I SA/Gd 14/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Jarecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 2 marca 2011 r. sprawy ze skargi ,,A" Sp. z o.o. z siedzibą w N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 25 października 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od marca do grudnia 2005 r. oddala skargę. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wydał w dniu [...] decyzję, w której dokonał rozliczenia A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, zwanej dalej Spółką, w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od marca do grudnia 2005 r. w sposób odmienny niż to wykazała Spółka w deklaracjach VAT-7 za te miesiące. Organ pierwszej instancji uznał, że Spółka nie miała prawa do zastosowania 0% stawki podatku VAT w odniesieniu do 16 transakcji udokumentowanych szczegółowo opisanymi fakturami VAT na łączną kwotę 175.274,60 zł, za miesiące od marca do lipca 2005 r. oraz wrzesień 2005 r., bowiem nie posiadała dowodów, o których mowa w art. 42 ust. 1 i ust. 3 oraz art. 11 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U z 2004 r. nr 54, poz. 535), zwanej dalej ustawą o VAT, jednoznacznie dokumentujących i potwierdzających wywóz oraz transport towarów do nabywców z terytorium Wspólnoty. Dowody takie Spółka posiadała natomiast w odniesieniu do 66 transakcji, wobec których organ nie zakwestionował prawa do zastosowania 0% stawki podatku VAT z tytułu wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. Organ I instancji nie stwierdził nieprawidłowości w zakresie określonych przez Spółkę kwot podatku należnego i naliczonego w rozliczeniu podatku od towarów i usług za sierpień, październik, listopad i grudzień 2005 r., jednakże ustalił, iż Spółka dokonując rozliczenia podatku od towarów i usług za w/w miesiące deklarowała nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym z przeniesienia z poprzednich miesięcy. Powyższe nieprawidłowości skutkowały określeniem nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, w tym "do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy" (we wrześniu 2005r. zobowiązania podatkowego) w innej wysokości niż Spółka wykazała w deklaracjach VAT-7 za sierpień, październik, listopad i grudzień 2005r. Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania Spółki, decyzją z dnia [...], uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej maja, czerwca, lipca, sierpnia i września 2005 r. i w tym zakresie określił nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za maj 2005 r. w kwocie 57.669 zł, za czerwiec 2005 r. w kwocie 74.561 zł, za lipiec 2005 r. w kwocie 55.815 zł, za sierpień 2005 r. w kwocie 61,556 zł, zaś za wrzesień 2005 r. zobowiązanie podatkowe w kwocie 4.390 zł, w pozostałej części (określającej nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za marzec 2005 r. w kwocie 71.309 zł, za kwiecień 2005 r. w kwocie 71.025 zł, za październik 2005 r. w kwocie 23.959 zł, za listopad 2005 r. w kwocie 52.476 zł, za grudzień 2005 r. w kwocie 61.114 zł) utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy. Przywołując treść art. 42 ust. 1 pkt 2, art. 42 ust. 3 oraz art. 42 ust. 11 ustawy o VAT organ odwoławczy stwierdził, że w przypadku dostaw dokonywanych transportem innym niż transport własny dostawcy, prawo do zastosowania przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów 0% stawki podatku VAT przysługuje wówczas, gdy podatnik posiada w swojej dokumentacji dowody potwierdzające wywóz towaru z jednego państwa członkowskiego (z kraju), jego transport (przemieszenie) oraz dostawę do kontrahenta z innego Państwa Członkowskiego. Istotą transakcji wewnątrzwspólnotowej dostawy towaru jest przemieszczenie towaru z kraju do innego państwa członkowskiego i efektywne opodatkowanie tej czynności w kraju konsumpcji, zatem oczywistym jest, iż dla udowodnienia (wykazania) jej dokonania nie mogą wystarczać dokumenty nie obrazujące jednoznacznie samego wywozu towaru z kraju, a wskazujące jedynie na fakt zawarcia transakcji (faktura VAT). Analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pod kątem spełnienia ustawowych przesłanek organ odwoławczy stwierdził, że w odniesieniu do 15 transakcji Spółka nie przedłożyła dokumentów, które łącznie jednoznacznie potwierdzałyby wywóz/transport oraz dostawę przedmiotowych towarów do nabywcy na terenie innego państwa członkowskiego. Spółka (na której