II SA/Wa 1904/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz Sędzia WSA Andrzej Kołodziej (spraw.) Sędzia WSA Sławomir Antoniuk Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Głowala po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2011 r. sprawy ze skargi W.P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową oddala skargę Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] września 2010 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] o cofnięciu W. P. pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej. Organ rozpatrując przedmiotową sprawę ustalił następujący stan faktyczny. W dniu 3 grudnia 2009 r. Komendant Wojewódzki Policji [...] wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia W. P. pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej w związku z informacją, że został on skazany prawomocnymi wyrokami Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] r., sygn. akt [...] za popełnienie przestępstwa z art. 177 § 2 kk (przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji) oraz z dnia [...] r., sygn. akt [...] za popełnienie przestępstwa z art. 244 kk (przeciwko wymiarowi sprawiedliwości). Ponadto podał, że wyżej wymieniony nie wykonał ustawowego obowiązku przedstawienia aktualnych orzeczeń lekarskiego i psychologicznego stwierdzających, że może on dysponować bronią palną. Biorąc powyższe pod uwagę organ I instancji uznał, że ustalenia te w pełni pozwalają na zakwalifikowanie strony do kategorii osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego i na podstawie art. 20 i art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 5 pkt 2 powołanej ustawy o broni i amunicji, decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. cofnął jej pozwolenie na broń palną bojową do ochrony osobistej. Od powyższej decyzji W. P. złożył odwołanie wnosząc o jej uchylenie. Zarzucił organowi naruszenie: art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż w stosunku do niego zachodzi uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a w konsekwencji, że istnieją obligatoryjne przesłanki do wydania decyzji o cofnięciu mu pozwolenia na broń palną bojową w sytuacji, gdy nie został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za czyn wymieniony w art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy oraz art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów skutkującej przyjęciem, iż skazanie za przestępstwo z art. 177 § 2 kk oraz z art. 244 kk pozwala na stwierdzenie, że zachodzą przesłanki do cofnięcia mu pozwolenia na broń w przypadku, gdy charakter czynów, które popełnił i jego dotychczasowa postawa nie pozwalają na takie uznanie. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] września 2010 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podał, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli wobec osoby je posiadającej zachodzi uzasadniona obawa możliwości użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Obawę tę ustawodawca związał wprost ze skazaniem za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oraz podejrzeniem (oskarżeniem) o takie przestępstwa. Nie zamknął jednak tego katalogu, ponieważ użył sformułowania "w szczególności", a zatem także przestępstwa godzące w inne dobra chronione prawem pozwalają zaliczyć posiadacza pozwolenia na broń do osób, wobec których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Przepis ten stanowi dla organów Policji, badających prawne i faktyczne przesłanki cofnięcia pozwolenia, jedynie wytyczną interpretacyjną co do okoliczności, które tę obawę uzasadniają, bowiem od osób starających się o pozwolenie na posiadanie broni lub posiadających takie pozwolenia należy wymagać bezwzględnego przestrzegania przepisów prawa. W stosunku do nich obowiązuje zatem miernik najwyższej staranności i dlatego każde naruszenie przez nie przepisów prawa, a zwłaszcza karnego, musi podlegać ocenie z punktu widzenia istnienia tej obawy. Organy Policji korzystając więc z przysługującej im z woli ustawodawcy kompetencji do rozszerzenia katalogu okoliczności budzących tę obawę przyjęły, iż do przesłanek niepozwalających przyznać prawa do posiadania broni należy zaliczyć, m.in. przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, a