II SA/Wa 2154/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.) Sędzia WSA Adam Lipiński Protokolant Asystent sędziego Mateusz Rogala po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2011 r. sprawy ze skargi J. O. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w P. oddala skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia [...] października 2010 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania J. O., utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. w sprawie przeniesienia policjanta z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w P. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. wydanym na podstawie art. 32 ust. 1 i art. 36 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277, z późn. zm.) zwolnił J. O. - [...] - z dniem 31 sierpnia 2010 r. z zajmowanego stanowiska i z dniem 1 września 2010 r. przeniósł z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w P.. W oparciu o art. 108 § 1 k.p.a. rozstrzygnięciu nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu decyzji organ powołał się na bogate doświadczenie i kwalifikacje zawodowe J. O., a także potrzebę wzmocnienia kadrowego Komendy Miejskiej Policji w P. Wskazał, że przeniesienie oficera Policji, który posiada stosowne umiejętności i długoletni staż służby wpłynie na obniżenie poziomu zagrożenia przestępczością w jednym z największych miast Polski. Podkreślił, że wydając przedmiotowy rozkaz personalny wziął pod uwagę zarówno interes społeczny, tożsamy w tym przypadku z interesem służby, jak i interes strony. Podniósł, że tabela stanu kadrowego Komendy Miejskiej Policji w P. na dzień 1 sierpnia 2010 r. wskazuje, że w strukturze wymienionej jednostki występuje 89 wolnych stanowisk służbowych, przy czym przy stanie 152 stanowisk oficerskich w pionie kryminalnym zatrudnionych jest 32 oficerów. W ocenie Komendanta Głównego Policji nie ulega wątpliwości, że przedmiotowa decyzja przyczyni się do skutecznego zwalczania przestępczości na terenie podległym Komendantowi Miejskiemu Policji w P., co bezsprzecznie leży w interesie społecznym. Ponadto organ podniósł, że rozkaz personalny uwzględnia indywidualny interes funkcjonariusza, który zostaje przeniesiony do dalszego pełnienia służby w miejscowości, w której zamieszkuje. Rygor natychmiastowej wykonalności nadano natomiast ze względu na interes społeczny, tożsamy w tym wypadku z interesem służby, który wymaga zapewnienia prawidłowego funkcjonowania Komendy Miejskiej Policji w P. W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik J. O. zarzucił organowi I instancji: - naruszenie przepisu art. 36 ust. 1 i ust. 2 ustawy o Policji poprzez ich zastosowanie w przedmiotowej sprawie i dokonanie przeniesienia J. O. z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w P.; - naruszenie przepisu art. 36 ust. 1 oraz ust. 2 ustawy o Policji poprzez ich zastosowanie i wykorzystanie instytucji przeniesienia policjanta do pełnienia służby wbrew istocie tej instytucji i celowi jej ustanowienia; - rażące naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez odstąpienie od zasady prawdy obiektywnej i nieuwzględnienie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji interesu służbowego Policji oraz słusznego interesu odwołującego się jako strony niniejszego postępowania; - rażące naruszenie przepisu art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia okoliczności niniejszej sprawy oraz brak wyczerpującego rozpatrzenia zebranego materiału dowodowego; - naruszenie przepisu art. 11 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwianiu niniejszej sprawy; - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji stanowiący skutek powyższych naruszeń, polegający na przyjęciu, iż za przeniesieniem J. O. z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w P. przemawia zarówno interes służby, jak i jego słuszny interes jako funkcjonariusza Policji; - rażące naruszenie przepisu art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez nienależyte sporządzenie uzasadnienia faktycznego oraz prawnego zaskarżonej decyzji. W konsekwencji pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik rozwinął powyższe zarzuty, w szczególności twierdząc, iż błędne jest założenie organu I instancji, że za przeniesieniem J. O. do Komendy Miejskiej Policji w P. przemawia zarówno interes służby, jak i jego interes jako funkcjonariusza Policji. Podkreślił, że wymieniony funkcjonariusz pełnił dotychczas służbę w Policji w charakterze funkcjonariusza operacyjnego, zaś jego przeniesienie i mianowanie na stanowisko niezwiązane z pracą operacyjną uznał za godzące w słuszny interes służby, gdyż kwalifikacje i doświadczenie strony nie będą mogły być należycie wykorzystane. Podniósł też, że sytuacja materialna strony uległa pogorszeniu, gdyż został przez Komendanta Miejskiego Policji w P. mianowany na stanowisko w niższej grupie uposażenia. Ponadto pełnomocnik motywy, które Komendant Główny Policji wskazał w uzasadnieniu swojej decyzji, uznał za niewystarczające, zaś samo uzasadnienie za niepełne. Konkludując stwierdził, iż przedstawione przez niego braki zaskarżonej decyzji powodują, że niemożliwe staje się ustalenie, czy organ I instancji nie przekroczył granic swobodnego uznania administracyjnego i stanowią one przesłankę do stwierdzenia oczywistego naruszenia przepisów proceduralnych w stopniu mającym istotny wpływ na wynik przedmiotowej sprawy. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, w wyniku rozpoznania powyższego odwołania, decyzją nr [...] z dnia [...] października 2010 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podkreślił, że służba w Policji jest szczególnym rodzajem służby publicznej podlegającym określonym rygorom i ograniczeniom. Warunkiem jej pełnienia jest - wynikająca z art. 25 ustawy o Policji - dyspozycyjność, która polega na poddaniu się szczególnej dyscyplinie służbowej, której każdy policjant gotów się jest podporządkować, a granice tej dyspozycyjności określa ustawa o Policji oraz wydane na jej podstawie akty wykonawcze. Stosunek służbowy policjanta ma charakter administracyjnoprawny, w związku z czym przełożony właściwy w sprawach osobowych jednostronnie i władczo kształtuje istotne składniki tego stosunku. Komendant Główny Policji, jako przełożony wszystkich funkcjonariuszy Policji, ma zatem prawo do kształtowania polityki kadrowej oraz w jej ramach - uwzględniając potrzeby służby - decydować o obsadzie stanowisk służbowych w Komendzie Głównej Policji. Przywołując treść art. 36 ust. 1 ustawy o Policji, organ odwoławczy podkreślił, iż przepis ten nie wskazuje przesłanek uzasadniających podjęcie decyzji o przeniesieniu, nie wskazuje też kryteriów i przesłanek, którymi kierować się powinien organ dokonujący przeniesienia. Tak sformułowany przepis pozwala zatem uznać, że przeniesienie policjanta z urzędu do pełnienia służby w innej miejscowości pozostawione zostało uznaniu organu, który kierować się powinien kryteriami potrzeb służby, jej interesu i koniecznością zapewnienia sprawnego, optymalnego wykonywania ustawowych zadań Policji. Powyższe daje podstawę do stwierdzenia, że Komendant Główny Policji, wydając zaskarżony rozkaz personalny, nie naruszył obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa. Decyzja ta mieści się w granicach nadanego mu upoważnienia ustawowego i w zaistniałych okolicznościach należy uznać ją za uzasadnioną, albowiem przez pryzmat właściwego zarządzania i podjętych działań oceniana jest sprawność Policji oraz jej skuteczność w zwalczaniu przestępczości i utrzymaniu porządku publicznego. Odnosząc się do treści odwołania organ odwoławczy stwierdził, iż argumenty w nim przedstawione nie zasługują na uwzględnienie. Trudno bowiem zgodzić się z zarzutem pełnomocnika, że dokonane przeniesienie godzi w interes służby, skoro zostało zainicjowane stosownym wnioskiem personalnym, sygnowanym podpisami zarówno Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. i