II SA/Wr 658/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Zygmunt Wiśniewski Sędzia WSA - Mieczysław Górkiewicz /sprawozdawca/ Sędzia NSA -Julia Szczygielska Protokolant - Magda Mikus po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 lutego 2011 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Wojewody D. z dnia [...] Nr[...] w przedmiocie odmowy przeniesienia pozwolenia na budowę oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...]. nr [...]Wojewoda D. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania [...], reprezentowanych przez S. K., od decyzji Prezydenta W. [...]z dnia[...]., którą odmówiono przeniesienia pozwolenia na budowę, wydanego decyzją Prezydenta W. Nr [...]z dnia [...] r. dla inwestycji obejmującej budowę siedmiokondygnacyjnego budynku mieszkalno – usługowego wraz z garażem podziemnym oraz przyłączami infrastruktury technicznej (wodociągowym, kanalizacji sanitarnej i deszczowej, cieplnym i energetycznym) przy ul. [...]we W. (zmienioną decyzją Nr [...]z dnia [...]r. i decyzją Nr [...]z dnia [...] r.), z dotychczasowego inwestora, tj.[...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia wskazano, że decyzją Nr [...]z dnia [...] r. Prezydent W. zatwierdził projekt budowlany i udzielił państwu [...]pozwolenia na budowę siedmiokondygnacyjnego budynku mieszkalno – usługowego wraz z garażem podziemnym oraz przyłączami infrastruktury technicznej (wodociągowym, kanalizacji sanitarnej i deszczowej, cieplnym i energetycznym) przy ul. [...]we W.. Decyzja stała się ostateczna i rozpoczęto jej realizację. W czasie trwania budowy inwestor przestał wywiązywać się ze swoich obowiązków i jego funkcję przejęły osoby, z którymi inwestor zawarł umowy o ustanowieniu odrębnej własności lokalu w budowanym budynku i powołujące się na postanowienie Sądu Okręgowego we W. (sygn. akt. II Ca 1326/07) z dnia 16 listopada 2009 r. Dnia 27 października 2008 r. nastąpiła śmierć A. W. współadresatki decyzji o pozwoleniu na budowę Nr [...]. Natomiast drugi z inwestorów, C. W., wystąpił o wygaszenie decyzji Nr [...]o pozwoleniu na budowę. Następnie Prezydent W. odmówił stwierdzenia wygaśnięcia tej decyzji, a Wojewoda D. decyzją [...] z dnia [...] r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. Decyzja Wojewody D. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W dniu [...] r. [...]i, reprezentowani przez S.K., złożyli w Urzędzie Miejskim W. wniosek o przeniesienia decyzji Prezydenta W. Nr [...] z dnia [...]r. o pozwoleniu na budowę. Do wniosku dołączono: 1) oświadczenie inwestora o przyjęciu wszystkich warunków, zawartych w decyzji Prezydenta W. Nr [...]z dnia [...] r. oraz w decyzjach zmieniających: Nr [...]z dnia [...] r. oraz Nr [...] z dnia [...] r., podpisane przez wszystkich w/w wnioskodawców; 2) pełnomocnictwo, udzielone S. K. – K. przez wszystkich w/w wnioskodawców do reprezentowania ich, między innymi, przed organami administracji publicznej; 3) 20 oświadczeń o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością, działką nr [...]AM I obręb S. M., na cele budowlane; każde podpisane przez jednego z wnioskodawców. W oświadczeniach tych wnioskodawcy powołują się na postanowienie częściowe Sądu Okręgowego we W. (sygn. akt II Ca 1326/07) z dnia 16 listopada 2009 r. W postanowieniu tym sąd powierzył w/w osobom oraz A.