczo-odbiorczych anten sektorowych, nie pozwala na zakwalifikowanie przedsięwzięcia do inwestycji celu publicznego. Tym samym, jak wskazano, decyzja ta rażąco narusza art. 50 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Sąd pierwszej instancji zaznaczył przy tym, że treść naruszonych decyzją, wskazanych wyżej przepisów prawa, bez żadnych wątpliwości może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. Jakkolwiek zatem, stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest instytucją szczególną, godzącą w zasadę trwałości decyzji administracyjnych, w rozpoznawanej sprawie zaistnienie przesłanki rażącego naruszenia prawa, jest oczywiste a charakter licznych naruszeń prawa powoduje, że wydana przez Wójta Gminy Wola Krzysztoporska decyzja nie może być zaakceptowana, jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Z uwagi wszakże na fakt, iż od jej doręczenia upłynęło 12 miesięcy brak było możliwości stwierdzenia jej nieważności, zatem na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 135 tej ustawy poprzestano na stwierdzeniu, iż została ona wydana z naruszeniem prawa. Dalej Sąd pierwszej instancji stwierdził, że wobec faktu, iż dotknięta wadą nieważności decyzja Wójta Gminy Wola Krzysztoporska z [...] lutego 2008 r. nie została w trybie nadzwyczajnym wyeliminowana z obrotu prawnego przez SKO, wadą tą dotknięte są również zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja SKO z [...] października 2008 r. Z tego powodu, a nadto dlatego, że w tym zakresie brak było przepisów wyłączających możliwość stwierdzenia nieważności, Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 135 tej ustawy orzekł o stwierdzeniu nieważności decyzji SKO. W skardze kasacyjnej Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi zarzuciło naruszenie art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegające na tym, że Sąd pierwszej instancji w istocie nie wskazał podstaw i przesłanek uzasadniających stwierdzenie nieważności decyzji SKO oraz naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 156 § 1 k.p.a., polegające na nieuzasadnionym przyjęciu, że zaskarżone decyzje SKO zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa. W oparciu o tak przytoczone podstawy skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Uzasadniając skargę kasacyjną podniesiono, że do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej może dojść, jeżeli jest ona dotknięta kwalifikowaną, ciężką wadą prawną, która nie pozwala na pozostawienie jej w obrocie prawnym. Oznacza to – zdaniem SKO – konieczność wykazania w sposób niepozostawiający żadnych wątpliwości, rażąco wadliwego zastosowania przez organ administracji normy prawa materialnego lub procesowego. Zauważono przy tym, że z rażącym naruszeniem prawa nie można utożsamiać każdego, nawet oczywistego naruszenia prawa, jak również nie można przyjmować, że nastąpiło rażące naruszenie prawa, gdy rozstrzygnięcie było podyktowane odmienną oceny normy prawnej i okoliczności faktycznych. Dalej podniesiono, że Sąd pierwszej instancji nie wskazał w istocie uzasadnionych podstaw przemawiających za stwierdzeniem nieważności decyzji SKO. Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną ograniczono się jedynie do stwierdzenia, że skoro wadą nieważności dotknięta jest decyzja organu gminy, to także wadą nieważności dotknięte są decyzje SKO, którymi odmówiono stwierdzenia nieważności tej decyzji. Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna opiera się na usprawiedliwionych podstawach. W szczególności zasadny jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst ustawy - Dz.U. z 2012 r., poz. 270). Trafnie w skardze kasacyjnej podnosi się w szczególności, że w uzasadnieniu swego wyroku Sąd pierwszej instancji w istocie nie wyjaśnił przyczyn uznania, że zaskarżone decyzje SKO zostały wydane w okolicznościach, które uzasadniają stwierdzenie ich nieważności. Sąd pierwszej instancji przyjął, że skoro zaskarżonymi decyzjami SKO odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy Wola Krzysztoporska z [...] lutego 2008 r., mimo że decyzja ta była dotknięta wadą nieważności, to tą samą wadą nieważności są dotknięte zaskarżone decyzje SKO. Takie rozumowanie w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest uprawnione. Przede wszystkim należy podnieść, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest postępowaniem nowym w stosunku do postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Nie chodzi w nim o ponowne, tyle, że na innym etapie, rozpoznanie tej samej sprawy, co w postępowaniu zwykłym, ale o rozpoznanie sprawy, której przedmiotem jest istnienie określonych w art. 156 § 1 k.p.a. wad decyzji, uzasadniających stwierdzenie jej nieważności. W związku z tym jeżeli toczy się postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wydanej już w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, to istnienie wad nieważności musi być oceniane w kontekście przepisów art. 156 § 1 k.p.a. Sąd pierwszej instancji przyjmując nieważność zaskarżonych decyzji SKO nie wskazał żadnej z siedmiu podstaw stwierdzenia nieważności wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Jak się wydaje, skoro uznał, że decyzja Wójta Gminy Wola Krzysztoporska z dnia [...] lutego 2008 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa, a zaskarżone decyzje SKO, dlatego że odmówiono nimi stwierdzenia nieważności tej decyzji, są dotknięte tą samą wadą, to w ocenie Sądu pierwszej instancji także decyzje SKO są dotknięte wadą polegającą na rażącym naruszeniu prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Przyjęcie podstawy stwierdzenia nieważności polegającej na rażącym naruszeniu prawa pociąga za sobą obowiązek wskazania tych przepisów, które organ administracji rażąco naruszył. W przypadku decyzji Wójta Gminy Wola Krzysztoporska z dnia [...] lutego 2008 r. Sąd pierwszej instancji przyjął, że doszło do rażącego naruszenia art. 50 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r., poz. 647) oraz w zw. z art. 6 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. nr 102 z 2010 r., poz. 651 ze zm.). Przyjmując konsekwentnie rozumowanie Sądu pierwszej instancji należałoby uznać, że również zaskarżone decyzje SKO zostały wydane z rażącym naruszeniem tych przepisów. Taki wniosek jest jednak nieuprawniony. Przede wszystkim SKO w sprawie dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy Wola Krzysztoporska z dnia [...] lutego 2008 r. nie stosowało tych przepisów, lecz oceniało ich zastosowanie przez organ administracji niższego rzędu i co istotne, ocena ta była dokonywana w kontekście art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a więc jej przedmiotem było badanie czy Wójt Gminy Wola Krzysztoporska, stosując te przepisy, rażąco naruszył prawo. Zatem, podstawą stwierdzenia nieważności decyzji SKO o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy Wola Krzysztoporska z dnia [...] lutego 2008 r. mogła być ocena zastosowania przez SKO art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Tym samym nieuprawnione jest rozumowanie polegające na stwierdzeniu, że w razie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, w rzeczywistości dotkniętej wadą nieważności wymienioną w art. 156 § 1 k.p.a., organ wyższego stopnia dopuszcza się wydania decyzji dotkniętej tą samą wadą nieważności, co decyzja organu niższego rzędu. Takie rozumowanie może być natomiast uprawnione w przypadku utrzymania w mocy decyzji na skutek rozpoznania odwołania. Wówczas bowiem organ odwoławczy załatwia tę samą sprawę, co organ pierwszej instancji. Powyższe prowadzi do wniosku, że również drugi z zarzutów skargi jest uzasadniony, przy czym należy w tym przypadku zauważyć, że przytaczając podstawę kasacyjną powołano błędnie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zamiast art. 145 § 1 pkt 2 tej ustawy. Pomijając jednakże ten błąd należy zauważyć, że przytaczając tę podstawę kasacyjną trafnie zarzucono, iż Sąd pierwszej instancji stwierdzając nieważność zaskarżonych decyzji SKO, bez wskazania przekonujących podstaw takiego rozstrzygnięcia, naruszył art. 145 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 156 § 1 k.p.a. Mając powyższe na uwadze NSA, uwzględniając skargę kasacyjną, na podstawie art. 185 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Sąd drugiej instancji przyjął przy tym, że mimo iż w skardze kasacyjnej wyraźnie tego nie zaznaczono, wyrok Sądu pierwszej instancji zaskarżono w całości, a więc także w tej części, która dotyczy stwierdzenia, że decyzja Wójta Gminy Wola Krzysztoporska z [...] lutego 2008 r. została wydana z naruszeniem prawa. W orzecznictwie przyjmuje się bowiem (postanowienie NSA z 16 stycznia 2006 r., I FZ 655/05, oraz wyrok NSA z 8 września 2004 r., FSK 409/04), że w sytuacji, gdy skarga kasacyjna zawiera wniosek o uchylenie wyroku, ale nie oznacza wyraźnie zakresu uchylenia, przyjmuje się, że przedmiotem zaskarżenia jest całe orzeczenie. Tak też było w rozpoznawanej sprawie, w której, mimo że zarzuty skargi kasacyjnej dotyczyły w istocie jedynie stwierdzenia nieważności decyzji SKO, to wniesiono o uchylenie wyroku Sądu pierwszej instancji bez ograniczenia tylko do jego części odnoszącej się do tych decyzji. Za taką wykładnią zakresu zaskarżenia przemawia także ta okoliczność, że wyrok Sądu pierwszej instancji dotyczący decyzji Wójta Gminy Wola Krzysztoporska z [...] lutego 2008 r. opiera się na art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a więc zależy od zasadności skargi na decyzje SKO. Niezasadne byłoby więc ograniczanie skargi kasacyjnej jedynie do decyzji SKO. Ponownie rozpoznając sprawę Sąd pierwszej instancji oceni zaskarżone decyzje SKO z uwzględnieniem wykładni prawa dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w rozpoznawanej sprawie oraz sprawie o sygnaturze akt II OSK 1410/09. W związku z tą ostatnio powołaną sprawą zauważyć należy, że Sąd pierwszej instancji błędnie przyjął, iż wykładnia prawa przyjęta przez NSA w sprawie II OSK 1410/09 obejmowała stosowanie art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. NSA w sprawie II OSK 1410/09 dokonywał wykładni art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ale po to aby odeprzeć zarzut naruszenia tego przepisu przez Sąd pierwszej instancji. Ostatecznie NSA uznał, że nie było naruszenia art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W żadnym jednak razie NSA nie wypowiadał się na temat konieczności zastosowania tego przepisu w rozpoznawanej sprawie. Wobec uwzględnienia skargi kasacyjnej organu administracji od wyroku Sądu pierwszej instancji, którym uwzględniono skargę, NSA na mocy art. 203 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zasądził od skarżących na rzecz SKO zwrot kosztów postępowania kasacyjnego, na które złożył się wpis sądowy oraz koszty zastępstwa prawnego.