to ze względu na wagę tego rodzaju czynów dla stosunków społecznych, bowiem ich ewentualnym skutkiem może być śmierć lub kalectwo ludzi. Organ podkreślił, że W. P. został skazany za wskazane wyżej przestęspstwo, gdyż naruszył on umyślnie zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, że kierując po ulicy samochodem osobowym nie zachował prędkości bezpiecznej, co spowodowało, iż utracił możność panowania nad pojazdem, który uderzył w jadący w przeciwnym kierunku samochód osobowy, a w następstwie swojego rażąco nieodpowiedzialnego zachowania kierowca tego samochodu doznał uszkodzeń ciała, które spowodowały jego trwałą niezdolność do pracy w zawodzie, tj. czyn z art. 177 § 1 i § 2 kk. W ocenie organu, skoro w wyniku naruszenia wielu zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym, tj. złamania zakazu ograniczenia prędkości, zignorowania ostrzeżenia o złym stanie nawierzchni, wyprzedzania innych pojazdów "na trzeciego" oraz przekroczenia dozwolonej prędkości o ponad 50km/h, wyżej wymieniony taki wypadek spowodował, to organy Policji mają prawo uznać, że okoliczności tego zdarzenia dają podstawę do uzasadnionej obawy, iż w podobny sposób może on skorzystać z broni palnej, czyli użyć jej z narażeniem życia i zdrowia innych osób. Zaznaczył także, iż dodatkowo obawę, że W. P. może zachować się w sposób wskazany w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji uzasadnia fakt złamania sądowego zakazu prowadzenia pojazdów, o czym świadczy prawomocny wyrok Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] r. skazujący go za umyślne przestęsptwo z art. 244 kk. Okazał on w ten sposób lekceważący stosunek do ładu prawnego nie dając gwarancji, iż nie użyje broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, a więc bezwzględnie powinien być pozbawiony prawa do broni. Zdaniem organu odwoławczego przepis ten ma charakter obligatoryjny i ustawodawca nie pozostawił organom Policji swobody wyboru konsekwencji administracyjnoprawnych wobec takich osób, przyznając tym samym pierwszeństwo interesowi społecznemu przed ich słusznym interesem w posiadaniu pozwolenia na broń. Tak więc nawet korzystnie o stronie świadczące takie dowody jak opinia z miejsca zamieszkania i wśród myśliwych oraz prawidłowe przechowywanie broni nie mają wpływu na sposób rozstrzygnięcia postępowania administracyjnego, ponieważ nie niwelują one istnienia uzasadnionej obawy możliwości użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Komendant Główny Policji wskazał również, że chybiony jest zarzut strony dotyczący legitymowania się w dacie wydania przez organ I instancji aktualnymi orzeczeniami lekarskim i psychologicznym. Z akt sprawy wynika bowiem, iż badania te W. P. wykonał w dniu 11 marca 2005 r., a więc, stosownie do dyspozycji art. 15 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, termin przedłożenia przez niego badań upłynął w dniu 11 marca 2010 r., o czym został poinformowany. Jednakże pomimo deklaracji złożenia przez niego powyższych orzeczeń do momentu wydania decyzji cofającej mu pozwolenie na broń, orzeczeń tych nie przedłożył. Organ przyznał rację stronie, iż tylko ostateczne negatywne rozstrzygnięcie lekarskie, bądź psychologiczne stanowi przesłankę obligującą właściwy organ do odmowy lub cofnięcia pozwolenia na broń. W ocenie organu odwoławczego skoro strona nie przedłożyła żadnego z wyżej wymienionych orzeczeń to prawidłowo zastosowano przepis art. 18 ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 4 tej ustawy, który nakłada na osobę posiadającą pozwolenie na broń, m.in. do ochrony osobistej, obowiązek co pięciu lat przedstawiania orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, potwierdzających, iż nie należy do osób wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy. Podkreslił, że ustawa o broni i amunicji nie nakałada na organy Policji obowiązku informowania posiadaczy pozwoleń na broń o nałożonych na nich przepisami ustawy powinnościach i terminach ich wykonywania. To sami posiadacze pozwoleń na broń powinni powyżej wskazany obowiązek wykonać. Mimo to organ I instancji informację w tej sprawie stronie przekazał. Wymóg okresowego potwierdzania stosownymi orzeczeniami zdolności