VII SA/Wa 2248/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński (spr.), , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska, Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2011 r. sprawy ze skargi B. W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania robót budowlanych. skargę oddala Decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r., znak: [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: [...]WINB), na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego – tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. (dalej: kpa) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane -t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm. (dalej: Prawo budowlane), po rozpatrzeniu odwołania B. W. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] sierpnia 2008 r., Nr [...] nakazującej M. i B. B. wykonanie barierek śniegowych na dachu wiaty o konstrukcji drewnianej, usytuowanej na działce przy ul. S. w R. oraz wykonanie dodatkowych wzmocnień konstrukcji zgodnie z rysunkiem w załączonej opinii technicznej w terminie 60 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego nakazał M. i B. B. wykonanie barierek śniegowych na dachu wiaty o konstrukcji drewnianej, usytuowanej na działce przy ul. S. w R. oraz wykonanie dodatkowych wzmocnień konstrukcji zgodnie z rysunkami zawartymi w ocenie technicznej sporządzonej przez mgr inż. M. S. (upr. bud. Nr [...]) z lipca 2008 r. Jednocześnie rozstrzygnął, iż wyżej wymienione roboty należy wykonać pod nadzorem osoby posiadającej odpowiednie kwalifikacje i uprawnienia w terminie 60 dni od dnia otrzymania decyzji. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. decyzją z [...] października 2002 r. Nr [...] nakazał B. i M. B. rozbiórkę ww. wiaty. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2003 r. Nr [...] utrzymał w mocy powyższą decyzję organu I instancji. Decyzją z dnia [...] czerwca 2003 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził nieważność decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2003 r. Nr [...] oraz decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z [...] października 2002 r. Nr [...] Następnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r., utrzymał w mocy opisaną wyżej własną decyzję. Wyżej wymieniona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 21 stycznia 2005 r. sygn. akt 7/IV SA 3483/03 uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2003 r., znak: [...] oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] czerwca 2003 r. Wyrokiem z dnia 25 stycznia 2006 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 stycznia 2005 r. Po kolejnym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 lipca 2006 r. sygn. akt VII SA/Wa 884/06 oddalił skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] sierpnia 2003 r., znak: [...]. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał, że organy administracji, wydając decyzję w przedmiocie nakazu rozbiórki, nie dopełniły obowiązków wynikających z treści powołanych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się oświadczenie - właściciela zakładu budowlanego, z którego wynika, iż na już istniejącym obiekcie wykonano roboty blacharsko-dekarskie oraz oświadczenia byłej właścicielki nieruchomości inwestorów i pozostałych sąsiadów, które to zawierają twierdzenie, iż zadaszenie obiektu było wykonane w latach 1991 - 1992 przez ówczesnych właścicieli nieruchomości i nie było rozbierane, a jedynie objęte remontem. Ustalenie, że inwestorzy wybudowali nowy obiekt w miejscu istniejącego uprzednio oparto jedynie na dokonanych w dniu 27 czerwca 2002 r. oględzinach i zeznaniach świadków przedstawionych przez stronę skarżącą. Istotą ustaleń organu w niniejszej sprawie winno być wykazanie jaki zakres robót wykonano w związku ze spornym obiektem. W przypadku stwierdzenia, iż wykonano roboty budowlane inne niż budowa bez wymaganego prawem pozwolenia lub zgłoszenia to winien mieć zastosowanie art. 51 Prawa budowlanego, a nie restrykcyjny art. 48 nakazujący rozbiórkę. Rozpoznając sprawę ponownie, po ww. wyroku Sądu, w dniu 13 stycznia 2007 r. pracownicy Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. dokonali kolejnych oględzin przedmiotowego obiektu. Jak ustalono, stan na gruncie nie zmienił się od poprzednich oględzin - sporna wiata ma długość ok. 7,2 m, szerokość ok. 3,0 m, zaś jej wysokość wynosi od 1,7 m do 2,5 m. Stwierdzono, że odprowadzenie wód opadowych jest skierowane na nieruchomość inwestorów. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2008 r. Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P., na podstawie art. 50 ust. 1 pkt i ust. 3 Prawa budowlanego, nakazał B. i M. B. wstrzymać roboty budowlane związane z przedmiotową wiatą i przedstawić ocenę techniczną wykonanych robót. Zobowiązani złożyli w dniu 10 lipca 2008 r. wymaganą przez ww. postanowienie ocenę techniczną. Następnie w dniu 1 sierpnia 2008 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. wydał decyzję, którą na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane nakazał M. i B. B. wykonanie barierek śniegowych na dachu wiaty o konstrukcji drewnianej, usytuowanej na działce przy ulicy S. w R. oraz wykonanie dodatkowych wzmocnień konstrukcji zgodnie z rys. w załączonej opinii technicznej, wskazując, że wyżej wymienione roboty należy wykonać pod nadzorem osoby posiadającej odpowiednie kwalifikacje i uprawnienia, w terminie 60 dni od dnia otrzymania decyzji. Po rozpoznaniu odwołania B. W. od ww. decyzji organu pierwszej instancji, decyzją z dnia [...] listopada 2008 r., nr [...][...]WINB uchylił zaskarżoną decyzję w całości i nakazał M. i B. B. wykonanie barierek śniegowych na dachu wiaty o konstrukcji drewnianej, usytuowanej na działce przy ul. S. w R. oraz wykonanie dodatkowych wzmocnień konstrukcji zgodnie z rysunkiem w załączonej opinii technicznej w terminie 60 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. Po rozpoznaniu skargi B. W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 września 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 1/09 uchylił decyzję [...]WINB z dnia [...] listopada 2008 r., nr [...]. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że postępowanie dowodowe w sprawie przedmiotowej wiaty zostało przeprowadzone prawidłowo i z uwzględnieniem zasad, które wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 18 lipca 2006 r. w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 884/06. W ocenie Sądu zasadnie ustalono, że inwestorzy przeprowadzili w 2002 r. roboty remontowe, które kwalifikują się do ich legalizacji w trybie przepisów art. 50 i 51 ustawy Prawo budowlane, a w konsekwencji prawidłowo nałożono na inwestorów obowiązek przedstawienia oceny technicznej wykonanych robót, którą zobowiązani złożyli w dniu 10 lipca 2008 r. Sąd podzielił też stanowisko organu drugiej instancji co do potrzeby uchylenia decyzji pierwszo-instancyjnej, która wadliwie wskazywała podstawę prawną rozstrzygnięcia. Tym niemniej uznał, że zaskarżona decyzja zapadła jednak z naruszeniem przepisu art. 107 § 1 K.p.a., gdy zważyć na jej wadliwą redakcję, uniemożliwiającą egzekucję nałożonego obowiązku. W związku z powyższym Sąd stwierdził, że nie może ostać się w obrocie prawnym decyzja, która precyzując nakaz, nie opisuje go wprost, a odwołując się do rysunku w opinii nie precyzuje jej autora, daty wydania, nie przywołuje dokumentu jako integralnej części decyzji. Rozstrzygając ponownie sprawę [...]WINB wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia [...] sierpnia 2010 r., znak: [...]. W jej uzasadnieniu organ II instancji przytoczył przebieg dotychczasowego postępowania administracyjnego i stwierdził, że zadaniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. było ustalenie zakresu robót związanych z wiatą o konstrukcji drewnianej. W związku z tym organ pierwszej instancji wezwał strony do złożenia wyjaśnień w powyższym zakresie. Jak ustalono (protokół PINB w P. z dnia 28 stycznia 2008 r.) M. i B. B. wykonali w 2002 r. roboty remontowe polegające na skróceniu okapu oraz położeniu na starym pokryciu z papy nowego pokrycia z blachy. Zakres wykonanych robót był zgodny z oświadczeniem W. M. (właściciela firmy budowlanej, która wykonała inwestycję) oraz sąsiadów, które zawierają twierdzenie, że zadaszenie obiektu było wykonane w latach 1991 -1992 przez ówczesnych właścicieli nieruchomości i nie było rozbierane, a jedynie objęte remontem. W ocenie organu argumentacja przedstawiona przez B. W. nie znajduje uzasadnienia w zgromadzonym materiale dowodowym, zaś podniesiona przez nią kwestia wymiany podpór i obróbek blacharskich jest wyczerpująco opisana w załączniku nr 2 do pisma M. i B. B. z dnia [...] października 2002 r., w związku z czym nie zgodził się z tezą skarżącej o wykonaniu spornego obiektu w warunkach samowoli budowlanej. Powyższa decyzja została zaskarżona przez B. W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze podniosła, że organy orzekające w niniejszej sprawie dokonały błędnych ustaleń i błędnej kwalifikacji wykonanych