I OSK 1186/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska (spr.) sędzia del. NSA Jerzy Solarski Protokolant asystent sędziego Maciej Stojek po rozpoznaniu w dniu 11 października 2012 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Polskich Kolei Państwowych S.A. w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 marca 2011 r. sygn. akt I SA/Wa 1411/10 w sprawie ze skargi Polskich Kolei Państwowych S.A. w Warszawie na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie nabycia z mocy prawa nieodpłatnie prawa własności nieruchomości oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 4 marca 2011 r. sygn. akt I SA/Wa 1411/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Polskich Kolei Państwowych S.A. w Warszawie na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...], którą utrzymana została w mocy decyzja Wojewody Małopolskiego z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] komunalizująca nieruchomość na rzecz gminy Z. Organy stanęły na stanowisku, iż w sprawie spełnione zostały przesłanki wskazane w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz.U. Nr 32, poz. 191 ze zm.), bowiem na dzień 27 maja 1990 r. nieruchomość należała do terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego. Wynikało to z faktu, że Polskie Koleje Państwowe nie legitymowały się tytułem prawnym zarządu do nieruchomości, gdyż przed ww. datą nie został wydany żaden akt administracyjny wymagany prawem, mający świadczyć o takim tytule. W postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym Polskie Koleje Państwowe negowały należenie nieruchomości do organu stopnia podstawowego z uwagi na to, że nie było potrzeby badania prawa zarządu wobec tego, że własność mienia należała do Państwa, państwowe osoby prawne zarządzały wydzielonymi składnikami, a prawo to wynikało także z mocy przepisów regulujących powstanie, ustrój i funkcjonowanie tej osoby, zatem nie było konieczności potwierdzania go aktem administracyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny, powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sadu Administracyjnego, stwierdził, iż w sprawach dotyczących mienia nieruchomego, pozostającego w faktycznej dyspozycji Polskich Kolei Państwowych decydujące znaczenie ma legitymowanie się aktem administracyjnym ustanawiającym prawo zarządu, gdyż tytuł ten nie powstaje na podstawie przepisów ustalających funkcjonowanie Przedsiębiorstwa. Z akt sprawy zaś nie wynika, aby Polskie Koleje legitymowały się na dzień 27 maja 1990 r. prawem zarządu do nieruchomości, będącej przedmiotem decyzji komunalizacyjnej Wojewody Małopolskiego. Reprezentowane przez radcę prawnego, Polskie Koleje Państwowe S.A. w Warszawie wniosły skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie i zarzucając, na podstawie art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, naruszenie: I. 1. art. 145 § 1 pkt 1 łit. a/ ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.) wobec braku uchylenia zaskarżonej decyzji mimo wykazania przez skarżącego naruszenia takich przepisów prawa materialnego jak: 2. art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym (dalej: p.w.s.t.) poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że istnienie przesłanki "należące do", sprowadza się jedynie do ustalenia, że dana nieruchomość nie znajdowała się w zarządzie Polskich Kolei Państwowych. 3. art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym p.w.s.t. poprzez błędne uznanie, że podlega komunalizacji z mocy prawa mienie przedsiębiorstwa państwowego wykonującego zadania o charakterze ogólnonarodowym, o znaczeniu ponad wojewódzkim z dziedziny transportu kolejowego. 4. art. 6 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości (Dz.U. Nr 22, poz. 99 ze zm.) poprzez błędną wykładnię polegająca na przyjęciu, że całe mienie nieruchome, dla którego w dacie 10 maja 1990 r. brak było dokumentu o zarządzie stało się własnością gminy z mocy prawa. 5. art. 34, 34a ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" (Dz.U. Nr 84, poz. 948 ze zm.) poprzez błędną wykładnię polegającą na pominięciu przesłanek stanowiących podstawę do badania w toku postępowania komunalizacyjnego stanu posiadania gruntów kolejowych na dzień 5 grudnia 1990 r. 6. przepisy Rozporządzeniem Prezydenta Rzeczpospolitej z dnia 24 września 1926 r. (Dz.U. Nr 97, poz. 568), a w szczególności art. 4 i art. 7, stanowiących podstawę nabycia przez PP PKP gruntów przeznaczonych do użytku kolei z mocy prawa. 