psychofizycznej do posiadania broni ma istotne znaczenie dla interesu społecznego, bowiem zachodzi ścisły związek prawa do broni ze sferą ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. W przypadku broni do ochrony osobistej może być ona użyta w obronie własnej przeciwko osobie trzeciej. Nie może zatem być żadnych wątpliwości co do psychofizycznej zdolności posiadacza takiej broni do bezpiecznego jej posiadania i używania. W tej sytuacji strona nie przedstawiając orzeczeń lekarskiego i psychologicznego nie potwierdziła, że nie należy do osób z zaburzeniami psychicznymi lub o znacznie ograniczonej sprawności psychoruchowej, wykazujących istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego, czy uzależnionych od alkoholu lub od substancji psychoaktywnych. Organ zaznaczył, iż w przypadku strony jest to kwestia o tyle istotna, że jak wynika z opinii [...], wydanej na użytek postępowania karnego o popełniony czyn z art. 177 § 1 i § 2 kk, leczyła się ona [...]. Tak więc słusznie cofnięto stronie pozwolenie na broń także na podstawie art. 18 ust. 5 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W.P. wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2010 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] lipca 2010 r., a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił: - naruszenie przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji gdy ujawnione okoliczności, w szczególności brak wykazania przez organ istnienia adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy popełnieniem przez niego przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji z art. 177 kk oraz przeciwko wymiarowi sprawiedliwości z art. 244 kk, a uzasadnioną obawą użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, nie dają podstaw do przyjęcia, iż należy on do kategorii osób, co do których istnieje konieczność cofnięcia pozwolenia na broń, - naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a., polegające na zaniechaniu wszechstronnego wyjaśnienia istnienia obawy użycia przez niego broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wnoszący skargę podał, że ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego jest pobieżna i nienależyta, co w konsekwencji czyni rozstrzygnięcie organu wadliwym. Podkreślił, że zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Tymczasem popełnił on przestępstwa z art. 177 § 2 kk (przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji) oraz z art. 244 kk (przeciwko wymiarowi sprawiedliwości), a zatem biorąc pod uwagę powyższy przepis, nie stwarza on automatycznie istnienia uzasadnionej obawy, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zaznaczył, iż gdyby taka sytuacja była zamiarem ustawodawcy, to zostałoby to wskazane wprost. Ponadto podał, że poza zakresem tej sprawy pozostają ustalenia organu co do obowiązku zachowania szczególnej ostrożności podczas kierowania pojazdem mechanicznym przez uczestnika ruchu drogowego, bowiem w żaden sposób nie rzutuje to na ewentualnie nieprawidłowe użycie broni przez taką osobę. Skarżący podkreślił także, że popełnienie przez niego wskazanych wyżej przestępstw, w oderwaniu od cech charakteru w zakresie dotychczasowego trybu życia (osobistego, rodzinnego) oraz sposobu korzystania z broni, w żaden sposób nie uzasadnia, że istnieje możliwość użycia przez niego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Powzięcie uzasadnionej obawy, że użyje on broni w takim celu musi być poprzedzone należycie przeprowadzonym postępowaniem dowodowym, w toku którego w sposób niebudzący wątpliwości zostanie ustalone, iż strona należy do osób, których zachowanie budzi uzasadnione obawy, o których mowa w. art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji. Ponadto organ nie wziął pod uwagę, że posiada on korzystną opinię z miejsca zamieszkania, jak i wśród myśliwych oraz prawidłowo przechowuje broń. Dodatkowo podał, że wskazywanie przez organ, iż zgodnie z opinią sądowo-psychiatryczną leczył się [...] z powodu nadmiernej nerwowości i zaburzeń snu, nie ma znaczenia w niniejszej sprawie, bowiem rozpoznano u niego [...]", który nie znajduje się w wykazie stanów chorobowych i zaburzeń funkcjonowania psychologicznego, stanowiącym załącznik do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 23 grudnia 2005 r. w sprawie wykazu stanów chorobowych i zaburzeń funkcjonowania psychologicznego wykluczających możliwość wydania pozwolenia na broń i rejestracji broni. Nie stanowi to więc podstawy do uznania, iż nie legitymuje się on odpowiednim stanem zdrowia do dysponowania bronią palną bojową. Tylko bowiem ostateczne negatywne rozstrzygnięcie lekarskie, bądź psychologiczne stanowi przesłankę obligującą właściwy organ do odmowy lub cofnięcia pozwolenia na broń, a takiego orzeczenia stwierdzającego, że ze względu na stan zdrowia nie może nią dysponować w aktach brak. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana pod tym względem nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zarówno zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2010 r., jak również utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] lipca 2010 r., nie naruszają prawa. W ocenie Sądu przy wydaniu zaskarżonej decyzji organ uwzględnił wszelkie rygory procedury administracyjnej, określające jego obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy. Organ zebrał dowody mające w sprawie istotne znaczenie, ocenił zebrany w toku postępowania materiał dowodowy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.), ustosunkował się do twierdzeń skarżącego, a także uzasadnił wyczerpująco swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. Wydając zaskarżoną decyzję Komendant Główny Policji, a wcześniej Komendant Wojewódzki Policji [...] nie naruszyli także prawa materialnego, poprzez jego błędną wykładnię, czy też nieprawidłową subsumcję udowodnionej okoliczności pod stosowną normę prawną. Podkreślić należy, że posiadanie broni jest w polskim systemie prawnym ściśle reglamentowane i ograniczone przepisami ustawy o broni i amunicji w interesie bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ustawodawstwo w tym zakresie ewoluuje w kierunku zaostrzenia wymogów stawianych osobom posiadającym broń lub ubiegającym się o jej posiadanie. Świadczyć może o tym zmiana brzmienia art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, dokonana przez art. 1 pkt 16 lit. a ustawy z dnia 14 lutego 2003 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz o zmianie ustawy o Biurze Ochrony Rządu (Dz. U. Nr 52, poz. 451), rozszerzająca krąg osób, którym posiadanie broni powinno być ograniczone także na takie osoby, które naruszając obowiązujący w Rzeczypospolitej Polskiej porządek prawny, działając przeciwko szczególnie chronionym dobrom takim jak życie, zdrowie lub mienie, nie posługiwały się przemocą lub groźbą bezprawną. W tym aspekcie zauważenia wymaga, iż pozwolenie na broń palną jest uprawnieniem wyjątkowym, będącym atrybutem władztwa państwowego i z tego względu jego posiadacz musi być osobą dającą rękojmię, iż swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu. W związku z tym osoby posiadające pozwolenie na broń powinny w sposób szczególny unikać wchodzenia w kolizje z prawem (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 grudnia 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 1781/05, Lex nr 190907). Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 18 ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). Stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Zgodnie zaś z art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Z treści przytoczonych powyżej przepisów wynika, iż w przypadku skazania osoby legitymującej się pozwoleniem na broń prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, organ zobowiązany jest cofnąć pozwolenie na broń (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09). Należy jednak zwrócić uwagę, iż cytowany przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 nie stanowi zamkniętego katalogu sytuacji, które mogą skutkować cofnięciem pozwolenia na broń. Organ administracji dokonując więc oceny istnienia uzasadnionej obawy, co do użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, może stwierdzić, że fakt skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za czyn, niewymieniony w powyższym katalogu, daje podstawy do przyjęcia, iż taka obawa zachodzi. Ustawodawca co do zasady wykluczył możliwość posiadania prawa do broni