Ł. wykonanie na koszt i niebezpieczeństwo współwłaściciela, C. W., czynności i prac zmierzających do zakończenia budowy domu przy ul. we W., prowadzonej zgodnie z decyzją Prezydenta W. Nr [...] z dnia [...] r. W ramach tych czynności i prac wymieniono także działania, polegające na zapewnieniu wszystkich czynności niezbędnych do uzyskania pozwolenia na użytkowanie budynku. W dniu [...]r., decyzją Nr [...], Prezydent W. odmówił przeniesienia pozwolenia na budowę, wydanego decyzją Prezydenta W. Nr [...]z dnia [...] r. dla inwestycji obejmującej budowę siedmiokondygnacyjnego budynku mieszkalno – usługowego wraz z garażem podziemnym oraz przyłączami infrastruktury technicznej (wodociągowym, kanalizacji sanitarnej i deszczowej, cieplnym i energetycznym) przy ul. [...] we W. (zmienioną decyzją Nr [...] z dnia [...]r. i decyzją Nr [...]z dnia [...]r.), z dotychczasowego inwestora, tj. państwa[...]. W uzasadnieniu wskazano na następujące przesłanki podjętego rozstrzygnięcia: brak zgody stron – adresatów decyzji Prezydenta W. Nr [...] z dnia [...] r. – na przeniesienia tej decyzji na rzecz wnioskodawców oraz brak prawa dysponowania przez wnioskodawców przedmiotową nieruchomością na cele budowlane. Pełnomocnik stron złożył odwołanie od powyższej decyzji, podnosząc że zgodę adresatów decyzji Prezydenta W. Nr [...] z dnia [...]r. na przeniesienie tej decyzji na rzecz skarżących zastępuje postanowienie częściowe Sądu Okręgowego we Wrocławiu (sygn. akt II Ca 1326/07) z dnia 16 listopada 2009 r. Prawo odwołujących się do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wynika ze stosunku zobowiązaniowego, przewidującego ich uprawnienia do wykonywania robót budowalnych w oparciu o w/w postanowienie częściowe Sądu Okręgowego we W. W dalszej części wskazują, że sąd powierzył im wykonanie określonych czynności i prac, zmierzających do uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Powołując się na art. 59 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym stroną postępowania w sprawie o pozwolenie na użytkowanie jest wyłącznie inwestor utrzymują, że odmowa przeniesienia na ich rzecz pozwolenia na budowę pozbawia ich uprawnień inwestora wbrew prawomocnemu orzeczeniu sądu i interesowi społecznemu. Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy Prawo budowlane organ, który wydał decyzję o pozwoleniu na budowę jest obowiązany, za zgodą strony, na rzecz której decyzja została wydana, do przeniesienia tej decyzji na rzecz innego podmiotu, jeżeli przyjmuje on wszystkie warunki zawarte w tej decyzji oraz złoży oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W myśl art. 32 ust. 4 pkt 2 tej ustawy oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej. Z przywołanych przepisów wynika, że aby możliwe było przeniesienie decyzji o pozwoleniu na budowę na rzecz nowego inwestora spełnione muszą być łącznie następujące trzy warunki: 1) dotychczasowy inwestor (adresat decyzji) musi wyrazić zgodę na jej przeniesienie, 2) ,,nowy" inwestor musi złożyć oświadczenie o przyjęciu wszystkich warunków, zawartych w tej decyzji, 3) ,,nowy" inwestor musi złożyć, pod rygorem odpowiedzialności karnej, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Oczywistym jest, iż inwestor musi to prawo posiadać. Jak wynika z akt sprawy, w sposób bezsporny spełniony jest tylko drugi z w/w warunków, tzn. nowi inwestorzy złożyli oświadczenie o przyjęciu wszystkich warunków, zawartych w decyzji Prezydenta W. Nr [...]z dnia [...]r. Kwestią sporną jest spełnienie – lub nie – warunku wyrażenia zgody przez adresata o pozwoleniu na budowę (dotychczasowego inwestora) na jej przeniesienie na wnioskodawców. Jak wskazano powyżej, adresatem decyzji [...]I z dnia [...]r. są państwo [....]