III SA/Łd 51/11

Dnia 2 marca 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.) Sędzia WSA Ewa Alberciak Protokolant Asystent sędziego Dominika Trella po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2011 roku sprawy ze skargi P. W. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Miejskiego Policji w Ł. z dnia [...] nr [...]; 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku. Decyzją dnia [...], nr [...] Komendant Miejski Policji w Ł. przyznał P. W. uprawnienie do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego od dnia [...] ze względu na fakt nieposiadania lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby jak i w miejscowości pobliskiej. W dniu [...] P. W. złożył w Zespole Mieszkaniowym Wydziału Gospodarki Materiałowo-Technicznej KMP w Ł. kserokopię pisma Robotniczej Spółdzielni Mieszkaniowej "A" z dnia [...], informującego o fakcie przyjęcia P. W. na członka Spółdzielni w związku z przysługującym mu spółdzielczym własnościowym prawem do lokalu mieszkalnego nr 2 położonego w Ł. przy ul. Z. 23 uzyskanym w drodze spadku. W dniu [...] do Komendy Miejskiej Policji w Ł. wpłynął odpis postanowienia Sądu Rejonowego dla Ł.-W. w Ł. z dnia [...] o stwierdzeniu nabycia przez P. W. spadku po zmarłej w dniu [...] H. P. w postaci spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego nr 2 znajdującego się w Ł. przy ulicy Z. 23, o powierzchni mieszkalnej 17,50 m 2 . Decyzją z dnia [...], Nr [...] Komendant Miejski Policji w Ł. na podstawie art. 104 k.p.a oraz art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (tekst jedn. Dz.U. Nr 43 z 2007 r., poz. 277 ze zm.) i § 6 pkt 4 w zw. § 9 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 roku, w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz.U. Nr 100, poz. 918 ze zm.), cofnął P. W. uprawnienia do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. W uzasadnieniu decyzji organ administracji wskazał, iż zgodnie z treścią art. 88 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej z uwzględnieniem członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. W myśl natomiast art. 92 ust. 1 tej ustawy, jeżeli policjant lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej, policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny. Jest to świadczenie zastępcze, przyznawane policjantowi do czasu zrealizowania prawa do lokalu poprzez przydział lokalu mieszkalnego lub przyznanie pomocy finansowej na jego uzyskanie. Stosownie zaś do treści § 6 pkt 4 cytowanego rozporządzenia, decyzję o cofnięciu uprawnienia do dotychczas przyznanego równoważnika pieniężnego wydaje się, jeżeli policjant przestał spełniać warunki, o których mowa w § 1 ust. 1, lub zmienił się jego stan rodzinny, albo w miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej uzyskał lokal mieszkalny stanowiący odrębną nieruchomość lub dom jednorodzinny (część domu) albo spółdzielczy własnościowy lokal mieszkalny będący przedmiotem spadku, jeżeli udział w spadku odpowiada, co najmniej dwóm normom zaludnienia, które określone zostały w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 roku (Dz.U. nr 105 poz. 884) zmienionego rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 czerwca 2007 roku (Dz.U. nr 123 poz. 856) w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów i wynoszą od 7 do 10 m2 powierzchni mieszkalnej, którą stanowi powierzchnia pokoi znajdujących się w lokalu mieszkalnym. W niniejszej sprawie z przedłożonego zaświadczenia z dnia [...], wynika, że powierzchnia mieszkalna lokalu nr 2 położonego w Ł. przy ulicy Z. 23, wynosi 17,50 m2 i tym samym funkcjonariusz przestał spełniać przesłanki warunkujące prawo do przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Jako datę cofnięcia uprawnień przyjęto dzień [...], gdyż zgodnie z art. 924 Kodeksu cywilnego spadek otwiera się z chwilą śmierci spadkodawcy, zaś spadkobierca nabywa spadek z chwilą jego otwarcia (art. 925 k. c.). Powołanie do spadku wynika z ustawy albo testamentu (art. 926 k.c.). W związku z powyższym spadkobierca nabywa spadek z chwilą otwarcia spadku a nabycie spadku następuje z mocy samego prawa bez względu na to czy dotyczy nabycia w drodze ustawy czy testamentu. Prawomocne natomiast postanowienie sądu o nabyciu spadku potwierdza jedynie prawo spadkobiercy do spadku od momentu jego otwarcia. Od powyższej decyzji P. W. złożył odwołanie, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej daty cofnięcia uprawnień, która jego zdaniem powinna przypadać na dzień [...] tj. w dniu uprawomocnienia się postanowienia Sądu Rejonowego dla Ł. –W. z dnia [...] o stwierdzeniu nabycia spadku. Decyzją z dnia [...], Nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w Ł. utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy odwołując się do treści art. 88 ust. 1 i art. 92 ust. 1 ustawy o Policji podkreślił, iż równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego ma charakter ekwiwalentu za ponoszone przez policjanta koszty wynajmu lokalu, nie stanowi jednak świadczenia, którego otrzymywanie skutkuje utratą prawa do przydziału lokalu mieszkalnego (art. 95 ust. 1 ustawy o Policji). Jak wynika z akt sprawy na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w Ł. –W. I Wydział Cywilny z dnia [...], sygn. akt [...] P. W. nabył w całości spadek po zmarłej – H. P. na podstawie testamentu notarialnego sporządzonego w dniu [...]. W skład masy spadkowej weszło spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego nr 2 przy ul. Z. 23 w Ł. o powierzchni całkowitej 38,50 m2, w tym powierzchni mieszkalnej 17,50 m2. Stosownie zaś do treści § 6 pkt 4 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 roku w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, decyzję o cofnięciu uprawnienia do dotychczas przyznanego równoważnika pieniężnego wydaje się, jeżeli policjant przestał spełniać warunki, o których mowa §1 ust. 1, lub zmienił się jego stan rodziny, albo: w miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej uzyskał m. in. spółdzielczy własnościowy lokal mieszkalny będący przedmiotem spadku, jeżeli udział w spadku odpowiada co najmniej dwóm normom zaludnienia Zgodnie natomiast z rozporządzeniem MSWiA z dnia 18 maja 2005 roku w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów norma zaludnienia przysługująca policjantowi wynosi 7 - 10 m2 powierzchni mieszkalnej (powierzchni pokoi w lokalach mieszkalnych). Biorąc natomiast pod uwagę fakt, że powierzchnia mieszkalna lokalu mieszkalnego funkcjonariusza wynosi 17,50 m2, wyczerpane zostały przesłanki do cofnięcia uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Odnosząc się natomiast do argumentów podniesionych w odwołaniu Komendant Wojewódzki Policji wskazał, iż organ I instancji prawidłowo wskazał datę cofnięcia uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, albowiem zgodnie z art. 924 Kodeksu cywilnego - spadek otwiera się z chwilą śmierci spadkobiercy, zaś spadkobierca nabywa spadek z chwilą jego otwarcia ( art. 925 Kodeksu cywilnego). Z powyższych regulacji wynika zatem, że spadkobierca nabywa spadek z chwilą otwarcia spadku, a nabycie spadku następuje z mocy samego prawa, bez wzglądu na to, czy podstawą spadkobrania jest ustawa, czy testament. Prawomocne postanowienie sądu o nabyciu spadku potwierdza jedynie prawo spadkobiercy do spadku od momentu jego otwarcia, gdyż zgodnie z art. 1025 § 1 Kodeksu cywilnego, sąd na wniosek osoby mającej w tym interes stwierdza nabycie spadku przez spadkobiercę. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego tj. § 6 pkt 4 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 roku w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych skarżący podkreślił, iż decyzja o cofnięciu uprawnienia do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego ma charakter konstytutywny, co oznacza, że zakres praw i obowiązków strony może być zmieniony tylko na przyszłość, a nie z datą wsteczną. Cofnięcie zatem uprawnienia do równoważnika pieniężnego od dnia [...] tj. od dnia śmierci spadkodawcy narusza obowiązujące przepisy prawa. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w [...] podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wniósł o jej oddalenie. Organ odwoławczy stwierdził, że w uzasadnieniach decyzji przywołano pogląd organów w zakresie daty, od której strona uprawnienia te traci, jednak wobec prawidłowo sformułowanej sentencji decyzji Komendanta Miejskiego Policji w Ł. , nie rzutuje to na zgodność z prawem wydanych decyzji. Podkreślił, że postępowanie w sprawie cofnięcia uprawnienia do równoważnika pieniężnego jest postępowaniem odrębnym od postępowania w sprawie zwrotu nienależnie pobranego równoważnika i dopiero w tym postępowaniu organ w sposób wiążący określi datę utraty uprawnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z dyspozycją