rachunek odbywał się transport) nie posiada bowiem dokumentów przewozowych otrzymanych od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynikałoby, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. W okazanych dokumentach brak informacji czy wymienione na spornych 15 fakturach towary zostały powierzone przewoźnikowi i dostarczone odbiorcom na terytorium innego kraju wspólnoty. Zgodnie zatem z art. 41 ust. 1 w zw. z art. 42 ust. 12 ustawy, w/w dostawy powinny być opodatkowane podstawową stawką podatku 22% jako dostawy na terytorium kraju. W tym zakresie zatem Dyrektor Izby Skarbowej podzielił stanowisko organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy nie potwierdził jednakże rozstrzygnięcia organu I instancji w zakresie opodatkowania 22% stawką VAT transakcji udokumentowanej fakturą nr [...] z dnia 24.05.2005r. wystawioną dla B Ltd. na wartość: 48.220,71 zł. Ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika bowiem, aby w ślad za w/w fakturą nastąpiła dostawa towaru. Z wyjaśnień strony wynika, że była to faktura "na zwiększenie kosztów" towarów uprzednio dostarczonych kontrahentowi z Wielkiej Brytanii. Z tego względu Dyrektor Izby Skarbowej uchylił decyzję organu pierwszej instancji za maj 2005 r. w części określającej Spółce kwotę podatku należnego w wysokości 8.696 zł, co z kolei skutkowało zmianą wysokości nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, w tym m.in. określonej kwoty do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy (czerwiec 2005 r.), a w konsekwencji spowodowało zmianę rozliczenia w podatku od towarów i usług za lipiec, sierpień i wrzesień 2005 r. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił także, iż podejmując rozstrzygnięcie miał na uwadze zasady wynikające z szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U.UE L 77.145.1) zwanej dalej VI Dyrektywą oraz zasady wynikające z orzecznictwa ETS. Jeżeli fakt dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej jest bezsporny, to zasada neutralności podatkowej wymaga, aby zwolnienie od podatku VAT zostało przyznane w razie spełnienia przesłanek merytorycznych, nawet jeśli podatnik pominął pewne wymogi formalne. Jednakże w rozpatrywanej sprawie istotą jest stwierdzenie, że fakt dokonania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów nie został wykazany jednoznacznie, a zatem nie można stwierdzić, że warunek merytoryczny został spełniony. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, której zarzuciła naruszenie art. 42 ust. 1, ust. 3 i ust. 11 ustawy o VAT poprzez wąskie i rygorystyczne zastosowanie w/w norm, a co za tym idzie pominięcie materialnych dowodów uprawniających do zastosowania 0% stawki podatku VAT w realizowanych wewnątrzunijnych dostawach towarów, a także naruszenie przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 8, poz. 60 z 2005r. z późn. zm.), zwanej dalej O.p., tj. art. 180, 181, 191 oraz 210 § 1 ust. 5 ww. ustawy. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że zgromadzone dowody w postaci kopii faktur VAT, dowodów WZ, wyciągów bankowych, oświadczenia o kompensacie, oświadczeń kontrahentów, oświadczeń przewoźnika, faktur za usługi transportowe i specyfikacji do tych faktur, jednoznacznie wskazują, że zakwestionowane faktury dotyczą wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. Spółka wykazała, że towary opuściły magazyn, przewoźnik dokonał transportu towarów, wpłaty za dostarczony towar znajdują odzwierciedlenie w zapisach w wydrukach z kont bankowych i kompensatach, odbiorcy potwierdzili odbiór towarów. Jedynie organy nie zauważają tych okoliczności. Spółka nie miała natomiast obowiązku posiadania kopii dokumentu CMR. Strona powołała się ponadto na swą argumentację przedstawioną w pismach składanych w toku postępowania podatkowego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu powodującym konieczność jej uchylenia. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części określającej skarżącej Spółce za maj 2005 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym, w tym kwotę do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy, nie podzielając rozstrzygnięcia w zakresie opodatkowania stawką 22% podatku od towarów i usług transakcji udokumentowanej fakturą VAT nr [...] z dnia 24 maja 2005 r., wystawioną dla B Ltd. Kwestią sporną pozostało natomiast to, jaka jest właściwa stawka opodatkowania podatkiem od towarów i usług w przypadku 15 transakcji zakwalifikowanych przez stronę jako wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów, udokumentowanych szczegółowo opisanymi na str. 3-4 decyzji fakturami VAT, wystawionymi dla trzech kontrahentów z Wielkiej Brytanii, tj.B, C LTD oraz D. Zdaniem organów obu instancji dostawy te powinny zostać opodatkowane stawką podatku 22 %, ponieważ Spółka nie posiada wymaganych art. 42 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 oraz ust. 11 ustawy o VAT dowodów wywiezienia towarów będących przedmiotem dostawy z terytorium kraju oraz dostarczenia ich nabywcy na terytorium innego Państwa Członkowskiego. Z kolei zdaniem Spółki przedłożone przez nią dokumenty w sposób jednoznaczny wskazują na fakt dokonania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów i uprawniają ja do zastosowania stawki 0% podatku VAT. Dokonana w niniejszej sprawie przez organy podatkowe wykładnia mających w sprawie zastosowanie przepisów prawa materialnego nie budzi zastrzeżeń. Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów (WDT) jest przede wszystkim jedną z czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, o czym stanowi art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy o VAT. Co do zasady polega ona na wywozie towarów z terytorium kraju (Polski), w wykonaniu czynności określonych w art. 7, czyli dostawy towarów, na terytorium innego państwa członkowskiego, w określonych w ustawie warunkach. Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, przy spełnieniu określonych w ustawie przesłanek, podlega opodatkowaniu według stawki 0% (tzw. wspólnotowe zwolnienie z prawem do odliczenia), co z jednej strony powoduje, że transakcja wywozu towaru z Polski do innego kraju członkowskiego nie jest obciążona podatkiem, a jednocześnie dostawcy pozwala na odzyskanie podatku uiszczonego przy nabyciu tego towaru, co zapewnienia realizację zasady neutralności podatku od towarów i usług. Zasada taka obowiązuje jednak tylko wówczas, gdy w wyniku tej transakcji (wywozu) obowiązek naliczenia podatku ciąży na nabywcy towaru (w innym państwie członkowskim), w wyniku wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru (WNT) na terenie jego kraju (zasada opodatkowania w kraju przeznaczenia, konsumpcji). Na podstawie art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki podatku 0 %, pod warunkiem, że podatnik przed złożeniem deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, o którym mowa w art. 99, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. Dowodami takimi są w myśl art. 42 ust. 3 ww. ustawy następujące dokumenty, jeżeli łącznie potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem WDT do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju: dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju - w przypadku gdy przewóz towarów jest zlecany przewoźnikowi (spedytorowi). kopia faktury dostawy (z dniem 1 czerwca 2005 r. przepis ten otrzymał brzmienie: kopia faktury) specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku, 4) dokument potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju (z dniem 1 czerwca 2005r. przepis ten został uchylony) - z zastrzeżeniem ust. 4 i 5. Ponadto art. 42 ust. 11 ustawy VAT stanowi, iż w przypadku, gdy dokumenty, o których mowa w art. 42 ust. 3-5, nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju towarów, dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, mogą być również inne dokumenty wskazujące, że nastąpiła dostawa wewnątrzwspólnotowa, w szczególności: korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie; dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu; 3) dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawa ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w takim przypadku inny dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania; 4) dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju (dodany z dniem 1 czerwca 2005 r.). W świetle powyższych przepisów dla zastosowania stawki 0 % przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów wystarczającym jest, aby podatnik posiadał jedynie niektóre dowody, o jakich mowa w art. 42 ust. 3 ustawy, uzupełnione dokumentami, wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy lub innymi dowodami w formie dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, o ile łącznie potwierdzają fakt wywiezienia i dostarczenia towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju. (por. uchwała NSA z dnia 11 października 2010 r., I FPS 1/10, publik. PP 2010/11/48, dostępna także w internecie). W rozpatrywanej sprawie taką właśnie wykładnię przepisów przyjął Dyrektor Izby Skarbowej, a Sąd orzekający stanowisko to podziela. Organ odwoławczy nie kwestionował zatem prawa strony do dowodzenia faktu dokonania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów za pomocą wszelkich, zgodnych z przepisami prawa, dokumentów. Podstawą rozstrzygnięcia było natomiast stwierdzenie, że żaden z dokumentów przedłożonych przez stronę skarżącą nie wykazuje w sposób jednoznaczny, że towary będące przedmiotem transakcji zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium Wielkiej Brytanii. Skarżąca Spółka nie wykazała więc, że spełniła merytoryczny warunek WDT w zakresie wywozu towarów do innego państwa członkowskiego. W ocenie Sądu dokonana przez organy podatkowe ocena dowodów w powyższym zakresie nie budzi zastrzeżeń i nie nosi cech dowolności. Organ odwoławczy odniósł się do każdego przedstawionego przez skarżącą dowodu i oceniając go w powiązaniu z pozostałym materiałem dowodowym wyjaśnił, dlaczego nie dokumentują one faktu wywozu z terytorium kraju towaru opisanego na spornych fakturach i dostarczenia go do nabywcy na terytorium Wielkiej Brytanii. Przedłożone przez stronę skarżącą dokumenty wskazują na fakt zawarcia transakcji (faktury VAT), wydania towaru z magazynu (WZ), oraz otrzymania zapłaty (wyciągi bankowe, oświadczenia o kompensacie). Brak jest natomiast dowodów jednoznacznie wskazujących, że towar został wywieziony przez sprzedawcę (za pośrednictwem firmy przewozowej) z terytorium kraju i dostarczony do kontrahentów w Wielkiej Brytanii. Brytyjscy kontrahenci w przedłożonych oświadczeniach potwierdzają wprawdzie, że towar otrzymali, jednakże nie wskazują miejsca otrzymania towaru. Tymczasem w sprawie istotne jest właśnie to, gdzie nabywca otrzymał od sprzedawcy zakupiony towar. Wbrew zarzutom skargi nie sposób uznać, iż fakt wywozu towaru i dostarczenia go kontrahentom brytyjskim na terytorium Wielkiej Brytanii potwierdzają jednoznacznie faktury transportowe wraz ze specyfikacjami. Żadna z faktur transportowych nie wskazuje przedmiotu i zakresu wyświadczonej usługi. Wbrew twierdzeniom skarżącej nie jest możliwe stwierdzenie, że faktury te dotyczą przewozu międzynarodowego tylko i wyłącznie po kwocie należnej do zapłaty za usługę. Na fakturach transportowych i specyfikacjach skarżąca Spółka wpisała odręcznie numery zakwestionowanych faktur sprzedaży, co także nie jest jednoznacznym dowodem na to, że danym transportem dokonano wywozu towaru z zakwestionowanej faktury, zwłaszcza w świetle rozbieżności co do miejsca dostawy towarów, daty załadunku lub odbioru towaru i wagi towaru, wynikających z faktur sprzedaży i faktur transportowych. Na te rozbieżności wskazał organ odwoławczy na str. 11 zaskarżonej decyzji. Tytułem przykładu można wskazać, że wg zakwestionowanej faktury nr [...] miejscem dostawy miał być C., [...], a wg faktury transportowej wraz ze specyfikacją miejscem dostawy było B, [...]. Podobne rozbieżności co do miejsca dostawy towarów dotyczyły faktur nr [...] data wysyłki/odprawy towaru to 18 kwietnia 2005 r., natomiast wg faktury transportowej wraz ze specyfikacją data załadunku lub odbioru to 21 kwietnia 2005 r. Podobne rozbieżności dotyczą faktur [...] Ponadto w odniesieniu do faktur [...] organ stwierdził rozbieżności co do wagi brutto towaru wynikającej z tychże faktur sprzedaży a wagi brutto towaru wynikającej z faktur transportowych wraz ze specyfikacją. Podkreślić też należy, że skarżąca w odniesieniu do wszystkich 15 zakwestionowanych transakcji nie przedłożyła kopii Międzynarodowego Samochodowego Listu Przewozowego (CMR), pomimo iż w odniesieniu do pozostałych 66 transakcji takie dokumenty posiadała. Nie jest przy tym zasadny zarzut, że Spółka jako nadawca przesyłki nie powinna posiadać kopii CMR, gdyż praktyka przewoźników jest różna. W myśl art. 5 ust. 1 Konwencji o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR) z dnia 19 maja 1956 r. (Dz. U. z 1962 r. Nr 49, poz. 238) list przewozowy wystawia się w trzech oryginalnych egzemplarzach, z czego jeden otrzymuje nadawca. Oznacza to, że Spółka jako nadawca powinna otrzymać przy nadawaniu przesyłki oryginał międzynarodowego listu przewozowego (CMR). Jego brak nie pozwala