II GSK 1531/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. O. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 7 marca 2011 r. sygn. akt III SA/Wr 46/11 w sprawie ze skargi A. O. na pismo Nadleśniczego Lasów Państwowych Nadleśnictwa w S. z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy sporządzenia planu zalesienia postanawia: oddalić skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. postanowieniem z dnia 7 marca 2011 r. o sygn. akt III SA/Wr 46/11 odrzucił skargę A. O. na pismo Nadleśniczego Lasów Państwowych Nadleśnictwo w S. z dnia 14 lipca 2010 r. nr [...] dotyczące odmowy sporządzenia planu zalesienia. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji podał, że stosownie do treści art. 35 ust. 5 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2011 r. Nr 12, poz. 59 ze zm.) oraz § 4 ust.1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz gruntów innych niż rolne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 48, poz.3 90) plan zalesiania ma charakter czynności faktycznej, na którą powołuje się rolnik składając zobowiązanie o zalesieniu postępowaniu o przyznanie pomocy na zalesienie. Sąd I instancji podkreślił, że plan zalesienia nie ma wpływu na rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach rolnika. Opracowanie takiego planu nie następuje również w toku postępowania administracyjnego. Mając to na uwadze Sąd I instancji stwierdził, że zarówno sporządzenie jaki i odmowa sporządzenia planu zalesienia nie mogą być zaliczone do czynności o charakterze materialno - technicznym (art.3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a.) ani do decyzji administracyjnej i postanowień, o których mowa art. 3 § 2 pkt 1, 2 i 3 p.p.s.a. W związku z tym, że zaskarżonej czynności nie można zaklasyfikować do żadnego z ww. aktów lub czynności objętych regulacją art. 3 § 2 p.p.s.a. Sąd I instancji postanowił odrzucić na podstawie art. 58 §1 pkt 1 p.p.s.a. skargę, gdyż nie podlegała kognicji sądów administracyjnych. Na powyższe rozstrzygnięcie Sadu I instancji A. O. wniósł skargę kasacyjną, w której na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucił naruszenie art. 3 ust. 2 pkt 1 p.p.s.a. poprzez jego wadliwą wykładnię polegającą na nieuprawnionym przyjęciu w okolicznościach sprawy, iż odmowa sporządzenia planu zalesienia nie jest czynnością materialno – techniczną rozstrzygającą o uprawnieniach i obowiązkach podejmowana przez nadleśniczego w ramach zadań z zakresu administracji publicznej oraz, z ostrożności procesowej, naruszenie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w sprawie polegające na niezważeniu przez Sąd I instancji, że odmowa sporządzenia planu zalesienia stanowiła akt pozostający w ścisłym związku z możliwością realizacji przez skarżącego uprawnienia do ubiegania się o pomoc finansową, co skutkowało przedwczesnym odrzuceniem skargi i naruszeniem art. 58 §1 pkt1 p.p.s.a. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Skarżący przedstawił obszerną argumentację na poparcie ww. zarzutów kasacyjnych. Mając powyższe na uwadze, Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest uzasadniona i podlega oddaleniu. W myśl art. 183 § 1 ustawy z dnia 30s sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracji publicznej (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach enumeratywnie wymienionych w § 2 powołanego przepisu. W skardze kasacyjnej od postanowienia Sądu I instancji o odrzuceniu skargi A. O. zarzucił naruszenie w ramach przepisów postępowania art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że odmowa sporządzenia planu nie jest czynnością materialno - techniczną, rozstrzygającą o uprawnieniach i obowiązkach podejmowanych przez nadleśniczego w ramach zadań z zakresu administracji publicznej. Wobec tego przedmiotem rozpoznania Naczelnego Sądu Administracyjnego jest kwestia zaskarżalności tej konkretnej czynności tj. odmowy sporządzenia planu zalesienia przez nadleśniczego w związku ze złożonym przez właściciela wnioskiem o opracowanie takiego dokumentu wymaganego przy występowaniu o przyznanie pomocy uregulowanej w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "zalesianie gruntów rolnych oraz zalesiania innych gruntów niż rolne" (Dz. U. Nr 48, poz. 390 ze zm.). W myśl art. 35 ust. 5 ustawy z dnia 28 września 1991 r. ustawy o lasach (Dz. U. Nr 12, poz. 59 ze zm.) nadleśniczy na wniosek właściciela gruntu przeznaczonego do zalesiania, sporządza plan zalesiania i potwierdza wykonanie zalesiania w przypadku zalesienia objętego przepisami o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej lub przepisami o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich. Stosownie do treści § 4 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi warunkiem uzyskania pomocy na zalesienie z funduszy Unii Europejskiej jest zobowiązanie się rolnika do zalesienia określonych gruntów i pielęgnacji założonej uprawy przez okres 5 lat od dnia wykonania zalesienia zgodnie z planem zalesienia - o którym mowa w przepisach o lasach. Mając na uwadze treść art. 35 ust. 5 ustawy o lasach oraz przepis § 4 ust. 2 stwierdzić należy, że sporządzanie planu zalesienia przez nadleśniczego jest czynnością o charakterze technicznym wykonaną na wniosek właściciela gruntu Plan zalesienia jest dokumentem opisującym stan faktyczny i któremu należałoby przyznać moc dowodową przy ocenie przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa realizacji zobowiązań beneficjenta związanych z przyznanym dofinansowaniem na zalesianie gruntów. W wyroku z dnia 3 lutego 2009 r. sygn. akt II GSK 722/08 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że sporządzając plan zalesienia nadleśniczy nie prowadzi postępowania w indywidualnej sprawie zakończonej decyzją administracyjną. Nie jest też organem współdziałającym w rozumieniu art. 106 § 1 k.p.a. wydającym postanowienie na podstawie art. 106 § 5 k.p.a. zaś potwierdzeniu przez nadleśniczemu planu wykonania zalesienia nie można przypisać wiążących skutków. W orzecznictwie sądowym przyjęto, że czynność lub akt o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. charakteryzuje się tym, że jest podejmowany w sprawie indywidualnej, jest skierowany do oznaczonego podmiotu, dotyczy uprawnienia lub obowiązku określonego w przepisie prawa powszechnie obowiązującego i jest wydawany przez organ wykonujący administrację publiczną. Ponadto istotnym warunkiem jest aby akt lub czynność był z zakresu administracji publicznej. Jest to kryterium wyznaczające zakres dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. Czynności wymienione w przepisie art. 35 ust. 5 ustawy o lasach :sporządzenie planu zalesienia jak i odmowa wykonania takiego planu nie mogą być zaklasyfikowane jako czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. gdyż odnoszą się do stanu faktycznego gruntów określonych we wniosku właściciela. Nie potwierdzają one praw lub obowiązków indywidualnego podmiotu tj. wnioskodawcy określonych w przepisach prawa w odniesieniu do tego gruntu. Są to wyłącznie czynności o charakterze technicznym, które nie wywołuje skutków w sytuacji prawnej wnioskodawcy. Z tych względów odmowa sporządzenia planu zalesienia przez Nadleśniczego Lasów Państwowych Nadleśnictwo w S. nie mogła być uznana za czynność lub akt określone w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., dlatego postanowienie Sądu I instancji o odrzuceniu skargi na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a należy uznać za prawidłowe. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł w oparciu o art. 184 p.p.s.a. jak w sentencji postanowienia.