II OSK 1583/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędziowie Sędzia. NSA Wojciech Mazur Sędzia del. NSA Teresa Rutkowska Protokolant Anna Jusińska po rozpoznaniu w dniu 20 października 2011r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej T. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 marca 2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 1746/10 w sprawie ze skargi T. M. na uchwałę Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 10 października 2006 r. nr LXXXII/2746/2006 w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Stołecznego Warszawy oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 11 marca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi T. M. na uchwałę Rady m.st. Warszawa z dnia 10 października 2006 r. nr LXXXII/2746/2006 w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego m.st. Warszawy, skargę oddalił. Jak wynika z uzasadnienia wyroku, Rada m.st. Warszawy uchwałą z dnia 10 października 2006 r. Nr LXXXII /2746/2006, wydaną na podstawie art. 18 ust.2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) i art. 12 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 ze zm.) uchwaliła Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego m.st. Warszawy. T. M., po bezskutecznym wezwaniu Rady m. st. Warszawy do usunięcia naruszenia prawa, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. uchwałę zaskarżając studium w części tekstowej i graficznej dotyczącej działek gruntu nr 21/1 o powierzchni 154 m2 i nr 21/2 o powierzchni 254 m2, z obrębu [...], położonych przy ul. [...] w Warszawie w zakresie ustalonych wysokości zabudowy i wskaźników intensywności zabudowy brutto, wskazując jednocześnie iż Studium zostało uchwalone z naruszeniem zasad jego sporządzania. W konsekwencji wniósł o stwierdzenie, że uchwała Rady m. st. Warszawy z 10 października 2006 r. nr LXXXII/2746/2006 w zaskarżonej części została wydana z naruszeniem prawa. Skarżący zarzucił zaskarżonej uchwale naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 1, 2, 6 i 7, art. 10 ust. 1 pkt 1, 2, 7 i 8, art. 10 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 9 ust. 4 w związku z art. 6 ust. 1 i art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez nieuwzględnienie w Studium: – zasad przeznaczenia terenu, kształtowania polityki przestrzennej oraz stanu ładu przestrzennego i wymogów jego ochrony, przez nieuwzględnienie faktu, iż dotychczasowe budynki usytuowane w najbliższej odległości w pierzei, w której znajdują się nieruchomość skarżącego mają nawet 30 metrów wysokości, – wymagań ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, a także walorów architektonicznych i krajobrazowych, – odpowiednich (zróżnicowanych) parametrów zabudowy dla terenu o symbolu M1.20 w zależności od powierzchni działki, bowiem uchwalone przez Radę m. st. Warszawy wskaźniki zagospodarowania i użytkowania terenu M1.20 (wysokość zabudowy - 20 m nad poziom terenu oraz wskaźnik intensywności zabudowy - 2.0), przy powierzchni nieruchomości skarżącego 408 m2 uprawniają do zabudowy jedynie dwóch, względnie trzech kondygnacji, czyli 9 metrów nad poziom terenu, czym ewidentnie zaburzają tzw. Sąsiedztwo urbanistyczne, – dotychczasowego przeznaczenia, zagospodarowania i uzbrojenia terenu oraz stanu ładu przestrzennego i wymogów jego ochrony, co implikuje konstatację, iż brak jest możliwości zabudowy terenu, w sposób który byłby kontynuacją dotychczasowej zabudowy, przez co należy rozumieć zachowanie charakteru zabudowy całej pierzei, zarówno w aspekcie wysokości budynków, jak i ilości kondygnacji, – konieczności zabudowy nieruchomości skarżącego w sposób całkowicie odbiegający od dotychczasowej zabudowy pod względem urbanistycznym i architektonicznym, – rosnących potrzeb mieszkaniowych dzielnicy i m. st. Warszawy, ograniczając możliwość zabudowy nieruchomości w zgodzie z charakterem zabudowy całej pierzei, pomimo że brak jest terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową na terenie dzielnicy Mokotów, – różnorodnych powierzchniowo działek gruntu na obszarze oznaczonym w Studium symbolem M1.20, których zabudowa według wskaźników określonych w Studium (20 metrów nad poziom terenu oraz intensywność zabudowy 