Dyrektora [...], jak i Pierwszego Zastępcy Komendanta Głównego Policji oraz Komendanta Głównego Policji. Świadczy to o uznaniu racji dotyczących konieczności wzmocnienia stanu kadrowego Komendy Miejskiej Policji w P., a zatem interesu służby, poprzez wzmocnienie tejże jednostki przez policjanta o wiedzy i doświadczeniu J. O. Organ stwierdził jednocześnie, że nie może ustosunkować się do argumentu pełnomocnika, że przeniesienie wymienionego do służby w pionie innym niż operacyjny godzi w interes służby. Po pierwsze dlatego, że kwestie związane z mianowaniem policjanta na konkretne stanowisko służbowe wykraczają poza ramy postępowania w sprawie przeniesienia i powinny być ewentualnie rozpatrywane w odrębnym postępowaniu administracyjnym. Po wtóre zaś - nie jest wykluczone, że policjant nadal będzie wykonywał czynności operacyjne. Komendant Główny Policji w granicach swoich kompetencji, nakreślonych brzmieniem art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, uprawniony był bowiem do podjęcia decyzji jedynie co do zwolnienia skarżącego ze stanowiska służbowego w Komendzie Głównej Policji i przeniesienia go do pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w P. Właściwym do wyznaczenia konkretnego stanowiska służbowego jest natomiast Komendant Miejski Policji. Ocena, czy stanowisko służbowe, na które J. O. został mianowany, odpowiada wymogowi równorzędności, czy też nie, może zatem zostać przeprowadzona dopiero na skutek zakwestionowania rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w P. o mianowaniu na stanowisko służbowe. W ocenie organu odwoławczego wykorzystanie dotychczasowego doświadczenia zawodowego funkcjonariusza oraz jego umiejętności w nowej jednostce Policji, a zwłaszcza możliwość przekazania ich innym, mniej doświadczonym funkcjonariuszom, dobitnie świadczy o celowości przeniesienia J. O. do Komendy Miejskiej Policji w P. W odniesieniu natomiast do sugestii pełnomocnika, że dokonane przeniesienie nie koreluje z oczekiwaniami J. O. jako specjalisty w swojej dziedzinie, organ odwoławczy ponownie podkreślił, że to przełożony właściwy w sprawach osobowych jednostronnie i władczo kształtuje istotne składniki stosunku służbowego funkcjonariusza. Kształt ów nie zawsze wychodzi naprzeciw oczekiwaniom policjanta, powinien jednak uwzględniać jego słuszny interes, co w tym przypadku niewątpliwie miało miejsce, albowiem Komendant Główny Policji przeniósł wymienionego do dalszego pełnienia służby w miejscowości, w której tenże zamieszkuje, do jednostki o szczególnym strategicznym znaczeniu w skali województwa. Organ odwoławczy przypomniał na marginesie, że w 2009 roku toczyło się postępowanie administracyjne w przedmiocie przeniesienia z urzędu J. O. do pełnienia służby w innej miejscowości. Skarżący powoływał się wówczas na trudną sytuację rodzinną i związaną z nią konieczność pełnienia służby w miejscu zamieszkania. Kwestionowany rozkaz personalny dotyczy natomiast przeniesienia do innej jednostki Policji w ramach tej samej miejscowości, w której funkcjonariusz zamieszkuje. W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik J. O. zarzucił organowi: - naruszenie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z przepisem art. 36 ust. 1 oraz ust. 2 ustawy o Policji poprzez bezkrytyczne zaakceptowanie przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia w przedmiocie przeniesienia skarżącego z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w P., a tym samym wykorzystania instytucji przeniesienia policjanta do pełnienia służby w innej miejscowości wbrew istocie tej instytucji i celowi jej ustanowienia; - naruszenie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z przepisem art. 7 k.p.a. w zw. z przepisem art. 77 § 1 k.p.a. oraz przepisem art. 80 k.p.a. poprzez bezkrytyczne zaaprobowanie przez organ odwoławczy naruszenia prawa przez organ I instancji, polegającego na zaniechaniu dokładnego wyjaśnienia