przez osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Pojęcie uzasadnionej obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, jest pojęciem niedookreślonym, które opiera się na prognozie przewidywanych zachowań posiadacza broni. Ustawodawca uznał ponadto, że choć prognoza jest pewnym wybiegnięciem w przyszłość i nie zawiera w sobie elementu pewności, to z uwagi na zagrożenia, jakie niesie ze sobą posiadanie broni i konieczność ochrony społeczeństwa przed tymi zagrożeniami, można i należy brać ją pod uwagę. Może ona wynikać z dotychczasowego postępowania danej osoby, cech jej charakteru, okoliczności popełnienia czynu zabronionego, a nadto innych okoliczności mających związek z osobą posiadacza broni. W niniejszej sprawie przesłanką cofnięcia W. P. pozwolenia na broń był fakt skazania go prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] r., sygn. akt [...] za czyn z art. 177 § 2 kk, tj. za umyślne naruszenie zasad bezpieczeństwa w ruchu lądowym, w ten sposób, że kierując po ulicy samochodem osobowym nie zachował prędkości bezpiecznej, co spowodowało, iż utracił możność panowania nad pojazdem, który uderzył w jadący w przeciwnym kierunku samochód osobowy, a w następstwie swojego rażąco nieodpowiedzialnego zachowania kierowca tego samochodu doznał uszkodzeń ciała, które spowodowały jego trwałą niezdolność do pracy w zawodzie. Za popełnienie powyższego przestępstwa Sąd orzekł wobec niego karę 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 5 lat tytułem próby, karę grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych oraz środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym wszystkich kategorii na okres 5 lat. Ponadto skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] r., sygn. akt [...] za czyn z art. 244 kk, tj. o to, że w dniu 28 kwietnia 2009 r. kierując samochodem osobowym nie zastosował się do prawomocnie orzeczonego wyroku Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] r. zakazującego mu prowadzenia pojazdów mechanicznych w okresie od dnia 19 grudnia 2005 r. do dnia 19 grudnia 2010 r. W rozpoznawanej sprawie nie wchodziło zatem w grę automatyczne cofnięcie pozwolenia na broń, bowiem przestępstwa z art. 177 § 2 kk oraz z art. 244 kk, za popełnienie których skarżący został prawomocnie skazany, nie należą do przestępstw wskazanych expressis verbis w art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy. Do organów Policji należała zatem ocena, czy popełnione czyny wyczerpują treść przesłanki z części pierwszej tego przepisu. Zdaniem Sądu organy oceny takiej dokonały stwierdzając, że skazanie prawomocnym wyrokiem sądu za czyn polegający na umyślnym naruszeniu zasad bezpieczeństwa w ruchu lądowym stanowi rodzaj bezpośredniego narażenia zdrowia lub życia osób trzecich. Wskazać należy, iż wyrok jaki zapadł w sprawie karnej w stosunku do skarżącego, pozwalał organom Policji na uznanie, że jest on osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Popełnienie przestępstwa z art. 177 § 2 kk było bowiem przesłanką do oceny strony w kontekście okoliczności składających się na bezpieczne posiadanie i korzystanie z broni. Należy zgodzić się z organami Policji obu instancji, iż w niniejszej sprawie zachodziła obligatoryjna przesłanka do cofnięcia skarżącemu posiadanego pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej, bowiem swoim postępowaniem dowiódł, że nie daje rękojmi prawidłowego i bezpiecznego posiadania i korzystania z broni, a także stwarza obawę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Trzeba mieć bowiem na uwadze, że skarżący swoim lekkomyślnym zachowaniem naruszył wiele zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym poprzez znaczne przekroczenie dozwolonej prędkości, niezastosowanie się do znaków drogowych oraz wyprzedzanie na tzw. "trzeciego". Natomiast popełnienie przestępstwa z art. 244 kk wprost dowodzi o stosunku skarżącego do wyroków sądowych i obowiązującego prawa. Należy podkreślić, iż prawo do posiadania broni palnej nie należy w Polsce do bezwzględnych praw obywatelskich gwarantowanych w Konstytucji RP. Prawa tego nie gwarantują również przepisy unormowań międzynarodowych, w tym przede wszystkim prawa wspólnotowego. Organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ten