VII SA/Wa 617/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , Sędzia WSA Daria Gawlak - Nowakowska, Sędzia WSA Małgorzata Miron, Protokolant ref. staż. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2011 r. sprawy ze skargi A. R., J. T. i P. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2010 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. znak [...] na podstawie art. 157 § 1 i art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 maja 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 334/09, po ponownym rozpatrzeniu wniosku A. R., J. T., P. K. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2006 r. znak [...], utrzymującej w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2006 r. znak [...], stwierdzającą nieważność decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] marca 2003 r. znak [...], zatwierdzającej projekt budowlany i wydającej A. R., J. T. i P. K. pozwolenie na budowę pn. I etap budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, wielostanowiskowym z wewnętrzną instalacją elektryczną, wodociągową, kanalizacyjną, wentylacji mechanicznej garażu, gazową i CO z własnej kotłowni gazowej, oraz przyłączami: elektrycznym, gazowym z fragmentem przełożonego ciągu gazu niskoprężnego, wodociągowym oraz kanalizacyjnym - budynek dz. nr ewid. [...], przyłącza dz. nr ewid. [...], wjazd dz. nr ewid. [...] obręb [...] przy ul. [...] - odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji z dnia [...] lipca 2006 r. znak [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, iż decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] września 2008 r. znak [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności własnej decyzji z dnia [...] lipca 2006 r. znak [...], utrzymującej w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2006 r. znak [...], stwierdzającą nieważność decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] marca 2003 r. znak [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A. R., J. T. i P. K. pozwolenia na budowę. W powyższym rozstrzygnięciu z dnia [...] grudnia 2008 r. znak [...] wskazano, że A. R., J. T. i P. K., którzy uzyskali decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] marca 2003 r. znak [...], zatwierdzającą projekt budowlany i wydającą pozwolenie na budowę przedmiotowego budynku mieszkalnego, nie posiadali wydanej na ich rzecz decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...] kwietnia 2002 r. znak [...] ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla omawianej inwestycji została wydana na rzecz innego podmiotu). Stanowiło to podstawę do uznania, że decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...] marca 2003 r. znak [...] została wydana z rażącym naruszeniem przepisu art. 32 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.). W wyniku rozpatrzenia skargi na ww. decyzję GINB z dnia [...] grudnia 2008 r. znak [...], Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 maja 2009 r. sygn. akt VII Sa/Wa 334/09 uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie wraz z poprzedzającą je decyzją z dnia [...] września 2008 r. znak [...]. Sąd wskazał, że dokonując oceny naruszenia przepisu art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego w sytuacji, gdy inwestor przedstawił organowi architektoniczno-budowlanemu ważną w dacie złożenia wniosku decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jak wymaga wymieniony przepis, trudno mówić o rażącym naruszeniu prawa. O jego rażącym naruszeniu, w warunkach gdy decyzja ta wydana została w imię innej osoby, można mówić jedynie wówczas, gdyby w treści tego przepisu umieszczone było zastrzeżenie, że chodzi o taką decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, której adresatem jest ten sam podmiot, jaki występuje o pozwolenie na budowę. Takiego zastrzeżenia w omawianym przepisie jednak nie ma, inwestor zaś przedstawił wymaganą decyzję. Rozumienie art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego, które przyjął organ stwierdzając nieważność pozwolenia na budowę, wynika z interpretacji wymienionego przepisu, a nie wprost z jego treści. Dlatego też nawet gdyby przyjąć, iż załączenie do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydanej innej osobie, niż wnioskujący o pozwolenie narusza prawo, to należałoby w celu wykazania rażącego naruszenia prawa wywieść, jakie niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia porządku prawnego skutki wywołuje taki stan rzeczy, szczególnie gdy decyzja taka nie narusza żadnego innego przepisu, a jej adresat wyraża zgodę na realizację tej decyzji przez osobę nabywającą od niej nieruchomość. Po ponownym rozpatrzeniu wniosku A. R., J. T. i P. K. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że z wiążącej w niniejszej sprawie oceny prawnej zawartej w wyroku WSA w Warszawie z dnia 13 maja 2009 r. sygn. akt VII Sa/Wa 334/09 wynika, że decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...] kwietnia 2002 r. znak [...], nie była dotknięta wadą rażącego naruszenia przepisu art. 32 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Dodał jednak, że w niniejszej sprawie ocenie podlegała nie decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...] kwietnia 2002 r. znak [...], lecz decyzja GINB z dnia [...] lipca 2006 r. znak: [...], utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2006 r. znak [...], stwierdzającą nieważność decyzji udzielającej pozwolenia na budowę. Aby więc stwierdzić nieważność ww. rozstrzygnięcia z dnia [...] lipca 2006 r. znak [...] należy wykazać, że zostało ono wydane z rażącym naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. O rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Organ podał, że orzecznictwo sądowo-administracyjne w czasie wydawania ww. decyzji z dnia [...] lipca 2006 r. znak [...] stało na stanowisku, że decyzja o warunkach zabudowy ma charakter zindywidualizowany i nieposiadanie przez inwestora wydanej na jego rzecz decyzji o warunkach zabudowy stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie organu, ponieważ kwestionowana decyzja pozostawała w zgodzie z obowiązującą linią orzecznictwa, nie można uznać, że rozstrzygnięcie to narusza przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w sposób oczywisty i jednoznaczny. Organ dodał, iż biorąc pod