III SA/Gd 528/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Felicja Kajut (spr.), Sędziowie NSA Anna Orłowska, WSA Alina Dominiak, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Januszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lutego 2011 r. sprawy ze skarg "C" Spółki Akcyjnej z siedzibą w G. oraz "A" Spółki z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 23 sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszeń celnych co do klasyfikacji taryfowej towaru oraz podatku od towarów i usług oddala skargę. Decyzją z dnia 2 listopada 2009 r. nr [...] skierowaną do Przedsiębiorstwa Produkcyjno – Usługowo - Handlowego "A." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. (importera) i Agencji Celnej "B" Spółki akcyjnej z siedzibą w G. (przedstawiciela pośredniego) Naczelnik Urzędu Celnego orzekł o klasyfikacji taryfowej towaru – glucopyranose monohydrate, objętego 6 zgłoszeniami z okresu 10 stycznia 2008 r. – 13 sierpnia 2008 r. do kodu CN 1702 3050 10; określił do zwrotu należności celne (A00) w wysokości 30.965 zł; określił niezaksięgowaną kwotę należności celnych (A10), podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu, w wysokości 334.559,00 zł; zaliczył na poczet niezaksięgowanej kwoty należności celnych A10, kwotę należności celnych (A00) w wysokości 30.965 zł; orzekł o poborze odsetek wynikających z art. 65 ust. 5 ustawy – Prawo celne od kwoty niezaksięgowanych należności celnych oraz określił podatek od towarów i usług z tytułu importu (B00) w łącznej kwocie wynoszącej 56.764,00 zł. W podstawie prawnej decyzji organ I instancji podał art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, art. 20 ust. 1, ust. 3 i ust. 6, art. 67, art. 78 ust. 1 i ust. 3, art. 214 ust. 1, art. 220 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, art. 3 ust. 1 i ust. 2, art. 5 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/97 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej, rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1214/2006 z dnia 20 września 2007 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej, art. 65 ust. 5 oraz art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne, art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 19 ust. 7, art. 29 ust. 13, art. 33 ust. 2, art. 34 ust. 4, art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług oraz załączniki - nr 1 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie wykazu towarów do celów poboru podatku od towarów i usług w imporcie i załącznik do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 30 kwietnia 2008 r.. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wskazał, że Agencja Celna "C", działając z upoważnienia P.P.U.H. "D" Spółki z o. o. w P., dokonała zgłoszeń celnych o objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu towaru - glucopyranose monohydrate – monosacharydy z grupy pentoz – cukier prosty, najłatwiej przyswajalny przez mikroorganizmy. Dla towaru zadeklarowano kod CN 2940 0000 80 – właściwy dla towarów: cukry, chemicznie czyste, inne niż sacharoza, laktoza, maltoza, glukoza i fruktoza; etery cukrów, acetale cukrów i estry cukrów i ich sole, inne niż produkty objęte pozycją 2937,2938 lub 2939; pozostałe. Dla tego towaru zastosowano stawkę celną w wysokości 6,5%. Po przeprowadzeniu kontroli postimportowej stwierdzono, że towar został nieprawidłowo zakwalifikowany i wszczęto stosowne postępowania. W ich trakcie Spółka twierdziła, że sprowadzony towar to cukier pektynowy, określany również mianem d-arabinozy, natomiast z załączonej do zgłoszeń celnych dokumentacji wynikało, że jest to glucopyranose/dextoroza monohydrate, inaczej glukoza - cukier prosty (cukier gronowy, skrobiowy). Organ wskazał nadto, że strona przedłożyła także dokumentację dotyczącą innego swojego zgłoszenia celnego z dnia 14 listopada 2007 r. towaru o nazwie