. Nie wyrazili oni zgodny na przeniesienie tej decyzji na rzecz innego podmiotu. Brak zgody A. W.w świetle przywołanego powyżej faktu jej śmierci, jest oczywisty. Natomiast brak przeszkód do wyrażenia woli przez [...]. Wobec braku jego oświadczenia w sprawie należy przyjąć, że pan [....] nie wyraża zgody na przeniesienie decyzji Prezydenta W. Nr [...] z dnia [...] r. na rzecz wnioskodawców. Wnioskodawcy reprezentują stanowisko, że przedmiotową zgodę zastępuje wskazane powyżej postanowienia częściowe Sądu Okręgowego we W. (sygn. II Ca 1326/07) z dnia [...] r. W postanowieniu tym Sąd powierzył wnioskodawcom oraz A. Ł wykonanie na koszt i niebezpieczeństwo współwłaściciela C. W., czynności i prac zmierzających do zakończenia budowy domu przy ul. [...] we W., prowadzonej zgodnie z decyzją Prezydenta W. Nr [...]z dnia [...]r. W postanowieniu określono dokładnie, na czym te powierzone czynności polegają. W zakresie projektowym czynności te polegają na: 1A) uzyskaniu od pana C. W. dokumentacji całego budynku, zwłaszcza zezwolenia na budowę, projektu budowlanego i dziennika budowy oraz dotychczas uzyskanych atestów na zastosowane materiały budowlane; 1B) zapewnieniu wszystkich czynności niezbędnych do uzyskania pozwolenia na użytkowanie budynku, z uzupełnieniem dziennika budowy poprzez uzyskanie oświadczenia kierownika budowy wymaganego przepisem art. 57 pkt 2 ustawy Prawo budowlane; 1C) załączeniu protokołów badań po ich przeprowadzeniu (np. w zakresie szczelności instalacji wodnej i kanalizacyjnej); 1D) założeniu atestów na materiały wbudowane. W zakresie realizacyjnym wymieniono szereg robót, w tym budowlanych, związanych z konkretnymi elementami inwestycji (np. wykonaniem garażu podziemnego, wykonaniem przyłącza energetycznego itp.). Jak wynika z powyższego zestawienia, sąd podzielił czynności, powierzone wnioskodawcom, na czynności związane z szeroko pojętą dokumentacją oraz pracami fizycznymi – wykonawczymi. W czynnościach, związanych z dokumentacją, w punkcie I A sąd wymienił czynności techniczne, mające na celu ,,fizyczne" zebranie dokumentów przez wnioskodawców. W tym punkcie zawarto także ,,uzyskanie zezwolenia na budowę" od Cz.W. Logicznym jest, że nie ma tu mowy o uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na budowę od właściwego organu, lecz technicznym przekazaniu istniejącego dokumentu. Zdaniem organu nie można uznać opisanego powyżej postanowienia sądu za dokument zastępujący zgodę dotychczasowego adresata decyzji, Cz. W. na jej przeniesienie, ponieważ w żadnym zdaniu sentencji sąd o takiej zgodzie nie postanowił. W punkcie I B sąd uwzględnił czynności niezbędne do uzyskania pozwolenia na użytkownie budynku. Należy zwrócić uwagę, iż czynności, związane z użytkowaniem obiektu i uzyskaniem niezbędnych do użytkowania dokumentów, związane są z zakończeniem budowy. Procedura zakończenia budowy oraz przystąpienia do użytkowania obiektu budowalnego opisana jest w przepisach art. 56-59 ustawy Prawo budowlane. Jest to zupełnie odrębna procedura od procedury uzyskania pozwolenia na budowę. Nie ma żadnych podstaw, aby wiązać obie te procedury. Sąd tak sformułował zalecenia punktu I B i następnych punktów postanowienia z dnia [...] r., aby wnioskodawcy, pełniący część obowiązków inwestora, mieli wszystkie niezbędne dokumenty do wystąpienia o pozwolenie na użytkowanie, ale wśród nich nie wymienia