wzgląd zaś dyktuje konieczność ścisłej reglamentacji pozwoleń na broń (zwłaszcza palną, której użycie w każdym przypadku zagraża zdrowiu lub życiu innych osób), a więc wydawanie ich tylko w sytuacjach uznanych za szczególne oraz cofanie pozwoleń w sytuacjach, w których powyższy interes jest zagrożony. Nienaganna opinia W. P. zarówno w środowisku społecznym, jak i wśród myśliwych, czy też prawidłowe przechowywanie broni, nie stanowi w świetle powyższych ustaleń dowodu mogącego uzasadniać odmienne przekonanie, co do sposobu jego zachowania się w przyszłości. Ponadto podkreślić należy, że właśnie złamanie przez skarżącego sądowego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych świadczy o lekceważeniu przez niego norm prawnych i niweczy całokształt dotychczasowych dobrych opinii środowiska, ponieważ okoliczności tego zdarzenia potwierdzają istnienie obawy użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organ w podstawie prawnej decyzji wskazał ponadto przepis art. 18 ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Zgodnie z art. 18 ust. 5 pkt 2 tej ustawy, właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie obowiązku poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, o których mowa w art. 15 ust. 3-5 ustawy. Z kolei przepis art. 15 ust. 4 powołanej ustawy nakłada na osoby posiadające pozwolenie na broń w celu ochrony osobistej lub ochrony bezpieczeństwa innych osób oraz mienia obowiązek przedstawiania raz na pięć lat właściwemu organowi Policji aktualnego orzeczenia lekarskiego i psychologicznego, wydanych przez upoważnionych: lekarza i psychologa, potwierdzających, że mogą one dysponować bronią. Skarżący uzyskał pozwolenie na broń pod rządami ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych (Dz. U. z 1961 r. Nr 6, poz. 43 ze zm.). Nowa ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, która weszła w życie z dniem 20 marca 2000 r., w art. 52 zagwarantowała zachowanie ważności pozwoleń na broń i legitymacji noszących nazwę "pozwolenia na broń" wydawanych na podstawie dotychczasowych przepisów. Osoby, które uzyskały pozwolenia na broń pod rządami poprzednio obowiązującej ustawy muszą jednak stosować się do regulacji wynikających z nowych przepisów. Dotyczy to zwłaszcza obowiązku wynikającego z art. 15 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, a dotyczącego konieczności przedstawiania właściwemu organowi Policji raz na pięć lat aktualnego orzeczenia lekarskiego i psychologicznego. Wymóg ten dotyczy wszystkich posiadaczy pozwoleń na broń wydanych w celu ochrony osobistej lub ochrony bezpieczeństwa innych osób oraz mienia niezależnie od tego, czy uzyskali pozwolenia pod rządami aktualnie obowiązującej ustawy, czy też na podstawie ustawy z 1961 r. W rozpoznawanej sprawie jest okolicznością bezsporną, że skarżący nie wywiązał się z obowiązku poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym oraz przedstawienia orzeczeń lekarskiego i psychologicznego. Jak wynika bowiem z akt sprawy powyższe badania W. P. wykonał w dniu 11 marca 2005 r., a więc, zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, termin przedłożenia przez niego badań upłynął w dniu 11 marca 2010 r., o czym został przez organ poinformowany. Do dnia jednak wydania mu decyzji cofającej pozwolenie na broń palną bojową do ochrony osobistej orzeczeń tych nie przedłożył. Ustalony w niniejszej sprawie stan faktyczny uzasadniał zatem zastosowanie przez organy Policji dwóch wskazanych w decyzji podstaw prawnych cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń, przy czym dla zastosowania takiego rozstrzygnięcia wystarczająca była podstawa z art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, który jako przepis obligatoryjny, nie pozostawia organowi Policji żadnych możliwości wyboru sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Sąd nie podzielił również zarzutu skarżącego dotyczącego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, bowiem organ przed wydaniem decyzji dokładnie wyjaśnił stan faktyczny i prawny w sprawie, analizując zebrany materiał dowodowy mając na uwadze interes społeczny i słuszny interes strony. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.