glucopyranose monohydrate – monosacharydy z grupy pentoz, od tego samego eksportera. W tym przypadku pobrano próbkę towaru i po przeprowadzeniu postępowania stwierdzono, że klasyfikacja podana przez importera (2940) jest nieprawidłowa. Organ uznał, że towar należy zakwalifikować do innego kodu niż zadeklarowany - właściwego dla chemicznie czystej glukozy w uwodnionej formie. Spółka zaakceptowała to rozstrzygnięcie i uiściła należności celno-podatkowe, a następnie wystosowała roszczenie do producenta, który je uznał wskazując na pomyłkę przy etykietowaniu towaru lub błąd przy załadunku. W ocenie organu zgromadzony materiał dowodowy przesądzał, że przedmiotem importu w niniejszej sprawie była glukoza. W oparciu o Taryfę Celną i Ogólne Reguły Interpretacji Zharmonizowanego Systemu (ORINS) organ uznał, że towar winien być zakwalifikowany do kodu Taric 1702 3050 10, który obejmuje: pozostałe cukry, włącznie z chemicznie czystymi: laktozą, maltozą, glukozą i fruktozą, w postaci stałej; syropy cukrowe niezawierające dodatku środków aromatyzujących lub barwiących; miód sztuczny, nawet zmieszany z miodem naturalnym; karmel. Organ powołał się przy tym na uwagi do działu 1702 (odnoszącym się do chemicznie czystej glukozy i glukozy handlowej) i 2940 nomenklatury taryfowej (obejmującym cukry, chemicznie czyste, inne niż. m.in. glukoza). Dla przyjętego kodu stawka celna wynosiła 26,80 EUR/100 kg a stawka podatku VAT to 7 %. W związku ze zmianą taryfy celnej należało orzec w przedmiocie zmiany należności celnych i podatkowych. Na podstawie art. 65 ust. 5 ustawy – Prawo celne zasadne było nadto pobranie odsetek. W odwołaniu od w/w decyzji P.P.U.H. "E." Sp. z o.o. wnosząc o uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania wskazała, że wydane rozstrzygnięcie oparte jest na domniemaniach i nie uwzględnia wszystkich dowodów. W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że przed zawarciem pierwszej umowy z dostawcą towaru spółka pozyskała certyfikat badań materiałów spożywczych, który jednoznacznie wskazywał, iż d-(+)-glukopyranose monohydrate jest cukrem pektynowym. Co do próbek towaru sprowadzonego na podstawie zgłoszenia celnego z dnia 14 listopada 2007 r. spółka stwierdziła, że producent towaru – firma "F.", uznał reklamację, ale był przekonany, że przedmiotem eksportu był cukier pektynowy. Producent wyjaśnił, że nastąpiła pomyłka, która dotyczyła prawdopodobnie niewielkiej ilości (kilku worków) towaru. Z tego tytułu Spółka uzyskała rabat na kolejne dostawy. W 2009 r. współpraca z tym producentem ustała, a Spółka zwróciła się do niego o zwrot należności celnych i podatkowych obciążających ją w związku z dostarczeniem innego towaru niż zamawiany. W związku z tym należy przyjąć, że organ nie prowadził postępowania badawczego i a priori założył, iż w przypadku przedmiotowego zgłoszenia celnego chodziło o taki sam towar jaki był przedmiotem badań (próbka nr 733/07). Ponadto organ celny nie odniósł się do faktu przemysłowego zastosowania cukru pektynowego przez klientów spółki. Kwestionowaną przez organ nazwę towaru należy traktować jedynie jako nazwę handlową, a nie jako oznaczenie chemiczne. "G." Spółka akcyjna w odwołaniu od w/w decyzji wskazała z kolei, że okoliczność, iż pośród synonimów nazwy "glukoza" w języku chemicznym występuje także określenie "glucopiranoza" nie ma najmniejszego znaczenia dla sprawy i nie może stanowić podstawy do ustaleń poczynionych przez organ I instancji. Nazwa ta, jak zresztą wynika z ustaleń odnosi się tylko do tzw. formy pierścieniowej glukozy, nie do jej czystej chemicznie formy. W związku z tym w sprawie podstawowego znaczenia nie ma nazwa własna czy handlowa danego towaru lecz jego właściwości fizyko – chemiczne, a więc to, czym faktycznie dany produkt jest. W sprawie – na tle zgromadzonej dokumentacji – ani importer, ani jego przedstawiciel nie mieli