I SA/Wa 927/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Kosińska Sędziowie WSA Elżbieta Lenart (spr.) WSA Joanna Skiba Protokolant Zbigniew Dzierzęcki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2011 r. sprawy ze skargi A. F. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] - po rozpatrzeniu wniosku A. F. o ponowne rozpatrzenie sprawy - utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] października 2009 r. nr [...] odmawiającą wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2001 r. nr [...] stwierdzającej nabycie przez Gminę Z. prawa własności nieruchomości. Zaskarżone orzeczenie wydano w oparciu o następujący stan faktyczny sprawy: Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2001 r. nr [...] stwierdził nabycie z mocy prawa przez Gminę Z. nieodpłatnie, prawa własności do nieruchomości położonej w jednostce ewidencyjnej [...], obręb nr [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o powierzchni [...] m2, objętej wykazami hipotecznymi Lwh [...], Spis I b. gm [...], księgami wieczystymi Nr [...] prowadzonymi przez Sąd Rejonowy w Z. V Wydział Ksiąg Wieczystych (zgodnie z wykazem zmian gruntowych z dnia 9 kwietnia 1998 r. [...] sporządzonym przez geodetę uprawnionego mgr inż. B. H. i decyzją Burmistrza Miasta Z. z dnia [...] lipca 1998 r. Nr [...]), zgodnie ze sporządzonym spisem, opisanej w karcie inwentaryzacyjnej nr [...] stanowiącej integralną część tej decyzji. A. F. złożył wniosek o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji komunalizacyjnej Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2001 r. - zarzucając rażące naruszenia prawa przy komunalizacji działki ewidencyjnej nr [...]. Podniósł, że Gmina Miasto Z. nie posiadała tytułu prawnego do tej nieruchomości, gdyż został błędnie sporządzony spis inwentaryzacyjny - w oparciu o który wydano przedmiotową decyzję. Pominięto w nim fakt, iż część ww. działki jest położona pod budynkiem usytuowanym w pieszym pasażu handlowym [...], który to budynek jest jego własnością. Po zapoznaniu się ze złożonym wnioskiem Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] października 2009 r. nr [...] odmówił wszczęcia postępowania nadzorczego wskazując, że wnioskodawcy nie przysługuje przymiot strony we wnioskowanym postępowaniu. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem A. F. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W jego uzasadnieniu wywodził, iż kwestionowana decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa własności gwarantowanym w art. 21 Konstytucji oraz naruszyła art. 2 Konstytucji – zasadę zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa. Dodał, że przedmiotowa parcela jest jego własnością i nie mogła podlegać komunalizacji na rzecz miasta Z.. Po rozpatrzeniu tego wniosku Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] października 2009 r. nr [...]. W uzasadnieniu zajętego stanowiska organ wyjaśnił, że w całości podtrzymuje swoje stanowisko zawarte w decyzji z dnia [...] października 2009 r. - ponieważ z akt sprawy jednoznacznie wynika, że w dniu 27 maja 1990 r. przedmiotowa nieruchomość nie była w prawnym posiadaniu wnioskodawcy. Jednocześnie Minister wskazał, że w rozpatrywanej sprawie kluczowe znaczenie ma ustalenie, czy wnioskodawca legitymuje się prawem do wystąpienia z żądaniem wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2001 r. Ustalenie takie musi nastąpić przed ewentualnym rozpatrzeniem i rozstrzygnięciem sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej co do jej istoty. Jednocześnie Minister podkreślił, że odmowa wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie z wniosku A. F. o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji komunalizacyjnej wynika z faktu, że wnioskodawcy nie przysługuje przymiot strony w rozumieniu przepisu art. 28 kpa, w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2001 r., jak i przymiot ten nie przysługiwał wnioskodawcy w postępowaniu komunalizacyjnym zakończonym powyższą decyzją. Organ nadzoru przywołał treść art. 28 kpa i uznał, że stroną postępowania administracyjnego według wskazanego przepisu jest wyłącznie ten podmiot, który legitymuje się własnym, rzeczywistym i poddającym się konkretyzacji interesem prawnym lub obowiązkiem prawnym, opartym na określonym przepisie prawa. Jednocześnie, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, Minister stwierdził, że mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy to samo, co ustalić przepis prawa materialnego powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś własnej potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu, sprzecznych z potrzebami danego podmiotu - strony postępowania. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, dającymi podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji. Zatem o posiadaniu przez podmiot interesu prawnego w aspekcie materialnoprawnym, a tym samym o posiadaniu przez zainteresowanego uprawnień strony w postępowaniu administracyjnym, rozstrzyga istnienie odpowiedniego przepisu prawa materialnego, w oparciu o który wyprowadzić można legitymację podmiotu do uczestniczenia w postępowaniu administracyjnym. Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy Minister podniósł, że w postępowaniu komunalizacyjnym, prowadzonym na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191, ze zm.), stroną jest Skarb Państwa i właściwa gmina. Poza tym stroną tego postępowania może być dodatkowo tylko ten podmiot, który wykaże, że ma tytuł prawny do objętej postępowaniem komunalizacyjnym nieruchomości, wykluczający jej komunalizację. Tylko taki podmiot będzie również, obok Skarbu Państwa i gminy, stroną postępowania administracyjnego, które służy ewentualnej zmianie decyzji komunalizacyjnej. Podstawową przesłanką umożliwiającą komunalizację mienia w trybie art. 5 ust. 1 ww. ustawy jest to, aby mienie podlegające komunalizacji było mieniem ogólnonarodowym (państwowym). Przy czym nabycie własności nieruchomości przez gminę na podstawie art. 5 ust. 1 powołanej ustawy następuje z mocy prawa, zatem celem deklaratoryjnej decyzji wojewody w omawianym zakresie jest tylko potwierdzenie stanu prawnego jaki powstał w dniu 27 maja 1990 r. Weryfikacja decyzji komunalizacyjnej wydanej w oparciu o przepisy powołanej ustawy jest uzasadniona i konieczna, jeżeli zainteresowany podmiot wykaże, że w dniu, w którym nastąpić miała z mocy prawa komunalizacja spornego mienia, legitymował się on tytułem prawnym uniemożliwiającym komunalizację. Organ zauważył, iż wnioskodawca nie spełnił warunku zawartego z przepisie art. 28 kpa, gwarantującego uznanie go za stronę w sprawie o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji komunalizacyjnej Wojewody. Przedmiotowa nieruchomość nr [...] o powierzchni [...] m2, określona jako droga, Została wydzielona z działki nr [...] o powierzchni [...] m2, odpowiadającej części dawnej parceli gruntowej [...]. kat. [...], ujętej jako [...] w wykazie hipotecznym [...] gm. [...]. Powyższe potwierdzają znajdujące się w aktach sprawy dokumenty - m.in.: wypis z rejestru gruntów dla działki nr [...], wykaz zmian gruntowych dla działki nr [...], decyzja Urzędu Miasta Z. z dnia [...] lipca 1998 r., akt notarialny Rep. A nr [...] z dnia [...] grudnia 1989 r. – odzwierciedlające stan prawny skomunalizowanej nieruchomości. Ustawa z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191, ze zm.) weszła w życie w dniu 27 maja 1990 r. Z tym dniem nastąpiła z mocy prawa komunalizacja mienia Skarbu Państwa m.in. w trybie art. 5 ust. 1 tej ustawy. Tak więc decyzja Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2001 r. posiada charakter deklaratoryjny i potwierdza stan prawny dotyczący nieruchomości stanowiącej działkę nr [...], jaki powstał w dniu 27 maja 1990 r. Minister podkreślił też, iż A. F. nie przedstawił żadnych dokumentów poświadczających, że przysługuje mu legitymacja do skutecznego wszczęcia postępowania nadzorczego wobec decyzji komunalizacyjnej Wojewody. Organ stwierdził, że ocena dokumentów przedstawionych w sprawie prowadzi do konkluzji, iż wnioskodawca nie posiadał w dniu 27 maja 1990 r. tytułu prawnego do władania sporną nieruchomością, który stałby na przeszkodzie jej komunalizacji. W związku z czym w świetle przepisów prawa materialnego - ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych - nie legitymował się on w postępowaniu komunalizacyjnym, jak i nie legitymuje się w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...], interesem prawnym w rozumieniu art. 28 kpa. Na marginesie organ nadzoru wskazał, że podtrzymuje swoje stanowisko dotyczące faktu, iż spór odnośnie przebiegu granic działek, który w opinii organu jest rzeczywistym przedmiotem żądania A. F., winien zostać rozstrzygnięty pomiędzy nim a Gminą Z. w trybie przewidzianym przepisami ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027, ze zm.). Na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] marca 2010 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (uzupełnioną pismem z dnia 7 lutego 2011 r.) złożył A. F. W uzasadnieniu skargi zarzucił rażące naruszenie: - art. 9, 10, 11, 28 kpa w zw. z art. 61 § 4 kpa - poprzez nieuzasadnione zaniechanie poinformowania stron, co do przebiegu postępowania, a zwłaszcza o pozbawieniu prawa do wypowiedzenia się w kwestii zebranych materiałów, w zakreślonym w tym celu terminie, - art. 77, 80 i 107 § 3 kpa - poprzez zaniechanie dogłębnego i wyczerpującego wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych powołanych spraw, w tym świadomego pominięcia rodzajów materiałów stanowiących państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny, sposobu i trybu ich gromadzenia i wyłączania z zasobu oraz udostępniania zasobu. W obszernym uzasadnieniu skargi A. F. przytoczył szereg argumentów, które w jego opinii uzasadniają zasadność podnoszonych zarzutów. Podniósł, że ma wątpliwości co do prawidłowości sporządzonej karty inwentaryzacyjnej nr [...]