robót, które nie polegały na skróceniu okapu oraz położeniu na starym pokryciu z papy nowego pokrycia z blachy, lecz budowie nowego obiektu od podstaw. Skarżąca wskazała, że prawidłowość stanowiska dotyczącego budowy nowej wiaty potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 21 stycznia 2005r., sygn. akt 7/IV SA 3483/03, który został wprawdzie uchylony wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25.01.2006r. sygn. akt II OSK 440/05, jednak NSA nie zakwestionował ustaleń faktycznych, tylko rozszerzony zakres kognicji sądu pierwszej instancji. Skarżąca zakwestionowała przebieg postępowania wyjaśniającego, w którym organ nie wziął pod uwagę jej wyjaśnień wskazujących, że kwestionowane roboty nie polegały na remoncie, tylko odbudowie wiaty. W ocenie skarżącej stanowisko organu wyrażone w zaskarżonej decyzji nie znajduje potwierdzenia w stanie faktycznym, przez co narusza wyrażoną w art.7 kpa zasadę prawdy obiektywnej, w związku z naruszeniem art.77 §1 i art.80 kpa, a także art.107 §3 Kpa, W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. (dalej: ppsa) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględniając powyższe kryteria Sąd uznał, iż skarga podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Stosownie do treści art. 153 ppsa ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że niniejsza sprawa była już kontrolowana kilkakrotnie przez sądy administracyjne. W ostatnim wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia z dnia 16 września 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 1/09 Sąd uznał, że postępowanie dowodowe w sprawie przedmiotowej wiaty zostało przeprowadzone prawidłowo i z uwzględnieniem zasad, które wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 18 lipca 2006 r. w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 884/06. Sąd podkreślił, że zasadnie ustalono, że inwestorzy przeprowadzili w 2002 r. roboty remontowe, które kwalifikują się do ich legalizacji w trybie przepisów art. 50 i 51 ustawy Prawo budowlane, a nie do kategorii samowoli budowlanej w trybie art. 48 tej ustawy. Dlatego w ocenie Sądu prawidłowo nałożono na inwestorów obowiązek przedstawienia oceny technicznej wykonanych robót, którą zobowiązani złożyli w dniu 10 lipca 2008 r. Powołany wyrok z dnia 16 września 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 1/09 jest prawomocny, a w konsekwencji – stosownie do treści art. 170 ppsa - wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. W świetle ustaleń poczynionych przez Sąd w ww. prawomocnym wyroku nie można podzielić argumentacji skarżącej dotyczącej naruszenia zasad postępowania administracyjnego, a w szczególności przepisów art. 7, 77 i 80 kpa w zakresie właściwego postępowania wyjaśniającego. W świetle poczynionych ustaleń i oceny dokonanej w prawomocnym wyroku Sądu kwestia kwalifikacji wykonanych robót budowlanych, która pozostaje podstawowym zarzutem skarżącej nie może być już podważana. W dodatku jako właściwe zostało ocenione dotychczasowe postępowanie dowodowe prowadzone przez organy nadzoru budowlanego. W związku z tym zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia wspomnianych przepisów postępowania administracyjnego, które doprowadziły do błędnej kwalifikacji wykonanych robót budowlanych przez M. i B. B. nie mogą zostać uznane za uzasadnione. Przechodząc do kontroli zaskarżonej decyzji przy uwzględnieniu wytycznych Sądu zawartych w wyroku z dnia 16 września 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 1/09 należy uznać, że [...]WINB, wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] sierpnia 2010 r., znak: [...] w całości uwzględnił ocenę prawną wynikającą z prawomocnego orzeczenia sądowego. Organ odwoławczy uchylił bowiem decyzję organu I instancji ze względu na powołanie w niej niewłaściwej podstawy prawnej, co odpowiada ocenie prawnej wyrażonej przez Sąd. Jednocześnie orzekł o obowiązku wykonania określonych robót przez M. i B. B. w sposób umożliwiający jego egzekucję. Nakaz organu dotyczy wykonania barierek śniegowych na dachu wiaty o konstrukcji drewnianej, usytuowanej na działce przy ul. S. w R. oraz wykonanie dodatkowych wzmocnień konstrukcji zgodnie z rysunkami zawartymi w ocenie technicznej sporządzonej przez mgr inż. M. S. (upr. bud. Nr [...]) z lipca 2008 r. Organ doprecyzował zatem nałożony obowiązek odwołując się nie tylko do rysunku w opinii, ale także jej autora i daty jej wydania. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ppsa, należało orzec jak w sentencji wyroku.