II SA/Łd 1550/10

Dnia 23 lutego 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień, Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot - Szustowska (spr.), Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Protokolant Asystent sędziego Marcin Olejniczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2011 roku przy udziale - sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz A Sp. z o.o. z siedzibą w P. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prawomocnym wyrokiem z dnia 17.listopada 2009r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 549/09, po rozpoznaniu skargi U. D. i Z. D., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], nr [...], oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza [...] z dnia [...], nr [...] (znak: [...]), ustalającą dla A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P., warunki zabudowy dla inwestycji o nazwie: budowa zespołu pawilonów handlowych branży spożywczej oraz budowlanej z ogrodem wystawienniczym, z parkingami i miejscami postojowymi. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd wskazał, że w stanie faktycznym sprawy doszło do naruszenia § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588), gdyż na mapie stanowiącej załącznik do przygotowanej analizy urbanistycznej jak i na mapie dołączonej do decyzji, nie określono, w sposób precyzyjny, obszaru analizowanego. Brak takiego określenia powoduje, że nie da się ustalić, które sąsiednie działki zostały zaliczone do obszaru analizowanego. Nadto, nie wynika to z części opisowej analizy. Brak tych informacji nie pozwala na zweryfikowanie, czy nowa zabudowa stanowi kontynuację funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Nadto w analizie przygotowanej w toku postępowania przed organem pierwszej instancji nie określono m. in. wysokości obiektów na sąsiednich działkach, ich formy architektonicznej, jak i usytuowania linii zabudowy. Sformułowanie, że na terenie istnieje zabudowa o zróżnicowanej estetyce, wykończeniu ścian i detalu architektonicznym, nie spełnia wymogów określonych w rozporządzeniu. Decyzja organu pierwszej instancji zawiera tylko, jako integralny załącznik mapę sytuacyjno – wysokościową. Podpis osoby uprawnionej do wydania decyzji umieszczony jest tylko na decyzji. Na mapie sytuacyjno – wysokościowej znajduje się tylko pieczęć Burmistrza, ale bez podpisu. Sąd wskazał również, iż w postępowaniu przed organem II instancji doszło do ograniczenia osób, uznanych za strony postępowania. Krąg podmiotów, z udziałem których prowadzone było postępowanie przed organami był zdecydowanie różny, bowiem organ II instancji rozpoznając sprawę, za stronę postępowania uznał jedynie inwestora i odwołujących się. Tym samym organ pominął inne osoby, które organ pierwszej instancji pierwotnie uznawał za strony postępowania i których dopuścił do udziału w postępowaniu. Powyższe spostrzeżenie pozwala zaś postawić tezę, iż organy nie dokonały analizy sprawy pod kątem określenia osób, które powinny brać udział w postępowaniu w charakterze stron. Ustosunkowując się natomiast do zarzutów skargi, Sąd wskazał, iż zapisy projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie. Działka objęta zamierzeniem inwestycyjnym znajduje się na terenie, dla którego nie ma obowiązku uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dlatego nie było w sprawie podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego. Tak samo zapisy projektu planu, z racji tego, że plan nie został jeszcze uchwalony i nie wszedł w życie, pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Burmistrz Ł. decyzją z dnia [...], nr [...], na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27.marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) ustalił dla A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P., warunki zabudowy dla inwestycji o nazwie: budowa zespołu pawilonów handlowych branży spożywczej oraz budowlanej, z ogrodem wystawienniczym, z parkingami, miejscami postojowymi wraz z niezbędnymi elementami infrastruktury technicznej i drogowej na działce o numerze ewidencyjnym [...] przy ul. A w Ł. Organ wyjaśnił, że z uwagi na brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, warunki zabudowy dla działki określonej we wniosku należy ustalić się w sposób indywidualny. Po dokonaniu analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu, jego zabudowy oraz analizie stanu faktycznego organ stwierdził, że wnioskowana inwestycja spełnia łącznie warunki określone w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a inwestor przedłożył wymagane przepisami dokumenty. Nadto dokonano uzgodnień, zgodnie z art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z Generalną Dyrekcją Dróg Krajowych i Autostrad, Oddział w Ł. (postanowienie z dnia [...], znak [...]). Poza tym inwestor uzyskał ostateczną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia z dnia [...], znak [...]