żadnych podstaw by wątpić, iż sporny towar to d-arabinoza – monosacharyd z grupy pentoz i analizować sprawę pod kątem ewentualności zakwalifikowania tego towaru jako glukozy. Po rozpatrzeniu w/w odwołań Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia 23 sierpnia 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy zakwestionowaną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie oraz zgromadzone dokumenty. Dyrektor Izby Celnej wskazał, że w piśmie z dnia 6 maja 2010 r. Laboratorium Celne Izby Celnej stwierdziło m.in., iż glukoza i D-(+)- glukopiranoza to te same produkty. Obie nazwy dotyczą tego samego związku, czyli cukru prostego o sześciu atomach węgla (heksozy). Glukoza jest nazwą zwyczajową bardziej ogólną, określającą rodzaj związku, podczas gdy nazwa D-(+)- glukopiranoza zawiera informacje dotyczące budowy i skręcalności właściwej.Cukier pektynowy i arabinoza oznaczają ten sam produkt, czyli cukier prosty o pięciu atomach węgla (pentoza). Organ w szczegółach przytoczył opis powyższych substancji dokonany przez Laboratorium i konkluzję, że glukoza i cukier pektynowy to zupełnie inne substancje chemiczne. Oba produkty mają postać białego krystalicznego proszku o słodkim smaku, dobrze rozpuszczalnego w wodzie i ze względu na podobieństwo tych cech dla większości cukrów nie mogą one stanowić o zasadniczym charakterze przedmiotowych produktów. Natomiast D-(+)-glukoza i D-(-)-arabinoza różnią się zasadniczo skręcalnością właściwą (ang. specific rotation; specific optical rotation). D-(+)-glukoza wykazuje skręcalność właściwą [α]D= +52,0° - +53,5° (skręca płaszczyznę światła spolaryzowanego w prawo o kąt mieszczący się w zakresie +52,0° - +53,5°), natomiast D-(-)-arabinoza wykazuje skręcalność właściwą [α]D= -103,0° - -105,0° (skręca płaszczyznę światła spolaryzowanego w lewo o kąt mieszczący się w zakresie -103,0° - -105,0°). Uwidoczniona w świadectwach badania i umowach sprzedaży przedłożonych przez stronę, wartość skręcalności właściwej (optycznej) równa od +53,0° do +53,5° (w zależności od serii produktu), jest właściwa dla D-(+)-glukopiranozy. Utożsamianie produktów- D-(+)- glukopiranozy (glukozy) z cukrem pektynowym (D-(-)-arabinozą) jest niewłaściwe, bo dotyczy dwóch różnych substancji chemicznych. Laboratorium dodatkowo wskazało, że parametrem fizycznym wykorzystywanym dla identyfikacji substancji chemicznych jest punkt topnienia. W tej kwestii zaistniał błąd pisarski - został zamieniony punkt topnienia D-(+) –glukozy i D-(-)arabinozy : pierwszy związek powinien mieć wskazany punkt topnienia 150,4º C, a drugi 157º C. Laboratorium wyjaśniło tę kwestię pismem z dnia 5 lipca 2010 r., jak też obszernie wyjaśniło sprawę właściwości wskazanych związków chemicznych, punktów topnienia, rozpuszczalności w alkoholu. Organ odwoławczy pozyskał także opinię Instytutu Przemysłu Mięsnego i Tłuszczowego w W. z dnia 1 czerwca 2010 r., z której wynika, że glukoza jest dodatkiem często stosowanym w produkcji wędlin, natomiast arabinoza wchodzi w skład gum roślinnych, które są stosowane w produkcji wędlin. Organ wskazał nadto, że w dołączonych do zgłoszeń celnych fakturach i dokumentach Packing List producent - eksporter jednoznacznie określił towar jako D-(+)- Glucopyranose monohydrate, czyli użył nazwy chemicznej właściwej dla glukozy. Podobna sytuacja miała miejsce w innych dokumentach dotyczących przedmiotowego towaru. Dopiero w umowach sprzedaży do nazwy D-(+)- glucopyranose monohydrate dodano określenie "cukier pektynowy". W ocenie organu całkowicie niewiarygodne jest twierdzenie o używaniu przez producenta, profesjonalnie zajmującego się produkcją różnych cukrów, trudnej nazwy glukopyranose monohydrate, właściwej wyłącznie dla glukozy, jako nazwy handlowej dla innej substancji jaką jest cukier pektynowy, posiadający drugą właściwą nazwę D-(-)-arabinoza. Jako niewiarygodny uznał organ raport analizy próbki produktu D-(+)- Glucopyranose monohydrate z dnia 4 grudnia 2006 r., stwierdzający lakonicznie, że produkt o wskazanej wyżej nazwie jest cukrem pektynowym, bez wskazania jakichkolwiek parametrów charakteryzujących badaną substancję. Tak samo mało wiarygodne były kwestie związane z reklamacją zgłoszoną przez stronę producentowi, która zresztą nie doszła do skutku. Oświadczenia odbiorców towaru, że kupowały od Spółki cukier pektynowy pod nazwą glukopyranose monohydrate i wykorzystywały w procesie technologicznym produkcji wędlin, organ uznał za niewiarygodne, powołując się na informację Instytutu Przemysłu Mięsnego i Tłuszczowego, zgodnie z którą glukoza, a nie arabinoza jest stosowana jako dodatek w produkcji wędlin. Ponadto faktury VAT wystawione przez spółkę dla tych nabywców potwierdzają sprzedaż towaru o nazwie glucopyranose monohydrat, czyli glukozy. Organ odwoławczy stwierdził również, że całość materiału dowodowego przemawia za uznaniem, iż sprowadzany przez stronę towar jest glukozą. W tych okolicznościach prawidłowe było stanowisko organu niższej instancji o zakwalifikowaniu towaru do kodu Taric obejmującego "pozostałe cukry , włącznie z chemicznie czystymi : laktozą, maltozą , glukozą i fruktozą (...)" ze stawką celną w wysokości 26, 80 EUR/100 kg, dokonanie zmiany klasyfikacji taryfowej towaru i określeniu stosownych należności celno - podatkowych. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku P.P.U.H. "G." Spółka z o.o. z siedzibą w P. wniosła o jej uchylenie w całości. W uzasadnieniu wskazano, że nadal istnieją uzasadnione wątpliwości co do ustaleń faktycznych w sprawie i zgodnie z art. 8 k.p.a. oraz 121 § 1 Ordynacji podatkowej nie mogą one być rozstrzygane na niekorzyść strony. Brak jest bowiem jakichkolwiek empirycznych przesłanek kwalifikowania spornego towaru jako glukozy. Nadto organy celne nie przeprowadziły analizy próbek towarów opierając się jedynie na dokumentach. Ponadto zignorowały korzystne dla strony stanowisko Laboratorium Celnego dotyczące rozpuszczalności w alkoholu glukozy i arabinozy, mogące świadczyć, że towar jest arabinozą. Skarżąca wskazała również na sprzeczność stanowiska Laboratorium z jego stanowiskiem z dnia 5 marca 2008 r. , nie podając, czego te rozbieżności dotyczą. Skarżąca podniosła również, że organ w sposób arbitralny odmówił wiarygodności przedstawionym przez nią dokumentom. Zarzuciła, że organy nie dochowały obowiązku wszechstronnego zbadania wszystkich okoliczności sprawy, naruszając art. 7, art. 8, art. 9 k.p.a. w zw. z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Skarżąca powołała także argumenty podnoszone w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji co do postępowania reklamacyjnego u producenta. Podkreśliła, że z pełną konsekwencją wprowadzała do krajowego obrotu przedmiotowy towar jako cukier pektynowy, stosując przy sprzedaży stawkę podatku VAT w wysokości 22 %, a nie 7 %, czyli przyjmując stanowisko organów - działała wbrew swojemu interesowi ekonomicznemu. Z kolei "H." Spółka akcyjna w swojej skardze na w/w decyzję wnosząc o uchylenie wydanego rozstrzygnięcia podniosła zarzuty: - rażącego naruszenia przepisów postępowania mającego wpływ na wynik sprawy poprzez ustalenie, że D-(+)- Glucopyranose monohydrate - glukopiranoza, będąca odpowiednikiem glukozy nie może być jednocześnie używana jako nazwa handlowa innego towaru, będącego cukrem pektynowym – arabinozą; - naruszenia prawa materialnego poprzez przyporządkowanie spornego towaru do kodu Taric właściwego dla glukozy, błędną wykładnię reguł 1 i 6 ORINS oraz niezastosowanie reguły 4 ORINS; - naruszenie rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej poprzez wadliwe przyjęcie, iż w/w produkt winien być klasyfikowany jako glukoza, mimo, iż nazwa spornego towaru brzmi inaczej, a zgłaszający dodał w zgłoszeniach celnych opis towary pozwalający na uprawnione przyjęcie, iż sporny towar to produkt przemysłu chemicznego a nie gotowy produkt spożywczy. W odpowiedziach na skargi Dyrektor Izby Celnej wniósł o ich oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego stanowiska. Na rozprawie w dniu 27 stycznia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowił połączyć do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygnaturach III SA/Gd 528/10 (skarżący "I" S.A.) i III SA/Gd 545/10 (skarżący P.P.U.H. "J" Sp. z o.o.