. Podtrzymał również swoje dotychczasowe stanowisko, iż Gmina Miasto Z. zagarnęła jego działkę nr [...], gdyż z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy nie wynika prawo własności gminy do tej działki. W związku z tym skarżący - na podstawie art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i wydanie wyroku stwierdzającego nieważność decyzji komunalizacyjnej Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2001 r. lub o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że kontrola sądowo – administracyjna sprowadza się do zbadania, czy organ wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania decyzji, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] marca 2010 r. utrzymująca w mocy własną decyzję z dnia [...] października 2009 r. odmawiającą wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2001r. stwierdzającej nabycie przez Gminę Z. prawa własności do nieruchomości położonej w jednostce ewidencyjnej [...], obręb nr [...] oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o powierzchni [...] m2, opisanej w karcie inwentaryzacyjnej nr [...] stanowiącej integralną część tej decyzji. Kwestionowana decyzja komunalizacyjna Wojewody została wydana w trybie art. 5 ust. 1 w związku z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym oraz ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz.191, ze zm.). Podstawą odmowy wszczęcia postępowania w sprawie, wskazaną przez organ nadzoru, było przyjęcie, że wnioskujący o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej A. F. nie ma przymiotu bycia stroną tak w postępowaniu komunalizacyjnym, jak również w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej. Stosownie bowiem do treści art. 157 § 2 kpa postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej wszczyna się na wniosek strony lub z urzędu. Zasadnicze zatem znaczenie dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie ma ustalenie, czy skarżący posiada przymiot strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej. W ocenie Sądu, w tej kwestii organ nadzoru dokonał prawidłowej oceny braku przymiotu strony po stronie wnioskującego o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej. Interes prawny ma charakter materialnoprawny, oparty więc jest na normach administracyjnego prawa materialnego, gdzie musi istnieć norma prawa przewidująca w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do konkretnego podmiotu możliwość wydania określonego aktu. Mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy to samo, co wskazać przepis prawa materialnego powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś własnej potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danego podmiotu - strony postępowania (art. 28 kpa). Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot (osoba) jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji. Interes faktyczny nie tworzy legitymacji procesowej. Postępowanie w niniejszej sprawie prowadzone było na podstawie przepisu art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych. W trybie tego przepisu, jeśli nie istniały powody dla wyłączenia przedmiotowego mienia z komunalizacji, organ ma obowiązek stwierdzić nabycie jego własności przez właściwą gminę przy zaistnieniu warunków tym przepisem wymienionych. Decyzja, o której mowa, jest decyzją deklaratoryjną - stwierdza bowiem nabycie przez gminę mienia w takim zakresie, w jakim przysługiwało ono Skarbowi Państwa. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych stronami postępowania komunalizacyjnego są Skarb Państwa, jako dotychczasowy właściciel mienia i właściwa gmina, ponieważ postępowanie komunalizacyjne dotyczy interesu prawnego tych podmiotów. W postępowaniu tym organ rozstrzyga bowiem kwestię nabycia własności mienia Skarbu Państwa przez właściwą gminę wraz ze wszystkimi obciążeniami i prawami osób trzecich (art. 9 ustawy z dnia 10 maja 1990 r.). Aby uznać inny podmiot za stronę przedmiotowego postępowania niezbędne jest wskazanie jego interesu prawnego do udziału w tym postępowaniu. Inne podmioty mogą brać udział w postępowaniu komunalizacyjnym, jeżeli wykażą się tytułem prawno-rzeczowym do mienia będącego przedmiotem komunalizacji takim, który