2,0 rozumiana jako stosunek powierzchni całkowitej wszystkich kondygnacji nadziemnych budynków liczonej w zewnętrznym obrysie murów do powierzchni terenu) spowoduje "wyrwę" w ciągu frontowych elewacji budynków posadowionych przy ulicy [...], – dotychczasowej możliwości zabudowy terenu określonej w Miejscowym Planie Ogólnym Zagospodarowania Przestrzennego m. st. Warszawy zatwierdzonym Uchwałą Nr XXXV/199/92 Rady m. st. Warszawy z dnia 28 września 1992 roku; 2) art. 10 ust. 2 pkt 2, art. 10 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 roku w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, przez określenie w pkt XIII lit. A ppkt 2 Studium, iż wysokości i wskaźniki intensywności zabudowy brutto określa się jako orientacyjne dla różnych rodzajów zabudowy w poszczególnych strefach funkcjonalnych i mają charakter uśredniony, w tym dla obszaru o symbolu M1 .20, "pomimo, że ustalenia dotyczące kierunków i wskaźników dotyczących zagospodarowania oraz użytkowania terenów powinny w szczególności określać minimalne i maksymalne parametry i wskaźniki urbanistyczne, uwzględniające wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury oraz zrównoważonego rozwoju, wskazywać tereny do wyłączenia spod zabudowy, a także zawierać wytyczne określania tych wymagań w planach miejscowych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że skarżący jest użytkownikiem wieczystym ww. działek ewidencyjnych, będących przedmiotem skarżonych w Studium ustaleń. Tym samym skoro skarżący kwestionuje ustalenia Studium dotyczące kierunków i wskaźników zagospodarowania i użytkowania terenów (wysokość zabudowy i wskaźniki intensywności zabudowy terenu), które to elementy wprost skutkują znacznymi uciążliwościami wobec planowanej przez skarżącego inwestycji, to implikuje to konstatację, iż ustalenia Studium dotyczą interesu prawnego skarżącego i niewątpliwym jest, iż naruszają interes prawny skarżącego. Dalej skarżący wskazał, iż Studium wiąże organy gminy przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zaś plan miejscowy kształtuje sposób wykonywania prawa własności (prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej), a w związku z tym to w Studium określone są wiążące kryteria dopuszczalnych ustaleń planu miejscowego, co implikuje sposób wykonywania ww. prawa skarżącego, w przypadku gdy ustalenia dotyczące zagospodarowania zostaną powielone w miejscowym planie. Rada m. st. Warszawy - w odpowiedzi na skargę - wniosła o jej oddalenie, podnosząc, że ustalenia Studium w zakresie uwarunkowań i kierunków zagospodarowania nie oddziałują w bezpośredni sposób na prawo użytkowania wieczystego nieruchomości skarżącego. Na rozprawie, która odbyła się 1 marca 2011 r., pełnomocnik skarżącego podtrzymał zarzuty skargi i podniósł, że Studium w sposób pośredni narusza prawo własności skarżącego, w przeciwieństwie do planu, który naruszy to prawo bezpośrednio. Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę oddalił. W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że niewątpliwie skarżący, jako podmiot legitymujący się posiadaniem prawa użytkowania wieczystego do działek o nr 21/1 i 21/2 położonych przy ul. [...] w Warszawie, a zatem objętych zakresem zaskarżonej uchwały, posiada interes prawny w kwestionowaniu ustaleń w niej przyjętych. Natomiast do rozważenia pozostaje kwestia, czy zapisy Studium powodują naruszenie interesu prawnego skarżącego, a wówczas gdy zaistnieją podstawy do takiego przyjęcia, konieczne będzie dokonanie oceny, czy naruszenie interesu prawnego skarżącego nastąpiło zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym. Sąd stwierdził, że oceniając więc naruszenie interesu prawnego skarżącego, które jest przesłanką dopuszczalności skargi opartej na art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, trzeba widzieć różnicę pomiędzy studium - jako aktem wewnętrznej polityki przestrzennej gminy, a aktem prawa miejscowego - jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w zakresie bezpośredniości i realności naruszenia interesu prawnego. Sama możliwość naruszenia interesu prawnego skarżącego nie jest wystarczającym kryterium zaskarżalności studium. W ocenie Sądu nie można przyznać racji skarżącemu, że