na zidentyfikowanie przewoźnika. W tych okolicznościach Sąd podzielił stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej, iż zgromadzone w toku postępowania dokumenty nie wskazują w sposób jednoznaczny na fakt dokonania wywozu towaru opisanego w zakwestionowanych fakturach z terytorium kraju i dostarczenia go do kontrahentów w Wielkiej Brytanii. Także pozostałe zarzuty skargi nie są zasadne. Faktury VAT, dokumenty WZ oraz dowody zapłaty wskazują, że transakcja sprzedaży towarów została zawarta, nie wskazują jednak, że miała ona charakter wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, tj. że zakupiony towar został przez sprzedawcę (za pośrednictwem firmy przewozowej) wywieziony z terytorium kraju i dostarczony kontrahentowi w innym państwie członkowskim. Dla udowodnienia (wykazania) dokonania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów nie mogą wystarczać dokumenty nie obrazujące – i to jednoznacznie - samego wywozu towaru z kraju, a wskazujące jedynie na fakt zawarcia transakcji (faktura VAT, dowody WZ, dowody zapłaty). Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika też, że oświadczenie kontrahentów co do faktu otrzymania towarów zostało uznane przez organy za fałszywe. Organ odwoławczy wytknął wprawdzie, iż kontrahent brytyjski w oświadczeniu o otrzymaniu towaru ujął fakturę, która wg twierdzeń samej strony nie stwierdzała dostawy towarów, gdyż miała charakter kosztowy, jednakże nie było to podstawą do zakwestionowania wynikającego z oświadczenia faktu otrzymania towarów. Tego bowiem faktu organ nie kwestionował, istotne natomiast było to, że z oświadczeń tych nie wynikało, gdzie kontrahenci zagraniczni strony towar otrzymali, tj. czy w kraju, czy poza jego granicami w innym państwie członkowskim. Nie ma racji strona skarżąca zarzucając organowi, iż do przetłumaczenia na język polski zwrotu "despatch date: 27 september 2005" powinien był powołać biegłego. Jest to termin powszechnie używany w obrocie gospodarczym i powoływanie biegłego byłoby jedynie nieuzasadnionym zwiększaniem kosztów postępowania podatkowego. Przetłumaczenie tego zwrotu na język polski przez organ podatkowy nie stanowiło naruszenia żadnego z praw strony tego postępowania, tym bardziej, iż skarżąca nie wskazywała na to, że inaczej niż organ podatkowy rozumie przetłumaczony zwrot. Wbrew zarzutom skargi Dyrektor Izby Skarbowej nie dopuścił się naruszenia norm prawnych szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U.UE L 77.145.1) zwanej dalej VI Dyrektywą. Z przywołanych przez stronę skarżącą orzeczeń ETS (C-146/05, C-438/04, C-409/09) wynika, iż warunkiem zastosowania 0% stawki podatku od towarów i usług jest fizyczne przemieszczenie towarów pomiędzy państwami członkowskimi. W kontekście wyroku ETS w sprawie C-409/04 Teleos plc i in., w której stwierdzono, że zwolnienie od podatku dostawy wewnątrzwspólnotowej znajduje zastosowanie tylko wtedy, gdy prawo do rozporządzania towarem jak właściciel zostało przeniesione na nabywcę i gdy dostawca ustali, że towar ten został wysłany lub przetransportowany do innego państwa członkowskiego, i że w wyniku wysyłki lub transportu fizycznie opuścił terytorium państwa członkowskiego dostawy, w dostawie w stosunku do której zastosowano warunki EXW, kiedy transport organizuje kupujący, samo już wydanie towaru w kraju firmie przewozowej nabywcy stanowi przeniesienie na kupującego prawa do rozporządzania sprzedanym towarem, a dla stwierdzenia przesłanek wystąpienia WDT, do którego można zastosować stawkę 0%, istotnym jedynie pozostaje fakt opuszczenia terytorium Polski przez wydany firmie transportowej nabywcy towar. Przedmiotem postępowania dowodowego w niniejszej sprawie było właśnie ustalenie, czy towar opisany na zakwestionowanych fakturach został przez sprzedawcę wydany firmie transportowej, która następnie dostarczyła go nabywcy w Wielkiej Brytanii. Zgromadzony materiał dowodowy, w tym przedłożone przez stronę faktury transportowe wraz ze specyfikacjami, tego nie potwierdziły. W tych okolicznościach zasadnie organy podatkowe pozbawiły skarżącą Spółkę prawa do opodatkowania 15 zakwestionowanych transakcji 0% stawką podatku z tytułu wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów i uznały, że transakcje to powinny zostać opodatkowane 22% stawką podatku od towarów i usług jako dostawa na terytorium kraju. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.