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd rozstrzygając sprawę w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skargi nie zasługiwały na uwzględnienie. Problem w sprawie niniejszej sprowadzał się do tego, czym jest sprowadzony przez skarżącą Spółkę "K" towar, opisany w zgłoszeniach celnych jako " D -(+) -Glucopyranose monohydrate- cukier prosty - monosacharydy z grupy pentoz" – czy jest to cukier pektynowy (arabinoza), czy też jest to glukoza. Uznanie towaru za jeden z wymienionych produktów determinował zaklasyfikowanie tego towaru do różnych kodów Taric - zadeklarowany przez skarżącą Spółkę "K" ( działającą jako przedstawiciel pośredni P.P.U.H. "L" Sp. z o.o.) dla sprowadzonego towaru w zgłoszeniach celnych kod Taric 2940 0000 80 jest właściwy dla cukru pektynowego, a przyjęty, w wyniku przeprowadzonej weryfikacji zgłoszenia kod Taric 1702 305010 – jest prawidłowy dla glukozy. Art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.) stanowi, że do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12 oraz działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego. Dział IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.) dotyczy postępowania podatkowego. Zgodnie natomiast z art. 20 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U.UE. L. 92. 302.1 ze zm.), zwanego dalej: WKC, należności celne ustalane są na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich, która została wprowadzona rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. UE. L. 87. 256.1). Załącznik I do tegoż rozporządzenia zawiera Nomenklaturę Scaloną ( w tym Ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej ) oraz stawki celne, dodatkowe jednostki statystyczne i inne niezbędne informacje. Załącznik ten jest zmieniany co roku, bowiem zgodnie z treścią art. 12 rozporządzenia Rady nr 2658/87, Komisja przyjmuje każdego roku rozporządzenie przedstawiające pełną wersję Nomenklatury Scalonej wraz ze stawkami celnymi. Wspomniane rozporządzenie jest publikowane nie później niż dnia 31 października w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich i stosuje się je od dnia 1 stycznia roku następnego. W sprawie niniejszej zgłoszeń celnych dokonano w 2008 r. a zatem obowiązywało wówczas (od dnia 1 stycznia 2008 r.) rozporządzenie Komisji (WE) nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej. W celu ustalenia prawidłowego kodu dla danego towaru należy najpierw kierować się Ogólnymi regułami interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS) . Z Reguły l wynika, że dla celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalić zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów i dopiero wówczas, gdy jest to niemożliwe, należy, przy zachowaniu kolejności - o ile jest to możliwe, korzystać z następnych reguł, od 2 do 6. Reguła 6 nakazuje, by klasyfikację towarów do podpozycji tej samej pozycji przeprowadzać zgodnie z ich treścią i uwagami do nich stosując zasadę, że tylko podpozycje na tym samym poziomie mogą być porównywane. Podkreślić należy, że organy celne poza możliwością weryfikowania zgłoszenia celnego przed zwolnieniem towaru mają możliwość jego kontroli z mocy art. 78 WKC także po jego zwolnieniu. Organy celne, w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu, mogą przystąpić do kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem oraz