art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)- [zwanej dalej w skrócie - p.p.s.a.], sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Natomiast w myśl zaś art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej - według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Rozpoznając skargę w świetle powołanych powyżej przepisów, należy stwierdzić, że zasługuje ona na uwzględnienie. Zgodnie z § 6 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 roku w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. z 2002r. Nr 100, poz. 918 ze zm.), decyzję o cofnięciu uprawnienia do dotychczas przyznanego równoważnika pieniężnego, wydaje się, jeżeli policjant przestał spełniać warunki, o których mowa w § 1 ust. 1, lub zmienił się jego stan rodziny, albo w miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej uzyskał lokal mieszkalny stanowiący odrębną nieruchomość lub dom jednorodzinny (część domu) albo spółdzielczy własnościowy lokal mieszkalny będące przedmiotem spadku, jeżeli udział w spadku odpowiada co najmniej dwóm normom zaludnienia. W przedmiotowej sprawie decyzją Nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w Ł. z dnia [...], utrzymaną w mocy decyzją Nr [...] z dnia [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], orzeczono o cofnięciu uprawnienia do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu decyzji organu I instancji wskazano, że data cofnięcia uprawnienia przypada na dzień [...], tj. dzień śmierci spadkodawcy, będący dniem otwarcia spadku i tym samym dniem uzyskania tytułu prawnego do lokalu. Kwestią sporną jest okoliczność ustalenia przez organy daty utraty uprawnienia przez policjanta. Co do zasady funkcjonariusz nie kwestionuje bowiem faktu utraty uprawnienia do równoważnika pieniężnego za brak lokalu w związku z otrzymaniem przez niego w spadku spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 6 grudnia 2006 roku, w sprawie sygn. II SA/Wa 580/06 wyraził pogląd, że decyzja o uchyleniu decyzji przyznającej funkcjonariuszowi Policji równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego i cofająca uprawnienia do przedmiotowego świadczenia ma charakter konstytutywny. Sąd ten wskazał, że w wyroku z dnia 10 grudnia 2001 r., wydanym w sprawie sygn. akt OSA 8/01, na gruncie ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. Nr 78, poz. 462 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny wyraził słuszny pogląd, iż w sytuacji, gdy funkcjonariusz Straży Granicznej utracił uprawnienia do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej, przyznanego decyzją administracyjną (art. 96 ust. 1 cyt. ustawy o Straży Granicznej), orzekanie o utracie czy cofnięciu tego upoważnienia następuje w drodze decyzji konstytutywnej (wyrok 7 sędziów NSA z dnia 10 grudnia 2001 r., sygn. akt OSA 8/01, ONSA 2002/3/95). Cechą istotną aktów konstytutywnych jest to, że tworzą one (konstytuują) nowe obowiązki bądź przyznają uprawnienia, a zatem w ich wyniku zawiązuje się nowy, zmienia bądź uchyla istniejący stosunek administracyjnoprawny. Ze względu na taką ich istotę wywołują one skutki prawne wyłącznie na przyszłość (ex nunc), nie wcześniej niż od chwili ich wydania. Takie stanowiska zaakceptował również NSA w wyroku z dnia 15 lutego 2008 r. w sprawie sygn. I OSK 138/07, LEX nr 466046, w wyroku z dnia 31 marca 2008 r., w sprawie sygn. I OSK 520/07 ( orzeczenia. nsa.gov.pl). Sąd w składzie orzekającym w przedmiotowej sprawie pogląd ten w pełni podziela. Akty deklaratoryjne charakteryzują się tym, że w przeciwieństwie do aktów konstytutywnych nie tworzą, nie zmieniają ani nie powodują ustania stosunku administracyjnoprawnego, a jedynie stwierdzają (deklarują), że skutek taki wystąpił z mocy samego prawa, w wyniku zrealizowania się prawem przewidzianego stanu faktycznego. Akty deklaratoryjne stwierdzają więc jedynie, wykluczając tym samym mogące powstać wątpliwości, że wystąpił pewien prawem określony stan faktyczny, z którym prawodawca związał istnienie pewnych konsekwencji prawnych. Dlatego też istotą aktów deklaratoryjnych jest stwierdzenie skutków prawnych z mocą wsteczną (ex tunc), tj. od chwili zrealizowania się stanu faktycznego, z którym prawodawca związał określone konsekwencje prawne (Krystian Ziemski "Formy prawne realizacji materialnego prawa administracyjnego" w: "Rola materialnego prawa administracyjnego a ochrona praw jednostki" pod red. Zbigniewa Leońskiego, Wydawnictwo Wyższej Szkoły Bankowej, Poznań 1998, s. 37). Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy nie ulega wątpliwości, iż zaskarżona decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji uchyla istniejący stosunek administracyjnoprawny, a zatem, ze względu na taką jej istotę, może wywoływać skutki prawne wyłącznie na przyszłość (ex nunc). W kontekście powyższych rozważań Sąd nie podziela poglądu organu odwoławczego wyrażonego w odpowiedzi na skargę, że w uzasadnieniach decyzji przywołano pogląd organów w zakresie daty, od której strona uprawnienia te traci, jednak wobec prawidłowo sformułowanej sentencji decyzji Komendanta Miejskiego Policji w Ł. , nie rzutuje to na zgodność z prawem wydanych decyzji. Zarówno w orzecznictwie jak i w doktrynie ugruntowane jest stanowisko, że stosownie do art. 107 § 1 Kpa uzasadnienie decyzji jest integralną częścią składową decyzji. Rozstrzygnięcie zawarte w decyzji musi być sformułowane w taki sposób by było zrozumiałe dla stron postępowania. Zamieszczenie rozstrzygnięcia w uzasadnieniu decyzji nie zmienia jego charakteru prawnego. O przyznaniu bowiem charakteru rozstrzygnięcia w sprawie przesądza treść, która kształtuje prawo strony, a nie miejsce umieszczenia w strukturze decyzji ( wyrok NSA z dnia 21 lutego 2006r. w sprawie sygn. I OSK 966/05, LEX 201509). Jednocześnie z uwagi na funkcję zewnętrzną uzasadnienia, tzn. jego wpływ na postępowanie w innych sprawach, czy też funkcje wewnętrzną, dopuszczalne jest zaskarżenie samego uzasadnienia w trybie administracyjnym, jak również dopuszczalna jest skarga do sądu administracyjnego ( por. wyrok NSA z dnia 20 maja 1998r. w sprawie sygn. I SA 1896/97, LEX 44519). Wniesienie odwołania od uzasadnienia decyzji wywołuje skutek prawny uruchomienia postępowania odwoławczego, przenosząc na organ odwoławczy kompetencje ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, rozstrzygniętej decyzją nieostateczną. W razie, gdy w uzasadnieniu organ przesądza o treści uprawnienia lub obowiązku strony, stanowi ono rozstrzygnięcie sprawy, które jest jedynie umieszczone w niewłaściwym miejscu w prawnej strukturze decyzji (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wydanie 8, wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 2006 str. 573). W niniejszej sprawie Sąd nie ma wątpliwości, że sformułowanie zawarte w uzasadnieniu decyzji Komendanta Miejskiego Policji w Ł., że " data cofnięcia uprawnień przypada na dzień [...] (...)" jest rozstrzygnięciem w sprawie w zakresie daty cofnięcia uprawnień do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego, a nie poglądem organów w zakresie daty, jak to przedstawił pełnomocnik organu odwoławczego w odpowiedzi na skargę. Gdyby tak było organ odwoławczy po uruchomieniu postępowania odwoławczego winien stwierdzić, że data wskazana w decyzji organu I instancji nie ma charakteru wiążącego i wyjaśnić stronie w sposób jednoznaczny od kiedy rozstrzygnięcie decyzji wywołuje skutek prawny . Tymczasem Komendant Wojewódzki Policji w [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję i stwierdził, że organ I instancji "prawidłowo wskazał datę cofnięcia uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (...)" Mając więc na uwadze powyższe rozważania, należy stwierdzić, że zaskarżone decyzje naruszają przepisy § 6 pkt 4 rozporządzenia, wskazując w decyzji konstytutywnej wsteczną datę utraty uprawnień funkcjonariusza do równoważnika pieniężnego za brak lokalu. Nie zmienia tej oceny prawidłowe stanowisko pełnomocnika Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], wyrażone w odpowiedzi na skargę, że postępowanie w przedmiocie cofnięcia uprawnienia, które kończy decyzja wydawana w oparciu o przepis § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. jest postępowaniem odrębnym od postępowania mającego na celu odzyskanie nienależnie wypłaconego świadczenia. Kwestie zwrotu nienależnie pobranego równoważnika pieniężnego reguluje § 7 cytowanego rozporządzenia. W ponownym postępowaniu organy uwzględnią wyrażoną w uzasadnieniu wyroku ocenę prawną, a wydając decyzję sformułują jej rozstrzygnięcie i uzasadnienie w sposób odpowiadający prawu, tak , aby była jasna i zrozumiała w sposób jednoznaczny. Mając na względzie powyższe, Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak w sentencji wyroku. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a. B.A.