komunalizacji stałby na przeszkodzie z tego powodu, że przekreślałby tytuł Skarbu Państwa do mienia lub uniemożliwiałby komunalizację z przyczyn przewidzianych w art. 11 powołanej ustawy. Skarżący nie był stroną postępowania komunalizacyjnego. Nie legitymował się też w dacie 10 maja 1990 r. jakimkolwiek tytułem prawnym do nieruchomości, która została skomunalizowana. Jako właściciel sąsiedniej nieruchomości nie posiada legitymacji strony w postępowaniu komunalizacyjnym, gdyż nie jest on podmiotem praw, które podlegają skonkretyzowaniu w tym postępowaniu. Skarżący również obecnie nie legitymuje się żadnym tytułem prawno-rzeczowym do spornej nieruchomości. Nie posiada zatem żadnego interesu prawnego - w rozumieniu art. 28 kpa - który warunkuje możliwość wszczęcia postępowania nadzorczego. Jak wynika z akt sprawy skarżący upatruje swój interes prawny w fakcie prowadzenia z Gminą sporu granicznego dotyczącego m.in. przebiegu linii granicznej pomiędzy sporną nieruchomością a nieruchomością stanowiącą własność skarżącego. Jednakże spór ten, jako spór cywilnoprawny, w przypadku braku możliwości jego ugodowego rozwiązania, może być rozstrzygnięty jedynie przez właściwy sąd powszechny. Sam zaś fakt istnienia takiego sporu nie daje skarżącemu podstaw do uznania, że posiada on interes prawny w rozumieniu art. 28 kpa we wszczęciu postępowania nadzorczego dotyczącego decyzji komunalizacyjnej. Również podnoszona przez skarżącego okoliczność zawarcia w dniu [...] grudnia 1989 r. umowy sprzedaży w formie aktu notarialnego nr [...] nie świadczy o posiadaniu przez skarżącego tytułu prawnego do przedmiotowej nieruchomości podlegającej komunalizacji. Jak bowiem wynika z nadesłanej do Sądu bardzo nieczytelnej kserokopii tego aktu, dotyczył on sprzedaży jedynie udziału we współwłasności innej nieruchomości, opisanej w księdze wieczystej prawdopodobnie nr [...], obejmującej zabudowaną (budynek dwupiętrowy częściowo podpiwniczony, w części murowany, a w części drewniany, kryty blachą, mieszczący na parterze dwa lokale handlowe, położony w Z. przy ulicy [...] i [...]) działkę o nr [...] lub [...], położoną w mieście Z., o powierzchni [...] ha. Natomiast skomunalizowana działka nr [...] o powierzchni [...] m2 (która była działką niezabudowaną, określaną jako droga), została wydzielona z działki nr [...] o powierzchni [...] m2, odpowiadającej części dawnej parceli gruntowej [...] kat. [...], ujętej jako [...] w wykazie hipotecznym [...]gm. kat. [...]. Fakt ten potwierdzają również znajdujące się w aktach sprawy dokumenty - m.in.: wypis z rejestru gruntów dla działki nr [...], wykaz zmian gruntowych dla działki nr [...], decyzja Urzędu Miasta Z. z dnia [...] lipca 1998 r., akt notarialny Rep. [...] z dnia [...] grudnia 1989 r. – odzwierciedlające stan prawny skomunalizowanej nieruchomości. Ponadto wyjaśnić należy, że wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 grudnia 2009 r. sygn. akt IV SA/Wa 1594/09, jak i wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 stycznia 2010 r. sygn. akt II SA/Kr 1646/09, a także z dnia 17 stycznia 2005 r. sygn. akt II SA/Kr 1158/02 - na które powołuje się skarżący - zapadły w zupełnie innych rodzajowo sprawach dotyczących prawidłowości dokonania zapisów w ewidencji gruntów i budynków, wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów, czy też zatwierdzenia projektu podziału działek nr [...] i [...]. Zatem ich rozstrzygnięcia nie są wiążące w niniejszej sprawie dotyczącej komunalizacji mienia państwowego. Ponadto zauważyć należy, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 grudnia 2009 r. sygn. akt IV SA/Wa 1594/09 został uchylony wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2010 r. sygn. akt I OSK 611/10, a sprawa zwrócona temu sądowi do ponownego rozpatrzenia. W tym stanie faktycznym i prawnym Sąd orzekający uznał, że prawidłowa jest ocena organu nadzoru orzekającego w sprawie, iż skarżący - nie mając żadnego tytułu prawnego do działki skomunalizowanej - nie ma też interesu prawnego i tym samym nie ma przymiotu bycia stroną w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej. Oznacza to, ze podniesione w złożonej skardze oraz pismach uzupełniających zarzuty dotyczące zarówno naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, jak i powołanych w skardze przepisów Konstytucji uznać należy za nieuzasadnione. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji rzetelnie, wnikliwie i wszechstronnie rozpatrzył stan faktyczny sprawy, szczegółowo wyjaśnił motywy, jakimi się kierował przy rozstrzyganiu sprawy oraz przekonująco uzasadnił swoje decyzje, zgodnie z art. 107 §3 kpa - zyskując całkowitą aprobatę Sądu. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.