późniejszych operacji handlowych dotyczących tych samych towarów. Kontrole te mogą być przeprowadzone u zgłaszającego bądź u każdej osoby bezpośrednio lub pośrednio zainteresowanej zawodowo tymi operacjami, jak również u każdej innej osoby posiadającej dla potrzeb zawodowych wymienione dokumenty i dane. Organy te mogą również przeprowadzić rewizję towarów, o ile istnieje jeszcze możliwość ich okazania (ust. 2). W niniejszej sprawie nie było możliwości analizy próbek towaru, bowiem takich próbek nie pobrano, ani też skarżąca towarem nie dysponowała , wobec czego kontrola postimportowa została dokonana na podstawie dostępnych dokumentów. W ocenie Sądu przedmiotowy towar został zasadnie zaklasyfikowany przez organy celne - jako glukoza – do kodu Taric 1702 305010, nie zaś, jak uczyniła to skarżąca Spółka, do kodu 2940 0000 80, do którego przypisany jest cukier pektynowy. Zdaniem Sądu najistotniejszym argumentem przemawiającym za tą tezą jest treść stanowiska Laboratorium Celnego Izby Celnej, zawartego w piśmie z dnia 6 maja 2010 r. Laboratorium to dokonało analizy parametrów dotyczących spornego towaru, wskazanych w dokumentach, dostarczonych przez skarżącą Spółkę - świadectwach badania i umowie sprzedaży. Laboratorium stwierdziło w sposób nie budzący wątpliwości, że cukier pektynowy i arabinoza są synonimami, określającymi ten sam produkt, podobnie jak tym samym produktem jest glukoza i D-(+)- glukopiranoza. Nadto glukoza zwana jest też dekstrozą, cukrem gronowym. Bezsporne jest, że glukoza i cukier pektynowy to dwie różne substancje chemiczne, różniące się skręcalnością właściwą i punktem topnienia. Wartość skręcalności właściwej (optycznej) , równa od +53,0° do +53,5° jest właściwa dla D-(+)- glukopiranozy. W tej sytuacji, skoro forma arabinozy (cukru pektynowego) D-(- ) arabinoza wykazuje skręcalność właściwą -103,0° - -105,0°, to towar, posiadający zgodnie z przedłożonymi przez skarżącą dokumentami skręcalność właściwą od +53,0° do +53,5°,- nie może być arabinozą ( cukrem pektynowym) , jak twierdzi skarżąca spółka, lecz jest D-(+)-glukopiranozą (glukozą). W piśmie z dnia 6 lipca 2010 r. Laboratorium wyjaśniło, iż w piśmie z dnia 6 maja 2010 r. omyłkowo zamieniono wartości punktów topnienia obu substancji, jednak podano je jedynie przykładowo, bowiem dokumenty przedłożone przez skarżącą nie zawierały tego parametru. Prawidłowy punkt topnienia D-(+) glukozy to 150,4° C , zaś D-(-) arabinozy to 157° C. Laboratorium podało również, że glukoza jest praktycznie nierozpuszczalna w alkoholu, a arabinoza słabo rozpuszczalna. Wartość rozpuszczalności przedmiotowego towaru w spirytusie zbożowym, wynikająca z przedłożonych przez stronę certyfikatów zalicza go do substancji praktycznie nierozpuszczalnych w spirytusie, a więc jest on bliższy pod względem rozpuszczalności D-(+) -glukozie, niż D-(-)arabinozie. Zarzut, iż wskazana w dokumentach wartość rozpuszczalności przedmiotowego towaru w alkoholu – 0,2 mg/g - stanowi o zakwalifikowaniu tej substancji do słabo rozpuszczalnych w alkoholu, czyli świadczy o nierzetelności stanowiska Laboratorium oraz o prawidłowej klasyfikacji taryfowej przedmiotowego towaru przez skarżącą – jest chybiony. Laboratorium Celne bowiem w sposób jednoznaczny wyjaśniło, że rozpuszczalność produktu określona na poziomie 0,2 mg/g , w przeliczeniu na g/100g rozpuszczalnika wynosi 0,02 g/100 g - czyli że rozpuszczalność przedmiotowego produktu wynosi 0,02 g, co sytuuje go w substancjach praktycznie nierozpuszczalnych w alkoholu ( rozpuszczalność poniżej 0,1 g ). Stwierdzić należy, że obie skarżące spółki nie zakwestionowały skutecznie prawidłowości i rzetelności w/w danych. W ocenie Sądu zarzut o niezasadnym uznaniu za niewiarygodne dowodów przedstawionych przez stronę – m.in. informacji o charakterze produktu wskazanym przez producenta i organy certyfikacyjne w kraju pochodzenia, oświadczeń