się nowej decyzji w sprawie pozwolenia na budowę. Decyzja o przeniesieniu pozwolenia na budowę byłaby nową decyzją. Nie można więc uznać, że umożliwiając wnioskodawcom wykonanie prac i czynności, mających na celu uzyskanie pozwolenia na użytkowanie budynku, sąd upoważnił ich do uzyskania przeniesienia dotychczasowego pozwolenia na budowę na ich rzecz lub by orzeczenie sądu zastąpiło zgodę dotychczasowego inwestora, o jakiej mowa w art. 40 ustawy Prawo budowlane. Reasumując stwierdzono, że wnioskujący o przeniesienie decyzji Prezydenta W. Nr [...]z dnia [...]r. na ich rzecz nie posiadają prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, jakie obejmuje rzeczona decyzja; brak jest także zgody dotychczasowego inwestora na przeniesienia tej decyzji. Zatem nie zostały spełnione przesłanki przeniesienia decyzji o pozwoleniu na budowę, określone w art. 40 ustawy Prawo budowlane. W odniesieniu do zarzutów skarżących, zgodnie z którymi odmowa przeniesienia na ich rzecz pozwolenia na budowę pozbawia ich uprawnień inwestora wbrew prawomocnemu orzeczeniu sądu i interesowi społecznemu, organ wskazał, że omówione powyżej postanowienie sądu powierzyło skarżącym wykonanie tylko pewnych, ściśle określonych czynności i prac. Zatem upoważniło ich do przejęcia obowiązków i praw inwestora jedynie w pewnym określonym zakresie. Wobec tego zarzut wydania decyzji o odmowie przeniesienia pozwolenia na budowę wbrew postanowieniu sądu nie znajduje uzasadnienia. Nie można też uznać że decyzja taka narusza interes społeczny. Naruszeniem prawa byłoby postępowanie organów administracji publicznej wbrew przepisom prawa. W ocenie organu II instancji brak decyzji o przeniesieniu decyzji o pozwoleniu na budowę nie uniemożliwia skarżącym dokończenia budowy zgodnie z postanowieniem Sądu Okręgowego we W. oraz wystąpienia do właściwego organu o wydanie pozwolenia na użytkowanie. Wskazani powyżej wnioskodawcy złożyli skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wnosząc o jej uchylenie jako niezgodnej z prawem. Skarżący zarzucają Wojewodzie D., iż nie uwzględnił ich oświadczeń o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, złożonych na podstawie prawomocnego postanowienia częściowego Sądu Okręgowego we W. (sygn. akt II Ca 1326/07) z dnia 16 listopada 2009 r. Uważają także, że w/w postanowienie sądu zastępuje zgodę dotychczasowego inwestora na przeniesienie decyzji o pozwoleniu na budowę. Zdaniem skarżących organy orzekające w tej sprawie nie dokonały w ogóle oceny co do tego czy i jakie względy przemawiają za tym, aby przedłożyć interes dotychczasowego inwestora nad interesem osób pokrzywdzonych przez dewelopera, którym Sąd powierzył zakończenie procesu inwestycyjnego. Rozpoznając wniosek organ powinien mieć bowiem na uwadze konstytucyjny obowiązek równego traktowania stron wobec prawa, a nie stosując literalnie przepisy prawa budowlanego – mieć na uwadze wyłącznie interes osób posiadających obecnie pozwolenie na budowę. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Podkreślono, że powoływane przez skarżących postanowienie Sądu nie zastępuje zgody dotychczasowego adresata decyzji o pozwoleniu na budowę na jej przeniesienie, ani nie stanowi podstawy do uznania, iż skarżący posiadają prawo do dysponowanie nieruchomością na cele budowlane w całym, objętym decyzją o pozwoleniu na budowę, zakresie. Zatem nie są spełnione warunki wymagane do przeniesienia decyzji o pozwoleniu na budowę. Odnosząc się do zarzutów skargi organ odwoławczy wskazał, iż uwzględnił w swojej decyzji oświadczenia skarżących o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, badając poprawność ich wypełnienia, w tym przywołania dokumentu, będącego źródłem prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Nie podzielił także opinii skarżących, wedle której przywoływane powyżej postanowienie sądu okręgowego stanowi taką podstawę. Jak wiadomo Sądowi urzędowo, w sprawie sygn. akt II SA/Wr 307/10 postanowieniem z dnia [...]r. obecnie prawomocnym, odrzucono skargę na odmowę wygaszenia pozwolenia na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W sprawie dotyczącej stosowania art. 40 ust. 1 ustawy Prawo budowlane (obecnie Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623) niezbędne było poczynienie kilku uwag na temat znaczenia postanowienia wydanego na podstawie art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.). Znaczenie to zostało przedstawione w uzasadnieniu postanowienia, na które powołują się skarżący, w sposób zbieżny z objaśnieniami zawartymi w uchwale Sądu Najwyższego III CZP 35/08 OSNC 2009/7-8/92. Wynika ono również z brzmienia tego przepisu, który stanowi, że w wypadku wykonywania umowy deweloperskiej w sposób wadliwy albo sprzeczny w umową, sąd może powierzyć dalsze wykonywanie umowy innemu wykonawcy na koszt i niebezpieczeństwo właściciela gruntu. Umowa ta zobowiązuje właściciela gruntu do wybudowania na tym gruncie domu i ustanowienia w nim odrębnej własności lokali na rzecz oznaczonych osób. Dalsze wykonywanie umowy polega na wykonywaniu czynności faktycznych zmierzających do wybudowania (dokończenia budowy) domu. Przymusowe wykonanie innych zobowiązań następuje na podstawie art. 64 k.c., poza zakresem stosowania art. 9 ust. 3 cyt. ustawy. W tym ostatnim przepisie przewidziano zatem upoważnienie do wykonywania robót budowlanych bądź organizowania procesu inwestycyjnego, w oderwaniu jednak od stosunków prawnych dających możność uzyskania uprawnienia do podejmowania tych czynności. W szczególności zobowiązanie właściciela gruntu do złożenia oznaczonego oświadczenia woli, pozostaje poza sferą stosowania art. 9 ust. 3. W nin. Sprawie wyjaśnił to sąd powszechny w sentencji postanowienia z dnia [...]r. (,,powierzyć wnioskodawcom wykonanie czynności i prac zmierzających do zakończenia budowy domu prowadzonej zgodnie z decyzją nr [...] z dnia [...]r.", w szczególności polegających na uzyskaniu od inwestora określonej dokumentacji), w ustaleniach uzupełniających (s. 9-11 uzasadnienia postanowienia – ustalenie zakresu prac jakie należy wykonać, aby zakończyć inwestycję zgodnie z decyzją nr [...], w tym prac polegających na uzupełnieniu istniejącej dokumentacji budowlanej oraz wykonaniu konkretnych robót budowlanych przez ich zlecenie specjalistycznym firmom) oraz w rozważaniach (s. 14 ,,Sąd Rejonowy błędnie upoważnił wnioskodawców do podejmowania wszelkich czynności faktycznych i prawnych niezbędnych do zakończenia budowy" ... ,,Sąd Okręgowy określił zakres prac niezbędnych do zakończenia realizacji budynku"). Niewątpliwie więc sąd powszechny nie zajmował się zagadnieniem ewentualnego nakazania inwestorowi złożenia oznaczonego oświadczenia woli. Według tego sądu budowa miała być kontynuowana w oparciu o dotychczasowe pozwolenie na budowę. Sąd powszechny w ogóle nie rozważał potrzeby uzyskania przez skarżących pozwolenia na budowę, w tym nie analizował przesłanek tzw. przeniesienia dotychczasowego pozwolenia na