okoliczności przedmiotowej sprawy i braku wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego oraz na odstąpieniu od zasady prawdy obiektywnej i nieuwzględnieniu przy wydawaniu zaskarżonej decyzji interesu służbowego Policji oraz słusznego interesu skarżącego jako strony niniejszego postępowania, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia w sprawie; - naruszenie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z przepisem art. 11 k.p.a. poprzez bezkrytyczne zaaprobowanie przez organ odwoławczy naruszenia prawa przez organ I instancji polegającego na niewyjaśnieniu zasadności przesłanek, którymi kierował się ten organ przy załatwianiu niniejszej sprawy; - naruszenie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z przepisem art. 107 § 1 oraz § 3 k.p.a. poprzez bezkrytyczne zaakceptowanie przez organ odwoławczy naruszenia prawa przez organ I instancji polegającego na nienależytym sporządzeniu uzasadnienia faktycznego oraz prawnego decyzji. Z uwagi na powyższe uchybienia wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji - rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik podkreślił, iż przeniesienie na stanowisko równorzędne, jako dokonywane na drodze postępowania administracyjnego, w formie decyzji, winno respektować zarówno słuszny interes funkcjonariusza, jak i interes służbowy Policji, być należycie i przekonująco uzasadnione, a przeprowadzone postępowanie uwzględniać wszystkie argumenty, jakie strona uznaje za istotne. Przeniesienie dokonane z urzędu może zachodzić nadto jedynie w sytuacjach wyjątkowych, jeżeli w sposób oczywisty przemawia za tym interes służby w Policji i jednocześnie nie sprzeciwia się temu interes osobisty danego funkcjonariusza. Ponadto, z uzasadnienia decyzji o przeniesieniu powinna jednoznacznie wynikać okoliczność, iż przeniesienia dokonano faktycznie na równorzędne stanowisko. Powinna z niego również wynikać celowość takiego przeniesienia. Decyzja o przeniesieniu na równorzędne stanowisko jest bowiem decyzją uznaniową i nie może być ona dowolnie uzasadniona, przy czym ramy tego uznania wyznacza przepis art. 7 k.p.a. Przepis art. 77 § 1 k.p.a. nakłada z kolei obowiązek zgromadzenia całego materiału dowodowego niezbędnego do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. W ocenie pełnomocnika powyższe zasady postępowania zostały przez organ I instancji naruszone skutkując błędem w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę decyzji pierwszoinstancyjnej i w konsekwencji podjęciem przez ten organ nieprawidłowego rozstrzygnięcia merytorycznego w przedmiotowej sprawie, co następnie zostało zaaprobowane w pełni w toku kontroli odwoławczej. Według pełnomocnika dokonane zaskarżonym aktem przeniesienie pozostaje w rażącej wręcz sprzeczności z dobrem i celami instytucji państwowej, jaką jest Policja, albowiem fakt ten w odniesieniu do osoby odwołującego się jako eksperta w dziedzinie zwalczania zorganizowanych grup przestępczych o charakterze ekonomicznym z blisko 20-letnim doświadczeniem zawodowym, posiadającego zarówno szerokie kontakty zawodowe, jak i znakomite rozpoznanie operacyjne związków przestępczych, powoduje, iż rozpoznanie i likwidacja zorganizowanych grup przestępczych oraz współpraca z osobowymi źródłami informacji w toku prowadzonych przez tego funkcjonariusza nadal czynności operacyjnych stała się wręcz niemożliwa. Prowadzi to w sposób oczywisty do zmniejszenia efektywności działań Policji na szczeblu wyspecjalizowanej jednostki, jaką jest [...] w zakresie jej ustawowych obowiązków, uchybiając również interesowi samego państwa w kontekście zwalczania przestępczości zorganizowanej. Przeniesienie funkcjonariusza na stanowisko niezwiązane z pracą operacyjną uznać zatem należy za godzące w słuszny interes służby, albowiem kwalifikacje i bogate doświadczenie tego funkcjonariusza nie będą mogły zostać należycie wykorzystane na nowym stanowisku służbowym. W odniesieniu z kolei do kwestii naruszenia