I OSK 874/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Borowiec, Sędzia NSA Wojciech Mazur, Sędzia del. NSA Roman Ciąglewicz (spr.), Protokolant asystent sędziego Andrzej Bieńkowski, po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1886/10 w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Warszawie z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego postanawia: 1. uchylić zaskarżony wyrok i odrzucić skargę; 2. odstąpić od zasądzenia od M. M. na rzecz Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Warszawie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 2 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1886/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Warszawie, z dnia [...] września 2010 r., nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego, uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji. Wyrok wydany został w następujących okolicznościach sprawy. Decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 85, art. 86, art. 90 i art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2002 r. Nr 207, poz. 1761 ze zm.), Dyrektor Aresztu Śledczego Warszawa - [...] stwierdził brak uprawnień M. M. do otrzymania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że M. M. w dniu [...] kwietnia 2010 r. zwrócił się do Dyrektora Aresztu Śledczego w Warszawie – [...] z wnioskiem o udzielenie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego. M. M., w dniu [...] września 1987 r., na mocy aktu notarialnego (Repertorium A Nr [...]), stał się właścicielem budynku mieszkalnego na nieruchomości stanowiącej część działki oznaczonej nr ewidencyjnym [...] w miejscowości K., gmina P. Budynek ten nie spełnia normy powierzchni mieszkalnej dla osób uprawnionych. Organ wskazał, że M. M. przedstawił decyzję z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i pozwolenie na nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, wydaną przez Starostwo Powiatowe w P. Organ przytoczył treść art. 90 ust.1 ustawy o Służbie Więziennej, według którego funkcjonariuszowi w służbie stałej przysługuje prawo do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, domu jednorodzinnego albo lokalu mieszkalnego lub domu w ramach spółdzielni budownictwa mieszkaniowego. Stwierdził, że w związku z tym, postanowił jak na wstępie. W odwołaniu M. M. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Wskazał, że podjął starania o uzyskanie lokalu mieszkalnego poprzez rozbudowę domu jednorodzinnego, o powierzchni 34,4 m2, w którym mieszka z żoną i czwórką uczących się dzieci. Podał też, że złożył udokumentowany pisemny wniosek o przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 czerwca 2003 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego dla funkcjonariuszy Służby Więziennej. Podniósł, iż nie należy do funkcjonariuszy, którzy mają zaspokojone potrzeby mieszkaniowe. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w Warszawie, powołaną decyzją z dnia [...] września 2010 r., nr [...], na podstawie art. 171, art. 184 oraz art. 268 ust. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. Nr 79, poz. 523), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ stwierdził, że ustawodawca nie przewidział, jako celu, na który może zostać udzielona pomoc finansowa, rozbudowy domu jednorodzinnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. M. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zarzucił naruszenie art. 184 ust.1 ustawy o Służbie Więziennej, poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na kategorycznym wskazaniu, iż ustawodawca nie przewidział, jako celu, na który może zostać udzielona pomoc finansowa, rozbudowy domu jednorodzinnego. Argumentował, że po dokonaniu rozbudowy domu już istniejącego, uzyska samodzielny lokal mieszkalny mogący stanowić odrębną nieruchomość. Zdaniem skarżącego, organ ograniczył się do wykładni gramatycznej przepisu art. 184 ust.1 ustawy o Służbie Więziennej. Nie miał na względzie wykładni celowościowej, pozwalającej traktować określenie "na uzyskanie lokalu", jako celu, na jaki pomoc finansowa może zostać przydzielona. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Stwierdził, że rozbudowa własnego domu nie mieści się w żadnym z celów określonych w art. 184 ust.1 2 związku z art. 268 ust.2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie odpowiadają przepisom prawa. W pierwszej kolejności Sąd zbadał zasadność zastosowania przez organ II instancji przepisów ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej, w sytuacji, gdy organ I instancji orzekał jeszcze na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej. Zauważył, że ustawa o Służbie Więziennej, z dnia 9 kwietnia 2010 r., zgodnie z art. 274, weszła w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, a więc z dniem 12 sierpnia 2010 r. Wskazał na brzmienie art. 268 ust. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej, według którego postępowania dotyczące decyzji w sprawie lokalu mieszkalnego, przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego, przyznania równoważnika pieniężnego z tytułu braku mieszkania albo równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, wydanych na podstawie ustawy, o której mowa w art. 273, wszczęte i niezakończone decyzją ostateczną do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy są prowadzone na podstawie przepisów niniejszej ustawy. Oznacza to zatem, że organ I instancji wydając decyzję w dniu [...] czerwca 2010 r. winien rozpatrywać ją w oparciu o przepisy ustawy o Służbie Więziennej z 1996 r., zaś organ II instancji już w oparciu o przepisy ustawy aktualnie obowiązującej. Za kwestię sporną Sad pierwszej instancji uznał spełnienie przesłanek do przyznania funkcjonariuszowi Służby Więziennej w służbie stałej pomocy finansowej, o której mowa w art. 184 ust. 1 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej. Zgodnie z tym przepisem, funkcjonariuszowi w służbie stałej, który spełnia warunki do przydziału lokalu mieszkalnego, a który lokalu takiego nie otrzymał na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale, przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego, stanowiącego odrębną nieruchomość, położonych w miejscowości pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Zdaniem Sądu, interpretacja przepisu art. 184 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej winna być dokonywana w kontekście całościowej regulacji dotyczącej pomocy w zabezpieczeniu potrzeb mieszkaniowych funkcjonariuszy Służby Więziennej, z uwzględnieniem celu jakiemu służy. Przepis art. 170 ust. 1 ustawy wyraża ogólną zasadę, zgodnie z którą, funkcjonariuszowi Służby Więziennej w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej. Realizacja tego prawa może nastąpić poprzez przydział lokalu mieszkalnego bądź przez przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego (art. 171 ust. 1 i 2 ). Z treści art. 184 ust. 1, w powiązaniu z regulacją art. 170 ust. 1 ustawy wynika, że funkcjonariusz Służby Więziennej może ubiegać się o przyznanie pomocy finansowej na podstawie art. 184 ust. 1 jedynie w sytuacji, gdy nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej, pomimo przysługującego mu w tym zakresie uprawnienia. Oznacza to, że pomoc finansowa, o której mowa w art. 184 ust. 1 ustawy, stanowi konsekwencję niezrealizowania przysługującego funkcjonariuszowi Służby Więziennej uprawnienia do uzyskania lokalu mieszkalnego wymienionego w art. 172 ustawy. Dlatego też treść przepisu art. 184 ust. 1 ustawy nie może być rozpatrywana w oderwaniu od art. 187 ustawy, określającego negatywne przesłanki przydziału lokalu mieszkalnego decyzją administracyjną. Wystąpienie którejkolwiek z nich powoduje bowiem wyłączenie uprawnienia do uzyskania lokalu mieszkalnego na podstawie art. 172 ust. 1 ustawy, w konsekwencji również realizację tego prawa w formie pomocy finansowej. Dokonując ustaleń w zakresie spełnienia przez funkcjonariusza Służby Więziennej przesłanek przyznania pomocy określonej w art. 184 ust. 1 ustawy, organ winien zatem zbadać, czy ubiegającemu się o pomoc przysługiwało prawo do lokalu mieszkalnego i czy było ono zrealizowane w jakiejkolwiek formie. W ocenie Sądu, z brzmienia art. 184 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej nie wynika, że pomoc finansowa, o jakiej mowa w tym przepisie przysługuje wyłącznie na budowę lub zakup lokalu mieszkalnego, czy domu jednorodzinnego, stanowiącego odrębną nieruchomość. Przez uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego, stanowiącego odrębną nieruchomość należy rozumieć również sytuację, w której funkcjonariusz uprawniony do uzyskania takiej pomocy dokonuje takiej rozbudowy domu, która doprowadzi do uzyskania lokalu mieszkalnego o powierzchni odpowiadającej przysługującej funkcjonariuszowi normie. Dopiero bowiem wówczas, gdy rozbudowa doprowadzi do sytuacji, w której dom jednorodzinny funkcjonariusza odpowiadać będzie co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej, to uznać będzie można, że posiada on dom jednorodzinny, którego posiadanie wyklucza zgodnie z art. 187 pkt 2 ustawy przydzielenie mu lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej. Oznacza to zatem, że w pojęciu uzyskanie domu jednorodzinnego mieści się również rozbudowa tego domu, która spowoduje, że będzie on odpowiadał przysługującej funkcjonariuszowi normie mieszkalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny ustalił, że skarżący jest właścicielem domu mieszkalnego, który nabył w drodze aktu notarialnego o wielkości 34,4 m2 powierzchni mieszkalnej. Biorąc pod uwagę, że rodzina skarżącego składa się z żony i czwórki dzieci i w związku z tym uprawniony jest on do 6 norm mieszkalnych, to niewątpliwie dom ten nie spełnia przewidzianej dla funkcjonariusza normy mieszkalnej. Skargę kasacyjną złożył Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w Warszawie. Zaskarżył wyrok w całości. Wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie skargi M. M. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Warszawie, z dnia [...] września 2010 r., nr [...], wydaną w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego. Zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 184 ust.1 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. Nr 79, poz.523). W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Dyrektor wskazał, iż art. 184 ustawy o Służbie Więziennej stanowi, że funkcjonariuszowi przysługuje pomoc na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu. Tym samym pomoc nie może być przyznana osobie, która już dysponuje lokalem mieszkalnym lub domem, a następnie chce go rozbudować. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Zgodnie zaś z art. 183 § 2 pkt 1 P.p.s.a., nieważność postępowania zachodzi, jeżeli droga sądowa była niedopuszczalna. Taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie. Zaskarżona decyzja Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Warszawie została wydana w dniu [...] września 2010 r., a więc po wejściu w życie ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. Nr 79, poz.523). W związku z tym, że organ pierwszej instancji rozstrzygał wniosek o przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2002 r. Nr 207, poz.1761 ze zm.), wskazać trzeba, iż organ odwoławczy, stosownie do art. 268 ust.2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej, trafnie prowadził postępowanie na podstawie przepisów nowej ustawy. Przysługiwanie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, reguluje przepis art. 184 ust.1 i 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. Przepis ten zamieszczony jest w Rozdziale 18 nowej ustawy o Służbie Więziennej – Mieszkania funkcjonariuszy. Pomoc finansowa jest jednym z uprawnień funkcjonariusza Służby Więziennej, a więc uprawnień wynikających ze stosunku służbowego. Wynika to z powołanego już art. 184 ust.1, a także z brzmienia art. 170 ust.1 oraz art. 171 ustawy o Służbie Więziennej. Określenie charakteru sprawy dotyczącej przysługiwania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego jest o tyle istotne, że ma znaczenie dla rozpatrzenia sporu o roszczenie dotyczące przysługiwania funkcjonariuszowi tej pomocy. Rozpatrywanie sporów o roszczenia funkcjonariuszy ze stosunku służbowego regulują przepisy Rozdziału 20 ustawy o Służbie Więziennej. Od razu stwierdzić trzeba, że sprawy o przyznanie pomocy na uzyskanie lokalu mieszkalnego należą do spraw ze stosunku służbowego. Przepis art. 217 ust.2 wymienia sprawy ze stosunku służbowego. Przez takie sprawy należy rozumieć także czynności związane z realizacja uprawnień wynikających z treści stosunku służbowego (art. 217 ust.2 in fine). Bez wątpienia czynności związane z realizacją pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego są czynnościami związanymi z realizacją uprawnień wynikających ze stosunku służbowego. Niezależnie od treści powołanych wyżej przepisów art. 170 i art. 171 ustawy o Służbie Więziennej, o takim rozumieniu uprawnienia do pomocy finansowej świadczy także art. 192 omawianej ustawy, w którym jest mowa o "decyzjach w sprawach realizacji uprawnień funkcjonariusza wynikających z przepisów niniejszego rozdziału". W rezultacie należy przyjąć, że także postępowanie w sprawach roszczeń wynikających z przepisów Rozdziału 18 ustawy o Służbie Więziennej – Mieszkania funkcjonariuszy jest regulowane przepisami Rozdziału 20 ustawy – Rozpatrywanie sporów o roszczenia funkcjonariuszy ze stosunku służbowego. Przepisy art. 217 – 220 ustawy o Służbie Więziennej ustanawiają trzy rodzaje procedur regulujących postępowania w sprawach ze stosunku służbowego. Po pierwsze, w myśl art. 218 ust.1 pkt 1-4, sprawy dotyczące: zwolnienia ze służby, przeniesienia z urzędu do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej, przeniesienia na niższe stanowisko służbowe i zawieszenia w czynnościach służbowych są rozstrzygane w formie decyzji. Od decyzji tych przysługuje odwołanie do wyższego przełożonego (art. 218 ust.2). Do postępowań tych stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 218 ust.4), zaś od decyzji organu odwoławczego przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego (art. 218 ust.5). Po drugie, stosownie do art. 219 ust.1 pkt 1-6, sprawy wynikające z podległości służbowej, dotyczące: powołania oraz mianowania na stanowiska służbowe, odwoływania oraz zwalniania ze stanowisk służbowych i przenoszenia do dyspozycji, nadawania stopni Służby Więziennej, delegowania do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej, oddelegowania do wykonywania zadań służbowych poza Służbą Więzienną