. Od powyższej decyzji odwołanie złożyli U. i Z., małżonkowie D., zarzucając: - naruszenie art. 62 ust. 2, w związku z art. 10 ust 2. pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, polegające na niezawieszeniu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania, pomimo że wniosek dotyczył inwestycji, w której planowana powierzchnia sprzedaży przekracza 2000 m2, co zobowiązywało organ do zawieszenia postępowania do czasu uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego; - naruszenie art. 7, w związku z art. 77 k.p.a., w związku z art. 64 oraz art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w związku z § 4, § 6, § 7 i § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 ), polegające na braku wszechstronnej oceny analizy funkcji oraz cech zabudowy, co doprowadziło do błędnego ustalenia dopuszczalnej wysokości elewacji frontowej, dopuszczalnej szerokości elewacji frontowej i błędnego ustalenia geometrii dachu, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia warunków zabudowy, naruszającego wymogi ładu przestrzennego; - naruszenie art. 107 k.p.a., w związku z art. 54 punkt 2a) i 2b) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez niewskazane w części II pkt. 1) i 2) zaskarżonej decyzji warunków wynikających z przepisów szczególnych i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy i ograniczenie się do podania jedynie tytułów ustaw oraz pewnych wymagań, dotyczących gospodarowania odpadami; - naruszenie art. 7, w związku z art. 77 k.p.a., polegające na braku wszechstronnej analizy postanowienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...], uzgadniającego warunki planowanej inwestycji, w zakresie wpływu planowanej inwestycji i związanego z tym zwiększenia natężenia ruchu drogowego na bezpieczeństwo ruchu drogowego, zwłaszcza w aspekcie przewidywanej likwidacji włączenia się drogi gminnej przebiegającej obok planowanej inwestycji do drogi krajowej; - naruszenie art. 109 § 1 k.p.a., poprzez zaniechanie doręczenia Z. D. i U. D. decyzji Burmistrza Ł. z dnia [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia, poprzedzającej wydanie zaskarżonej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., decyzja z dnia [...], nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., art. 59, art. 61 ust. 1, w związku z art. 10 ust. 2 pkt 8, art. 15 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uchyliło w/w decyzję Burmistrza Ł. z dnia [...] i przekazało sprawę temuż organowi od ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu podjętej decyzji Kolegium wyjaśniło, że łączna powierzchnia sprzedaży dla przedmiotowej inwestycji wynosić będzie 2700 m2, zatem przed zbadaniem spełnienia przesłanek wynikających z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należało sprawdzić, czy nie zachodzi konieczność obowiązku sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bowiem przedmiotem wniosku jest inwestycja w postaci obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży przekraczającej 2000 m2. Z brzmienia art. 10 ust.2 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, iż w studium określa się w szczególności obszary, dla których obowiązkowe jest sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na podstawie przepisów odrębnych, w tym obszary wymagające przeprowadzenia scaleń i podziału nieruchomości, a także obszary rozmieszczenia obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2 oraz obszary przestrzeni publicznej. Zdaniem organu odwoławczego, powyższa okoliczność nie była przedmiotem rozważań organu I instancji, co musiało skutkować uchyleniem decyzji z dnia [...]. Brak bowiem badania powyższej okoliczności powoduje, w ocenie Kolegium, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 77 § 1 k.p.a. a postępowanie wyjaśniające, w tym sporządzona analiza urbanistyczna "dokonane zostały przedwcześnie, gdyż w przedmiotowej sprawie kwestią drugorzędną będzie zbadanie przesłanek, wynikających z art. 61 ust. 1 ustawy". Obszernie cytując wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11.marca 2008r., w sprawie o sygn.akt II OSK 87/07 Kolegium podniosło, iż w przedmiotowej sprawie, wobec tego, że inwestycja dotyczy budowy zespołu pawilonów handlowych, w których powierzchnia sprzedaży przekracza 2000 m2, nie ma możliwości ustalenia warunków zabudowy, bowiem może ona powstać jedynie w oparciu o plan zagospodarowania przestrzennego. Zatem dopiero wejście w życie takiego aktu prawa miejscowego będzie determinować możliwość realizacji spornej inwestycji. W ocenie Kolegium natomiast pozostałe zarzuty odwołania są nieuzasadnione lub, w świetle treści rozstrzygnięcia, bezprzedmiotowe. Zarówno postanowienie uzgodnieniowe jak i decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach pozostają bowiem poza kontrolą organu rozstrzygającego w spawie ustalenia warunków zabudowy. W skardze na powyższą decyzję, złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P., wniosła o jej uchylenie w całości. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: - naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez przyjęcie w wyniku błędnej oceny zgromadzonych i przeprowadzonych w sprawie dowodów, że wniosek dotyczy obiektu o powierzchni przekraczającej 2000 m2 powierzchni sprzedaży, podczas gdy wniosek dotyczy dwóch niezależnych od siebie, całkowicie odrębnych obiektów, o różnym profilu działalności, o powierzchni nie przekraczającej 2000 m2 powierzchni sprzedaży każdy; - naruszenie prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, poprzez niewłaściwe, tj. wykraczające poza dyspozycję art. 10 ust. 2 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przyjęcie, iż przepis ten zakazuje wydania decyzji o warunkach zabudowy dla odrębnych obiektów handlowych, a także użycie w tym kontekście nienormatywnego pojęcia zespołu pawilonów handlowych; - naruszenie prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, poprzez błędną wykładnię art. 15 ust. 3 pkt 4 w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym a to w zw. z treścią art. 3 pkt i 1 pkt 2 ustawy z dnia 7.lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. nr 156 z 2006r., poz.1118 ze zm.), definiującym pojęcie obiektu budowlanego oraz budynku; - naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, poprzez stosowanie dla wykładni powołanych powyżej przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym derogowanych przepisów ustawy o tworzeniu i działaniu wielkopowierzchniowych obiektów handlowych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w treści zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm. ), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art.156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach – stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi w zaś grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art.145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. nr 153 , poz. 1270 ze zm., zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.) Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest zobowiązany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Biorąc pod uwagę tak zakreślona kognicję oraz przyczyny wzruszenia decyzji, Sąd stwierdził że zaskarżone orzeczenie narusza normy prawa materialnego oraz przepisy procedury administracyjnej w stopniu określonym w cytowanym przepisie. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, decyzja kasacyjna, powodująca przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia może być podjęta tylko w sytuacjach, określonych w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14.czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. Nr 98 z 2000r., poz. 1071 ze zm.). Żadne inne wady postępowania ani wady decyzji podjętej w I instancji, nie dają organowi odwoławczemu podstaw do wydania decyzji kasacyjnej tego typu. Taki rodzaj decyzji organu odwoławczego, stanowiący wyłom od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy, nie może podlegać wykładni rozszerzającej. Co do zasady bowiem, orzeczenie organu odwoławczego winno mieć charakter reformacyjny (art. 138 § 1 k.p.a.), zaś uprawnienia kasacyjne tego organu, mają charakter wyjątkowy. W sprzeczności z art. 138 § 2 k.p.a. pozostaje zatem wydanie decyzji kasacyjnej zarówno w przypadku, gdy zaskarżona decyzja była dotknięta jedynie błędami natury prawnej, jak i w przypadku, gdy postępowanie wyjaśniające pierwszej instancji jest dotknięte niewielkimi brakami, które z powodzeniem można uzupełnić w postępowaniu odwoławczym. (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25.listopada 2003r., sygn.akt IV SA 1496/02, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępny M. Prawn. 2004/2/60, z dnia 2.grudnia 1999r., sygn.akt I SA 632/99, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 48722, z dnia 27.października 1999r., sygn.akt I SA 2127/98, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 48721). W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie, zastosowanie normy art. 138 § 2 k.p.a. do uchylenia decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia, uznać należy za nieprawidłowe. W pierwszej kolejności wskazać bowiem należy, iż zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania, wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przez pojęcie "ocena prawna" rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym przypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. "Wskazania co do dalszego postępowania" stanowią natomiast konsekwencję dokonanej oceny prawnej, określając sposób postępowania organów w danej sprawie. Niezastosowanie się przez organ administracji publicznej przy ponownym wydaniu decyzji do oceny prawnej, wyrażonej przez sąd w wyroku, narusza zasadę związania organu oceną prawną i