uwagę skutki społeczno-gospodarcze takiego naruszenia, należy zwrócić uwagę na okoliczność, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego osiedla "[...]" w K. zatwierdzony uchwałą Rady Miasta K. z dnia [...] września 2004 r. nr [...] dopuszcza na terenie objętym inwestycją jedynie zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wolnostojącą. Powyższe oznacza, że przedmiotowa inwestycja jest niezgodna z obecnie obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Należy więc uznać, że stwierdzenie nieważności decyzji GINB z dnia [...] lipca 2006 r. znak [...] spowodowałoby skutki społeczno-gospodarcze niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa, gdyż do obrotu prawnego powróciłaby decyzja niezgodna z ustaleniami obowiązującego prawa miejscowego. Ponieważ z akt sprawy wynika, że decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2006 r. znak [...] nie jest dotknięta żadną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a., zdaniem organu należało odmówić stwierdzenia jej nieważności. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. znak [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku A. R., J. T. i P. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję tego organu z dnia [...] listopada 2009 r. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wskazał, że podstawą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] marca 2003 r. znak [...] było ustalenie, że inwestorzy – A. R., J. T. i P. K. nie posiadali decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, gdyż decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...] kwietnia 2002 r. znak [...] ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowrnia terenu została wydana na rzecz innego podmiotu. Stanowiło to podstawę do uznania, że decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...] marca 2003 r. znak [...] została wydana z rażącym naruszeniem przepisu art. 32 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.). Organ podał, iż odmienne stanowisko w tej kwestii przyjął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wiążącym w niniejszej sprawie wyroku z dnia 13 maja 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 334/09, który uznał, że nieposiadanie przez inwestorów wydanej na ich rzecz decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie narusza w sposób rażący art. 32 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Zdaniem organu, ponieważ kwestionowana decyzja z dnia [...] lipca 2006 r. znak [...] pozostawała w zgodzie z obowiązującą w okresie jej podejmowania linią orzecznictwa, nie można uznać, że narusza ona przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w sposób oczywisty i jednoznaczny. Ponadto, biorąc pod uwagę skutki społeczno-gospodarcze ww. naruszenia organ ponownie zwrócił uwagę na okoliczność, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego osiedla "[...]" w K. zatwierdzony uchwałą Rady Miasta K. z dnia [...] września 2004 r. nr [...] dopuszcza na terenie objętym inwestycją jedynie zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wolnostojącą. Powyższe oznacza, że inwestycja jest niezgodna z obecnie obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Organ uznał, że stwierdzenie nieważności decyzji GINB z dnia [...] lipca 2006 r. znak [...], spowodowałoby skutki społeczno-gospodarcze niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa, gdyż do obrotu prawnego powróciłaby decyzja niezgodna z ustaleniami obowiązującego prawa miejscowego. Zdaniem organu, analiza akt sprawy wskazuje, że decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2006 r. znak [...] nie jest dotknięta żadną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli A. R., J. T. i P. K., zarzucając zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji: - nieważność na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., wynikającą z rażącego naruszenia prawa przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, polegającego na odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2006 r. znak [...], pomimo że decyzja ta wydana została z rażącym naruszeniem prawa oraz bez podstawy prawnej, jako że bez podstawy prawnej wydana została decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2006 r. znak [...], utrzymana w mocy ww. decyzją GINB z dnia [...] lipca 2006 r., - naruszenie art. 6, 7 i 8 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, przejawiające się w tym, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2006 r. znak [...], wydanej z rażącym naruszeniem ogólnych zasad postępowania administracyjnego, tj. zasady praworządności i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, celowości działania organów administracji publicznej, proporcjonalności decyzji oraz pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, - naruszenie art. 16 § 1 k.p.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz w związku z art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy - Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym na dzień [...] marca 2003 r., które miało wpływ na wynik sprawy, przejawiające się w rażącym naruszeniu przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zasady trwałości decyzji administracyjnej na skutek wadliwego przyjęcia, że zachodziły podstawy do uznania, że decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...] marca 2003 r. znak [...] w sprawie wydania pozwolenia na budowę wydana została z rażącym naruszeniem art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy - Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym na dzień [...] marca 2003 r., - naruszenie art. 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 153 p.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, przejawiające się w niekompletnym, nierzetelnym zebraniu i ocenie materiału dowodowego przez organ przy wydaniu zaskarżonej decyzji, braku odniesienia do twierdzeń i zarzutów skarżących podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 8 grudnia 2009 r., a także niezastosowaniu się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 maja 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 334/09. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W rozpatrywanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły. Sąd kontrolował decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2010 r. znak [...], utrzymującą w mocy decyzję tego organu z dnia [...] listopada 2009 r. znak [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2006 r. znak [...], utrzymującej w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia 14 marca 2006 r. znak [...], stwierdzającą nieważność decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] marca 2003 r. znak [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A. R., J. T. i P. K. pozwolenia na budowę. Zaskarżona decyzja została wydana w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego, jakim jest postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Tryb ten stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych, zawartej w art. 16 § 1 k.p.a. Stwierdzenie nieważności decyzji może nastąpić wyłącznie w sytuacji, gdy zostanie spełniona chociażby jedna z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a., przy czym nie mogą być one interpretowane rozszerzająco. Przesłanką stwierdzenia nieważności decyzji określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jest wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. O rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze w postaci skutków, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na widocznej sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności – skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005 r. sygn. akt OSK 1134/04). Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy należy zauważyć, iż zarzuty podniesione w skardze dotyczą w istocie naruszenia prawa przez organ nie przy wydaniu zaskarżonej decyzji, lecz przy wydaniu decyzji z dnia [...] lipca 2006 r. Zarzuty skarżących, iż nie zachodziły podstawy do uznania, że decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...] marca 2003 r. w sprawie wydania pozwolenia na budowę wydana została z rażącym naruszeniem art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane, mogły zostać podniesione w ewentualnym odrębnym postępowaniu przed sądem administracyjnym, dotyczącym decyzji z dnia [...] lipca 2006 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Z możliwości takiej strona jednak nie skorzystała, gdyż powyższa decyzja nie została zaskarżona do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Kontrola sądowa, poprzedzająca wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, dotyczyła natomiast decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2008 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] lipca 2006 r. W uzasadnieniu wyroku z dnia 13 maja 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 334/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, iż dokonując oceny naruszenia przepisu art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego w sytuacji, gdy inwestor przedstawił organowi architektoniczno-budowlanemu ważną w dacie złożenia wniosku decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jak tego wymaga wymieniony przepis, trudno mówić o rażącym naruszeniu prawa. O jego rażącym naruszeniu, w warunkach gdy decyzja ta została wydana innej osobie, można by mówić jedynie wówczas, gdyby w treści tego przepisu umieszczone było zastrzeżenie, że chodzi o taką decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, której adresatem jest ten sam podmiot, który występuje o pozwolenie na budowę. Takiego zastrzeżenia w omawianym przepisie jednak nie ma, inwestor zaś przedstawił wymaganą przez przepis decyzję. Sąd podał, iż rozumienie art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego, które przyjął organ stwierdzając nieważność pozwolenia na budowę, wynika z interpretacji wymienionego przepisu, a nie wprost z jego treści. Dlatego też nawet gdyby przyjąć, iż załączenie do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydanej innej osobie niż wnioskujący o pozwolenie narusza prawo, to należałoby – w celu wykazania razącego naruszenia prawa – wywieść, jakie niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia porządku prawnego skutki wywołuje taki stan rzeczy, szczególnie gdy decyzja taka nie narusza żadnego innego przepisu, a jej adresat wyraża zgodę na realizację tej decyzji przez osobę nabywającą od niej nieruchomość. Ocena prawna zawarta w wyroku Sądu z dnia 13 maja 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 334/09 dotyczy zatem decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2006 r. utrzymującej w mocy decyzję stwierdzającą nieważność decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] marca 2003 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Przedmiotem zaś niniejszego postępowania było dokonanie oceny pod względem zgodności z prawem decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2010 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] lipca 2006 r. Nie znajduje więc potwierdzenia zarzut naruszenia art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podnoszona przez stronę skarżącą kwestia prawidłowości wydania przez organ decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] marca 2003 r. podlegała badaniu w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2006 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Zagadnienie przyjętego przez organ sposobu rozumienia art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego przy wydaniu tej decyzji, do którego odniósł się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 13 maja 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 334/09, nie może skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji zaskarżonej w niniejszej sprawie. A zatem, nie jest możliwe stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji - o co wniosła strona skarżąca - bez uprzedniego wykazania, iż jest ona obarczona wadą rażącego naruszenia prawa. Argumentacji w tym zakresie strona skarżąca nie przedstawiła, zaś analiza akt sprawy pozwala na dokonanie oceny, iż decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2010 r. nie zawiera kwalifikowanych wad prawnych wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., a w szczególności decyzja ta nie narusza ww. przepisu prawa w sposób rażący. Zaskarżona decyzja nie zawiera również innych wad, które mogłyby skutkować jej uchyleniem przez Sąd. Z tych przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd skargę oddalił.