I OZ 447/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia L. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 kwietnia 2011 r., sygn. akt IV SAB/Wa 216/10 o odmowie sprostowania postanowienia w sprawie ze skargi L. W. na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa Mazowieckiego w przedmiocie wydania rozstrzygnięcia postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił sprostowania wydanego w dniu 23 lutego 2011 r. postanowienia na mocy którego odrzucił skargę L. W. na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa Mazowieckiego. W uzasadnieniu wskazano, że pismem z dnia [...] marca 2011 r. skarżący wniósł o sprostowanie niedokładności we wskazanym, wyżej postanowieniu z dnia 23 lutego 2011 r. podnosząc, iż w orzeczeniu tym Sąd "ukrył, że Starosta W. nie skończył decyzji Nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r. dla działki ew. nr [...] i drogi o nr [...]". Dalej zarzucił "ukrywanie, że WINGiK nie wykonał decyzji w celu wykonania mapy dla działki nr [...] i drogi nr [...]". Do wniosku załączono dokumenty mające potwierdzać bezczynność organów. Zarządzeniem z dnia 11 marca 2011 r. skarżący został wezwany do sprecyzowania, czy jego pismo z dnia [...] marca 2011 r. jest wnioskiem o sprostowanie niedokładności w postanowieniu z dnia 23 lutego 2011 r. czy też skargą kasacyjną od tego orzeczenia. W odpowiedzi na zarządzenie skarżący oświadczył, że jego pismo z dnia [...] marca 2011 r. jest wnioskiem o sprostowanie niedokładności. Ponadto wskazał, że we wniosku z dnia [...] marca 2011 r. na str. [...] i [...] dokładnie opisano czego Starosta nie wykonał, a co "ukrył Sąd". Odmawiając sprostowania wskazanego wyżej orzeczenia Sąd Wojewódzki uznał, iż nie zawiera ono wadliwości określonych w art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a. i nie wymaga sprostowania. Treść postanowienia w sposób jasny i czytelny wskazuje na przyczyny odrzucenia skargi i jest zgodna z treścią jaką Sąd zamierzał jej nadać. Sąd Wojewódzki zaznaczył przy tym, że z treści wniosku skarżącego jednoznacznie wynika, że jego celem jest merytoryczne zakwestionowanie rozstrzygnięcia Sądu, a nie usunięcia oczywistych nieprawidłowości z jego treści. Podniesione przez skarżącego kwestie, mogłyby zatem uzasadniać skargę kasacyjną od postanowienia z dnia 23 lutego 2011 r., nie mogły zaś stanowić podstawy do złożenia wniosku w trybie art. 156 § 1 P.p.s.a. We wniesionym zażaleniu, L. W. wskazał, iż Sąd I instancji dwukrotnie ukrył, że "Starosta powiatu w. nie skończył Decyzji Nr [...] z dnia [...].11.2009 r. dla działki [...] o pow. [...] m. kw. i drogi [...] o szerokości [...] mb. Ponadto ukrył, iż Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa Mazowieckiego nie wykonał decyzji w celu wykonania mapy dla działki [...] o pow. [...] kw i drogi [....] o szerokości [...] mb. Teraz nie ma dojazdu do działki [...] bo droga [...] nie ma szerokości [...] mb." Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 156 § 1 w zw. z art. 166 P.p.s.a. sąd może z urzędu sprostować w postanowieniu niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Nie ma charakteru oczywistego omyłka, której stwierdzenie wymaga głębszej analizy akt postępowania. Sprostowaniu podlegają wadliwości występujące zarówno w samej sentencji orzeczenia i w jego komparycji (np. niewłaściwe, niedokładne określenie sądu, określenie żądania, itp.) jak i w uzasadnieniu orzeczenia. Niedokładność lub omyłka może dotyczyć na przykład oznaczenia stron, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność (postanowienie NSA z dnia 4 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 1488/10; postanowienie NSA z dnia 18 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 1007/10). Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sprostowanie w żadnym wypadku nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia. Dlatego zasadny jest pogląd, że nie może być zmienione w drodze sprostowania orzeczenia co do istoty sprawy. Niedopuszczalność sprostowania prowadząca do zmiany rozstrzygnięcia odnosi się zarówno do zmiany pod względem podmiotowym, jak i pod względem przedmiotowym (por. post. SN z dnia 3 marca 1976 r., II CZ 11/76, Lex nr 7806; uch. SN z dnia 26 kwietnia 1995 r., III CZP 43/95, niepubl.; post. SN z dnia 7 lipca 1999 r., III RN 24/99, niepubl.). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że postanowienie z dnia 23 lutego 2011 r. nie zawiera niedokładności lub omyłek, które uzasadniłyby jego sprostowanie. Nie budzi również wątpliwości, iż wniosek skarżącego w istocie zmierza do merytorycznego podważenia wydanego przez Sąd I instancji orzeczenia, a nie usunięcia oczywistych nieprawidłowości w jego treści. Skarżący domaga się sprostowania uzasadnienia postanowienia Sądu I instancji poprzez zawarcie w nim faktów, które w jego ocenie miały istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Tymczasem merytoryczne kwestionowanie postanowienia Sądu Wojewódzkiego w przedmiocie odrzucenia wniesionej przez skarżącego skargi może nastąpić wyłącznie w złożonej przez L. W. skardze kasacyjnej, nie zaś we wniosku o sprostowanie w/w orzeczenia. Dlatego też Sąd I instancji zasadnie odmówił sprostowania postanowienia z dnia 23 lutego 2011 r. Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.