w kraju lub poza granicami państwa i powierzenia obowiązków służbowych na innym stanowisku służbowym, rozstrzyga się w formie rozkazu personalnego. Zgodnie z art. 219 ust.2 formę rozkazu personalnego stosuje się również do stwierdzenia wygaśnięcia stosunku służbowego. Od rozkazu personalnego odwołanie nie przysługuje. Po trzecie, są inne sprawy ze stosunków służbowych, wymienione w art. 217 ust.2, a niewymienione w art. 218 ust.1 i w art. 219 ust.1 i 2. Sprawy te, zgodnie z dyspozycją art. 220 ustawy o Służbie Więziennej, rozpatruje sąd właściwy w sprawach z zakresu prawa pracy. Do tej ostatniej grupy należą sprawy o realizację uprawnień wynikających ze stosunku służbowego, a więc także sprawy o przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego. Zwrócić warto uwagę na to, że przywołany już w niniejszych rozważaniach przepis art. 192 ustawy o Służbie Więziennej, w odniesieniu do rozstrzygnięć podejmowanych przez odpowiednie organy w sprawach realizacji uprawnień funkcjonariuszy wynikających z Rozdziału 18, używa określenia "decyzja". Tak samo, a więc jako "decyzja", określana jest forma działania organu wobec wniosku o przyznanie pomocy, w przepisie § 3 ust.1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 29 lipca 2010 r. w sprawie przyznawania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego funkcjonariuszowi Służby Więziennej (Dz. U. Nr 147, poz.986)., wydanego z upoważnienia zawartego w art. 185 ust.3 ustawy o Służbie Więziennej. Jak jednak wynika z unormowań art. 218 ust.1, 2 i 4 oraz art. 220 ustawy o służbie Więziennej, nie są to decyzje w rozumieniu art. 104 § 1 K.p.a. Do postępowań w tych sprawach nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Nie przysługuje od nich odwołanie do organu wyższego stopnia. Nie ma podstaw prawnych do prowadzenia w tych sprawach postępowania odwoławczego i podejmowania w ramach tego postępowania decyzji. Tego rodzaju decyzja jest uzewnętrznieniem, w formie pisemnej (art. 217 ust.1), stanowiska przełożonego wobec roszczenia cywilnego funkcjonariusza, wynikającego ze stosunku służbowego. Uwzględnienie wniosku i przyznanie pomocy finansowej w formie decyzji umożliwia wypłatę pomocy finansowej (3 ust.1 i 2 w/w rozporządzenia). Odmowa przyznania pomocy finansowej w całości lub w części wskazuje na zaistnienie między funkcjonariuszem i przełożonym sporu, który rozpatruje sąd właściwy w sprawach z zakresu prawa pracy (art. 220 ustawy o Służbie Więziennej). Przedstawiona wyżej regulacja art. 220 w związku z art. 217 ust.2, art. 218 ust.1 i art. 219 ust.1 i 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. Nr 79, poz. 523) oznacza, że sprawa przysługiwania funkcjonariuszowi Służby Więziennej pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego (art. 184 ust.1 tej ustawy), nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Podkreślić jeszcze można, iż przepis art. 220 ustawy o SW wprost wskazuje kognicję sądu pracy w zakresie roszczeń nieprzekazanych na drogę innych postępowań (por. Tadeusz Kuczyński "Wybrane problemy orzecznictwa sądowoadministracyjnego w sprawach z zakresu stosunków służbowych", ZNSA 2010/5-6/s. 257). Takie odesłanie wyklucza możliwość stosowania domniemań co do właściwości sądu powszechnego lub sądu administracyjnego w sprawach ze stosunków służbowych funkcjonariuszy Służby Więziennej. Skarga wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w sprawie objętej właściwością sądów powszechnych, podlegała zatem odrzuceniu, w myśl art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. (por. Jan Paweł Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", LexisNexis 2008, s. 201; Andrzej Kabat [w;] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek "Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Komentarz", LEX 2011, teza 1 do art. 58). W takiej sytuacji nie jest możliwe stwierdzenie przez sąd administracyjny nieważności zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. luib uchylenie decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Kontrola sądowa przebiega w określonej kolejności. Badanie legalności zaskarżonego aktu nie jest możliwe, gdy skarga podlega odrzuceniu (por. M. Jagielska, P. Wajda, A. Wiktorowska [w:] red. R. Hauser, M. Wierzbowski "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", C. H. Beck 2011, s. 311-312). Wyraźnie przy tym podkreślić trzeba, iż organ pierwszej instancji mógł wydać decyzję, w rozumieniu art. 192 w związku z art. 184 ust.1 ustawy o Służbie Więziennej, która nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu art. 104 K.p.a. Skoro Sąd pierwszej instancji nie odrzucił skargi, ale wydal w sprawie wyrok, to należało na mocy art. 189 P.p.s.a., uchylić zaskarżony wyrok i odrzucić skargę. Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego oparto na przepisie art. 207 § 2 P.p.s.a. ----------------------- 6