zaskarżone Studium ogranicza sposób wykonywania przysługującego mu prawa użytkowania wieczystego w sposób realny i niehipotetyczny. Sąd pierwszej instancji zgodził się ze skarżącym, iż wskazane wskaźniki zabudowy dotyczące zagospodarowania terenów o symbolu M1.20 to wytyczne wiążące przy ustalaniu planów miejscowych. Ustalenia te muszą zostać bezpośrednio przeniesione ze Studium do planów miejscowych, jednak dopiero po ich skonktretyzowaniu z uwzględnieniem warunków miejscowych i precyzyjnym określeniu granic obszarów. Studium zakłada więc, co podkreślił organ w odpowiedzi na skargę, iż sporne wskaźniki urbanistyczne będą uszczegółowione (zmniejszone lub zwiększone) w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego na podstawie analiz urbanistycznych uwzględniających spójność kompozycji przestrzennej. W związku z tym ustalenia zawarte w Studium, w tym wskaźniki, parametry i standardy oraz ich szczegółowość muszą być tak dobrane, aby były możliwe do stosowania w odniesieniu do całego Miasta. W chwili obecnej są to wielkości orientacyjne dla różnych rodzajów zabudowy w poszczególnych strefach funkcjonalnych i służyć mają do badania chłonności terenów i opracowywania wytycznych programowo -przestrzennych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. Zostały także uśrednione dla poszczególnych obszarów, a ich konkretyzacja, uszczegółowienie i dostosowanie do zagospodarowania lokalnego, nastąpi dopiero w planach miejscowych na podstawie analiz urbanistycznych poszczególnych obszarów, w tym i obszaru, w którym położone są działki skarżącego. Sąd podniósł, że zapisy Studium nie odnoszą się tylko do terenu, na którym położone są działki skarżącego (w tym i do tychże działek) i nie przesądzają o tym, jak określone zostaną parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy w ramach danego obszaru w planie miejscowym, zwłaszcza że ta materia zastrzeżona jest dla aktów prawa miejscowego jakimi są miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego. Z przytoczonych postanowień Studium nie można wywodzić, iż są to postanowienia nakazujące wprowadzić na terenach o symbolach M1.20 (takich terenów na obszarze, które Studium obejmuje jest kilkanaście) wskaźniki ściśle odpowiadające kwestionowanym wielkościom, tj. wskaźnik intensywności zabudowy w wielkości 2.0 i wskaźnik wysokości zabudowy do 20 m. Innymi słowy, że dopuszczalną zabudową będzie jedynie zabudowa odpowiadająca tym wskaźnikom. Wręcz przeciwnie wyraźnie wskazują, iż są to wskaźniki orientacyjne i uśrednione dla różnych rodzajów zabudowy w poszczególnych strefach funkcjonalnych, a uszczegółowione ich nastąpi w planach. Zawsze bowiem skonkretyzowanie w przestrzeni założeń Studium następuje na etapie prac nad miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego przy uwzględnieniu stanu rzeczywistego zagospodarowania danego terenu. Zaś samo Studium ma być aktem elastycznym, który stwarzając normy planowania pozwala na maksymalne uwzględnienie warunków i potrzeb lokalnych przy tworzeniu regulacji planów miejscowych. Wobec wykazania, iż zaskarżonym aktem polityki przestrzennej gminy nie doszło do ograniczenia posiadanego przez skarżącego prawa użytkowania wieczystego w stosunku do opisanych w stanie sprawy nieruchomości, uznano iż interes prawny skarżącego nie został naruszony. Nie została zatem spełniona przesłanka dopuszczalności skargi wynikająca z art. 101 § 1 ustawy o samorządzie gminnym. Zatem wskazywana przez skarżącego wadliwość Studium, polegająca na nieokreśleniu maksymalnych i minimalnych wskaźników urbanistycznych (wskaźnika intensywności zabudowy, wskaźnika wysokości zabudowy), czyli zgodnie z wymogiem § 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 roku w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, nie mogła być rozważana w kontekście naruszenia przepisów prawa, skoro wykazanymi wyżej zapisami Studium nie doszło do naruszenia interesu prawnego skarżącego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył T. M. zaskarżając tenże wyrok w całości i zarzucił: 1. naruszenie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym w zw. z art. 9 ust. 4 w zw. z art. 1 ust. 1 pkt 2) i ust. 2 pkt 1), 2), 6) i 