I OSK 1122/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) sędzia NSA Irena Kamińska Protokolant asystent sędziego Katarzyna Myślińska po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lutego 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1764/10 w sprawie ze skargi S.S. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 lutego 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1764/10 oddalił skargę S.S. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Opolski Komendant Wojewódzki Policji rozkazem personalnym z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 43 ust. 3 i art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) zwolnił S.S. z dniem 31 lipca 2010 r. ze służby w Policji. W uzasadnieniu rozkazu personalnego podał, że Komendant Miejski Policji w O. wystąpił z wnioskiem o zwolnienie wyżej wymienionego ze służby w Policji ze względu na ważny interes służby. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że S.S. przebywa na długotrwałych zwolnieniach lekarskich, w 2009 r. od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia 21 października 2009 r.(294 dni) oraz od dnia 10 listopada 2009 r. do dnia 9 grudnia 2009 r. (30 dni). Ponadto prowadzone są w stosunku do niego dwa postępowania dyscyplinarne. Uchyla się on również od obowiązku poddania się badaniom lekarskim w Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w O. w celu orzeczenia jego stanu zdrowia i przydatności do dalszej służby w Policji lub na zajmowanym stanowisku. Podkreślił negatywny wpływ postawy wyżej wymienionego na innych policjantów jednostki, a także wskazał na jego ostatnią opinię służbową w której w zakresie pracy w zespole, samodzielności i dyspozycyjności został oceniony poniżej wymagań. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego Opolski Komendant Wojewódzki stwierdził, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdzający argumenty zawarte w powołanym wyżej wniosku i ich rzetelna analiza wskazują, iż nie jest możliwe kontynuowanie służby w Policji przez S.S. bez uszczerbku dla jej ważnego interesu. Zdaniem organu jego postawa pozwala uznać, że nie spełnia on podstawowego warunku, jakim jest zdolność do podporządkowania się szczególnej dyscyplinie służbowej w formacjach uzbrojonych, co zgodnie z art. 25 ust. 1 cyt. ustawy o Policji stanowi podstawowy warunek pełnienia służby w Policji. Wyjaśnił, że służbę w Policji może pełnić tylko osoba, która gotowa jest sprostać stawianym jej zadaniom, zdolna nawet z narażeniem życia lub zdrowia do strzeżenia porządku prawnego i bezpieczeństwa innych. W ocenie organu S.S. utracił zdolność realizacji zadań służbowych, a w szczególności utracił zdolność podporządkowania się szczególnej dyscyplinie służbowej, która obowiązuje w Policji, a swoją postawą utrudnia realizację zadań ustawowych tej formacji. Na skutek złożenia przez S.S. odwołania od powyższego rozkazu personalnego sprawę rozpoznawał Komendant Główny Policji, który po jego rozpatrzeniu, rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. dalej: K.p.a.) uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby w Policji i ustalił datę jego zwolnienia na dzień 31 sierpnia 2010 r., zaś w pozostałej części zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. W uzasadnieniu rozkazu personalnego stwierdził, że niezaprzeczalnym jest fakt, że postawa prezentowana przez S.S. wpływa negatywnie na organizację służby w jednostce, w której pełni on służbę. Powinien on realizować zadania na poziomie odpowiadającym posiadanemu przygotowaniu i umiejętnościom, przyczyniając się do ujawniania i zwalczania przestępczości. Tymczasem jego notoryczna nieobecność w służbie powoduje, że zadania, które powinny być mu przydzielone, są przydzielane innym policjantom. W okresie od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia 29 października 2009 r. oraz od dnia 10 listopada 2009 r. do dnia 30 lipca 2010 r. przebywał on na zwolnieniach lekarskich. Okoliczność ta nie tylko dezorganizuje służbę, ale również wpływa demotywująco na innych policjantów oraz przyczynia się do trudności w utrzymaniu dyscypliny służbowej w jednostce. Zdaniem organu odwoławczego policjant, którego okres absencji w służbie w latach 2006 – 2010 wynosił łącznie ponad 500 dni i w tym czasie nie realizował on żadnych zadań służbowych, nie może nadal pozostawać w służbie. Brak dyspozycyjności policjanta, przy jednoczesnej niemożności ustalenia jego zdolności do służby ze względu na stan zdrowia, dezorganizuje służbę i jest szkodliwy dla jej interesu. Podkreślił, że jest to przyczyną napięć i konfliktów oraz skutkuje obniżeniem poziomu motywacji i zaangażowania w realizację zadań pozostałych policjantów. Jednocześnie zaznaczył, że Zarząd Wojewódzkiego Związku Zawodowego Policjantów w O. zaakceptował zwolnienie wyżej wymienionego ze służby w Policji z uwagi na ważny interes służby. Ponadto wyjaśnił, że uwzględniając treść art.130 § 2 K.p.a. uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby w Policji i ustalił ją na dzień 31 sierpnia 2010r. Zdaniem Komendanta Głównego Policji zaistniałe okoliczności oraz stan faktyczny sprawy, który uniemożliwił rozwiązanie stosunku służbowego w innym trybie powodowały, że zasadnym było zwolnienie S.S. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 cyt. ustawy o Policji. Powyższy rozkaz personalny stał się przedmiotem skargi S.S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonemu rozkazowi personalnemu zarzucił, iż został wydany z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7, 8, 11, 77 § 1, 80, 107 § 1 i 3 K.p.a. polegającym na jego dowolnym uzasadnieniu, pominięciu słusznego interesu skarżącego, a w konsekwencji wydanie orzeczenia w oparciu o fragmentaryczny materiał dowodowy oceniony jednostronnie, selektywnie i nieobiektywnie, jak również niewłaściwe zastosowanie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, poprzez uznanie, że zwolnienie skarżącego ze służby w Policji jest uzasadnione z uwagi na ważny interes służby, podczas gdy w jego ocenie przesłanka ta nie wystąpiła. Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego i rozkazu personalnego organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku podał, iż podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozkazu personalnego stanowił art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), który pozwala na zwolnienie policjanta ze służby w Policji, gdy wymaga tego "ważny interes służby". Przesłanka wystąpienia "ważnego interesu służby" powinna być oceniana indywidualnie w każdej sprawie w odniesieniu do konkretnego policjanta, a do zwolnienia ze służby wystarczy sam fakt zaistnienia tej przesłanki. Z konstrukcji powołanego przepisu wynika, że podejmowane na jego podstawie decyzje mają charakter uznaniowy, przy czym ustawodawca określił, w jakich warunkach może dojść do jego zastosowania. Wystąpienie przesłanki określonej w tym przepisie stwarza dla organu możliwość wydania decyzji o zwolnieniu policjanta ze służby. Sąd pierwszej instancji wskazał, że sądowa kontrola decyzji uznaniowych jest ograniczona do badania, czy nie nosi ona cech dowolności. W tej sprawie należało rozważyć, czy zaistniała podstawa materialnoprawna do wydania rozkazu personalnego zwalniającego skarżącego ze służby w Policji. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w przedmiotowej sprawie organy w przekonywujący sposób wykazały, że za zwolnieniem skarżącego ze służby w Policji przemawia ważny interes służby. W sprawie jest niesporne, że skarżący przebywał na długotrwałych zwolnieniach lekarskich, co powodowało komplikacje w organizowaniu służby w jednostce, w której pełnił służbę. Z opinii służbowej skarżącego sporządzonej w dniu 25 września 2008 r. (k. 35 akt postępowania administracyjnego) wynika m.in., że jest on osobą konfliktową, która wymaga stałego nadzoru przełożonych, a jego dyspozycyjność jest poniżej wymagań (zwolnienia lekarskie). Z kolei, z wniosku Komendanta Komisariatu Policji w O. z dnia 7 września 2009 r. (k. 38 akt postępowania administracyjnego) o skierowanie skarżącego na badanie lekarskie do Okręgowej Komisji Lekarskiej MSWiA w O. wynika, że przejawia on zaburzenia w sferze osobowościowej, polegające m.in. na nadpobudliwości emocjonalnej, tworzeniu i dążeniu do sytuacji konfrontacyjnych, braku samokrytycyzmu, przekonaniu o własnej nieomylności i niedostosowaniu do hierarchicznego charakteru służby w Policji. Zasadność tych twierdzeń nie mogła zostać zweryfikowana, gdyż skarżący nie stawił się na badanie lekarskie. Zdaniem Sądu pierwszej instancji nie bez znaczenia w tej sprawie ma również fakt prowadzonych przeciwko niemu postępowań dyscyplinarnych, jak również opinia Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów w O. W konsekwencji stwierdził, że organ prawidłowo wywiódł, iż skarżący utracił przesłanki podmiotowe, konieczne do pełnienia służby w Policji. Służba w Policji jest szczególnym rodzajem służby publicznej. Pełniący ją funkcjonariusze podlegają określonym wymogom, a jeśli skarżący ich nie spełnia to organ miał podstawy do przyjęcia, że ważny interes służby przemawiał za podjęciem decyzji o zwolnieniu go ze służby w Policji. Okoliczności te wykazano w obszernym uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego. W konsekwencji uznał, iż organ nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego, jak również dokonał prawidłowej wykładni art. 41 ust. 2 pkt 5 cyt. ustawy o Policji. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: P.p.s.a.), skargę oddalił. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł S.S. reprezentowany przez adwokata i zaskarżając go w całości zarzucił: 1. obrazę przepisu prawa materialnego t.j. art. 41 ust. 2 pkt. 5 cyt. ustawy o Policji poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegającą na przyjęciu, iż w sprawie zachodzi przesłanka "ważnego interesu służby" i w konsekwencji zastosowaniu względem S.S. przewidzianego tym przepisie zwolnienia ze służby w sytuacji, gdy prawidłowo dokonana jego wykładnia i okoliczności stanu faktycznego nie pozwalają na przyjęcie, iż w sprawie wystąpiło zagrożenie interesu służby, a w związku z tym brak było możliwości zwolnienia go ze służby na podstawie tego przepisu; 2. obrazę przepisu postępowania t.j. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. polegającą na oddaleniu skargi w sytuacji, gdy skarżący skutecznie wykazał, iż organ w niniejszej sprawie naruszył przepisy prawa materialnego oraz przepisy postępowania administracyjnego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, a ponadto polegające na błędnym ustaleniu przez organy stanu faktycznego w sprawie; 3. obrazę przepisów postępowania t.j. art. 141 § 4 w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a poprzez niedokonanie oceny ustaleń faktycznych poczynionych przez organ administracji pod kątem ich zgodności z prawem, w sytuacji, gdy prawidłowa ocena stanu faktycznego powinna prowadzić do wniosku, iż został on ustalony z naruszeniem przepisów prawa, w oparciu o fragmentaryczny materiał dowodowy, a także z pominięciem słusznego interesu skarżącego. Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podał, że Sąd pierwszej instancji bezkrytycznie zaaprobował stanowisko organów orzekających, iż w tej sprawie wystąpiła przesłanka do zwolnienia skarżącego ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 cyt. ustawy o Policji. Zarzucił, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ograniczono się tylko do lakonicznego stwierdzenia, iż ważny interes służby powinien być oceniany indywidualnie w każdej sprawie. Podkreślił, że z tego sformułowania nie wynika jak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozumie przesłankę ważnego interesu służby, a w konsekwencji dlaczego uznał, iż zaistniała ona na gruncie rozpoznawanej sprawy. W ocenie autora skargi kasacyjnej art. 41 ust. 2 pkt 5 cyt. ustawy o Policji, wymaga wykładni i analizy, gdyż klauzula ważnego interesu służby ma charakter nieostry i oceny, co powoduje każdorazowo konieczność jej wnikliwej oceny w sposób możliwie pełny i wyczerpujący na gruncie konkretnego stanu faktycznego. Stwierdził, że z rolą organu administracji w sprawie zwolnienia policjanta ze służby na podstawie art. 45 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji jest wykazanie, że dalsze jego funkcjonowanie w szeregach policji może zagrozić interesowi społecznemu. Podniósł, że Sąd pierwszej instancji uznając zastosowanie tego przepisu przez organy za prawidłowe, całkowicie pominął etap wykładni przepisu który, przy tego typu konstrukcji i brzmieniu, jest niezbędny, do oceny prawidłowości jego zastosowania w sprawie. Odnosząc się pojęcia "ważnego interesu służby" wskazał, że nie zostało ono w przepisach prawa zdefiniowane, zaś w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, iż zagrożenie ważnego interesu służby wystąpi, gdy w sprawie istnieją szczególne okoliczności pozamerytoryczne, które powodują, że dalsza służba policjanta jest dla Policji niecelowa, a nawet szkodliwa, ale nie jest jednocześnie możliwe zwolnienie go z innych przyczyn (por. wyrok NSA z dnia 8 sierpnia 2007 r., sygn. akt I OSK 1591/06). W tym kontekście zarzucił, iż rozważania Sądu, jak i organów orzekających w sprawie mają charakter czysto dywagacyjny, nieznajdujący potwierdzenia w stanie faktycznym sprawy i cechuje je wysoki stopień ogólnikowości. Zarzucił, iż nie wskazano, jakie okoliczności pozamerytoryczne zdecydowały o tym, iż pozostawanie skarżącego w służbie odbędzie się ze szkodą dla interesu społecznego, zaś Sąd pierwszej instancji przytoczył twierdzenia organu o długotrwałym pozostawaniu na zwolnieniu lekarskim, pobieraniu uposażenia, prowadzeniu postępowań dyscyplinarnych, czy też negatywny wpływ na innych funkcjonariuszy, jednakże nie dokonał oceny czy mogą one stanowić pozamerytoryczne okoliczności dotyczące służby i życia prywatnego funkcjonariusza, występujące w takim natężeniu, iż dla ochrony ważnego interesu służby, nieodzownym jest wydalenie funkcjonariusza ze służby. Podkreślił, że żadne z prowadzonych postępowań dyscyplinarnych nie