II SAB/Wa 37/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] Sp. z o. o. na bezczynność Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 6 grudnia 2010 r. o udostępnienie informacji publicznej postanawia - odrzucić skargę - [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...] wnioskiem z dnia 6 grudnia 2010 r. wystąpiła do Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości o udostępnienie informacji publicznej w zakresie obowiązujących w Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości procedur ochrony danych osobowych beneficjentów i kontrahentów. Następnie skarżąca Spółka pismem z dnia 3 stycznia 2011 r. złożyła za pośrednictwem Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność tego organu w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 6 grudnia 2010 r. Prezes Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r., znak [...], wydaną na podstawie art. 17 ust. 1 w związku z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), odmówił [...] Sp. z o. o. udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej. W uzasadnieniu decyzji organ powołał się na treść art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zgodnie z którym prawo do informacji publicznej nie jest prawem absolutnym i podlega ograniczeniom, o których mowa w art. 5 tej ustawy. W myśl bowiem art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, prawo do informacji publicznej podlega m.in. ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie innych niż ochrona informacji niejawnych tajemnic ustawowo chronionych. Jednocześnie organ wskazał, że zgodnie z treścią art. 39 ust. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.), osoby, które zostały upoważnione do przetwarzania danych osobowych, są obowiązane zachować w tajemnicy te dane oraz sposoby ich zabezpieczenia. Stosownie zaś do art. 36 ust. 2 ustawy o ochronie danych osobowych, administrator danych, a na podstawie art. 31 ust. 3 tej ustawy również podmiot, któremu powierzono przetwarzanie danych osobowych, zobowiązany jest do prowadzenia dokumentacji opisującej środki techniczne i organizacyjne zapewniające ochronę przetwarzanych danych osobowych odpowiednią do zagrożeń oraz kategorii danych objętych ochroną. Organ podkreślił, że dokumentacja z zakresu ochrony danych osobowych ma charakter poufny, tym samym zasady ochrony danych osobowych, jak również dokumentacja je opisująca stanowi kategorię tajemnic ustawowo chronionych, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wskazał, że w sprawach, w których rozstrzygnięcie organu administracji publicznej nie może być zaskarżone do sądu administracyjnego, również skarga na bezczynność w tych sprawach jest niedopuszczalna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga skarżącej Spółki jest niedopuszczalna. Przez niedopuszczalność drogi sądowej rozumie się sytuacje, gdy skarga dotyczy aktu lub czynności nieobjętych zakresem właściwości sądów administracyjnych określonej w art. 3 § 2 i 3 oraz art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") lub gdy dotyczy sprawy wyłączonej z właściwości tych sądów (art. 5 p.p.s.a.). Przyczyny niedopuszczalności można podzielić na przedmiotowe oraz podmiotowe. Niedopuszczalność drogi sądowej z przyczyn przedmiotowych to prowadzenie postępowania sądowoadministracyjnego w sprawach, które nie są objęte właściwością sądu administracyjnego. Przyczyny podmiotowe mają miejsce wówczas, gdy prowadzone jest postępowanie sądowoadministracyjne na podstawie skargi wniesionej przez podmiot, który nie jest legitymowany do wniesienia danego rodzaju skargi do sądu administracyjnego (wyrok NSA z dnia 8 marca 2005 r. sygn. akt OSK 1229/04, Lex 175364). W przedmiotowej sprawie zachodzi przedmiotowa przyczyna niedopuszczalności drogi sądowej. Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej podmiotowi, któremu odmówiono prawa dostępu do informacji publicznej ze względu na wyłączenie jej jawności z powołaniem się na ochronę danych osobowych, prawo do prywatności oraz tajemnicę inną niż państwowa, służbowa, skarbowa lub statystyczna, przysługuje prawo wniesienia powództwa do sądu powszechnego o udostępnienie takiej informacji. Kryterium rozróżnienia pomiędzy sądami administracyjnymi, a sądami powszechnymi, w sprawach dotyczących kontroli decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej stanowi podstawa faktyczna odmowy udostępnienia takiej informacji (por. wyrok NSA Ośrodek Zamiejscowy w Bydgoszczy z dnia 30 kwietnia 2003 r. sygn. akt SA/Bd 756/03, niepubl.). O trybie dochodzenia praw związanych z odmową dostępu do informacji decyduje jej przedmiot. Należy zauważyć, że jeżeli podmiot dysponujący informacją, o dostęp której wystąpił zainteresowany, powoła się na wymieniony w art. 22 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych przedmiot, podlegający kognicji sądu powszechnego, to właściwość sądów administracyjnych w tej sprawie jest wyłączona (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 23 października 2006 r., sygn. akt IV SA/Gl 1202/06, niepubl., wyrok NSA z dnia 16 września 2004 r. sygn. akt OSK 600/04, LEX nr 160607). Odmowa udostępnienia informacji publicznej ze względu na wyłączenie jej jawności na podstawie innych ustaw podlega kontroli sądu powszechnego (por. wyrok NSA z dnia 19 lutego 2008 r., sygn. akt I OSK 1640/07). Z uwagi na powyższe okoliczności należy stwierdzić, że skarga do sądu administracyjnego w przedmiotowej sprawie jest niedopuszczalna z powodu braku właściwości sądów administracyjnych w tego typu sprawach. Wobec tego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.ps.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w postanowieniu.