7) w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 1), 2), 7) i 8) i ust. 2 pkt 2) w związku z art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez ich błędną wykładnię, skutkującą błędnym uznaniem, iż zaskarżonym aktem polityki przestrzennej gminy interes prawny skarżącego nie został naruszony i nie ogranicza on wykonywania przysługującego mu prawa użytkowania wieczystego w sposób realny i niehipotetyczny, a zatem nie została spełniona przesłanka dopuszczalności skargi; 2. naruszenie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, art. 10 ust. 1 pkt 1) i 2), art. 1 ust. 1 pkt 2) i ust. 2 pkt 1), 2) i 7) oraz art. 10 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 roku w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (Dz.U. z 2004 roku, Nr 118, poz. 1233), poprzez ich błędną wykładnię, skutkującą błędnym uznaniem, iż wskazywana przez skarżącego wadliwość Studium polegająca na nieokreśleniu wskaźników urbanistycznych, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury, nie mogła być rozważana w kontekście naruszenia przepisów prawa, skoro nie doszło do naruszenia interesu prawnego skarżącego; 3. naruszenie art. 9 ust. 4 w związku z art. 1 ust. 1 pkt 2) i ust. 2 pkt 1), 2), 6) i 7), art. 10 ust. 1 pkt 1), 2), 7) i 8), art. 10 ust. 2 pkt 2) w związku z art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez ich błędną wykładnię, skutkującą błędnym uznaniem, iż wskaźniki urbanistyczne (wskaźnik intensywności zabudowy i wskaźnik wysokości zabudowy) będą uszczegóławiane, ewentualnie zwiększane, w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, bowiem w chwili obecnej są to wielkości orientacyjne - uśrednione - dla różnych rodzajów zabudowy w poszczególnych strefach, a ich konkretyzacja, uszczegółowienie i dostosowanie do zagospodarowania lokalnego nastąpi w planie miejscowym; 4. naruszenie art. 1 ust. 1 pkt 2) i ust. 2 pkt 1), 2), 6) i 7) oraz art. 10 ust. 1 pkt 1), 2), 7) i 8) oraz art. 10 ust. 2 pkt 2) w związku z art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez ich błędną wykładnię, skutkującą błędnym uznaniem, iż wskaźniki urbanistyczne będą uszczegółowione (zmniejszone lub zwiększone) w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na podstawie analiz urbanistycznych uwzględniając spójność kompozycji przestrzennej; 5. naruszenie art. 9 ust. 4 w zw. z art. 1 ust.l pkt 2) i ust. 2 pkt 1), 2), 6) i 7), art. 10 ust. 1 pkt 1), 2), 7) i 8), art. 10 ust. 2 pkt 2) w związku z art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 roku, Nr 80 poz. 717 ze zm.), poprzez ich błędną wykładnię, skutkującą błędnym uznaniem, iż z postanowień Studium nie można wywodzić, iż są to postanowienia nakazujące wprowadzić na terenach o symbolach M1.20 wskaźniki urbanistyczne (wskaźnik intensywności zabudowy i wskaźnik wysokości zabudowy) ściśle odpowiadające określonym wielkościom, innymi słowy, że dopuszczalną zabudową będzie jedynie zabudowa odpowiadająca tym wskaźnikom, wręcz przeciwnie, postanowienia Studium wyraźnie wskazują, iż są to wskaźniki orientacyjne, a samo Studium musi być aktem elastycznym, który pozwala na uwzględnienie warunków i potrzeb lokalnych; Wskazując na powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i uwzględnienie w całości skargi skarżącego, poprzez stwierdzenie, że uchwała Rady m.st., Warszawy z dnia 10 października 2006 roku nr LXXXII/2746/2006 w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego m.st. Warszawy w części tekstowej i graficznej dotyczącej działek gruntu: nr 21/1 o powierzchni 154 m2 oraz nr 21/2 o powierzchni 254 m2, z obrębu [...] , położonych w Warszawie, Dzielnicy Mokotów, przy ul. [...], w zakresie dotyczącym wysokości zabudowy i wskaźników intensywności zabudowy brutto tychże działek wydana została z naruszeniem prawa, względnie, o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w całości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych wraz z kosztami zastępstwa adwokackiego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Rada m.st. Warszawy wniosła o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. W pierwszej kolejności wskazać należy, że rozpoznanie niniejszej sprawy sprowadzało się do oceny czy skarżący legitymował się