II FZ 1105/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Stefan Babiarz, po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia K. S. na zarządzenie zastępcy przewodniczącego wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 listopada 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 111/11 w sprawie ze skargi K.S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 17 listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego postanawia: oddalić zażalenie. 1. Zarządzeniem z dnia 10 listopada 2015 r., I SA/Gd 111/11, K. S. (zwana dalej skarżącą) została wezwana do uiszczenie wpisu sądowego od zażalenia na postanowienie z dnia 12 maja 2015 r. w przedmiocie wyłączenia sędziego. W wezwaniu wskazano, że wpis wynosi 100 zł na podstawie § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm. – dalej: rozporządzenie). Określono również termin w jakim należy go wnieść. Prawo pomocy, uzasadniające brak konieczności uiszczenia wpisu, nie zostało skarżącej przyznane. Zarządzenie skarżąca odebrała w dniu 26 maja 2015 r. (karta 420). W dniu 3 czerwca 2015 r. wniosła zażalenie na powyższe zarządzenie domagając się jego uchylenia. Zarzuciła naruszenie "art. 45 ust. 1 Konstytucji RP w związku z art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 245 § 1 i § 2" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej: p.p.s.a.). W uzasadnieniu wskazała, że "jak wynika z akt postępowania, zaskarżone zarządzenie narusza art. 45 ust. 1 Konstytucji RP w związku z art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 245 § 1 i 2 p.p.s.a.". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. - sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo (zażalenie na postanowienie w zakresie wyłączenia sędziego), aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Mając na względzie powyższe, sąd wezwał skarżąca do uiszczenia opłaty. W zarządzeniu wskazał wysokość opłaty, podstawę prawną obowiązku jej uiszczenia i termin do dokonania tej czynności. Skarżąca w uzasadnieniu nie wyjaśniła w czym upatruje naruszenia wskazanych przepisów. Art. 45 ust. 1 Konstytucji RP stanowi, że: Każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd. Art. 245 p.p.s.a. wskazuje, że: Prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Art. 246 p.p.s.a. stanowi zaś, że: Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje: 1) w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania; 2) w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wymienione w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przesłanki są jedynymi przesłankami, które warunkują przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej. Zarzuty podniesione przez skarżącą są niezrozumiałe na tym etapie bowiem powinny być podnoszone w postępowaniu o przyznanie prawa pomocy. Wówczas sąd zajmował się kwestią sytuacji finansowej skarżącej. W związku z tym, że skarżąca wskazała, iż nie osiąga dochodów z działalności gospodarczej, nie ma oszczędności, a jednocześnie ponosi koszty – sąd wskazał, że nie wyjaśniła ona dostatecznie swojej sytuacji finansowej. Nie jest bowiem jasne, skąd skarżąca ma środki na ponoszenie kosztów, skoro nie pracuje i nie ma oszczędności. Nieznane są źródła finansowania życia skarżącej. W związku z tym sąd odmówił przyznania prawa pomocy. Wobec odmowy przyznania prawa pomocy (postanowienie NSA z dnia 26 października 2015 r., II FZ 733/15, karta nr 406) skarżąca prawidłowo została ponownie wezwana o uiszczenie wpisu sądowego w wysokości 100 zł (karta nr 414). Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.