7. art. 87 ust. 1 i 2 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości (Dz.U. Nr 22, poz. 99 ze zm.) poprzez jego pominięcie. II. 1. art. 141 § 4a p.p.s.a. – poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze. 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. wobec braku uchylenia zaskarżonych decyzji mimo wykazania przez skarżącego naruszenia przez organ orzekający w sprawie – w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy – takich przepisów prawa procesowego jak: 6, 7, 8, 15, 75, 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego, a w szczególności w zakresie ustalenia czy Skarżący nabył tytuł prawny do nieruchomości z mocy prawa w trybie przepisów Rozporządzeniem Prezydenta Rzeczpospolitej z dnia 24 września 1926 r. (Dz.U. Nr 97, poz. 568, jak również w zakresie ustalenia przeznaczenia nieruchomości, a zatem także przesłanek pozytywnych art. 5 ust. 1 poprzez niewyjaśnienie czy w dacie 10 maja 1990 r. poprzednik prawny Gminy Z. zarządzał infrastrukturą kolejową stanowiącą zabudowę nieruchomości objętych komunalizacją. Gmina Miasta Z. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie były decyzje komunalizacyjne na rzecz Gminy Z. nieruchomości, na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz.U. Nr 32, poz. 191), dalej: "ustawa komunalizacyjna", tj. jej art. 5 ust. 1. Zgodnie z nim mienie ogólnonarodowe (państwowe) należące do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego staje się z dniem wejścia w życie ustawy z mocy prawa mieniem właściwych gmin, o ile dalsze przepisy nie stanowią inaczej. Istotnym zatem w sprawie było ustalenie czy w dniu 27 maja 1990 r. (wejścia w życie ustawy) mienie położone w Gminie Z. należało do rady narodowej albo terenowego organu i czy na przeszkodzie komunalizacji nie stały okoliczności wskazane w dalszych przepisach ustawy, tj. art. 11. Zgodzić należy się ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu, że przesłanki art. 5 ust. 1 ustawy komunalizacyjnej zostały spełnione, a przeszkód do komunalizacji nie było. Podstawowym zagadnieniem było w sprawie ustalenie czy Polskie Koleje Państwowe na dzień 27 maja 1990 r. legitymowały się tytułem prawnym do nieruchomości będącej przedmiotem decyzji komunalizacyjnej, czy też, że władanie tą nieruchomością było tylko faktyczne. Istotą zatem było stwierdzenie stanu prawnego, stan faktyczny bowiem przeszkodą komunalizacji tego mienia nie mógł być. Bezsporne w sprawie jest, że mienie stanowiło na dzień 27 maja 1990 r. przedmiot prawa własności Skarbu Państwa, jest też, że pozostawało w faktycznym władaniu Polskich Kolei Państwowych. Jednak konieczne był wykazanie przez Koleje tytułu prawnego do tej nieruchomości, wydanego na podstawie i zgodnie z przepisami wówczas obowiązującymi. Stosownie do nich o tytule prawnym, prawie zarządu, bo o taki tu chodzi, przesądzało istnienie aktu administracyjnego indywidualnego, dotyczącego konkretnej nieruchomości. Prawo zarządu nie mogło być domniemane, wynikać z przepisów ogólnych, dotyczących utworzenia, organizacji i funkcjonowania Przedsiębiorstwa Polskie Koleje Państwowe, obowiązujących w dacie wejścia w życie ustawy komunalizacyjnej, a już zwłaszcza wydanych po tej dacie. Jakkolwiek przepisy ogólne dotyczące Kolei przewidywały, że zarządzają one mieniem państwowym, to jednak z przepisów dotyczących gospodarowania nieruchomościami wynikało, w jaki sposób powstaje tytuł prawny zarządu do konkretnie omawianej nieruchomości, a nie mienia jako takiego. Tylko bowiem tytuł prawny co do indywidualnie opisanej w nim nieruchomości mógł stanowić podstawę wpisu do ksiąg wieczystych, przepisy ogólne zaś takiej podstawy stanowić nie mogły. W sprawie organy i Wojewódzki Sąd uznały, że skarżące Polskie Koleje Państwowe nie posiadały na dzień 27 maja 1990 r. aktu administracyjnego ustanawiającego prawo zarządu do nieruchomości, z czym należy się zgodzić. Skutkiem braku takiego tytułu po stronie Kolei była komunalizacja mienia. Podkreślić należy, że komunalizacja mienia jest przeniesieniem tytułu własności mienia między podmiotami publicznymi – Skarbem Państwa a właściwą gminą, co pociąga taki skutek dla Polskich Kolei Państwowych, że aktualny właściciel będzie władny regulować tytuł prawny Kolei do tego mienia. Z powyższych przyczyn należało uznać, że skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw i oddalić ją na zasadzie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270).