zdolnością skargową, którą ocenić należało w oparciu o przepis art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Jak stanowi ten przepis: każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Bezspornym w sprawie pozostaje to, że przedmiotem skargi objęta została uchwała podjęta przez organ gminy, a sprawa mieściła się w zakresie administracji publicznej. Niekwestionowanym pozostaje również to że wniesienie skargi zostało poprzedzone bezskutecznym wezwaniem do usunięcia naruszenia. Dla uznania zatem, że skarżący posiadał zdolność skargową pozostawało ustalenie czy przez wskazaną uchwałę naruszony został jego interes prawny. Na tak postawione pytanie Sąd pierwszej instancji udzielił prawidłowej odpowiedzi, uznając, że skarżący nie wykazał, iż przedmiotową uchwałą organ gminy naruszył jego interes prawny. Nie budziło przy tym wątpliwości, iż T. M. jako wieczysty użytkownik nieruchomości położonej w obszarze objętym uchwałą Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego m.st. Warszawy posiadał interes prawny w kwestionowaniu ustaleń przyjętych w zaskarżonej uchwale, na co niewadliwie wskazał Sąd pierwszej instancji. Nie oznacza to jednak, że ów interes prawny skarżącego został naruszony. W przedmiotowej sprawie naruszenie interesu prawnego skarżącego polegać by musiały na naruszeniu jego prawa użytkowania wieczystego. Koniecznym zatem byłoby wykazanie, że przez podjęcie uchwały Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego m.st. Warszawy ograniczone zostały jego prawa wynikające z konkretnych norm prawnych, przy czym konieczne byłoby wykazanie "pogorszenia jego praw" względem stanu sprzed wydania uchwały. Taka sytuacja tymczasem w niniejszej sprawie nie miała miejsca, a zatem zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Jak trafnie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku co prawda ustalenia Studium muszą zostać bezpośrednio przeniesione ze Studium do planów miejscowych, jednak dopiero po ich skonktretyzowaniu z uwzględnieniem warunków miejscowych i precyzyjnym określeniu granic obszarów (pod. wyrok NSA z 15.06.2010r., sygn. akt II OSK 713/10). Studium zakłada, iż sporne wskaźniki urbanistyczne będą uszczegółowione (zmniejszone lub zwiększone) w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego na podstawie analiz urbanistycznych uwzględniających spójność kompozycji przestrzennej. W związku z tym ustalenia zawarte w Studium, w tym wskaźniki, parametry i standardy oraz ich szczegółowość muszą być tak dobrane, aby były możliwe do stosowania w odniesieniu do całego Miasta. W chwili obecnej są to wielkości orientacyjne dla różnych rodzajów zabudowy w poszczególnych strefach funkcjonalnych i służyć mają do badania chłonności terenów i opracowywania wytycznych programowo -przestrzennych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. Zostały także uśrednione dla poszczególnych obszarów, a ich konkretyzacja, uszczegółowienie i dostosowanie do zagospodarowania lokalnego, nastąpi dopiero w planach miejscowych na podstawie analiz urbanistycznych poszczególnych obszarów, w tym i obszaru, w którym położone są działki skarżącego. Podzielając wskazane powyżej wywody Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny za nietrafny uznał zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 9 ust. 4 w zw. z art. 1 ust. 1 pkt 2) i ust. 2 pkt 1), 2), 6) i 7), art. 10 ust. 1 pkt 1), 2), 7) i 8), art. 10 ust. 2 pkt 2) w związku z art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez ich błędną wykładnię, skutkującą błędnym uznaniem, iż z postanowień Studium nie można wywodzić, iż są to postanowienia nakazujące wprowadzić na terenach o symbolach M1.20 wskaźniki urbanistyczne (wskaźnik intensywności zabudowy i wskaźnik wysokości zabudowy) ściśle odpowiadające określonym wielkościom, innymi słowy, że dopuszczalną zabudową będzie jedynie zabudowa odpowiadająca tym wskaźnikom. Tym samym skoro wskaźniki zabudowy nie zostały określone w sposób zindywidualizowany, nie sposób uznać, że w tym zakresie zaskarżony akt naruszył interes prawny właściciela, co z kolei wskazuje na brak legitymacji skargowej T. M. w tej sprawie. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę kasacyjną oddalił.