I SA/Go 145/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2011r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.L. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...]r. nr [...]. postanawia: odrzucić skargę. W dniu 21 stycznia 2011r. skarżąca M.L. wniosła osobiście bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] grudnia 2010r. nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] września 2010r. nr [...]. W zaskarżonym postanowieniu pouczono skarżącą o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej, w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że zaskarżone postanowienie zostało doręczone w dniu 22 grudnia 2010r. (karta – 41 akt administracyjnych) Wojewódzki Sąd Administracyjny w załączeniu do pisma z dnia 25 stycznia 2011r., działając na podstawie art.54 §1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002r. Nr 153 poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.), przekazał oryginał przedmiotowej skargi Dyrektorowi Izby Skarbowej. W dniu 17 lutego 2011r. (data wpływu do sądu, k- 7 akt sądowych) organ administracji publicznej zwrócił Sądowi skargę, wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy. W odpowiedzi na skargę wniósł o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art.53 §1 i art.54 §1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie do art.54 §1 p.p.s.a. skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Z kolei w myśl art.58 §1 pkt 2 i §3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia, a postanowienie w tym przedmiocie może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Powyższy przepis art.54 §1 p.p.s.a. wskazuje zatem, że termin do wniesienia skargi może być zachowany wyłącznie w sytuacji wniesienia skargi do organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Innymi słowy zasada wnoszenia skargi za pośrednictwem organu administracji publicznej oznacza, że w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego lub też za pośrednictwem organu administracji publicznej innego niż ten, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, sąd ten lub organ powinien niezwłocznie przekazać ją właściwemu organowi administracji publicznej. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi, określonego w art.53 §1-3, decyduje wówczas bądź data oddania przez sąd (organ administracji publicznej) skargi w polskim urzędzie pocztowym na adres właściwego organu administracji publicznej bądź data wpływu do właściwego organu skargi przekazanej przez ten sąd (organ administracji publicznej) w inny sposób (por. postanowienie SN z 14 listopada 1973r., II CZ 183/73, OSPiKA 1974, nr 5, poz. 97). Odnosząc poczynione zważenia na grunt analizowanej sprawy, należy wskazać, że termin trzydziestodniowy do wniesienia przedmiotowej skargi rozpoczął bieg w dniu 22 grudnia 2010r. i upłynął z dniem 21 stycznia 2011r., zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art.83 §1 p.p.s.a. W konsekwencji stwierdzić trzeba, że skarga nie została przekazana do właściwego organu we wskazanym wyżej terminie. Wprawdzie została złożono osobiście w ostatnim dniu przysługującego skarżącej terminu, tj. 21 grudnia 2010r., ale bezpośrednio do sądu administracyjnego (k-8 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w dniu 25 stycznia 2011r. oddał skargę w polskim urzędzie pocztowym – celem przekazania do właściwego organu. Niemniej jednak, z przyczyn obiektywnych mogło to nastąpić i nastąpiło już z uchybieniem terminu przewidzianego w art.53 §1 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art.58 §1 pkt2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.