słusznego interesu strony pełnomocnik podniósł, iż wydanie zaskarżonej decyzji doprowadziło de facto do swoistej degradacji [...] J. O., skutkującej nadto pogorszeniem się jego sytuacji materialnej, albowiem z dniem jego przeniesienia został on następnie w drodze rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w P. nr [...] z dnia [...] września 2010 r. mianowany na niższe stanowisko służbowe [...] KMP w P. z jedynie szóstą grupą zaszeregowania. Na marginesie pełnomocnik zaznaczył, iż ww. rozkaz personalny KMP w P. został uchylony w całości na skutek odwołania wniesionego przez skarżącego do Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. i sprawę w tym zakresie przekazano do ponownego rozpatrzenia. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 11 k.p.a., pełnomocnik podniósł, iż nie została wyjaśniona zasadność przesłanek, jakimi kierowały się organy przy wydawaniu zaskarżonych rozstrzygnięć w sposób wystarczający dla dokonania oceny, czy nie przekroczono granic luzu decyzyjnego w formie uznania administracyjnego. Podkreślił, że w niniejszej sprawie ma to szczególne znaczenie, gdyż przeniesienie dotyczy funkcjonariusza z blisko 20 - letnim stażem służby, a tym samym jako w pełni uzasadnione jawi się twierdzenie, iż organ winien wykazać w sposób niebudzący wątpliwości strony, że istnieje rzeczywista potrzeba przeniesienia tego funkcjonariusza z urzędu. Nadto zarzucił, że organ II instancji nie uwzględnił okoliczności, na które powołał się skarżący w odwołaniu od decyzji organu I instancji i nie odniósł się do nich wyczerpująco w treści uzasadnienia swojej decyzji, co uznać należy za uchybienie przepisom postępowania administracyjnego, w tym zwłaszcza przepisowi art. 138 § 1 k.p.a. Podniósł ponadto, iż zarówno przytoczone przez organ I instancji, jak i przez organ odwoławczy uzasadnienie decyzji w sposób rażący nie odpowiada wymogom art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., gdyż nie wynika z nich w żaden sposób, które ze zgromadzonych w sprawie dowodów mają przemawiać za słusznością wydanego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia, a także jak przebiegał proces odtwarzania stanu faktycznego tej sprawy prowadzący w konsekwencji do przeniesienia skarżącego z urzędu do pełnienia służby w KMP w P. w wyniku przeprowadzonej subsumpcji tego stanu faktycznego pod obowiązujące normy prawne. Tym samym nie jest możliwe dokonanie merytorycznej kontroli zasadności zaskarżonej decyzji. W konkluzji pełnomocnik stwierdził, iż przedstawione braki decyzji organów obu instancji powodują, że niemożliwe staje się ustalenie, czy organy te nie przekroczyły granic swobodnego uznania administracyjnego. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania rozstrzygnięcia - decyzji w sprawie. Sąd administracyjny nie ocenia więc decyzji pod kątem jej słuszności czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz utrzymany nią w mocy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia. Należy w tym miejscu podkreślić, iż zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości lub części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem warunkiem uwzględnienia skargi z tego powodu przez sąd jest ustalenie, że gdyby nie było stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej byłoby inne. W ocenie Sądu, w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy administracji obu instancji wyczerpująco ustaliły istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego (art. 7, art. 77 § 1 k.p.a.), oceniły zebrany w toku postępowania materiał dowodowy (art. 80 k.p.a.), a także uzasadniły swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. Ma rację organ podkreślając w decyzji, że stosunek służbowy policjanta kształtowany jest w formach administracyjnoprawnych. Kandydat do służby w Policji oprócz posiadania szeregu predyspozycji wymienionych w art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), winien mieć na uwadze, że służba w Policji podlega szczególnej dyscyplinie, której gotów jest się podporządkować. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 stycznia 2008 r., sygn. akt I OPS 141/07, dyspozycyjność policjanta jest jednym z podstawowych elementów służby w Policji. Nie oznacza to oczywiście całkowitej swobody przełożonego w zakresie dokonywania jednostronnych zmian treści stosunku służbowego, lecz obowiązek policjanta poddania się prawnie umocowanym aktom administracyjnym, zmieniającym stanowisko i miejsce w ramach stosunku służbowego nawiązanego w drodze mianowania (art. 28 ust. 1 ustawy o Policji). W przepisach rozdziału 5 ustawy o Policji wymienione są przypadki, w których dochodzi do zmiany (modyfikacji) lub rozwiązania stosunku służbowego policjanta. Ustawa o Policji przewiduje przekształcenie stosunku służbowego policjanta w drodze przeniesienia służbowego, które następuje w formie decyzji, od której przysługuje odwołanie do wyższego przełożonego, a jeżeli decyzję tę ustawa zastrzega dla Komendanta Głównego Policji, to od takiej decyzji służy odwołanie do ministra właściwego do spraw wewnętrznych (art. 32 ust. 1, 2 i 3 cyt. ustawy). Stosownie do art. 36 ust. 1 ww. ustawy, policjant może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę. Jak zaś wynika z postanowień art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, do mianowania policjanta na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni – Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) oraz komendanci szkół policyjnych. Kompetencje poszczególnych komendantów powtórzone zostały również w treści art. 36 ust. 2 ustawy o Policji. Analiza powyższych przepisów ustawy o Policji, regulujących kwestie przeniesienia, prowadzi do wniosku, że nie ogranicza ona możliwości przeniesienia policjanta przez określenie przesłanek uzasadniających podjęcie stosownej decyzji, lecz pozostawia to uznaniu przełożonego. Są to przesłanki kompetencyjne wskazujące, który przełożony jest właściwy do podjęcia takiej decyzji. Jedyne ograniczenia w zakresie przeniesienia policjanta bez jego zgody zawiera przepis art. 38 ust. 1 i 2 tej ustawy, który reguluje przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe i uzależnia podjęcie takiej decyzji od zaistnienia przesłanek ustawowych określonych w tym przepisie. Stosując zatem zasady wykładni logicznej, systemowej i celowościowej przy interpretacji powołanych przepisów, należy dojść do wniosku, iż właściwy komendant jest uprawniony na podstawie art. 32 ustawy o Policji do zwolnienia funkcjonariusza z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia go do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji bez jego zgody (z urzędu) i jest to decyzja uznaniowa, przy czym ramy tego uznania wyznacza przepis art. 7 k.p.a., a mianowicie interes społeczny (w tym przypadku interes służby) oraz słuszny interes policjanta. Decyzje podejmowane w ramach uznania administracyjnego pozostają pod kontrolą sądu, jak każde inne, ale zakres tej kontroli jest ograniczony – Sąd bada bowiem zgodność z prawem podjętego rozstrzygnięcia, a nie wnika w jego celowość. Z tego względu kontrola sądowa takich decyzji zmierza do ustalenia, czy na podstawie przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania i czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, tak że nie można mu postawić zarzutu dowolności. Sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany przez organ na podstawie kryteriów słuszności i celowości, pozostaje już jednak poza granicami kontroli sądowej. W ocenie Sądu, zakwestionowane przez pełnomocnika skarżącego rozstrzygnięcie organu odpowiada powyższym kryteriom. Organ wyjaśnił jego motywy, zaś przytoczona w uzasadnieniu argumentacja jest wyczerpująca. Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu nieprawidłowości, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy i jego ocenę w świetle zastosowanych przepisów ustawy. W świetle wskazanych wyżej przepisów ustawy o Policji właściwy przełożony skarżącego posiadał uprawnienia do przekształcenia jego stosunku służbowego w ten sposób, iż zwolnił go z dotychczas zajmowanego stanowiska i przeniósł z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w P.. Była to decyzja uznaniowa, uzasadniona okolicznościami podanymi przez organy Policji. Jak wynika bowiem z uzasadnienia decyzji oraz materiałów załączonych do akt administracyjnych sprawy, na dzień 1 sierpnia 2010 r. w strukturze Komendy Miejskiej Policji w P. występowało 89 wolnych stanowisk służbowych, przy czym przy stanie 152 stanowisk oficerskich w pionie kryminalnym zatrudnionych było 32 oficerów. Zachodziła tym samym potrzeba wzmocnienia stanu kadrowego Komendy Miejskiej Policji w P. Powyższe uprawniało zatem Komendanta Głównego Policji do podjęcia decyzji o zwolnieniu skarżącego z dotychczas zajmowanego stanowiska [...] oraz przeniesienia z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w P. w celu wzmocnienia tej jednostki. Należy mieć na uwadze, że wniosek personalny inicjujący przeniesienie służbowe skarżącego do Komendy Miejskiej Policji w P. został sygnowanym podpisami Komendanta Wojewódzkiego Policji w P., Dyrektora [...], Pierwszego Zastępcy Komendanta Głównego Policji oraz Komendanta Głównego Policji. Jak słusznie zauważył organ, świadczy to o uznaniu przez przełożonych racji dotyczących konieczności wzmocnienia stanu kadrowego Komendy Miejskiej Policji w P., poprzez wzmocnienie tejże jednostki przez policjanta o odpowiedniej wiedzy i doświadczeniu zawodowym. Uwzględniając zatem doświadczenie i kwalifikacje zawodowe skarżącego, a także potrzebę wzmocnienia kadrowego wymienionej jednostki, organ miał uzasadnione podstawy, aby podjąć decyzję o przeniesieniu służbowym tego funkcjonariusza, a decyzja ta mieściła się w granicach uznaniowości organu. W ocenie Sądu, kwestionowany rozkaz, wbrew zarzutom skargi, jest zgodny z interesem skarżącego, gdyż uwzględnia wskazywaną wcześniej przez funkcjonariusza potrzebę pełnienia służby w miejscu zamieszkania, z uwagi na trudną sytuację rodzinną. W świetle powyższych ustaleń nie znajdują uzasadnienia podnoszone przez skarżącego zastrzeżenia, co do możliwości wykorzystania jego dotychczasowego doświadczenia zawodowego oraz umiejętności w nowej jednostce Policji, a także sugestie, że przeniesienie to nie koreluje z jego oczekiwaniami jako specjalisty w swojej dziedzinie. Należy jeszcze raz podkreślić, że to przełożony właściwy w sprawach osobowych jednostronnie i władczo kształtuje istotne składniki stosunku służbowego funkcjonariusza. Należy jednocześnie zaznaczyć, że Komendant Główny Policji w granicach swoich kompetencji, nakreślonych brzmieniem art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, uprawniony był do podjęcia decyzji jedynie co do zwolnienia skarżącego ze stanowiska służbowego w Komendzie Głównej Policji i przeniesienia go do pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w P. Właściwym do wyznaczenia konkretnego stanowiska służbowego w Komendzie Miejskiej Policji w P. jest natomiast Komendant tej jednostki. Ocena, czy stanowisko służbowe, na które skarżący został mianowany odpowiada wymogowi równorzędności w stosunku do stanowiska służbowego poprzednio zajmowanego może zatem zostać przeprowadzona dopiero na skutek zakwestionowania rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w P., mocą którego zostanie on mianowany na konkretne stanowisko w tej jednostce (tak też NSA w wyroku z dnia 15 lipca 2010 r. sygn. akt I OSK 196/10). Reasumując, stwierdzić należy, że zarówno rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji, przenoszący skarżącego do pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w P., jak również utrzymująca go w mocy decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2010 r., nie naruszają prawa w stopniu powodującym konieczność ich uchylenia. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.