producentów - jest chybiony. Jak już wskazano, specyfika przedmiotowego towaru powoduje, że o tym, czym jest przedmiotowy towar nie może w żadnym wypadku decydować przekonanie kogokolwiek o jego właściwościach – producenta, sprzedawcy, kupującego, lecz jego faktyczne właściwości. Przekonanie kupujących, kontrahentów skarżącej, mające odzwierciedlenie w złożonych oświadczeniach, że nabyli towar pewnego rodzaju ( cukier pektynowy) - nawet gdyby było subiektywnie prawdziwe (tzn. kupujący byliby przekonani, że kupują cukier pektynowy, a nabywali glukozę) - musi ustąpić obiektywnym danym dotyczącym właściwości przedmiotowego towaru, zawartym w dokumentach, przedłożonych przez samą skarżącą. Oświadczenia kupujących, że nabywany towar był wykorzystywany do produkcji wędlin koresponduje ponadto z informacją Instytutu Technologii Przemysłu Rolno-Spożywczego z dnia 1 czerwca 2010 r., że do produkcji wędlin wykorzystywana jest zwłaszcza glukoza, a arabinoza wchodzi jedynie w skład gum roślinnych, używanych do produkcji wędlin. Warto podkreślić , że organy zwróciły uwagę na to, iż w dokumentach dotyczących przedmiotowego towaru używana była zawsze nazwa chemiczna glukozy, co pozwala uznać za niewiarygodne m.in. oświadczenie producenta, zajmującego się profesjonalnie produkcją różnych cukrów, iż nazwy chemicznej glukozy (D-(+)- glucopiranoza) używa jako nazwy handlowej innej substancji- cukru pektynowego, posiadającego własną nazwę chemiczną D-(-)-arabinoza. Tak samo, jeżeli chodzi o sporządzony w dniu 4 grudnia 2006 r. przez producenta raport z analizy próbki D-(+)- glucopiranoze monohydrate, na który powoływała się Spółka "K" w skardze – podane w nim właściwości chemiczne badanego produktu wskazują, że była nim glukoza, nie zaś cukier pektynowy. Dodać należy, że zapisy wskazujące, że zgłoszony towar to D-(-)-arabinoza pojawiły się w wolnych tłumaczeniach treści poszczególnych faktur handlowych. Organy odniosły się w sposób szczegółowy do wszystkich dowodów zgromadzonych w sprawie. Zasadnie, zdaniem Sądu, odmówiły ustalenia, że przedmiotowy towar jest cukrem pektynowym na podstawie danych o przebiegu postępowania reklamacyjnego wcześniej zakwestionowanej partii towaru, oświadczeń producentów polskich o charakterze produktu, twierdzenia, iż nazwa własna glukozy była używana jako nazwa handlowa cukru pektynowego, czy też twierdzeń skarżącej o nieopłacalności importu glukozy i jej sprzedaży jako cukru pektynowego. Swoje stanowisko organy wyczerpująco wyjaśniły i uzasadniły. Z powyższego wynika również, że Sąd nie podzielił zarzutu Spółki "L", iż organy zastosowały błędną wykładnię reguł 1 i 6 ORINS oraz niezastosowały reguły 4 ORINS, co doprowadziło do nieprawidłowej, zdaniem skarżącej, klasyfikacji towaru. W niniejszej sprawie organy celne w sposób przekonywujący ustaliły, że objęty przedmiotowymi zgłoszeniami towar to glukoza, która jest ujęta w pozycji 1702 Wspólnej Taryfy Celnej obejmującej "Pozostałe cukry, włącznie z chemicznie czystymi: laktozą, maltozą, glukozą i fruktozą, w postaci stałej; syropy cukrowe niezawierające dodatku środków aromatyzujących lub barwiących; miód sztuczny, nawet zmieszany z miodem naturalnym; karmel. Kod taric 1702 3050 00. Mając na uwadze treść Reguł ORINS należy stwierdzić, że w przypadku dokonania klasyfikacji taryfowej z zastosowaniem reguły 1, nie jest możliwe korzystanie z kolejnych reguł, w tym również reguły 4. Reguła 4 stanowi, że towary, które nie mogą być klasyfikowane zgodnie z powyższymi regułami, powinny być klasyfikowane do pozycji odpowiednich dla towarów, do których są najbardziej zbliżone. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie występowała. Odnosząc się do stawianych w skargach zarzutów naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej, Sąd również ich nie podziela. Organom nie można zarzucić prowadzenia postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych ( art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej). Zgromadziły one pełny materiał dowodowy, pozwalający na rozstrzygnięcie sprawy, dokonując oceny całego materiału dowodowego. Dokonanie oceny niezgodnie z oczekiwaniami skarżących nie stanowi naruszenia powołanego wyżej przepisu. Zarzucono nadto naruszenie art. 122, 187 § 1, art. 191 i 199a Ordynacji podatkowej poprzez niewzięcie pod uwagę, że w przedmiotowym przypadku istniała możliwość sprawdzenia obiektywnych cech i właściwości spornego towaru w momencie odprawy celnej, od czego organy odstąpiły. W odniesieniu do tego podkreślić należy, że żaden przepis prawa nie nakazuje dokonania kontroli zgłoszenia celnego po zwolnieniu towaru na podstawie analizy próbek towaru. Możliwe jest dokonanie takiej kontroli jedynie na podstawie dokumentów ( art. 78 ust. 2 i 3 WKC), tak jak to uczyniły organy w niniejszej sprawie. Sąd nie podziela przy tym stanowiska skarżących, że orzekając w sprawie organy oparły swoje stanowisko na wnioskach stwierdzonych w postępowaniu dotyczącym kontroli zgłoszenia celnego z dnia 14 listopada 2007 r., bowiem organy orzekając w sprawie dokonały ustaleń w oparciu o dowody dotyczące bezpośrednio dokonanych zgłoszeń celnych. Odnosząc się jeszcze do zarzutu braku wcześniejszej weryfikacji zgłoszeń, co uniemożliwiło dokonanie analizy chemicznej zgłoszonego towaru, to należy zauważyć, że taka analiza została przeprowadzona przez producenta towaru ( vide świadectwa badania ), właściwości chemiczne towaru wymieniono nadto w umowie sprzedaży. Co za tym idzie nie zasługuje na aprobatę twierdzenie, tak jak to uczyniła skarżąca Spółka "M", że organy oparły się jedynie na teoretycznych wywodach naukowych podkreślających różnice pomiędzy glukozą a arabinozą - Laboratorium Celne Izby Celnej w piśmie z dnia 6 maja 2010 r. przedstawiło swoje stanowisko opierając się na przedłożonych przez stronę postępowania dokumentach. Wobec powyższego nie istniała też, zdaniem Sądu, konieczność przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego. Stwierdzić jeszcze należy, że Organ odwoławczy co prawda niewłaściwie wskazuje w uzasadnieniu decyzji, że kod Taric, właściwy dla glukozy to 1702 3051 00 (kod ten w rozporządzeniu nr 1214/2007 nie istnieje - do takiego kodu kwalifikowano glukozę we wcześniejszych rozporządzeniach) zamiast 1702 3050 10, jednak organ ten przywołał zarówno prawidłową podstawę prawną klasyfikacji przedmiotowego towaru, objętego zgłoszeniami celnymi dokonanymi w 2008 r. – tj. rozporządzenie Komisji (WE) nr 1214/2007 zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej z której prawidłowa klasyfikacja towaru przyjęta przez organ pierwszej instancji wynika, jak również wywody poczynione przez organ odwoławczy odnoszą się do kodu CN 1702 305010. Organ odwoławczy rozpoznając odwołanie dokonał w istocie analizy zakwalifikowania towaru do kodu 1702 3050 10, jak też przyjął stawkę celną wskazaną dla tego kodu w przywołanym rozporządzeniu (26,80 EUR/100 kg). W tej sytuacji Sąd doszedł do wniosku, że powyższe uchybienie nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy, a decyzja organu odwoławczego, utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji, w której m.in. orzeczono o klasyfikacji taryfowej przedmiotowego towaru – glukozy - do kodu Taric 1702 3050 10, jest prawidłowa. Całkowicie chybiony jest zarzut skargi Spółki "N" dotyczący naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego – bowiem w postępowaniu w sprawach celnych nie stosuje się przepisów tej ustawy, lecz - jak już wyżej wskazano- z mocy art. 73 ust. 1 ustawy Prawo celne - przepisy ustawy Ordynacja podatkowa. Wobec powyższego Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. skargę P.P.U.H. "O" Spółki z o.o. z siedzibą w P. oraz skargę "P" Spółki akcyjnej z siedzibą w G. oddalił.