I SA/Wa 7/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Lenart po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. S. na uchwałę Zarządu Dzielnicy W. z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy osób zakwalifikowanych do zawarcia umowy najmu lokalu postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącej – I. S. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego. I. S. wniosła w dniu 1 grudnia 2010 r. (data stempla pocztowego) skargę na uchwałę Zarządu Dzielnicy W. z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy osób zakwalifikowanych do zawarcia umowy najmu lokalu Uprzednio, pismem z dnia 6 lipca 2010 r. zatytułowanym "odwołanie" skarżąca zakwestionowała ww. uchwałę i wniosła o umieszczenie na liście osób oczekujących na najem lokalu. Zastępca Burmistrza W. w dniu 14 września 2010 r. udzielił odpowiedzi na powyższe pismo. Została ona doręczona skarżącej w dniu 20 września 2010 r. Następnie I. S. wystąpiła z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w piśmie z dnia 23 września 2010 r., na które Burmistrz Dzielnicy W. udzielił odpowiedzi pismem z dnia 25 października 2010 r. Wobec bezskuteczności powyższych wezwań, strona skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w dniu 1 grudnia 2010 r. (data stempla pocztowego). W swojej skardze wskazała, że nie została poinformowana przez organ administracji o środkach prawnych, którymi mogła zaskarżyć przedmiotową uchwałę. Wniosła zatem pismo zatytułowane "odwołanie", w którym wyjaśniała okoliczności sprawy oraz domagała się ponownego umieszczenia jej na liście osób oczekujących na najem lokalu, które w myśl art. 63 kpa winno być uznane jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 52 § 4 ppsa. Natomiast w odpowiedzi na powyższy wniosek z dnia 14 września 2010 r. organ nie ustosunkował się do naruszenia prawa – udzielając jedynie informacji na temat interpretacji zaskarżonej uchwały. W odpowiedzi na skargę Zarząd Dzielnicy W. wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 stwierdzając, że przedmiotowa skarga została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia lub oddalenie na podstawie art. 151 ppsa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Podstawą do wniesienia do sądu administracyjnego skargi na uchwałę organu gminy jest art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.). W myśl tego przepisu każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Skargę powyższą zgodnie z treścią art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Warunkiem dopuszczalności wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jest więc dokonanie wezwania organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego przez skarżącego oraz zachowanie terminu, o którym mowa w cytowanym art. 53 § 2 ppsa. Z akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika, że wniesienie skargi na powyższą uchwałę poprzedzone zostało dwukrotnym wezwaniem Zarządu Dzielnicy W. do usunięcia naruszenia prawa, w trybie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Pierwsze z nich miało miejsce w dniu 6 lipca 2010 r., a powtórne w dniu 23 września 2010 r. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych określone w art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.), wezwanie do usunięcia naruszenia prawa lub uprawnienia jest czynnością prawną, która przysługuje podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie. Następne zaś pisma w tej samej sprawie, pochodzące od tego samego podmiotu nie posiadają już waloru wezwania w rozumieniu tego przepisu. Instytucja wezwania, o której mowa w powołanym przepisie, jest bowiem odpowiednikiem środka odwoławczego, o którym stanowi art. 52 § 4 ustawy ppsa. Podkreślić przy tym należy, że środek odwoławczy na dane rozstrzygnięcie można wnieść tylko raz. Oznacza to tym samym, iż ta sama osoba nie może wielokrotnie składać wezwania do tego samego organu w tej samej sprawie, dotyczącej tej samej uchwały. Byłoby to sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa, wyrażoną w art. 32 ust. 1 Konstytucji, jak i z przepisem art. 78 Konstytucji. Strony, którym przysługują tradycyjne środki odwoławcze (odwołania, zażalenia) nie mogą być w gorszej sytuacji prawnej niż podmioty, którym z powodu specyfiki postępowania przysługuje środek prawny określony w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (por. postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2002 roku, sygn. akt OSA 2/02). Mając na uwadze okoliczność, że skarżąca wystąpiła po raz pierwszy w dniu 6 lipca 2010 r. z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, co sama przyznała w swojej skardze - a ponowne wezwanie nie może być uznane za prawnie skuteczne - Sąd uznał, że w dniu nadania wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczął się bieg terminu do wniesienia skargi - datą tą jest dzień 6 lipca 2010 r. Jednocześnie zaś biorąc pod uwagę fakt, że organ na powyższe wezwanie odpowiedział dopiero pismem doręczonym skarżącej w dniu 20 września 2010 r., zatem termin do wniesienia skargi do sądu upłynął w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, tj. w dniu 6 września 2010 r. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 tej ustawy.