budowę. Inaczej mówiąc, postanowienie sądu powszechnego w ogóle nie dotyczyło przesłanki zgody dotychczasowego inwestora na przeniesienie pozwolenia, zgody stanowiącej typowe cywilnoprawne oświadczenie woli (wyrok NSA II OSK 1042/06). Rozważania powyższe potwierdzają ustalenia i oceny przytoczone przez organ, że omawiane postanowienie sądowe nie zastępowało zgody inwestora na przeniesienie pozwolenia. Była to dostateczna, ale też jedyna podstawa do orzeczenia o odmowie tego przeniesienia. Pozostała argumentacja prawna organu było wadliwa. Niezrozumiałe było stwierdzenie organu, że ,,Brak zgody pani A. W., w świetle przywołanego powyżej faktu jej śmierci, jest oczywisty". Oczywiste było raczej niezrozumienie przez organ, że śmierć adresata pozwolenia na budowę skutkuje wygaśnięciem tej decyzji administracyjnej – w całości, jeżeli zmarły podmiot był jedynym adresatem, bądź w odniesieniu do tego adresata, jeżeli inwestorów było więcej. Wymóg zgody inwestora odnosić się mógł więc jedynie do żyjącego adresata decyzji. Można wzmiankować, że treść art. 40 prawa budowlanego jest myląca. Z samego brzmienia tego przepisu wynika, że pozwolenie na budowę nie obejmuje każdoczesnego właściciela gruntu, a jedynie konkretnego adresata tej decyzji. Prawa i obowiązki inwestora wynikające z konkretnej decyzji nie ulegają nigdy ,,przeniesieniu" w drodze sukcesji generalnej lub syngularnej. Pewien skrót myślowy zastosowany przez ustawodawcę oznacza jedynie, że nowy podmiot może uzyskać pozwolenie na budowę w sposób uproszczony, po spełnieniu przesłanek wymienionych w art. 40 ustawy i tylko tych. W szczególności nowe pozwolenie na budowę będzie zawierało takie same warunki, jak w decyzji dotychczasowej, jednak nie ma mocy jakiegoś ich przeniesienia między określonymi podmiotami, lecz raczej ich przepisania przez organ z poprzedniej decyzji. Wątpliwe co najmniej były wnioski organu, jakoby skarżący nie uzyskali prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Prawo właściciela gruntu i adresata pozwolenia na budowę stało się iluzoryczne, skoro inne osoby zostały upoważnione do prowadzenia robót budowlanych na podstawie tej decyzji. Osoby organizujące proces inwestycyjny, uprawnione do wykonywania czynności wchodzących w zakres uprawnień i obowiązków inwestora, powinny być zapewne wyposażone w prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ustawa nie wyjaśnia (art. 3 pkt 11 prawa budowlanego) treści tego prawa, a jedynie wymienia jego źródła. Skarżący zostali upoważnieni do takiego właśnie dysponowania nieruchomością inwestora, wbrew jego woli. Ich tytuł prawny wynika z postanowienia sądowego, korzystającego z przymiotu prawomocności materialnej, czyli wyposażonego w moc wiążącą dla każdego. Oznacza to, że skarżący byliby zapewne uprawnieni do uzyskania pozwolenia na budowę, jednak nie w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 40 ustawy. Z uzasadnienia zarówno postanowienia sądowego, jak i zaskarżonej decyzji wynika, że pozwolenie to było dla skarżących zbędne. Świadczy o tym również fakt uzyskania przez nich pozwolenia na użytkowanie domu, wydane w oparciu m.in. o dotychczasową dokumentację budowlaną. Nie był więc trafny wywód prawny skarżących zawarty w załączniku do protokołu. Było dosyć oczywiste, że skarżący nie spełnili jednej z przesłanek uwzględnienia ich wniosku, wobec braku zgody inwestora. Skarga okazała się zatem bezzasadna, o czym orzeczono na podstawie art. 151 p.p.s.a. PM 14.03.2011 r.