oznacza, że podjęty akt jest wadliwy. W rozpoznawanej sprawie, w prawomocnym wyroku tutejszego Sądu z dnia 17.listopada 2009r., wydanym w sprawie o sygn.akt II SA/Łd 549/09 wskazano zaś po pierwsze, iż "działka objęta zamierzeniem inwestycyjnym znajduje się na terenie, dla którego nie ma obowiązku uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dlatego nie było podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego (vide: str. 7 uzasadnienia wyroku); po wtóre: za wadliwą formalnie i materialnie uznano przeprowadzoną analizę urbanistyczną, szczegółowo wskazując uchybienia w tym zakresie, precyzujące jednocześnie wskazania co do dalszego postępowania w tym przedmiocie (str. 5-6 uzasadnienia). Z tej też przyczyny, zawarta w motywach zaskarżonej decyzji konkluzja o wynikającym z art. 10 ust. 2 pkt 2 i ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, obowiązku sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla inwestycji, której dotyczy wniosek i związanej z tym potrzeby zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie do czasu jego uchwalenia, jako pozostająca w sprzeczności z dokonaną przez sąd administracyjny oceną prawną, narusza zasadę związana organu wspomnianą oceną i oznacza, że podjęty akt jest wadliwy. W rozpoznawanej sprawie nie zaszły bowiem żadne zmiany w stanie faktycznym lub prawnym, które uzasadniałyby ustanie mocy wiążącej uzasadnienia orzeczenia sądu administracyjnego. Niezależnie od tego wskazać należy, iż Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie podziela zaprezentowanego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji poglądu o konieczności sumowania powierzchni handlowych kilku (dwóch) odrębnych obiektów budowlanych, dla ustalenia czy inwestycja podlegać będzie regulacji, określonej w art. 10 ust. 2 pkt 8 w z wz. Z art. 15 ust.3 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Powołany przepis, określający powierzchnię sprzedaży, obligującą do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jako norma o charakterze szczególnym winien być interpretowany ściśle. Skoro zatem mowa w niej o obszarach rozmieszczenia obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000m2, powierzchnia ta winna mieć odniesienie do projektowanego obiektu budowlanego jako całości techniczno-użytkowej. Zgodnie bowiem z treścią art. 2 pkt 19 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przez "powierzchnię sprzedaży" należy rozumieć tę część ogólnodostępnej powierzchni obiektu handlowego stanowiącego całość techniczno-użytkową, przeznaczonego do sprzedaży detalicznej, w której odbywa się bezpośrednia sprzedaż towarów (bez wliczania do niej powierzchni usług i gastronomii oraz powierzchni pomocniczej, do której zalicza się powierzchnie magazynów, biur, komunikacji, ekspozycji wystawowej itp.). Obiekt handlowy, z racji powiązania przywołanej wyżej definicji z procesem budowlanym (ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym określa bowiem zasady kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej, zakres i sposoby postępowania w sprawach przeznaczania terenów na określone cele oraz ustalania zasad ich zagospodarowania i zabudowy – art. 1 ust.1) nie powinien być zaś, co trafnie podnosi strona skarżąca, interpretowany w oderwaniu od definicji obiektu budowlanego, w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 7.lipca 1994r. Prawo budowane (tekst jednolity Dz.U. nr 156 z 2006r, poz. 1118 ze zm.). Zaakceptowanie poglądu przeciwnego prowadziłoby do konkluzji, że sumowaniu podlegałyby również powierzchnie sprzedaży obiektów wznoszonych niezależnie, przez różnych inwestorów, na obszarze o nieustalonej ustawowo powierzchni. Tego rodzaju wykładnia, sprzeczna z logiką, nie jest zaś możliwa do zaakceptowania. Tym samym brak jest podstaw do sumowania powierzchni sprzedaży dwóch obiektów (pawilonów) handlowych, przy zachowaniu ich techniczno-użytkowej odrębności. Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a. orzeczono o uchyleniu zaskarżonej decyzji. Wskazane przez organ odwoławczy przyczyny, uzasadniające zastosowanie art.138 § 2 k.p.a. okazały się bowiem chybione, brak jest natomiast podstaw by zastępować tenże organ w dokonywaniu merytorycznej oceny, zaskarżonej odwołaniem, decyzji organu I instancji. Z uwagi zaś na kasacyjny charakter zaskarżonej decyzji (niepodlegającej wykonaniu i nienadającej się do wykonania) za bezprzedmiotowe uznano rozstrzyganie w sprawie jej wykonywania do dnia uprawomocnienia się wyroku w trybie art.152 p.p.s.a. Po myśli art. 200 p.p.s.a. zasądzono na rzecz strony skarżącej zwrot poniesionych przezeń kosztów postępowania, w kwocie równej uiszczonemu wpisowi sądowemu (500,00,-zł.), wynagrodzeniu pełnomocnika, będącego radcą prawnym, określonemu na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1349 ze zm.), na kwotę 240,00,-zł. oraz opłacie skarbowej od pełnomocnictwa (17,00,-zł.). m.o.