zakończyło się prawomocnym stwierdzeniem winy skarżącego, a zwolnienie lekarskie związane było ze stanem jego zdrowia, potwierdzonym zaświadczeniami lekarskimi. Podniósł przy tym, iż pominięto pozytywne oceny okresowe skarżącego potwierdzające jego przydatność do służby. Wskazał, iż art. 41 ust. 2 pkt 5 cyt. ustawy o Policji posługuje się zwrotem "można zwolnić" co oznacza, że zwolnienie takie ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu, które nakłada na organ obowiązek uwzględnienia zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu skarżącego (por. wyrok NSA z dnia 31 października 2008 r., sygn. akt I OSK 1738/07). Uzasadniając zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a, w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. stwierdził, że zaskarżony wyrok opiera się na nieprawidłowo ustalonym stanie faktycznym, zaś obowiązek zwięzłego przedstawienia stanu sprawy obejmuje nie tylko przytoczenie ustaleń dokonanych przez organ, ale także ich ocenę pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny nie może ograniczyć się do stwierdzenia, co ustalił organ, lecz powinien wskazać, które ustalenia zostały przez niego przyjęte, a które nie. W konsekwencji przyjęcie przez sąd administracyjny stanu faktycznego, który ustalił organ bez wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i bez jego właściwej oceny stanowi naruszenie tego przepis. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki określone w § 2 art. 183 P.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Należy zatem wskazać konkretne przepisy prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd i zamieścić uzasadnienie podstawy kasacyjnej, czyli uzasadnić uchybienia zarzucane sądowi. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych polega na wykazaniu przez autora skargi kasacyjnej, że stawiane przez niego zarzuty mają usprawiedliwioną podstawę i zasługują na uwzględnienie. Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż sąd stosując przepis popełnił błąd w subsumcji czyli, że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi ponadto w uzasadnieniu, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia bądź jak powinien być stosowany konkretny przepis prawa ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu - dlaczego powinien być zastosowany. Uzasadniając zaś naruszenie przepisów postępowania wykazać należy, że uchybienie im mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca powyższym wymaganiom uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. W rozpoznawanej sprawie zarzuty skargi kasacyjnej obejmują zarówno naruszenie przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego aczkolwiek nie określają formy naruszeń. W pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegały zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Przechodząc do oceny ich zasadności, w pierwszym rzędzie należy odnieść się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 3 §1 P.p.s.a. Autor skargi kasacyjnej upatruje uchybienie tym przepisom przez niedokonanie oceny poczynionych przez organ ustaleń stanu faktycznego sprawy pod kątem ich zgodności z prawem. Przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. określa wymogi jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku. Powinno ono zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 P.p.s.a jedynie wówczas, gdy uzasadnienie jest sporządzone w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku, a w szczególności, gdy uzasadnienie wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska odnośnie stanu faktycznego przyjętego, jako podstawa rozstrzygnięcia. W tym przypadku, wadliwość uzasadnienia wyroku może być uznana za naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. nie można jednak skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Wskazać należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów z dnia 15 lutego 2010r II FPS 8/09 ONSA i WSA 2010/3/39 wyjaśnił, że przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej w rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazał, które elementy stanu faktycznego ustalonego przez organ przyjął jako podstawę orzekania i dlaczego. Ogólnikowość i lakoniczność uzasadnienia nie miała natomiast wpływu na wynik sprawy. Ponadto stwierdzić należy, iż uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wszystkie wymogi określone w art. 141 § 4 P.p.s.a. Z tych względów zarzut naruszenia tego przepisu uznać należy jako chybiony. Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut skargi kasacyjnej wskazujący na naruszenie przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego art. 41 ust. 2 pkt 5 omawianej ustawy o Policji. Zgodnie z tym przepisem policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Użycie w tym przepisie zwrotu "można zwolnić" oznacza, że zwolnienie policjanta w oparciu o tę podstawę prawną ma charakter fakultatywny i zostało pozostawione tzw. uznaniu administracyjnemu. Organ dysponuje zatem możliwością wyboru skutku prawnego. Możliwość skorzystania przez organ z przyznanych mu w ten sposób przez ustawodawcę uprawnień nie oznacza jednak dowolności i nieograniczonego (arbitralnego) czynienia użytku z przyznanych mu kompetencji. Stąd, decyzje podejmowane na podstawie tego przepisu powinny uwzględniać wymogi przewidziane w art. 7 K.p.a. Zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 11 czerwca 1981 r., sygn. akt SA 820/81 (ONSA 1981, z. 1, poz. 57), przyjmuje się, że powinnością organu załatwiającego sprawę w oparciu o uznanie administracyjne jest załatwienie sprawy zgodnie z żądaniem obywatela, o ile interes społeczny nie stoi temu na przeszkodzie, ani nie przekracza to możliwości organu wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków. Sąd administracyjny, badając dopełnienie tego obowiązku, nie ingeruje w celowość rozstrzygnięcia organu, ale ocenia zgodność decyzji z art. 7 K.p.a. Dla stosowania art. 41 ust. 2 pkt 5 cyt. ustawy niezbędne jest ponadto wykazanie, że rozwiązania z policjantem stosunku służbowego wymaga "ważny interes służby". Pojęcie tego ważnego interesu nie zostało zdefiniowane w ustawie. Zgodnie z powszechnie przyjętym w doktrynie poglądem użycie w tekście pojęcia niedookreślonego zobowiązuje organ do doprecyzowania (skonkretyzowania) tego pojęcia. Organ ustalając znaczenie pojęcia niedookreślonego obowiązany jest nie tylko używać uznanych reguł i metod wykładni prawa, lecz uwzględniać przede wszystkim wszelkiego rodzaju okoliczności faktyczne i normatywne, które są prawnie doniosłe. Z tego punktu widzenia należy przyjąć, że ustalenie znaczenia użytego pojęcia niedookreślonego nie może być dokonane w wyniku abstrakcyjnej wykładni tego pojęcia, lecz powinno przede wszystkim uwzględniać okoliczności konkretnej sprawy. Wymaga to wyczerpującego zebrania dowodów oraz obiektywnej i rzetelnej oceny materiału dowodowego. Dopiero wówczas można stwierdzić, że ustalony stan faktyczny sprawy wyczerpuje przesłankę ważnego interesu służby. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, że organy orzekające prawidłowo stwierdziły, iż zwolnienie skarżącego ze służby w Policji z uwagi na ważny interes służby jest w pełni uzasadnione. W sprawie jest niesporne, że skarżący przebywał na zwolnieniach lekarskich w okresie od 1 stycznia 2009 r. do dnia 21 października 2009 r. oraz od dnia 10 listopada 2009 r. do dnia 30 lipca 2010 r. Organy policji wykazały niekorzystne z punktu widzenia interesów służby uwarunkowania, które występują w związku z długotrwała absencją skarżącego. Chodzi tu w szczególności o skutki finansowe związane z koniecznością wypłaty uposażenia oraz o skutki organizacyjne związane z potrzebą przydzielenia jego zadań innym policjantom. Powoduje to również określone skutki w zakresie efektywności wykonania zadań nałożonych na Policję. Zgodnie z art.1 ust.1 ustawy o Policji - Policja jest formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ponadto skarżący nie zrealizował obowiązku wynikającego z § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (.Dz. U. Nr 151, poz. 1261), gdyż nie stawił się na badania w terminie wyznaczonym przez Wojewódzką Komisję Lekarską MSWiA w O. W ten sposób przebywając na długotrwałym zwolnieniu lekarskim uniemożliwił sprawdzenie jego dalszej przydatności do służby. Sąd pierwszej instancji trafnie wskazał również, iż dla oceny postawy skarżącego nie bez znaczenia był fakt prowadzonych przeciwko niemu postępowań dyscyplinarnych, a także opinia Związku Zawodowego Policjantów w O. akceptująca zwolnienie go ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 cyt. ustawy o Policji. Zauważyć należy, iż w opinii tej stwierdzono, że po wnikliwym rozpoznaniu sprawy nie znaleziono argumentów za pozostawieniem skarżącego w służbie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego organy policji orzekające o zwolnieniu S.S. ze służby w Policji w świetle okoliczności faktycznych tej sprawy prawidłowo uznały, że interes skarżącego wyrażający się w pozostawieniu go w tej służbie, nie mógł uzyskać przewagi nad interesem i dobrem służby. Powyższe rozważania upoważniają do stwierdzenia, że jako chybiony ocenić należy zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art.145 §1 pkt 1 lit a i c P.p.s.a. Z powyższych względów Naczelny Sąd administracyjny uznał, iż skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 P.p.s.a. podlega oddaleniu.